Ομολογία

Ο Καρδινάλιος Carlo Maria Viganò ξεσκεπάζει τον παπισμὸ.

  Στήν παροῦσα ἐπιστολή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Viganó κάνει κριτική στήν παπική ἐκκλησία ὅσον ἀφορᾶ τίς θεολογικές καινοτομίες πού εἰσήχθησαν ἀπό τήν Β΄ Βατικανή σύνοδο, καί ἰσχύουν ἔκτοτε, οἱ ὁποῖες ἀλλοίωσαν καίρια τά παπικά δόγματα, τήν λειτουργική καί ἐκκλησιαστική ζωή. Μᾶς ἐκπλήττει ὁ ρωμαλέος, ἔντιμος καὶ καθαρὸς λόγος τοῦ παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου (ὁπωσδήποτε αἱρετικοῦ κρινόμενου ἐξ ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὁ ὁποῖος διετέλεσε καὶ Νούντσιος στὶς Η.Π.Α. ἀπὸ τὶς 19/10/2011 ὥς τὶς 12/4/2016, ποὺ σημαίνει ὅτι γνωρίζει καὶ μάλιστα ἐκ τῶν ἔσω τό τί συμβαίνει στό Βατικανό.

Παρ’ ὅλα ταῦτα, μὲ πολὺ λύπη δημοσιεύουμε τὴν ἐπιστολή τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρχιεπισκόπου, διότι μία ἀνάλογη ἐπιστολή θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν εἶχε συγγράψει ἕνας Ἱεράρχης τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ Ἱεράρχες της σιωποῦν καὶ φοβοῦνται τό Φανάρι, τόν Προκαθήμενό του, τό σύστημα ἐξουσίας ὄπισθεν αὐτοῦ, τό ὁποῖο τόν τελευταῖο αἰώνα ἔχει ἐξελιχθῆ σέ Βατικανό τῆς Ἀνατολῆς, καί ὁ Πατριάρχης, πάπας τῆς Ἀνατολῆς, παρουσιάζοντας μάλιστα καί ὅλες ἐκεῖνες τίς πνευματικές ἀλλά καί ἠθικές ἀποκλίσεις πού ἐμφανίζει τό Βατικανό καί ὁ προκαθήμενός του. Νά σημειώσουμε ὅτι κατά τήν παρουσίαση τῆς ἐπιστολῆς θά σχολιάζουμε ταυτόχρονα καί τά ἀντίστοιχα φαινόμενα πού ἐμφανίζονται καί στό Φανάρι, γιὰ νὰ καταδειχθῆ ἡ παράλληλη πορεία Βατικανοῦ καί Φαναρίου, ὥστε νά φανερωθῆ ὁ ξεπεσμός πού ἔχει περιέλθει σήμερα ἡ ἐν λόγῳ Ἐκκλησία. Νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ψευδο-σύνοδος τῆς Κρήτης σχεδιάσθηκε καί συγκλήθηκε, ἔχοντας ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς της τήν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο καί ἀποσκοποῦσε στούς ἰδίους στόχους καί σκοπούς μέ αὐτήν.

Ἡ ἐνδιαφέρουσα ἐπιστολὴ τοῦ Carlo Maria Viganò πρός τὸν πάπα Λέοντα ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἁγιώτατε,

Μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολὴ ἐπιθυμῶ νὰ θέσω ὑπὸ τὴν προσοχὴ σας τὰ σημαντικότερα γεγονότα τῆς προσωπικῆς καὶ ἱερατικῆς μου ζωῆς, ὥστε νὰ μὲ γνωρίσετε καλύτερα καὶ νὰ κατανοήσετε τὰ κίνητρα ποὺ καθοδηγοῦν τὶς πράξεις μου.

  Γεννήθηκα στὸ Βαρέζε στὶς 16 Ἰανουαρίου 1941, σὲ μία βαθειὰ καθολικὴ οἰκογένεια, χάρη στὴν ὁποία μεγάλωσα ἀσκώντας καθημερινὰ τὴν πίστη μου, λαμβάνοντας στέρεη μόρφωση καὶ ὡριμάζοντας τὴν κλήση μου πρὸς τὴν ἱερωσύνη. Χειροτονήθηκα ἱερέας στὶς 24 Μαρτίου 1968 καί, μετὰ ἀπὸ σύντομη διακονία σὲ ἐνορία τῆς Παβίας, προσκλήθηκα ἀπὸ τὸν τότε Ἀναπληρωτὴ τῆς Γραμματείας τοῦ Κράτους, Ἀρχιεπίσκοπο Τζοβάννι Μπενέλλι, νὰ εἰσέλθω στὴν Ποντιφικὴ Ἐκκλησιαστικὴ Ἀκαδημία, ὅπου ἔγινα δεκτὸς τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1971.

  Ὑπηρέτησα πέντε Πάπες: ἀρχικὰ στὶς Ἀποστολικὲς Νουντσιατοῦρες τῆς Βαγδάτης, τοῦ Κουβέιτ καὶ τοῦ Λονδίνου· κατόπιν, ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1978, στὴν Γραμματεία τοῦ Κράτους ἐπὶ περισσότερα ἀπὸ δέκα χρόνια ὡς γραμματέας τριῶν Ἀναπληρωτῶν· στὴ συνέχεια ὡς Μόνιμος Παρατηρητὴς στὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης καὶ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο στὸ Στρασβοῦργο (1988–1992). Μετὰ τὴν ἐπισκοπική μου χειροτονία ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Παῦλο Β΄, στάλθηκα ὡς Ἀποστολικὸς Νούντσιος στὴν Νιγηρία (1992–1998) καὶ κατόπιν ἀνακλήθηκα στὴ Γραμματεία τοῦ Κράτους ὡς Ἐκπρόσωπος γιὰ τὶς Ποντιφικὲς Ἀντιπροσωπίες (1998–2009). Τὸ 2009 ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ μὲ διόρισε Γενικὸ Γραμματέα τοῦ Κυβερνείου τῆς Πόλεως τοῦ Βατικανοῦ καὶ τὸ 2011 Ἀποστολικὸ Νούντσιο στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, θέση ποὺ ὑπηρέτησα ἕως τὸ 2016. Κατὰ τὴν ὑπηρεσία μου ὡς Ἐκπρόσωπος γιὰ τὶς Ποντιφικὲς Ἀντιπροσωπίες βρέθηκα νὰ χειρίζομαι τὶς διαδικασίες ἀξιολόγησης γιὰ προαγωγὲς στὴν ἐπισκοπικὴ ἱεραρχία, τόσο στὴ Ρωμαϊκὴ Κουρία ὅσο καὶ στὶς Νουντσιατοῦρες, καθὼς καὶ τὶς πλέον ἐμπιστευτικὲς καὶ εὐαίσθητες ὑποθέσεις ποὺ ἀφοροῦσαν ἐπισκόπους καὶ καρδιναλίους, συμπεριλαμβανομένου τοῦ φακέλου τοῦ Θεόδωρου Μάκ Κάρικ (σ.σ.: Ὑψηλόβαθμος Ἀμερικανός, ὁ ὁποῖος καθαιρέθηκε τελικά τό 2019, ἔπειτα ἀπό ἕνα ἐκτεταμένο σκάνδαλο σεξουαλικῆς κακοποίησης καί κατάχρησης ἐξουσίας, πού συνδέθηκε ἄμεσα μέ ὁμοφυλοφιλική συμπεριφορά καί ἐκμετάλλευση) καὶ ἄλλων ὁμοφυλόφιλων κληρικῶν ὑψηλόβαθμης θέσης.

  Οἱ ἐνέργειές μου σὲ αὐτὸν τὸν τομέα ὁδήγησαν στὴν ἀπομάκρυνσή μου ἀπὸ τὴν Γραμματεία τοῦ Κράτους καὶ στὴν μεταφορά μου στὸ Κυβερνεῖο (σ.σ.: Γεγονός τό ὁποῖο καταδεικνύει τήν δύναμη πού κατέχει τό ὁμοφυλοφιλικό λόμπυ στό Βατικανό, στήν παγκόσμια πολιτική σκηνή, καί ἐξηγεῖ παράλληλα γιατὶ καὶ οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ταλανίζονται ἀπό αὐτό τό πρόβλημα. Οἱ σκοτεινές δυνάμεις εἶναι αὐτές πού κινοῦν τά νήματα, ὥστε οἱ ὁμοφυλόφιλοι, ἀνεξαρτήτως ὁμολογίας καί ἐθνότητας, νά ἀναρριχοῦνται σέ καίριες θέσεις τῆς ἑκάστου ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης, ὥστε νά τίς ἐλέγχουν μέσῳ αὐτῶν τῶν χειραγωγήσιμων καὶ προβληματικῶν ἀνθρώπων), ὅπου ὁ Πάπας Βενέδικτος μοῦ ἀνέθεσε τὴν καταπολέμηση τῆς κακοδιαχείρισης καὶ ἑνὸς ἐκτεταμένου δικτύου οἰκονομικῆς διαφθορᾶς. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι μέσα σὲ ἑνάμισυ χρόνο τὸ οἰκονομικὸ ἔλλειμμα τῶν 15 ἑκατομμυρίων εὐρὼ μετατράπηκε σὲ πλεόνασμα 35 ἑκατομμυρίων εὐρώ, καὶ παρὰ τὴν πρόθεση τοῦ Πάπα νὰ μὲ προαγάγει στὴν προεδρία τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου Οἰκονομικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἁγίας Ἕδρας, ἀπομακρύνθηκα καὶ πάλι ἀπὸ τὴ Ρωμαϊκὴ Κουρία καὶ στάλθηκα στὴν Οὐάσιγκτον ὡς Νούντσιος (σ.σ.: Ἐπιβεβαιώνοντας τόν σχολιασμό μας).

Οἱ ἐνέργειές μου εἶχαν ἐνοχλήσει πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἐκείνη τὴν ἐποχὴ διέθεταν μεγάλη ἰσχὺ καὶ μποροῦσαν νὰ παρακάμπτουν ἀκόμη καὶ τὴ βούληση τοῦ ἴδιου τοῦ Πάπα Βενεδίκτου.

  Τὸ 2016, ἀκριβῶς τὴν ἡμέρα τῶν ἑβδομηκοστῶν πέμπτων γενεθλίων μου, ὁ Μπεργκόλιο διέταξε νὰ ἐγκαταλείψω τὴ Νουντσιατούρα τῆς Οὐάσιγκτον καὶ μοῦ ἀπαγόρευσε νὰ ἐπιστρέψω στὸ Βατικανό, ὅπου ὁ Ἰωάννης Παῦλος Β΄ μοῦ εἶχε παραχωρήσει μόνιμο διαμέρισμα. Μοῦ ἀπαγόρευσε ἐπίσης νὰ διαμείνω στὴν κατοικία τῶν συνταξιούχων Νουντσίων ποὺ εἶχε εἰδικὰ προετοιμάσει ὁ Πάπας Βενέδικτος. (σ.σ.: Γεγονός τὸ ὁποῖο ἐπαληθεύει ὅτι ὁ Πάπας Φραγκίσκος εἶχε διατεταγμένη ὑπηρεσία, ἡ ὁποία ταυτίζεται πλήρως μέ ἐκείνη τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου).

  Πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του, ὁ Μπεργκόλιο φρόντισε ἐπίσης νὰ μοῦ ἀφαιρεθοῦν ἡ ὑπηκοότητα καὶ τὸ διαβατήριο τοῦ Βατικανοῦ. Μοῦ στέρησε τὴν πρόσ­βαση στὶς ὑπηρεσίες ὑγειονομικῆς περίθαλψης ποὺ παρέχονται στὰ μέλη τῆς Διπλωματικῆς Ὑπηρεσίας, παρότι εἶχα πάντοτε καταβάλει κανονικὰ τὶς εἰσφορές μου. Διέταξε ἀκόμη νὰ ἀφαιρεθεῖ τὸ ὄχημά μου ἀπὸ τὸ Μητρῶο Ὀχημάτων τοῦ Βατικανοῦ καὶ νὰ μὴ μοῦ ἀνανεωθεῖ ἡ ἄδεια ὁδήγησης τοῦ Βατικανοῦ, τὴν ὁποία κατεῖχα ἀδιαλείπτως ἀπὸ τὸ 1973. Ὅλα αὐτά μοῦ προκάλεσαν σοβαρὲς δυσκολίες καὶ οὐσιαστικὰ μὲ καταδίκασαν σὲ κατ’ οἶκον περιορισμό.

  Τὸν Αὔγουστο τοῦ 2018 δημοσίευσα τὸ ἐκρηκτικὸ ὑπόμνημα σχετικὰ μὲ τὸν Θεόδωρο Μάκ Κάρικ καὶ τὸ ἐκτεταμένο δίκτυο διαφθορᾶς καὶ συγκάλυψης μέσα στὴ Ρωμαϊκὴ Κουρία, στὸ ὁποῖο, ὅπως ὑποστήριξα, ἐμπλεκόταν ἄμεσα καὶ ὁ Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο. Στὴ συνέχεια ἔζησα ἐπὶ ἀρκετὰ χρόνια σὲ μυστικὲς τοποθεσίες, ὅπως μοῦ εἶχε συστήσει ὁ Καρδινάλιος Ρέιμοντ Λίο Μπέρκ, ἐξαιτίας τῶν ἀπειλῶν ποὺ δεχόμουν. Ὑπῆρχε ἐπίσης τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἄμεσος προκάτοχός μου στὴν Οὐάσιγκτον, ὁ Νούντσιος Πιέτρο Σάμπι, εἶχε πεθάνει ὑπὸ ἰδιαίτερα ὕποπτες συνθῆκες, ἀφοῦ εἶχε προηγουμένως συγκρουστεῖ ἔντονα μὲ τὸν τότε Καρδινάλιο Μάκ Κάρικ κατὰ τὴν ἐνημέρωσή του γιὰ τὰ μέτρα ποὺ εἶχε λάβει ὁ Βενέδικτος ΙΣΤ΄ προκειμένου νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ ἐγκλήματά του ὡς κατὰ συρροὴν κακοποιητή.

  Ἡ διαφθορά, οἱ ἐκβιασμοί, ἡ ἐξαπάτηση καὶ οἱ προδοσίες ποὺ ἀναγκάστηκα νὰ ἀντιμετωπίσω μὲ ὁδήγησαν νὰ ἀναζητήσω τὶς βαθύτερες αἰτίες τῆς καταστροφικῆς κατάστασης, στὴν ὁποία ἔχει περιέλθει ἡ Καθολικὴ ἐκκλησία. Ἀναλογιζόμενος τὰ χρόνια τῆς φοιτήσεώς μου, στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Λατερανοῦ (1960–1964) καὶ στὴ συνέχεια στὸ Γρηγοριανὸ Πανεπιστήμιο (1965–1969), ἀναγκάστηκα νὰ παραδεχθῶ ὅτι ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς Β΄ Συν­όδου τοῦ Βατικανοῦ, ὁλόκληρο τὸ ἰδεολογικὸ πλαίσιο τῶν σπουδῶν καὶ τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ εἶχε ἤδη διαμορφωθεῖ ἀπὸ τὶς νέες συνοδικὲς διδασκαλίες, παρότι αὐτὲς δὲν εἶχαν ἀκόμη ἐγκριθεῖ ἐπίσημα. Θυμᾶμαι πολὺ καλὰ πὼς στὰ Ρωμαϊκὰ Σεμινάρια ἡ ἐκκλησιαστικὴ πειθαρχία παραχώρησε τὴν θέση της στὴν ἀναρχία σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ πὼς οἱ ἀνώτεροι ἐνθάρρυναν τοὺς σεμιναριστὲς νὰ παρακολουθοῦν διαλέξεις τῶν «νέων θεολόγων». Ἀναφέρομαι σὲ πρόσωπα, ὅπως ὁ Κύνγκ, ὁ Ράτσινγκερ, ὁ Ράνερ, ὁ Σχιλεμπέεκξ, ὁ Κονγκὰρ καὶ ὁλόκληρο ἐκεῖνο τὸ περιβάλλον μοντερνιστῶν, ποὺ σύντομα θὰ καταλάμβανε πανεπιστημιακὲς ἕδρες καὶ θέσεις εὐθύνης στὸ Βατικανὸ καὶ στὶς ἐπισκοπές. (σ.σ.: Ἡ “Νέα Θεολογία” ἀποτέλεσε τὸ ἰδεολογικό καί θεολογικό πλαίσιο, τό ὁποῖο ἄν καὶ κυριάρχησε στή δεκαετία τοῦ 1950-60, εἶχε ἐκκινήσει τή δεκαετία τοῦ 1920, μὲ στόχο τὴν προώθηση τοῦ μοντερνισμοῦ, ὅπου πνευματικά καί θεολογικά πρότασσε τήν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς λύση στή διάσπαση τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ἐνῶ ἐξ ἀρχῆς ἐνισχύθηκε καὶ συνδέθηκε μὲ τὴν ὑπερφιλελεύθερη τάση τοῦ προτεσταντισμοῦ. Τό θεολογικό αὐτό πλαίσιο ἀντέγραψε καί ἐπέβαλε στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, κυρίως ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, καί ἀντίστοιχα στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἡ ὁμάδα Γιανναρᾶ καὶ οἱ μετέπειτα μαθητές του, μέ ἐπίκεντρο τήν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Μητροπόλεως Βόλου).

  Καὶ ὅπως συμβαίνει πάντοτε σὲ κάθε ἀνατρεπτικὴ ἐπιχείρηση, δημιουργήθηκε τεχνητὰ ἀπὸ τὰ ἀνώτερα κλιμάκια ἕνα κλῖμα γενικευμένης ἀλλαγῆς, συνεχῶν μεταρρυθμίσεων καὶ τεράστιων μετασχηματισμῶν. (σ.σ.: Αὐτές οἱ γενικευμένες ἀλλαγές, μεταρρυθμίσεις καί τεράστιοι μετασχηματισμοί βρίσκονται σέ ἐξέλιξη τόσο στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, ὅσο καὶ στὶς λοιπὲς τοπικὲς Ἐκκλησίες ποὺ τὸ ἀντιγράφουν, καὶ οἱ ὁποῖες ἀλλαγὲς, ἐπιφέρουν ὁλοκληρωτικὴ ἀλλοίωση στὴ πατερική Παράδοση, τό ὀρθόδοξο δόγμα, τὴν ἐκκλησιαστική καί λειτουργική ζωή, προσαρμόζοντας τὴν Ἐκκλησία στὸ κοσμικό φρόνημα, ἔχοντας ὡς θεολογικό καί ἰδεολογικό ὑπόβαθρο τήν αἵρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ).

  Ἀπὸ τὴν προνομιακή μου θέση ὡς γραμματέας τοῦ Ἀναπληρωτῆ τῆς Γραμματείας τοῦ Κράτους, ὑπῆρξα μάρτυρας τῆς αἱμορραγίας χιλιάδων ἱερατικῶν καὶ μοναχικῶν κλήσεων. Ταυτόχρονα, οἱ ἱερεῖς ποὺ δὲν ἐπιθυμοῦσαν νὰ ὑποστηρίξουν τὴ νέα συνοδικὴ πορεία ἢ νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν Τριδεντινὴ Λειτουργία περιθωριοποιοῦνταν, ἀντιμετωπίζονταν ὡς αἱρετικοί, ἀφορίζονταν ἢ τίθεντο σὲ ἀργία, στεροῦνταν τὸ εἰσόδημά τους καὶ συχνὰ ἐγκαταλείπονταν νὰ πεθάνουν στὴν ἀπομόνωση. (σ.σ.: Αὐτή ἀκριβῶς ἡ τακτικὴ ἐμφανίζεται καί στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπου ἄνθρωποι μέ ὑγιές παραδοσιακό καί πατερικό φρόνημα εἶναι ἀποκλεισμένοι εἴτε ἀπό τίς ἀκαδημαϊκές, εἴτε τίς διοικητικές ἐκκλησιαστικές θέσεις, εἴτε τούς ἐπισκοπικούς θώκους, εἴτε τίς κεντρικές ἐνοριακές θέσεις τῶν μεγάλων μητροπόλεων· ὁδηγώντας τους στό περιθώριο καί πολλές φορές ἀναγκάζοντας γιά λόγους συνειδήσεως νά θέσουν τόν ἑαυτό τους ἐκτός αὐτοῦ τοῦ προβληματικοῦ καί αἱρετίζοντος ἐκκλησιαστικοῦ συστήματος, ἐνῶ στὴ θέση τους τοποθετοῦνται ἄτομα καιροσκοπικά, μέ προβληματικό ἐκκλησιαστικό φρόνημα, μέ νεωτερίζουσα θεολογία καί πού προπάντων εἶναι εὔκολα χειραγωγήσιμοι). Ἐπανεξετάζοντας ἐκεῖνα τὰ γεγονότα καὶ τὶς μεταρρυθμίσεις μὲ τὴ σημερινὴ ἀποστασιοποιημένη ματιά μου καὶ μὲ τὴν ἐμπειρία ποὺ ἀπέκτησα ἀπὸ ἄλλα παρόμοια γεγονότα — ὄχι λιγότερο ἀπὸ τὴν χειραγώγηση τῆς «Συν­όδου γιὰ τὴν Οἰκογένεια», ἡ ὁποία ὁδήγησε στὴν Amoris Laetitia, καὶ κυρίως ἀπὸ τὴν συνεχιζόμενη συνοδικὴ ἐπανάσταση — δὲν μποροῦσα παρὰ νὰ διακρίνω πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ μία νοοτροπία, ποὺ εἶχε ἤδη προετοιμάσει τὴν ἀνατρεπτικὴ δράση, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο ἀργότερα νὰ ἐκδηλώσει τὶς πιὸ καταστροφικὲς συνέπειές της.

  Ἡ συνοδικὴ ἐπανάσταση ἀκολούθησε ἕνα ἐξαιρετικὰ συγκεκριμένο σχέδιο, ὑπὸ ἑνιαία καθοδήγηση. Ὅλα ἔπρεπε νὰ φαίνονται ἀπολύτως νόμιμα καὶ σύμφωνα μὲ τὴ συνήθη πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας. Κάθε ἔγγραφο ποὺ ἐκδιδόταν ἔπρεπε νὰ ἐπιτρέπει μία ὀρθόδοξη ἑρμηνεία, ἱκανὴ νὰ καθησυχάσει τοὺς Πατέρες τῆς Συνόδου, ἀλλὰ καὶ μία ἑτερόδοξη ἑρμηνεία, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε ἀργότερα νὰ ἀναπτυ­χθεῖ καὶ νὰ ἐφαρμοστεῖ. (σ.σ.: Μία τακτικὴ πού ἐφαρμόζει ἀπόλυτα καί τό Φανάρι, ὅπου κατ’ ἐπανάληψη οἱ Φαναριῶτες ἐπικαλοῦνται τούς Πατέρες γιά τήν νομιμότητα τῶν λόγων καί πράξεών τους, ὅμως ἡ ἀμφίσημη ἑρμηνεία πού ἀποδίδουν σέ αὐτούς, ἐπιτρέπει καί τήν αἱρετική ἑρμηνεία, τρανταχτό παράδειγμα ἡ διʼ Υἱοῦ πέμψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο ὀνομάζουν “ὀρθόδοξο filioque”). Κατὰ τὴ γνώμη μου, τὰ κείμενα αὐτὰ ἀποκαλύπτουν τὶς πραγματικὲς προθέσεις ἐκείνων, ποὺ χρησιμοποίησαν κακόβουλα μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, γιὰ νὰ ἐπιβάλουν δογματικά, ἠθικὰ καὶ λειτουργικὰ σφάλματα, τὰ ὁποῖα προηγουμένως εἶχαν καταδικαστεῖ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους Ποντίφικες.

  Κατὰ τὰ μακρὰ χρόνια τῆς διακονίας μου στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἀποστολικῆς Ἕδρας, ἡ ἄνευ ὅρων ὑπακοή μου πρὸς τοὺς Πάπες καὶ ἡ πλήρης ἀφοσίωσή μου στὰ καθήκοντα πού μοῦ εἶχαν ἀνατεθεῖ δὲν μοῦ ἐπέτρεψαν νὰ ἀντιληφθῶ τὴν πραγματικὴ ἐπανάσταση ποὺ βρισκόταν σὲ ἐξέλιξη.

  Πῶς θὰ μποροῦσα νὰ εἶχα φανταστεῖ μία τόσο βαθιὰ ἀνατροπὴ καὶ προδοσία; Πῶς θὰ μποροῦσα νὰ πιστέψω ὅτι ἡ Ἀνώτατη Ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁλόκληρο τὸ ἐπισκοπικὸ σῶμα θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν συνεργοὶ τῶν πλέον ὕπουλων ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ, αὐτῶν ποὺ ὁ Ἅγιος Πίος Ι΄ εἶχε ἀναγνωρίσει ὡς Μοντερνιστές. (σ.σ.: Αὐτήν τήν ἀνατροπή ἀδυνατοῦν νά ἀντιληφθοῦν οἱ σιωπῶντες ἐπίσκοποι καί οἱ ἁπλοϊκοὶ πιστοί, οἱ ὁποῖοι δέν θέλουν νά δοῦν τίς ἐκτροπές τοῦ Φαναρίου, δικαιολογώντας τες, μέ τό αἰτιολογικό ὅτι βρίσκονται ὑπό τό βάρβαρο καθεστώς τῶν Τούρκων, ἐνῶ ἡ πραγματικότητα θέλει τό Φανάρι καί τούς ἐνοικοῦντας ἐν αὐτῷ ὑπό τήν πλήρη κηδεμονία καί προστασία τῶν Ἀμερικανῶν καί τῶν μυστικῶν τους ὑπηρεσιῶν).

  Ἡ «συνταξιοδότηση» πού μοῦ ἐπιβλήθηκε τὸ 2016 μοῦ ἐπέτρεψε νὰ ἀφιερωθῶ στὴν προσευχή, τὴ μελέτη καὶ τὸν στοχασμὸ ἐπάνω σὲ αὐτὰ τὰ σοβαρὰ ζητήματα. Ἔτσι κατέληξα στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ Β΄ Σύνοδος τοῦ Βατικανοῦ, διατηρώντας μὲν τὰ ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικὰ μίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου, χρησιμοποιήθηκε, γιὰ νὰ μετασχηματίσει ριζικὰ ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησιαστικὴ δομὴ καὶ νὰ ἀνατρέψει κάθε ἐπιμέρους στοιχεῖο της: τὸ δόγμα, τὴ λειτουργία, τὴν πειθαρχία, τὸ κανονικὸ δίκαιο καὶ κυρίως τὴν ἴδια τὴν ἱεραρχικὴ συγκρότηση τῆς Ἐκκλησίας. (σ.σ.: Κάτι ἀντίστοιχο πού ἐπιτέλεσε ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης, ἐπισημοποιώντας καί ἐπικυρώνοντας αἱρετικές ἀπόψεις, μέ ἀποκορύφωμα τήν νομιμοποίηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν αἱρέσεων, κάτι τό ἀδιανόητο γιά τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας).

Οἱ ἴδιοι οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς Συνόδου τὴν χαρακτήρισαν ὡς «τὸ 1789 τῆς Ἐκκλησίας», θεωρώντας τὸ ἐγχείρημά τους ὡς «τὴ Σύνοδο κατ’ ἐξοχήν», γεγονὸς πού, κατὰ τὴ γνώμη μου, ἀποδεικνύει τὴν ἑτερογένειά της σὲ σχέση μὲ ὅλες τὶς προηγούμενες Συνόδους καὶ μὲ τὴ διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Τόσο ὁ Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο ὅσο καὶ ὅλοι οἱ μετασυνοδικοὶ Πάπες προέβαλαν μὲ ὑπερηφάνεια τὴν ἰδεολογική τους συνέχεια μὲ τὴ Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ, προκειμένου νὰ ἐφαρμόσουν καὶ νὰ νομιμοποιήσουν τὶς μεταρρυθμίσεις τους.

  Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁλόκληρο τὸ μετασυνοδικὸ σῶμα διδασκαλιῶν θεμελιώνεται σὲ ἕνα νέο παράδειγμα ποὺ ἐγκαινιάστηκε ἀπὸ τὴ Σύνοδο. Οἱ ρευστὲς αὐτὲς διδασκαλίες — οἱ ὁποῖες ἐξελίσσονται συνεχῶς, ὅπως ἐξελίσσεται καὶ ἡ ἐγελιανὴ σύνθεση, πάνω στὴν ὁποία στηρίζονται — βρίσκονται, κατὰ τὴ γνώμη μου, σὲ σαφῆ ρήξη μὲ τὴ δισχιλιετῆ αὐθεντικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, πρὶν ἀπὸ τὴ Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ. (σ.σ.: Αὐτές τίς ρευστές διδασκαλίες -καθ’ ὅτι διαρκῶς ἀναμορφώνονται- διδάσκουν καί οἱ νεωτεριστές στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Χαρακτηριστικά σημειώνεται ἀπό τήν Ἀκαδημία θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου σχετικά μέ τήν Μετανεωτερικότητα καί τήν ὀρθόδοξη Θεολογία: «Οἱ κατεστημένες αὐθεντίες ἀμφισβητοῦνται σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί ἡ ἀξίωση πού προβάλλουν γιά ἀποκλειστική κατοχή καί ἐκπροσώπηση τῆς ἀλήθειας ἐπικρίνεται ὡς αὐταρχισμός καί ὁλοκληρωτισμός. Τό μετανεωτερικό ἦθος ἐπιδιώκει νά εἶναι ἀντιεξουσιαστικό, ἀπεχθάνεται τήν θεσμοποίηση καί τόν δογματισμό, ἀπορρίπτει τήν τυραννία τοῦ αὐτονόητου καί ἐπιθυμεῖ νά δυναμιτίσει τήν παραδεδομένη τάξη πραγμάτων. Ἐνθαρρύνει τήν ἀποκέντρωση τῆς γνώσης καί τῆς ἐξουσίας, ὑπερασπίζεται τό δικαίωμα τῆς ἀτομικῆς ἐπιλογῆς καί ἀρνεῖται νά συμμορφωθεῖ μέ τήν “ἐπίσημη ἄποψη”»).

  Ἡ Σύνοδος διευκόλυνε καὶ συνέβαλε στὸν ἀποχριστιανισμὸ τῆς Δύσης καὶ στὴν ἐγκαθίδρυση, στὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο, μίας νέας τάξης πραγμάτων συμβατῆς μὲ τὰ σχέδια τῆς Τεκτονικῆς. Τὰ σχέδια τῶν Στοῶν εἶναι γνωστὰ καὶ γνωρίζουμε ὅτι περιλάμβαναν τὴ διείσδυση στὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ τὴν ὑπονόμευσή της ἐκ τῶν ἔσω, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθοῦν οἱ προκαθορισμένοι στόχοι τους (σ.σ.: Ἔτσι καί στή “σύνοδο” τῆς Κρήτης μέ τήν νομιμοποίηση τῶν αἱρέσεων διευκολύνει καὶ ἐπιταχύνει τὴν ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας καί τὴν τελικὴ ἀποχριστιανοποίησή της, ἀποξενώνοντάς την ἀπό τό ὀρθόδοξο πατερικό δόγμα καί τήν παραδοσιακή ἐκκλησιαστική ζωή. Ὁ σχεδιασμός τῆς συνόδου τῆς Κρήτης ξεκίνησε στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα ἀπό τόν μασῶνο Πατριάρχη Μελέτιο Μεταξάκη, συνεχίσθηκε ἀπό τόν ἐπίσης μασῶνο Πατρ. Ἀθηναγόρα καί πραγματοποιήθηκε ἐπί τῆς πατριαρχίας τοῦ Βαρθολομαίου).

  Οἱ συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὴ Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ καὶ αὐτὸ ποὺ θεωρῶ πραξικόπημα ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας μὲ ὁδήγησαν νὰ ἀνακαλύψω ἐκ νέου, σχετικὰ πρόσφατα, τὴν Παραδοσιακὴ Λειτουργία.

  Ἡ ἐγκατάλειψη τῆς λειτουργίας τοῦ Παύλου ΣΤ΄ σηματοδότησε μία νέα φάση τῆς ἐπισκοπικῆς μου διακονίας. Μαζὶ μὲ τὴν Τριδεντινὴ Θεία Λειτουργία — ἐκείνη ποὺ τελέστηκε κατὰ τὴ χειροτονία μου— ἀνακάλυψα ἕνα κρυφὸ κόσμο διωκόμενων καὶ περιθωριοποιημένων ἱερέων, μοναχῶν καὶ σεμιναριστῶν (σ.σ.: Ἕνας κόσμος πού κινεῖται καί δρᾶ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἴτε ἀσκώντας εὐθεῖα κριτική στήν διοικοῦσα ἱεραρχία, ὅπως ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, εἴτε ἀποτειχιζόμενος ἐξ αὐτῆς, ὅπως οἱ ἀποτειχισθέντες κληρικοί πού προσφάτως διώχθηκαν αὐτοί καί τό ποίμνιο τους).

  Θεώρησα ἀποστολικό μου καθῆκον νὰ ἀκούσω τὴν κραυγή τους γιὰ βοήθεια καὶ νὰ τοὺς προσφέρω μία ἀπάντηση ποὺ θὰ ἀποκαθιστοῦσε τὴν ἐμπιστοσύνη τους πρὸς τὴν Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν ὁποία αἰσθάνονταν προδομένοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι (σ.σ.: Εἶναι τραγικό, ἐνῶ στήν αἱρετική παπική ἐκκλησία βρέθηκε ἕνας ἐπίσκοπος, νὰ ἀσκεῖ δημόσια κριτική στό βαθύ κράτος τοῦ Βατικανοῦ, στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀκόμα καί οἱ παραδοσιακοί ἐπίσκοποι νὰ σιωποῦν καί νὰ βρίσκονται σέ ἕνα ἀδιανόητο ἀλισιβερίσι μέ τό βαθύ κράτος, εἴτε τό ἐκκλησιαστικό εἴτε τό πολιτικό).

  Μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ὑποστηρίζω περιλαμβάνονται τὰ μέλη τῆς Ἱερατικῆς Ἀδελφότητας Familia Christi, ἡ ὁποία ἱδρύθηκε καὶ ἀναγνωρίστηκε ἀρχικὰ στὸ πλαίσιο τῆς Ecclesia Dei καὶ στὴ συνέχεια διαλύθηκε βίαια καὶ καταργήθηκε. Τὰ μέλη της ἔχουν ὑπάρξει θύματα μίας σκληρῆς δίωξης — τὴν ὁποία δὲν μπορεῖτε νὰ ἀγνοεῖτε — ἀπὸ τὸν σημερινὸ Ἀρχιεπίσκοπο τῆς Φερράρα, Τζάν Κάρλο Περέγκο, καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Ἕδρα.

  Σὲ αὐτοὺς τοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἀπευθύνθηκαν σὲ ἐμένα, ἀφοῦ ἐγκαταλείφθηκαν χωρὶς καμία στήριξη, καθὼς καὶ στοὺς ὑποψηφίους τῆς ἱερωσύνης ποὺ προσχώρησαν σὲ αὐτούς, προσφέρω τὴν πατρική μου φροντίδα. Ἡ καταγγελία μου περὶ ἀποστασίας τῆς συνοδικῆς καὶ μετασυνοδικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ ρήξη της μὲ τὴν Παράδοση, καθὼς καὶ οἱ βάσιμες ἀμφιβολίες μου γιὰ τὴ νομιμότητα τοῦ «ποντιφικοῦ ἀξιώματος» τοῦ Μπεργκόλιο — τὶς ὁποῖες διατύπωσα μὲ καλὴ συνείδηση, πιστεύοντας ὅτι ἐκπληρώνω τὴν ἀποστολή μου ὡς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων — μοῦ ἐπέφεραν μία ἄδικη, παράνομη καὶ ἰδεολογικὰ ὑποκινούμενη ἀφοριστικὴ ποινή.

  Ἡ κανονικὴ αὐτὴ ποινή, τὴν ὁποία θεωρῶ ἄκυρη, ἔχει σοβαρὲς ἐκκλησιαστικές, θεσμικὲς καὶ προσωπικὲς συνέπειες ποὺ μὲ θλίβουν βαθύτατα καὶ ἀντιβαίνουν στὴν ἀνοχὴ ποὺ ἐπιδεικνύεται πρὸς ἄλλους, γνωστοὺς γιὰ αἱρέσεις ἢ σοβαρὰ σκάνδαλα κληρικούς. Ἀνάμεσά τους ἀναφέρω τὸν Ἐλεουτέριο Βάσκες Γκονσάλες, γνωστὸ στὸ Τσικλάγιο ὡς «Πατέρας Λοῦτε», ὁ ὁποῖος ἔχει κατηγορηθεῖ γιὰ σεξουαλικὴ κακοποίηση ἀρκετῶν νέων θυμάτων. Ἡ Ἁγία Ἕδρα τοῦ χορήγησε ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν ἱερατικὴ ἰδιότητα χωρὶς κανονικὴ δίκη, ἐνῶ ὁ δικηγόρος τῶν θυμάτων, Μονσινιὸρ Ρικάρντο Κορονάδο Ἀρασκέ, ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὰ καθήκοντά του καὶ ἐρευνήθηκε μὲ κατηγορίες δυσφήμισης.

  Τὸ γεγονὸς αὐτό, ὅπως ὑποστηρίζεται, ἐπαναλαμβάνει τὴν ἴδια μέθοδο ποὺ εἶχε ἐφαρμοστεῖ καὶ στὴν ὑπόθεση Μάκ Κάρικ καὶ ἀποκαλύπτει, κατὰ τὴ γνώμη μου, μία προβληματικὴ ἀπονομὴ δικαιοσύνης ἀπὸ τὴν Ἁγία Ἕδρα. Ἀπέναντι στὸν ἀφορισμὸ πού μοῦ ἐπιβλήθηκε, δηλώνω ὅτι δὲν εἶμαι σχισματικός. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, εἶμαι καὶ θὰ παραμείνω εὐσεβὴς υἱὸς τῆς Ἁγίας Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας καὶ πιστὸς ὑπήκοος τοῦ Ρωμαίου Ποντίφικα. Πιστεύω ἀκλόνητα στὴν ἀποστολικὴ κοινωνία καὶ ἀναγνωρίζω τὸ πρωτεῖο τοῦ Πέτρου.

Ἀναγνωρίζω ἐπίσης τὴν ἀναγκαιότητα συμμετοχῆς ὄχι μόνο στὸ ἀόρατο Μυστικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ στὸ ὁρατό, θεσμικὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα.

  Δηλώνω ὅτι ὅλες οἱ θέσεις τῆς πίστης ποὺ ὁμολογῶ, ἡ Τριδεντινὴ Λειτουργία ποὺ τελῶ, τὰ δόγματα καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα ποὺ ἀποδέχομαι, καθὼς καὶ τὸ Professio Fidei Tridentina καὶ ὁ Jusiurandum Antimodernisticum, ἀποτελοῦν κοινὴ κληρονομιὰ ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ ἑνώνουν μὲ αὐτήν. Κλείνοντας, ἀπευθύνομαι σὲ ἐσᾶς μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ μοῦ δοθεῖ ἀκρόαση, μετὰ τὴν ἀκύρωση τῆς προγραμματισμένης συνάντησης ποὺ εἶχε ἀρχικὰ ὁριστεῖ. Θὰ μπορέσω τότε νὰ σᾶς ἐκθέσω προσωπικὰ ζητήματα ὑψίστης σημασίας γιὰ τὴν ἀποστολική μου διακονία καὶ γιὰ τὴ συνέχειά της στὸ μέλλον. Ἀπὸ τοῦδε καὶ στὸ ἑξῆς, ἀνανεώνω τὴν πλήρη καὶ ἀδιαπραγμάτευτη πρόθεσή μου νὰ ἐκπληρώσω κάθε ὑποχρέωση ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ἀποστολική μου ἰδιότητα.

Ἐν Χριστῷ Βασιλεῖ,

Carlo Maria Vigano

Τιτουλάριος Ἀρχιεπίσκοπος Οὐλπιάνας,

Ἀποστολικὸς Νούντσιος

Βιτέρμπο, 25 Ἰανουαρίου 2026

Κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Μεταστροφῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου»