Νέα Αιρετικη Δογματική και Κανονική Αλλοίωση της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας στο Φανάρι

 

Η παρουσία του Κόπτη Πατριάρχη Θεοδώρου Β' στη Θεία Λειτουργία στο Φανάρι, η τοποθέτησή του σε τιμητικό θρόνο και η λειτουργική του συμμετοχή μέσω του ασπασμού και της ευλογίας αποτελούν άλλη μια βαθιά εκκλησιολογική εκτροπή, επειδή έχουμε άρνηση της Δ' Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.). 

Οι Κόπτες, ως Αντιχαλκηδόνιοι, εμμένουν σε μια χριστολογία που η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει πρίν  1.500 έτη.

Η απόδοση τιμών "εν λειτουργία" σε έναν προκάθημενο που δεν αποδέχεται πλήρως τις δύο φύσεις του Χριστού (ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως), αποτελεί νόθευση του δόγματος  ΚΗΡΥΞΗ ΑΙΡΕΣΗΣ  « ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ» (ΔΗΜΟΣΙΑ) .

Η συμμετοχή του Κόπτη Πατριάρχη στο λειτουργικό σώμα της Ευχαριστίας —έστω και χωρίς το κοινό Ποτήριο— παραβιάζει κατάφωρα τους Ιερούς Κανόνες (ΜΕ' και ΞΔ' Αποστολικοί, ΛΓ' της Λαοδικείας).Οι Κανόνες απαγορεύουν ρητά τη συμπροσευχή με ετεροδόξους, καθώς η προσευχή είναι η κορυφαία έκφραση της κοινής πίστης. Η ανταλλαγή του λειτουργικού ασπασμού και η από κοινού ευλογία του λαού εκλαμβάνονται από το πλήρωμα της Εκκλησίας ως έμμεση αναγνώριση μυστηρίων και ιεροσύνης σε μια κοινότητα που βρίσκεται εκτός της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Η στάση του Φαναρίου εδράζεται στις  αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης (2016), η οποία αποτέλεσε το "νομοθετικό" θεμέλιο για τον σύγχρονο οικουμενισμό.Η αναγνώριση της "ιστορικής ονομασίας" των ετεροδόξων ως "Εκκλησιών" από τη Σύνοδο της Κρήτης, χρησιμοποιείται τώρα ως εργαλείο για την αποδόμηση της ορθόδοξης αποκλειστικότητας.

Το "πνεύμα της Κρήτης" προκρίνει μια εκκλησιολογία των ορίων που διαστέλλονται, όπου η διπλωματία και η γεωπολιτική ισχύς του Οικουμενικού Θρόνου τίθενται υπεράνω της συνοδικής συνείδησης της Ορθοδοξίας, η οποία στην πλειονότητά της δεν αποδέχθηκε τις αποφάσεις της Κρήτης.

Έτσι  καταδεικνύει ότι η προσέγγιση αυτή εξυπηρετεί έναν "χριστιανισμό των δημοσίων σχέσεων". Προκειμένου το Φανάρι να εμφανιστεί ως παγκόσμιος πόλος ενότητας, θυσιάζει την κανονική ακρίβεια. Η στρατηγική αυτή οδηγεί σε έναν συγκρητισμό, όπου η αγάπη αποκόπτεται από την Αλήθεια. Όμως, κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, η αγάπη χωρίς την ορθή πίστη είναι "ανθρωποκεντρικό ψεύδος".