Ομολογία

ΑΠΟΣΤΩΜΟΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙ ΣΤΟΝ ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΠΕΚΙΑΡΗ.

3ον

 

 H εφημερίδα «Αγώνας» των Αγωνιζομένων Λαρισαίων χριστιανών ή κατά Μπεκιάριον  θεωρία «το συνονθύλευμα των οιστρηλατημένων οπαδών» απαντά στις δημοσιευθεισες αναλήθειες του ‘’από Λαρίσης και Τυρνάβου’’ και νυν Γουμενίσσης κ Δημήτριου που κατά τους Ι. Κανόνες και την κανονική τάξη της εκκλησίας είναι ένας καθηρημένος επίσκοπος.

Ο π. ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ΤΡΙΠΡΟΣΩΠΟ

 Έχουµε και επιστολή του π. Θεολόγου που διαµαρτύρεται γιατί εν αγνοία του τον έβαλαν στο τριπρόσωπο ψηφοδέλτιο προς εκλογήν.

«Εκατηγορήθην ότι προέβην εις ενεργείας µε σκοπόν της διαταράξεως της ειρήνης εν τη Εκκλησία. Δηλώ µετά παρρησίας ότι εις ουδεµίαν πράξιν προέβην δυναµένην να ταράξη την ειρήνην της Εκκλησίας και την εύρυθµον διοίκησιν αυτής. Εκείνο που δεν ήτο δυνατόν να φαντασθώ βεβαίως ήτο ο τρόπος, δια του οποίου εκηρυσσόµην έκπτωτος βάσει όχι των Ιερών Κανόνων, αλλά των 3 και 7/74 Συντακτικών Πράξεων, άνευ συγκεκριµένης κατηγορίας και άνευ στοιχειώδους εκ µέρους µου απολογίας, δικαίωµα που έχει κάθε Έλλην πολίτης, πολλώ µάλλον ιεράρχης.

Εζήτησα να µάθω επιτέλους ποιόν το αµάρτηµά µου; Επί ολόκληρον 15ετίαν δεν µου εγένοντο γνωστοί οι λόγοι εκθρονίσεώς µου, ούτε γραπτώς, ούτε προφορικώς, και, ως εκ τούτου αληθώς δεν γνωρίζω διατί.

Εζήτησα δια της τελευταίας µου επιστολής προς την σεπτήν Ιεραρχίαν της Εκκλησίας την επάνοδόν µου και αποκατάστασί µου εις την λαχούσαν µοι ιεράν µητρόπολιν Λαρίσης και αντί ταύτης ήκουσα µετ’ εκπλήξεως και πολλής θλίψεως, ότι ετέθην ως υποψήφιος της ιεράς µητροπόλεως Λαρίσης. Στοιχών εις την παράδοσιν της εκκλησίας πιστεύω ότι παραµένω ο κανονικός µητροπολίτης Λαρίσης. Εφ’ όσον δε θα ευρίσκοµαι εις την ζωήν θα αναµένω την φωνήν της δια την αποκατάστσιν της προσγενοµένης εις εµέ αδικίας»(ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λαρίσης, φύλλο 4.12.1989).

Ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) έλεγε: «Τω µεν γαρ αληθεί πάντα συνάδει τα υπάρχοντα, τω δε ψευδεί ταχύ διαφωνεί το αληθές»(Με την αλήθεια όλα τα δεδοµένα βρίσκονται σε αρµονική συµφωνία, ενώ µε το ψευδές γρήγορα έρχεται σε διαφωνία και σύγκρουση το αληθές). Εσείς κ. Δηµήτριε φαίνεται ότι εφαρµόζεται το δόγµα Λένιν: «Ένα επαναλαµβανόµενο ψέµα, γίνεται αλήθεια».

Η ΣΜΙΚΡΟΤΑΤΗ ΟΜΑΔΑ

ΚΑΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΕΩΡΙΑ

Στο παραπλανητικό υποµνηµατικό του κείµενο αναφέρει περί τις εννέα φορές ότι πέριξ του π. Θεολόγου υπήρχε µία «σµικροτάτη µερίδα “του ιερού φανατισµού”», µια «µικρότατη µερίδα», «οχλοκρατινής συσπείρωσης», «ένα συνοθύλευµα των οιστρηλατουµένων οπαδών», «µια µικρή µειοψηφία η οποία δρώντας οργανωµένα…», «µια πεζοδροµιακού ή µάλλον γηπεδικού λαϊκισµού», «ένα αρρωστηµένο ήθος οπαδισµού και το φανατισµό…», «σαν δικαίωµα οµάδων και µερίδων και ατόµων» κ,ά.

Γράφοντας αυτά και έχοντας αποδέκτες αρχιερείς που ίσως δεν τα γνωρίζουν, εννοεί Μήπως:

Μήπως! Οι 7.400 υπογραφές µε ολογράφως όνοµα, διεύθυνση, ιδιότητα και υπογραφές, η µικροτάτη µερίδα;

Μήπως! Οι 707 Λαρισαίοι που µήνυσαν… το Σεραφείµ για την παράνοµη εκλογή σου ήταν µικροτάτη µερίδα;

Μήπως! Οι 178 φοιτητές και φοιτήτριες µε επιστολή διαµαρτυρήθηκαν στο Σεραφείµ ήταν µικροτάτη µερίδα;

Μήπως! Οι 578 ατοµικές επιστολές, τηλεγραφήµατα συµπαράσταση στον π. Θεολόγο (!) ήταν µικροτάτη µερίδα;

Μήπως! Οι 48 αποφάσεις διαφόρων Συλλόγων (δικηγορικών, καθηγητών, δασκάλων, σωµατείων κλπ) ήταν µικροτάτη µερίδα;

Μήπως! Οι 1.200 αστυνοµικοί που έφτασαν στη Λάρισα 18/3/1990 της Σταυροπροσκυνήσως, για να κάνει την πρώτη “ηρωϊκή έξοδο”, να λειτουργήσει στον άγιο Αχίλλειο, αποδείχθηκε ότι ήταν ανεπαρκής και στην εποµένη έξοδό του ήρθαν 2.500 (φωτ. 1η σελ.) για τη µικροτάτη µερίδα;

Μήπως! Η οµολογία στην Ιεραρχία που έγινε από τον τότε µητροπολίτη Σερρών Μάξιµο διακόπτοντας τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείµ λέγοντας: «Μακαριώτατε – όπως µε διαβεβαίωσε ο Αστυνοµικός Διευθυντής Λάρισας κ. Αργυρίου – δεν υπάρχουν “αντιµαχόµενες παρατάξεις”. Οι υποστηρικτές του Θεολόγου είναι χιλιάδες και οι απέναντι “αντιµαχόµενοι” δεν ξεπερνούν τα 33 άτοµα. Αυτή είναι µικροτάτη µερίδα;

Μήπως! Η επιστολή Α΄ των 732 νέων της Λάρισας µε υπογραφές και πλήρη στοιχεία που συγκλόνισε συθέµελα ακόµα και τους πιο σκληροτραχήλους, ήταν µικροτάτη µερίδα;

 Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΚΑΙ ΖΗΤΑ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΤΟΥΣ

Επειδή την ξέχασε ο κ. Δηµήτριος, θα µεταφέρω µέρος από την Α΄ επιστολή των 732 νέων και την απάντησή του:

«Σεβασµιώτατοι,

Με πόνο ψυχής και πρωτάκουστη θλίψη δεχθήκαµε την ψήφο σας, ψήφο που διώχνει µακριά από την πόλη µας τον «ανεπιθύµητο» για σας Δεσπότη κ. Θεολόγο.

Χωρίς να φοβείσθε το Θεό και χωρίς να ντρέπεσθε τους ανθρώπους, µας επιστρέψατε κατάµουτρα τις τόσες παρακλήσεις µας, τα τόσα δάκρυά µας. Γιατί;

Γκρεµίσατε σε µας τους νέους από µέσα µας, ό,τι ωραίο και όµορφο και ιδανικό είχαµε φτιάξει και είχαµε ονειρευτεί για το πώς πρέπει νάναι η Εκκλησία του Θεού και οι ποιµένες της. Γιατί;

Βρήκατε τόση δύναµη να σπιλώσετε τον Άγιο Επίσκοπό µας, να τον ποδοπατήσετε και να τον εξευτελίσετε, γαντζωµένοι από το δικό σας θρόνο. Γιατί;

Με τόσο ανδρισµό και τόση µανία καταφέρεστε εναντίον του πιστού λαού της πόλης µας, µε όση ανδρεία δε βρήκατε τόσα χρόνια να υψώσετε έστω και µια φορά το ανάστηµά σας µπροστά στη λαίλαπα της Εκκλησίας µας που λέγεται Αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ. Γιατί;

Σας βλέπαµε και η καρδιά µας γέµιζε δέος και σας καµαρώναµε, όταν µπροστάρηδες εσείς και µαζί σας εµείς αγωνιστήκαµε για την Εκκλησιαστική περιουσία.

Τότε ήµασταν ο πιστός λαός. Σήµερα είµαστε εγκάθετοι και χούλιγκανς. Δεν πειράζει. Μόνο που τον αγώνα αυτόν που πρώτοι εσείς µας διδάξατε, θα τον συνεχίσουµε και τώρα. Τώρα, που νιώθουµε διπλά και τρίδιπλα προδοµένοι.

Τότε µας πρόδωσαν οι άρχοντες. Τώρα µας προδώσατε εσείς, οι ποιµένες.

Από τους πρώτους το περιµέναµε. Από σας ΠΟΤΕ.

Γι’ αυτό ο αγώνας µας τώρα θάναι πιο σκληρός, πιο ανελέητος, χωρίς τέλος, µ’ ένα σύνθηµα:

“ΕΞΩ ΟΙ ΑΝΑΞΙΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ”.

Μαζί µας στον αγώνα αυτόν οι Άγιοι και οι δίκαιοι της Εκκλησίας µας, καθώς και η µορφή του άγρια δολοφονηµένου από τα χέρια σας Επισκόπου µας Θεολόγου, που θα πλανιέται ανάµεσά σας απεγνωσµένα ρωτώντας: “ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ;”».

Ακολουθούν 732 υπογραφές και ηµερ. 13/10/1989.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: ( που προβληµάτισε πολύ κόσµο)

«Έκπληκτος πληροφορήθηκα από θρησκευτικό έντυπο για την επιστολή Οργανώσεως “Νέων Λαρίσης” προς τους λοιπούς Σεβ. Μητροπολίτας της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία εγκαλούµαι…

Καλώ τους ανωνύµους νέους να ανακαλέσουν την υπογραφή τους από αυτό το τερατούργηµα, το οποίο θυµίζει πολεµική εναντίον αγίων µορφών της Εκκλησίας.

Παραδίδω τους ηθικούς αυτουργούς, πάνω απ’ όλα, στη δικαιοσύνη του Θεού.

Και επαναλαµβάνω ως Ποιµενάρχης, φέρων την έσχατη ευθύνη έναντι του Θεού και της Εκκλησίας, µε ταπείνωση και εκκλησιολογική επίγνωση, το λόγο του Μεγάλου Βασιλείου: “Όποιος (από την τοπική Εκκλησία της Λαρίσης) δεν έχει επικοινωνία µαζί µου, αποκόπτει τον εαυτόν του από την Εκκλησία” (Επιστολή 204, 7).

† Ο Λαρίσης και Τυρνάβου

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ».

Υπάρχουν αρκετά ακόµα Μήπως! Μήπως!!! αυτά εννοεί και δεν το καταλάβαµε; Όπως το πάει ο κ. Δηµήτριος, θα ξεχάσουµε σιγά-σιγά τη λέξη ΑΛΗΘΕΙΑ!

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΚΥΡΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Της ΧΩΡΑΣ (ΣτΕ)

Ο κατήφορος του ψευδολόγου υποµνήµατος του κ. Δηµητρίου συνεχίζεται, αµέσως πιο κάτω γράφοντας: «η αυτεπάγγελτη κατάσταση του (π. Θεολόγου) στο Στόµιο µετά 15ετία απουσίας το 1990». Πρώτον δεν είναι αυτεπάγγελτος η εγκατάσταση του π. Θεολόγου, διότι η απόφαση του ΣτΕ 3795/11.10.1990 αναφέρει:«Δια ταύτα. Ακυροί την από 11/7/1974 απόφασιν της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΦΕΚ ΝΠΔΔ 141/12.7.74) ως και το Προεδρικόν Διάταγµα της 22/7/1974 (ΦΕΚ Γ΄ 284/23.7.1974)», δηλαδή µας λέει: η ακυρότητα των αποφάσεων ανατρέχει στο χρόνο της έκδοσης των πράξεων (ex tuno), η έκπτωσή του, θεωρείται ως µηδέποτε γενοµένη και επανέρχεται αυτοδικαίως η πραγµατική και νοµική κατάσταση, η οποία υπήρχε κατά τον χρόνο της εκδόσεως των πράξεων, δηλαδή το 1974, κάθε κατάληψη του θρόνου είναι παράνοµη.

Δεύτερον, ήρθε µετά 15ετίας, διότι ο δικτάτορας Ιωαννίδης µε τον αρχιεπ. Σεραφείµ µε τις πολιτειακές Συντακτικές Πράξεις 3 & 7 που έφτιαξαν, τον έδεσαν χειροπόδαρα στερώντας του κάθε δικαίωµα δηµοκρατικό και ανθρώπινο. Τον φίµωσαν και για να είναι σίγουροι, έβαλαν το στρατό, να φυλάγει, µην ξεφύγει καµιά είδηση στα Μέσα Ενηµέρωσης (ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ “Αρχηγείον Ενόπλων Δυνάµεων”, Φεβρ. 1974).

Και τρίτο, µε τη Σεραφειµική απόφαση 2026/23.7.1974 του απαγορεύτηκε ακόµα να µείνει στη Λάρισα και ως ιδιώτης σε κάποιο σπίτι, διότι η απόφαση έλεγε: «Προς διαφύλαξιν εν παντί της εν Εκκλησία… ήχθη εις την απόφασιν, όπως µη επιτρέψη την εγκατάστασή των, οποιονδήποτε εξελθόντων ή εξερχοµένων της ενεργούς υπηρεσίας Σεβ. Ιεραρχών εν ταις περιφερείαις ως ούτοι µέχρι τούδε εποίµαναν…».

Η επιστροφή του π. Θεολόγου έγινε µετά την κατάργηση όλων των παραπάνω. Δηλαδή: Το δικαστήριο (ΣτΕ) συνεδρίασε – (µετά από τρεις αναβολές διότι η Εκκλησία αρνούνταν να προσκοµίσει τα πρακτικά των συνεδριάσεων, διότι είχαν παρανοµήσει) – στις 26 Απριλίου 1990 µε, εκ µέρους του π. Θεολόγου ο Δικηγόρος κ. Παπουτσιδάκης µε απέναντι αντίδικους το δικηγόρο της Εκκλησίας κ. Λιλαίο και του Υπουργού Παιδείας τον κ. Ηλιοκόπουλο. Το Δικαστήριο δικαίωσε πλήρως τον π. Θεολόγο και έκρινε πως όλες οι αποφάσεις της Εκκλησίας και της Πολιτείας ήταν αντικανονικές και παράνοµες, όπως αναφέρουµε πιο πάνω.

Η απόφαση εκδόθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1990 και δηµοσιεύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1990. Στις 7 Νοεµβρίου οι δικαιωθέντες µητροπολίτες έστειλαν επιστολή στην Ιερά Σύνοδο δηλώνοντας ότι «Είµαστε υποχρεωµένοι να επιστρέψουµε στις µητροπόλεις µας» (εφ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 8/11/1990). Και µετά δύο ηµέρες (10/11/90) ο π. Θεολόγος ήρθε στη Λάρισα και για να µην τους φέρει σε δύσκολη θέση, θεώρησε σωστό να καταλύσει στο µοναστήρι του αγίου Δηµητρίου Στοµίου, ώστε να δοθεί το περιθώριο στον κ. Δηµήτριο να εγκαταλείψει το Επισκοπείο, αφού ο κ. Δηµήτριος, όπως έγινε µε την απόφαση γνωστό, αλλά και ο ίδιος το οµολογεί λίγο παρακάτω στο υπόµνηµά του ότι: «Από τη στιγµή όµως που η ΔΙΣ (Διαρκής Ιερά Σύνοδος) υιοθέτησε εµµέσως πλην σαφώς την απόφαση του ΣτΕ, καταστρατήγησε τον άξονα του µυστηρίου της ιερωσύνης µου. Η χειροτονία µου κατέστη απολελυµένη… – και πιο κάτω – διότι η ΔΙΣ µε εξωνόµησε σχολάζοντα Μητροπολίτη, οπότε δεν εδικαιούµην πλέον ούτε εκλογή, ούτε µετάθεση βάσει του τότε ισχύοντος Κ.Χ. (Καταστατικού Χάρτου)». Δηλαδή µε απλά λόγια ήταν πλέον ένας απλός κληρικός και έπρεπε πάραυτα να εγκαταλείψει το επισκοπείο.

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ π. ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΟΜΙΟΥ.

Ο π. Θεολόγος ερχόµενος µε µήνυµά του δήλωσε: «Ήρθα να αναλάβω…». ‘’Πλήθος Λαρισαίων, αλλά και πολλοί ιερείς της µητρόπολης Λάρισας καθώς και γειτονικών µητροπόλεων επισκέφθηκαν χθες την Ιερά Μονή του αγίου Δηµητρίου στο Στόµιο, να συναντηθούν και να συνοµιλήσουν µε το µητροπολίτη κ. Θεολόγο…’’ (εφ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 12/11/1990).

Την εποµένη ο κ. Δηµήτριος δήλωσε σε συνέντευξη στην «Ε» για την άφιξη του κ. Θεολόγου.

Σεβ. Δηµήτριος: «Άργησε να µιλήσει ο κ. Θεολόγος» και «Σαφείς αιχµές του µητροπολίτη κατά του ηγουµένου της µονής Αγίου Δηµητρίου».

Η εφηµερίδα: «πλήθη πιστών επισκέπτονται το Θεολόγο». Αυτά είναι µια “µικρή” απάντηση στα του κ. Δηµητρίου, ότι ο Θεολόγος υπήρξε διεκδικητής Μητροπολίτης της ‘’σµικροτάτης µερίδος” (!) ανθρώπων.

Εδώ έχει εφαρµογή τα του λαού “φωνάζει ο κλέφτης, να φύγει ο νοικοκύρης”, διότι παρ’ ότι δεν είναι τίποτα, αποκαλεί τον κανονικό µητροπολίτη Θεολόγο που αποφάνθηκε το µεγαλύτερο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Χώρας, που µε τις αποφάσεις µπορούν και πέφτουν κυβερνήσεις, ότι η έκπτωση του το 1974 “θεωρείται ως µηδέποτε γενοµένη” και το επισκοπείο είναι η διακονία του, η αποστολή του, το γραφείο του, το σπίτι του, ότι κάνει- ο π. Θεολόγος- αυτεπάγγελτη εισβολή για την άµεση εισβολή του (SIC). Λίγο ντροπή!

Με καµουφλαρισµένα ψέµατα προσπαθεί, να παραπλανήσει τους σεβαστούς Πατριάρχες, Αρχιεπισκόπους, Επισκόπους και το λαό, διότι γνωρίζει ότι µετά την απόφαση του ΣτΕ εννέα από ενορίες της πόλης, οι ίδιοι του έστειλαν εξώδικο και τον καλούσαν να εγκαταλείψει άµεσα το επισκοπείο, για να αναλάβει τα καθήκοντα ο µητροπολίτης π. Θεολόγος. Ο ίδιος αρνήθηκε να το παραλάβει και τελικά το παρέλαβε κάποιος από το προσωπικό (εφ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”). Το εξώδικο το υπόγραφε εκ µέρους των εννέα προσκαλούντων ο πληρεξούσιος δικηγόρος, κ. Φεραίος Νάνης και έλεγε:

«… Επειδή ως διάδικοι στην υπ’ αριθµ. 3805/1990 απόφαση του τµήµατος του ΣτΕ, µε την οποία ακυρώθηκε η απόφαση της 10/10/89 της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος περί εκλογής σας ως Μητροπολίτη Λάρισας, αλλά και ως ενορίτες Ιερών Ναών της Μητρόπολής µας έχουµε έννοµο συµφέρον από την εκτέλεση των τριών αποφάσεων του ΣτΕ και της απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 6/11/90.

Για τους λόγους αυτούς και µε τη ρητή επιφύλαξη κάθε νόµιµου δικαιώµατός µας ως διαδίκων και ενοριτών σας προσκαλούµε αµέσως µετά την επίδοση της παρούσης να εγκαταλείψετε το Επισκοπείο Λάρισας και να παύσετε ν’ ασκείτε τα µητροπολιτικά σας καθήκοντα. Αλλιώς σας δηλώνουµε µε λύπη µας ότι θα αναγκαστούµε να προσφύγουµε στις εισαγγελικές και δικαστικές αρχές για την εκτέλεση των παραπάνω αποφάσεων και την άµεση αποµάκρυνσή σας από το Επισκοπείο Λάρισας…».

(εφ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 7/11/89)

Ο κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΑΤΑ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΕΙΟ.

Αυτή είναι η αλήθεια για την “αυτεπάγγελτη εισβολή” στο επισκοπείο του π. Θεολόγου και την “άµεση εκδίωξή του” που µε µπαµπέσικο τρόπο το παρουσιάζει ο κ. Δηµήτριος.

Οι τρεις αποφάσεις του ΣτΕ που είχαν εκδοθεί µέχρι τότε, κοινοποιήθηκαν στις Αρχές της πόλης, να λάβουν γνώση ότι ο µητροπολίτης Λάρισας είναι ο Θεολόγος και ως µηδέποτε έχει αποµακρυνθεί. Ο ίδιος έµεινε στο µοναστήρι περιµένοντας να αδειάσει το επισκοπείο από τον κ. Δηµήτριο, για να αναλάβει τα επισκοπικά του καθήκοντα και να επισκεφτεί τότε εθιµοτυπικά και τις αρχές.

Ο κ. Δηµήτριος κατσικώθηκε στο επισκοπείο, γέµισε και τους ορόφους του οικοτροφείου µε αλβανούς λαθροµετανάστες και αρνούνταν να το εγκαταλείψει.

Σε µια συνέντευξη “εκ βαθέων” στο δηµοσιογράφο Δηµ. Βάλλα ο π. Θεολόγος είπε: «Καµιά επαφή ή επικοινωνία είτε γραπτά, είτε προφορικά δεν έγινε µαζί µου… Όπως επίσης καµία επίσηµη κλήση δεν µου έγινε από την Ιερά Σύνοδο, ώστε να απολογηθώ! Εξάλλου τόσα χρόνια τώρα το µόνο που ζητούσα, ήταν να απολογηθώ και δεν µου το επέτρεπαν…».

Για το Δηµήτριο:

«Για µένα ο Δηµήτριος δεν είναι εχθρός και εκ µέρους µου υπάρχει ιδιαίτερη συµπάθεια στο πρόσωπό του, γιατί ο ίδιος οδήγησε τον εαυτό του σε αδιέξοδο µια που ήταν γνώστης του όλου ζητήµατος της Λάρισας από την εποχή ακόµα που ήταν πρωτοσύγκελος της µητρόπολης…

» Ποτέ δεν έχουµε συναντηθεί ούτε και µιλήσει µε το Δηµήτριο, µόνον µία φορά, όταν σαν πρωτοσύγκελος µου έστειλε δύο βιβλία του, τον ευχαρίστησα εγγράφως…

» Δεν τον βλέπω σαν εχθρό µου, εάν κάποτε συναντηθούµε ίσως του πω «γιατί εξετέθεις τόσο σπεύδοντας να καταλάβεις τη µητρόπολη, ενώ γνώριζες ότι υπήρξε βίαιη και απάνθρωπη αποµάκρυνσή µου…

- Στη Λάρισα; «Ναι θα µπορούσα να κατέβω, αλλά δεν το επιχείρησα, να µην υπάρξουν αντιθέσεις…».

(εφ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 19/2/1991)

 

Οι ηµέρες έτρεχαν, οι εβδοµάδες περνούσαν και οι µήνες κυλούσαν κανένα φως από το επισκοπείο και ο µητροπολίτης π. Θεολόγος, για να µην είναι τυπικά ανακόλουθος, επισκέφθηκε εθιµοτυπικά τις αρχές της πόλης ως και τις Δικαστικές αρχές, εδώ ευκαιρία δοθείσης παρουσία των νοµικών Συµβούλων ζήτησε και την εκκένωση του µητροπολιτικού µεγάρου, καθώς και την “εκτέλεση των αποφάσεων του Συµβουλίου της Επικρατείας, προκειµένου να ασκήσει ακώλυτα τα µητροπολιτικά του καθήκοντα” (εφηµ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”).

Πέρασε ένα πεντάµηνο, ο κ. Δηµήτριος έδειξε ότι δεν υπολόγιζε τίποτα, µήτε τις αποφάσεις του ΣτΕ, µήτε δικαστικά εξώδικα, µήτε τις διαµαρτυρίες του λαού, σήκωσε το λάβαρο της ανταρσίας εναντίον του Νόµου. Αµπαρώθηκε στο επισκοπείο τον φύλαγαν µέρα-νύχτα περί τους 100 αστυνοµικοί κάθε βάρδια, χωρίς να είναι ΤΙΠΟΤΑ. Μπροστά στο φαινόµενο αυτό πέντε Λαρισαίοι µήνυσαν τον ίδιο και τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείµ για παραβιάσεις του άρθρου 95 παρ. 5 του Συντάγµατος που λέει: «η διοίκηση έχει υποχρέωση να συµµορφώνεται µε τις ακυρωτικές αποφάσεις του ΣτΕ. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής δηµιουργεί ευθύνη για κάθε υπαίτιο όργανο, όπως ο νόµος ορίζει».

ΜΗΝΥΣΗ ΑΠΟ ΛΑΡΙΣΑΙΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Η κατατεθείσα µήνυση έλεγε:

«… Επειδή ο κ. Δηµήτριος, αν και πέρασαν πέντε (5) µήνες από τότε που του κοινοποιήθηκαν οι άνω αποφάσεις του ΣτΕ, δε συµµορφώθηκε προς αυτές, αλλά εξακολουθεί να παραµένει στο Επισκοπείο Λάρισας, µε πολυπληθή ακολουθία, χρησιµοποιώντας τα υπνοδωµάτια και όλους τους χώρους του Επισκοπείου, το γραφείο του Μητροπολίτη, το τηλέφωνο, το FAX, το αυτοκίνητο, το φως, το νερό και ό,τι άλλο υπάρχει στο Επισκοπείο…

» Εµποδίζει έτσι εµπράκτως τον κανονικό και νόµιµο Μητροπολίτη Λάρισας κ. θεολόγο να εγκατασταθεί στο Επισκοπείο και ν’ ασκήσει ακώλυτα τα Μητροπολιτικά του καθήκοντα.

» Επειδή υπεύθυνοι κατά το Νόµο για την εκτέλεση των αποφάσεων του ΣτΕ που αφορούν την Εκκλησία είναι από πλευράς της Εκκλησίας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ο οποίος είναι και Πρόεδρος της ΔΙΣ και νόµιµος εκπρόσωπός της, που επιµελείται τα θέµατα επανδρώσεως των Μητροπόλεων από τους κανονικούς Μητροπολίτες, από δε πλευράς Πολιτείας ο υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευµάτων, που όφειλε στη µεν Μητρόπολη Λάρισας ν’ αποµακρύνει το 2^ο Μηνυόµενο, αφού αυτός έπαυσε να είναι Μητροπολίτης, κατά τα προεκτεθέντα…

» Επειδή η µήνυσή µας είναι νόµιµη και αληθής, νοµιµοποιούµαστε δε στην υποβολή της, διότι είµαστε κάτοικοι Λάρισας και ενορίτες ενοριών της Μητροπόλεως Λάρισας και διάδικοι στην υπ’ αριθµ. 3805/90 απόφαση του ΣτΕ και έτσι έχουµε έννοµο συµφέρον για την αποκατάσταση της κανονικής τάξεως της Μητροπόλεώς µας και της Εκκλησίας της Ελλάδος γενικότερα …».

Προσπαθώ να καταγράψω, όσο πιο συνοπτικά γίνεται τα γεγονότα, για να καταδείξω την ψεύτικη µεθοδολογία που χρησιµοποιεί, προκειµένου να συµπαρασύρει τους συνεπισκόπους του σε εσφαλµένες εκτιµήσεις και αυτό είναι ανέντιµο για κάθε άνθρωπο πολώ µάλλον για κάποιον “αρχιερέα”.

ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ‘’ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΚΕΛΕΥΜΑ’’ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΨΕΜΑ!

Συνεχίζει ο δεσπότης κ. Δηµήτριος το παραλήρηµα του ψεύδους, όταν έγραφε: «Πόσο αλήθευε και πότε αλήθευε ο µακαριστός ιεράρχης; Όταν αυτενεργούσε µηδόλως υπήκοος στο οποιοδήποτε Συνοδικό κέλευµα!». Σε ποιο Συνοδικό κέλευµα κ. Δηµήτριε αρνήθηκε να ανταποκριθεί ο π. Θεολόγος; Έχετε έστω και ένα! Να το κατονοµάσετε; Αντίθετα, όπως δήλωσε πιο πάνω: «Εξάλλου τόσα χρόνια το µόνο που ζητούσα, ήταν να απολογηθώ και δεν µου το επέτρεπαν…!». 20 χρόνια σας προκαλούσε τον ανδρισµό σας να τον δικάσετε σε δίκη ανοικτή, όπου εσείς νοµίζατε µε παρουσία δηµοσιογράφων και λαού και δεν πήρε ποτέ απάντηση. Δεν του απαγγέλθηκε ποτέ επίσηµη κατηγορία, δεν έγιναν ποτέ ανακρίσεις και κάποια που πήγε να γίνει µε το Γρεβενών Σέργιο, σταµάτησε πριν αρχίσει. Για το πόρισµα που συνέταξε το Συµβούλιο Πληµµελειοδικών Λάρισας µε την υπ’ αρ. 26/1994 απόφασή του παρέπεµψε τον ανακριτή Μητροπολίτη Σέργιο, να δικαστεί για α) “παράβαση καθήκοντος ανακριτού”, β) για “συκοφαντική δυσφήµιση”, διότι έβλαψε την τιµή και την υπόληψη του µητρ. Θεολόγου. Για δε το γραµµατέα του αρχιµανδρίτη Χριστοφ. Παπαδόπουλο, ηγούµενο της Μονής Πετράκη, τον παρέπεµψε, κατηγορούµενο για “ψευδή αναφορά στην αρχή”…

ΣΤΗΜΕΝΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Το δικαστήριο που ακολούθησε µετά ένα χρόνο περίπου, δεν έχω τούτη τη στιγµή το περιθώριο να το πράξω, το είχα κάνει όµως παλαιότερα (αρ. φύλλου “ΑΓΩΝΑ” 243, Αύγουστ. 2017, σελ. 6-7) τα γεγονότα και η καταλογράφηση των στοιχείων είναι πόνος και οδύνη!

Θα ξεχωρίσω σήµερα όµως από το τεράστιο κοµπολόγι των αυθαιρεσιών και πράξεων κάποιες µικρές χάνδρες δηλώσεων των συµµετεχόντων στη δίκη:

Ο δικαστής Δηµητριάδος (και µετά αρχιεπίσκοπος) Χριστόδουλος δήλωσε αγανακτισµένος:

«Επειδή διαπιστώνω ότι αι µετά λόγου τοποθετήσεις µου, επί τιθεµένων συνεχώς κυρίως ζητηµάτων επί της ενώπιον του παρόντος Συνοδικού Δικαστηρίου δικαζοµένης υποθέσεως, συστηµατικώς απορρίπτονται από την εσχηµαζοµένην πλέον πλειοψηφίαν του Δικαστηρίου τούτου, θεωρώ περιττήν την έκφρασιν οιασδήποτε γνώµης µου και περιορίζοµαι εις ακροατήν των εν τη αιθούση ταύτη συντελουµένων».

Από την αίθουσα ακούγονταν φωνές και αντάρα. Το µεσηµέρι περίπου ένας από τους δικαστές, ο Πειραιώς Καλλίνικος πετάχτηκε ταραγµένος έξω και τόβαλε στα πόδια. Δηµοσιογράφοι που τον πρόλαβαν, τους δήλωσε αγανακτισµένος: «Δεν επιθυµώ να συµµετάσχω εις την παρωδίαν δικαστηρίου…».

 Με την έναρξη της δίκης ο π. Θεολόγος ζήτησε µια µικρή αναβολή, λόγω κάποιας ίωσης και ο πυρετός χτυπούσε κοντά στο 40 µε χαρτί του Νοσοκοµείου Νίκαιας.

Ο πρόεδρος Σαλαµίνος Βαρθολοµαίος είπε τούτο το αµίµητο: «Δεν είναι ανάγκη να ακούει ο κατηγορούµενος (Θεολόγος), όσα θα πούµε, εµείς θα διαβάσουµε τα χαρτιά και θα αποφασίσουµε».

Ο Τύπος έγραφε την επόµενη: «… πρωτοφανής ήταν η σκληρότητα της πλειοψηφίας του Δ.Σ. κατά του “αδελφού” τους. Δεν αποφάσισαν αναβολή, παρ’ ότι τον έβλεπαν αδύναµο, άρρωστο και µε έντονο πρόβληµα ακοής από ίωση. Το ύφος τους ήταν ψυχρό και οι ίδιοι πελιδνοί και σαν υπνωτισµένοι» (τύπος Κυρ. 17/1/1993).

Την ώρα, που έµπαιναν στο Συνοδικό Μέγαρο, τους δικηγόρους τους προπηλάκισαν, το Θεολόγο τον απωθούσαν και τους ελάχιστους από τη Συνοδεία Θεολόγου τους κλωτσούσαν και τους έσπρωχναν. Ο Θεολόγος πολύ ταλαιπωρηµένος, από τον υψηλό πυρετό, µετά από ένα τετράωρο ενστάσεων και συζητήσεων η δεσποτοδικαστική πλειοψηφία δεν άκουγε τίποτα. Οι συνήγοροι υπεράσπισης αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν και σε λίγο τους ακολούθησε και ο Θεολόγος, αποχωρώντας σταµάτησε και απάντησε στους δηµοσιογράφους, γιατί αποχωρεί:

«Πιστέψαµε ότι µας δίδονταν µία µοναδική ευκαιρία, για να τελειώσει επί τέλους αυτή η υπόθεση που για τόσα χρόνια τώρα ταλαιπωρούσε και ταλαιπωρεί την Ορθόδοξο Εκκλησία.

Δυστυχώς διαψευστήκαµε από την πρώτη στιγµή, όταν είδαµε τις διαθέσεις των υπευθύνων να αποµακρύνουν τους συνηγόρους.

Αυτό δεν µπορούσε να το φανταστεί κανείς… Τους δικηγόρους τους άκουσαν ανεπισήµως και τους αποµάκρυναν επισήµως λέγοντας ότι δεν έχουν σχέση και θέση στο δικαστήριο. Περάσαµε πραγµατικά δύσκολες στιγµές. Υπήρχαν σοβαρές λογοµαχίες.

Είδα ευθύς εξαρχής ότι δεν υπήρχε καµία διάθεση καιη απόφαση είχε ήδη παρθεί…

Λίγο πριν αποχωρήσω από τη δίκη και απευθυνόµενος στον πρόεδρο του δικαστηρίου, µητροπολίτη Μεγάρων κ. Βαρθολοµαίο, του εξέφρασα τα πικρά παράπονά µου για την ανάρµοστη συµπεριφορά των αδελφών µου.

Μας φέρθηκαν, σαν να ήµασταν κακοποιοί, δηµόσιος κίνδυνος, ο πιο επικίνδυνος εχθρός της Εκκλησίας. Προσπάθησα πολλές φορές να πείσω τον εαυτό µου ότι βρισκόµουν στην αίθουσα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου… Δεν το κατόρθωσα όµως και λυπάµαι γι’ αυτό βαθύτατα… Τους ευχαρίστησα και έφυγα…».

Και αντί να διακοπεί η δίκη (λόγω αποχώρσης δικαστή), αυτοί έφεραν, άρον-άρον, τον Περιστερίου Χρυσόστοµο το απόγευµα και χωρίς να το πολυσυζητούν το πράγµα, έβγαλαν την απόφαση. 10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΙΑ !!!

Όλος ο Τύπος την εποµένη ξιφούλκησε µε τις εξόφθαλµες νοµικές και κανονικές παραβάσεις των “αγίων δικαστών”. Τούτο µόνο αναφέρω: «Οι δέκα µητροπολίτες, που απετέλεσαν τους “δηµίους” του κ. Θεολόγου, κηλίδωσαν τη σύχρονη εκκλησιαστική ιστορία της χώρας µας. Η άδικη, παράνοµη και ανίερη πράξη τους θυµίζει στυγνές κοσµικές εξουσίες σκοτεινών αιώνων που όλη η ανθρωπότητα θέλει να ξεχάσει» (“ΤΥΠΟΣ” Κυριακής, 17/1/93).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Της ΔΙΚΗΣ ΠΑΡΑΠΕΜΦΘΗΚΑΝ ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΕΙ Η ΜΙΣΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

Η δικαστική εξουσία ξαφνιάστηκε µε τη δεσποτική αυθαιρεσία και ο προϊστάµενος της Εισαγγελίας Αθηνών άσκησε δίωξη κατά των δικαστών που αποτελούσαν το Δικαστήριο, τον αρχιεπίσκοπο και τρεις δεκάδες ακόµα επισκόπους, όχι για κάποιο ψύλλου πήδηµα, αλλά για “κατάχρηση εξουσίας”, “για καταπάτηση των Νόµων”, “για παράβαση καθήκοντος”. Έγινε χαµός, ξεσηκώθηκε σάλος, όταν η είδηση πέρασε στον Τύπο. Ο θόρυβος αφύπνισε συνειδήσεις, ο πιστός και “άπιστος” λαός αγρίεψε, δεν περίµενε τέτοιες πράξεις ντροπής και διαφθοράς από την εκκλησιαστική ηγεσία. Οι δεσποτάδες τροµοκρατήθηκαν, ζυγίζοντας τις ευθύνες ότι θα καθίσουν στο εδώλιο και χωρίς χρονοτριβή κίνησαν τους πάντες και τα πάντα, για να ταπώσουν τη δικαιοσύνη στην καταπακτή.

Ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, ο υπουργός Παιδείας Σουφλιάς και η υπουργός Δικαιοσύνης κινήθηκαν µε ταχύτητα αστραπής και εισηγήθηκαν στο υπουργικό Συµβούλιο την αναστολή της δίωξης µε πρότασή τους στο άρθρο 30 του Κώδικα Ποινικής Δικονοµίας, που ήταν άσχετο µε το συγκεκριµένο πρόβληµα. Όπως και έγινε,“για να µην διαταραχτούν οι διεθνείς σχέσεις(έλεγαν)!”.

Μήπως σε αυτό το παράνοµο κέλευσµα δεν έκανε υπακοή ο π. Θεολόγος, κ. Δηµήτριε; Ή και σε άλλες 5-6 φορές που τον καταδίκασαν, χωρίς ποτέ να τον καλέσουν, να τον δούνε έστω και φατσικά;

Και σε αυτό ψεύδεστε, διότι παρά το πρόβληµα υγείας παραβρέθηκε, ήταν η µόνη φορά που τον κάλεσαν ΚΑΙ υπερέβη ακόµα και το µεγάλο πατέρα της Εκκλησίας, άγιο Ιωάννη Χρυσόστοµο, ο οποίος τρεις φορές που τον κάλεσαν, να παρουσιαστεί στη Σύνοδο των Επισκόπων, για να απολογηθεί, αυτός αρνήθηκε. Τους διαµήνυσε πως αν εξαιρέσουν τους δεσποτάδες εχθρούς του, είναι έτοιµος να ανταποκριθεί και να ικανοποιήσει τη Συνοδική προσταγή τους. Δεν το έκαναν αυτό, και τους απάντησε ότι και “δεκάκις” και να τον καλούσαν, δεν επρόκειται να ανταποκριθεί.

Η άρνησή του αυτή κ. Δηµήτριε, ήταν παράπτωµα; Ήταν εκκλησιαστικό έγκληµα; Κάθε άλλο, ήταν έκφραση µεγάλη και δυνάµεως ενός εκκλησιαστικού ηγέτη που προτίµησε την καταδίκη και την εξορία από την προδοσία των θεσµίων της Εκκλησίας και την κατάλυση των ιερών Παραδόσεων.

Ο π. Θεολόγος, όπως δήλωσε, ήρθε, γιατί ήταν η µόνη φορά που τον καλούσαν µετά από τόσες καταδίκες, χωρίς ποτέ να τον δούνε και να ακούσει γιατί τον δικάζουν. Και διαπίστωσε αυτά που γράψαµε, ότι δηλαδή “η απόφαση είχε ήδη παρθεί”, πριν από τη δίκη! Και του “φέρθηκαν, σαν να ήµασταν κακοποιοί…!”. Αυτή η υπακοή κ. Δηµήτριε συνιστά συνενοχή στο έγκληµα και κατάφορη παραβίαση των επισκοπικών όρκων.

Η ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΠΕΚΙΑΡΗ

Αυτό που αναφέρει πιο κάτω ο κ. Δηµήτριος, µοιάζει µε την στρουθοκάµηλο που, όταν την κυνηγούν, κρύβει το κεφάλι στην άµµο, για να “γλυτώσει”. Αυτό έκανε και ο κ. Δηµήτριος, όταν γράφει: «Όταν κατέφασκε µιαν ιδιογνώµονα διοίκηση για τη Λάρισα, µε µόνη τη νοµιµοποίηση του ΣτΕ; Ερήµην και της Συνόδου και του εκλεγέντος Συνεπισκόπου του στην κανονική εκλογή του 1989, όντος και αυτού συνυποψηφίου επί της Ιεραρχίας αλλά µη εκλεγέντος…».

Και επειδή ο κ. Δηµήτριος κρύβεται ακόµα και το όνοµά του αποφεύγει και αυτοπροσφωνείται “εκλεγέντος Συνεπίσκοπος” και ότι ήταν κανονική εκλογή (του) το 1989. Ενώ γνωρίζει ότι η εκλογή ήταν µια παρανοµία. Διότι, α) η νοµιµοποίηση του Θεολόγου (αποφεύγει) έπρεπε να γίνει από το κράτος, διότι οι Συντακτικές Πράξεις 3 & 7 – που τον έδιωξαν από την µητρόπολη – ήταν νόµος του κράτους και δεν υπάρχει καµία απόφαση εκκλησιαστικής καταδίκης για παράβαση ή παραβίαση Ιερού Κανόνα, β) Η εκλογή το 1989 (είναι για το άτοµό του αλλά το αποκρύπτει) ήταν παράνοµη,, διότι δεν ήταν χηρεύουσα η µητρόπολη Λάρισας και επί πλέον υπήρξαν και ενστάσεις πριν τις εκλογές και οι οποίες πετάχτηκαν, πριν συζητηθούν, γ) Έβαλαν συνυποψήφιο επίσκοπο εκλεγµένο, χειροτονηµένο πριν είκοσι (20) χρόνια µε χωρίς κάποιο παράπτωµα και καταδίκη ως υποψήφιο στις εκλογές που αυτό ήταν και παράνοµο και αντικανονικό κατά τους Ιερούς Κανόνες. Εάν εκλεγόταν, θα ξαναέκαναν τώρα και δεύτερη χειροτονία, θα ξανακαλούσαν πάλι το Άγιο Πνεύµα, θα ξαναδιακηρύξει ότι «ίνα τηρεί την ενότητα της πίστεως…» θα άκουγε πάλι το ψάλλειν: Κέλευσον, κελεύσατε, κέλευσαν Δέσποτα άγιε», γιατί την πρώτη φορά έγινε λάθος (!) και θα ξανακούγε πάλι από τον προεστώτα µητροπολίτη: «Η χάρις του παναγίου και ζωοποιού Πνεύµατος, δια της ηµών ταπεινότητας προχειρίζεται σε µητροπολίτη της αγιωτάτης µητροπόλεως Λαρίσης», γιατί στην πρώτη εκλογή και χειροτονία δεν υπήρχε η Χάρη σου Άγιο Πνεύµα. Τί βλασφηµία είναι αυτή που διατύπωσε ο άνθρωπος.

Κύριε Δηµήτριε! Και τα αναρίθµητα Μυστήρια, Θείες Λειτουργίες, χειροτονίες κ.ά. ήταν άκυρα και πρέπει να επαναληφθούν κατά την άποψή σου; “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόµατί µου”.

ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ‘’ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΥ’’ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

 Θα αναφερθώ στην παράγραφο «δ» της επιστολής του κ. Δηµητρίου που αναφέρει ότι «εξελέγην Μητροπολίτης Λαρίσης κανονικώς στις 10 Οκτωβρίου 1989 δια των ψηφισάντων Ιεραρχών…». Θα θυµίσω στον ίδιο, αλλά και να γνωρίσει ο πιστός λαός, µια πανοµοιότυπη περίπτωση µε τη δική του, στην οποία αλλάζει µόνο το όνοµα και η µητρόπολη, που ο θρασύτατος συνάδελφός του “επίσκοπος” έβαλε αυτογκόλ. Αυτό συµβαίνει, όταν είναι κανείς σκοτισµένος και αλλοτριωµένος και σχηµατίζει στα ενδότερα της ύπαρξής του το σήµα της αυτοδικαίωσης και της αυτοκαταξίωσης.

Από τη Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος διώχθηκε το 1974 ο µητροπολίτης Νικόδηµος (όπως ακριβώς και ο Θεολόγος από τη Μητρόπολη Λάρισας). Όταν δικαιώθηκαν µετά από δέκα έξι (16) χρόνια και πέθανε ο µοιχεπιβάτης του θρόνου Δωρόθεος (όπως και εδώ ο Λαρίσης Σεραφείµ), ο Αρχιεπίσκοπος δεν επέτρεψε να επανέλθει ο κανονικός Νικόδηµος (το ίδιο µε τη Λάρισα)άρχισε να τοποθετεί τοποτηρητές (ό,τι έγινε στη Λάρισα) και µετά προχώρησε σε εκλογή, για να πληρώσει τη µητρόπολη Αττικής (αυτό ακριβώς που έκανε και για τη Λάρισα) και εξέλεξαν ως µητροπολίτη Αττικής (µε πλαστογραφηµένα βέβαια ψηφοδέλτια) τον Παντελεήµονα Μπεζενίτη (το ίδιο και στη Λάρισα το Δηµ. Μπεκιάρη και Ιγνάτιο Λάππα).

Τον κανονικό και νόµιµο µητροπολίτη Νικόδηµο (ο Σεραφείµ & Σια δεν τον “αναγνώριζαν”, ό,τι έκαναν και µε τον π. Θεολόγο). Αυτός όµως σε κάθε έγγραφο, επιστολή ή βιβλίο που κυκλοφορούσε, το υπέγραφε ως “Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδηµος” (το ίδιο µε το Θεολόγο).

Ο ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΚΑΙ

ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΜΗΝΥΕΙ ΤΟΝ

ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

Ο “εκλεγείς” από την Ιεραρχία της Εκκλησίας για τη µητρόπολη Αττικής. Παντελεήµων Μπεζενίτης δεν το άντεχε και προσέφυγε στην πολιτική δικαιοσύνη καταθέτοντας αγωγή στο Πολυµελές Πρωτοδικείο Αθηνών ζητώντας την καταδίκη, ώστε να απαγορευτεί να προβάλλεται ή να υπογράφει σε επιστολές, βιβλία, έγγραφα, µε τον τίτλο Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος Νικόδηµος, διότι εγώ είµαι “µητροπολίτης Αττικής” και εξελέγην… των ψηφισάντων Αρχιερέων και η µηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε, αναφέρει: «Ο κατηγορούµενος εξελέγη αντικανονικώς υπό της τότε Αριστίνδην Συνόδου Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος στο Μητροπολιτικό θρόνο της οποίας παρέµεινε µέχρι το 1974, κηρυχθείς έκπτωτος από της τότε Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Ελλάδος η οποία αποκατέστησε την εν τη Εκκλησία διασαλευθείσα κανονική τάξη…» (ότι ακριβώς λέει και ο κ. Δηµήτριος Μπεκιάρης για τον Θεολόγο).

Οι έντιµοι και ευσυνείδητοι δικαστές σκυµµένοι στους Νόµους και προσδεµένοι στους όρκους, αφού µελέτησαν προσεκτικά τα εκτεθέντα νοµότυπα στοιχεία, αναγνώρισαν ότι οι σχετικές αναφορές του κ. Παντελεήµονα Μπεζενίτη στο πρόσωπο του µητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήµου ήταν ψευδείς και συκοφαντικές. Και έτσι από κατήγορος ο κ. Μπεζενίτης έγινε κατηγορούµενος. Αυτό είναι ένα από τα πρωτοφανή περιστατικά που θα µείνει στην ιστορία και έστησαν ένοχο τον φερόµενο από την “κανονικών ψηφισάντων ιεραρχών” µητροπολίτη Αττικής Παντελεήµων µε την ακριβοδίκαιη απόφασή τους στη φυλακή, µε 12 µηνών καταδίκη.

Η απόφαση του δικαστηρίου έλεγε: «ΚΗΡΥΣΣΕΙ τον κατηγορούµενο Παντελεήµονα… ένοχο, επειδή… ισχυρίσθηκε ενώπιον των γραµµατέων του Πρωτοδικείου Αθηνών, των δικαστικών επιµελητών, των Δικαστών που επελήφθησαν της εκδικάσεως της αγωγής ως και των παρισταµένων δικηγόρων τα παρακάτω ψευδή γεγονότα… α) ότι η εκλογή του εγκαλούντος ως Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος (Νικοδήµου) ήταν αντικανονική και ότι η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Ελλάδος το έτος 1974 τον κήρυξε έκπτωτο και αποκατέστησε τη διασαλευθείσα κανονική τάξη στην Εκκλησία, ενώ στην πραγµατικότητα δεν αποµάκρυνε τον εγκαλούντα η Ιεραρχία αλλά η αριστίνδην σύνοδος των συντακτικών πράξεων της δικτατορίας, το δε ΣτΕ µε την υπ’ αριθ. 3803/90 απόφαση του ακύρωσε την από 25.6.1974 απόφαση της Ιεράς Συνόδου µε την οποία θεωρήθηκε ως αντικανονικώς εκλεγείς ο εγκαλών και ότι η θέση θεωρήθηκε κενή… τα δε παραπάνω ψευδή γεγονότα µπορούσαν να βλάψουν την τιµή και την υπόληψη… ο ίδιος δε γνώριζε ότι ήταν ψευδή…

» … Έχοντας όλα τα στοιχεία αυτά υπόψη το Δικαστήριο καταδικάζει τον κατηγορούµενο (Παντελεήµονα Μπεζενίτη) ένοχο σε φυλάκιση δώδεκα (12) µηνών».

Η ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑ ΤΟΥ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

& ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Ο κ. Μπεζενίτης άσκησε έφεση. Στο Εφετείο΄, που εκδικάσθηκε η έφεση, ο Εισαγγελέας της έδρας στην αγόρευσή του ήταν καταπέλτης και κατηγορηµατικός και ζήτησε την καταδίκη του. Ο µητροπολίτης Αττικής Νικόδηµος, ο οποίος είχε βιώσει το διωγµό, την οδύνη, για µια εικοσαετία και πλέον από τον ίδιο, ως και από όλη την οµάδα του Σεραφείµ µε σκληρές πράξεις βίας, ύβρεων και ήταν βαθιά λαβωµένος από την όλη συµπεριφορά τους, χωρίς ποτέ οι διώκτες του να του δώσουν κάποια εξήγηση, γιατί τα κάνουν. Εκείνη τη στιγµή σκέφτηκε το δικό του σταυρό που χρόνια ανηφόριζε φορτωµένος προς το Γολγοθά εκεί στο ύψωµα της σταυρώσεως και µονοµιάς σταµάτησε, στάλαξε µέσα του ο βαθύς πόνος για το κατάντηµα ενός αδελφού και αµέσως χωρίς χρονοτριβή έκανε την παρέµβαση µε δηµόσια Δήλωσή του: «ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΜΕΛΟΥΣ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ».

«Ως ποιµενάρχης της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Λειτουργός των Μυστηρίων του Θεού… Τίµιο θεωρώ να µην πλήττω ανθρώπους, που κείτονται σε δεινά πληγωµένοι από τις ίδιες τις πράξεις τους… αρνούµενος, βεβαίως, τα όσα εκκλησιαστικώς απαράδεκτα εξετόξευσε κατά τους προσώπου µου ο αντίδικος… δηλώνω ότι δεν επιθυµώ συνέχιση πλέον της δίωξής του εκτιµώντας ότι αυτό είναι το συµφέρον της Εκκλησίας και το πνευµατικό καθήκον µου».

Και µετά τη δήλωση είπε στους αγωνιούντας πιστούς: «Έχω σβήσει από τον πίνακα της καρδιάς ολόκληρη τη θλιβερή ιστορία που υπέστη τόσα χρόνια, διατηρώ ακοίµητη την ελπίδα, ότι η εµπειρία της σκληρής περιπέτειας θα εµπνεύσει το Μητροπολίτη Παντελεήµονα να εκπέµψει ένα στεναγµό µετάνοιας και να καταθέσει ένα δάκρυ συντριβής στα πόδια του Εσταυρωµένου Κυρίου µας. Πιστεύω πως αυτό το δάκρυ θα το κρατήσει ο Κύριός µας, ως µαργαρίτη ατίµητο στο θησαυροφυλάκιο του Παραδείσου».

Ω µεγαλείο, ώ θυσία, ώ µυστηριακή πράξη αρχιερωσύνης προς έναν αµείλικτο διώκτη του. Η πράξη του αυτή µας θύµισε τον εσταυρωµένο Χριστό στο Γολγοθά. «Πάτερ, άφες αυτοίς ου γάρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκ. 23, 34). Ή τα του π. Θεολόγου προς τους διώκτες του αρχιερείς και προς τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείµ: «δεν έχω τίποτα µε τους αδελφούς επισκόπους. Γενικά και γενικά και µε αυτόν τον κ. Σεραφείµ δεν έχω τίποτα. Τον συγχώρησα και τον συγχωρώ».

Να πόσο κανονική και νόµιµη ήταν η εκλογή για τη Μητρόπολη Αττικής, όπως και για τη Λάρισα µε τους φερόµενους ως µητροπολίτες Δηµήτριο και Ιγνάτιο.

Στην επόµενη παράγραφο διαψεύδει ο ίδιος ο κ. Δηµήτριος τον εαυτό του (πιο κάτω υπάρχει ανάλυση).

ΑΓΙΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ ΕΔΕΣΣΗΣ

ΚΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ

Και για να δικαιολογήσει ο κ. Δηµήτριος το φοβερό ψευδολόγηµα γράφει προς το τέλος και τούτα τα ψέµατα:

«Προς το αρρωστηµένο ήθος του οπαδισµού και το φανατισµό της εµµονής στην ιδιογνωµοσύνη και στο πείσµα (εννοεί τον π. Θεολόγο), εν αντιθέτου αρκεί να υποµνήσουµε προς πάντες ένα άγιο και ιερότατο εκκλησιοπρεπές παράδειγµα, τον άγιο Καλλίνικο Εδέσσης, ο οποίος (κατά ρητή δήλωση του µακαριστού αρχιεπισκόπου Σεραφείµ) ουδέποτε ενήργησε αντιπολιτευτικά, έστω κι αν είχε τον εύλογο πόνο για τον αδίκως εκθρονισθέντα αδελφό του! Ουδέποτε! Θα µπορούσε επίσης να αναγνωρισθεί ανάλογο ήθος ευπρέπειας στον αοίδιµο πρ. Χαλκίδος Νικόλαο, µε τη σύντοµη τελείωσή του εν ασθενεία µετά την εκθρόνιση και σηµείο θαυµαστό τους άφθαρτους οφθαλµούς του κατά την εκταφή!».

Πρώτα η αναφορά του αυτή είναι σκοτεινή, διότι πρώτα αποφεύγει να αναφέρει το όνοµα και τη µητρόπολη που εποίµανε ο αδελφός του αγίου Καλλινίκου Εδέσσης, δεύτερο αναφέρει ο αδελφός του Καλλίνικος: “ουδέποτε ενήργησε αντιπολιτευτικά” και για να είναι χρυσωµένο το ψέµα γράφει: «κατά ρητή δήλωση του αρχιεπ. Σεραφείµ» και όµως “ο όρος της αληθείας” τον αποκαλύπτει ως ψεύτη: (εφ. “ΒΗΜΑ”, µηνός 1977) «… η σηµερινή ανακοίνωση του πρώην Διδυµοτείχου κ. Κωνσταντίνου – δια του αδελφού του µητροπολίτη Εδέσσης – ο οποίος λέει ότι µόνο στη µητρόπολη Διδυµοτείχου δέχεται να πάει και όχι στη νέα, τη Σταγών, όπως του πρότειναν µερικοί αρχιερείς». Η δε εφηµερίδα “Εστία” έγραφε: «Τον λόγο έλαβε ο µητρ. Εδέσσης Καλλίνικος – αδελφός του διωχθέντος από το Διδυµότειχο Κωνσταντίνου που ο αρχιεπ. Σεραφείµ θα τον “διόριζε” µητροπολίτη Σταγών –εδήλωσεν, εξ ονόµατος του αδελφού του, ότι ούτος δεν δέχεται µιαν τοιαύτην εκλογήν. Εκείνο, το οποίον ο Κωνσταντίνος επιθυµεί, είναι να τοποθετηθεί έστω και σε ένα τµήµα της µητροπόλεως Διδυµοτείχου, διότι φρονεί, ότι αδίκως, παρανόµως και αντικανονικώς εξεδιώχθη από αυτήν». (Μια µικρή σηµείωση, ότι το ψευδέστατο αφήγηµα του Σεραφείµ και η οµάδα εκτέλεσης ότι τους διώχνουµε, γιατί έγιναν επί χούντας και µε Αριστίνδην Σύνοδο καταρρέει ως “χάρτινος πύργος”, αφού ο π. Κωνσταντίνος Διδυµοτείχου εξελέγη µητροπολίτης ΔΕΚΑ (10) ΧΡΟΝΙΑ πριν από τη χούντα και ουδεµία σχέση µε Αριστίνδην Σύνοδο).

Ο µητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Στέφανος που παραχώρησε τµήµα της µητροπόλεώς του, είπε: «Ότι εγώ παρεχώρησα το τµήµα, για να τακτοποιηθεί ο εκδιωχθείς Μητροπολίτης Σεραφείµ, εις των 11 (δηλαδή σ’ αυτόν που ανήκει η µητρόπολης).

Υπάρχουν αρκετές επιστολές διαµαρτυρίας προς τις αρχές και εξουσίες και προς την ιεραρχία για τον άδικο διωγµό τους και σε όλες αυτές τις υπογραφές πρώτος. Ήταν δε και ο πρώτος που κατέθεσε προσφυγή στο ΣτΕ για την ακύρωση της εκδίωξής του και την κατάληψη του θρόνου από το µοιχεπιβάτη Αγαθάγγελο Ταµπουρατζάκη και µετά από το Νικηφόρο Αρχαγγελίδη, ως “µητροπολίται” Διδυµοτείχου και Ορεστιάδος. Και η απόφαση που εξεδόθηκε και τον δικαίωνε έχει αύξ. Αρ. 3800/1990.

Ο ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΟΥ

Για δε τον πρ. Χαλκίδος Νικόλαο - ξέχασε να τον αποκαλέσει Βυσαίνη - προσπάθησε να ξεπεράσει στα ψέµατα τον νυν Λαρίσης Ιερώνυµο, ο οποίος στην αίθουσα της Χριστιανικής Εστίας Λαρίσης, στις 24 Νοεµβρίου 2019 προσπάθησε να πείσει το ακροατήριο ότι ο µακαριστός Νικόλαος συνηγορούσε για τις Συντακτικές Πράξεις, ότι ήταν της πολιτείας και ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ ήταν αµέτοχος, ότι παρακαλούσε τους διωκόµενους αδελφούς επισκόπους να µην κατηγορούν την Εκκλησία (τον Σεραφείµ) και παρουσιάστηκε δήθεν στο διωκόµενο Ζακύνθου Απόστολο και του είπε: “να µην κάνουν τίποτα και να µείνουν ήσυχοι” (!). Ενώ η πραγµατικότητα ήταν τελείως αντίθετη.

«Θα µπορούσε επίσης – λέει ο κ. Δηµήτριος – να αναγνωρισθεί ανάλογο ήθος ευπρέπειας…». Αυτό το παράδειγµα θα µπορούσε να το επικαλεσθεί κάποιος που, µόλις τον χώσαν σε ψυχιατρείο µε… ψυχοπάθεια, διότι αλλιώς δεν εξηγούνται τα γραφόµενα και επειδή ο όσιος Χαλκίδος Νικόλαος δεν σταµάτησε ούτε στιγµή να διαµαρτύρεται στο εξάµηνο της επιγείου ζωής του µετά την εκθρόνισή του (11 Ιουλίου 1974), υπάρχουν οκτώ επιστολές συνυπογραφόµενες από όλους τους διωκόµενους. Έπίσης υπάρχουν και προσωπικές του που µιλάει µε πολύ σκληρή γλώσσα που ο π. Θεολόγος ούτε καν ποτέ είχε διανοηθεί, όχι να τις διατυπώσει, ούτε να τις εκφράσει!

Στις 6 Αυγούστου 1974, είκοσι έξι (26) ηµέρες µετά την εκθρόνισή του και πέντε µήνες πριν από την κοίµησή του (19 Ιανουαρίου 1975, µνήµη του προµάχου της Ορθοδοξίας αγ. Μάρκου του Ευγενικού) έστειλε µια επιστολή σε όλους τους µητροπολίτες, τον Αρχιεπίσκοπο και στα Πατριαρχεία που δείχνει το στεναγµό της αγιασµένης µαρτυρικής καρδιάς του και περιγράφει το εκκλησιαστικό έγκληµα που έγινε και το υλοποίησαν επίορκοι, ο Αρχιεπίσκοπος και Επίσκοποι.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΝΟΥ ΤΟΥ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Λόγω χώρου µεταφέρουµε κάποια µικρά αποσπάσµατα:

«Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ…

Εάν υπήρχεν ολίγος φόβος Θεού, τότε δε θα “επωφθαλµιά” ο ένας την επισκοπήν του άλλου “θέλων αρπάσαι αυτήν” όπως θα έγραφεν ο Μ. Αθανάσιος (P.G. 25, 701), δια να ικανοποιηθή αθεµίτως η φιλοδοξία των…

Μου µηνύουν µερικοί ότι «έπρεπε να ρίξω λίγο νερό εις το κρασί µου» κατά το κοινώς λεγόµενον, ώστε να περισωθώ, όπως συνέβη µε άλλους επισκόπους.

Βεβαίως υπάρχει η µέθοδος και είναι πολύ παλαιά, την αναφέρει και ο Σωκράτης εις την Εκκλησιαστικήν του ιστορία (βιβλ. 3, 25): «αεί προς τους κρατούντας αποκλίνειν». Και πράγµατι απέβη «σωτήριος» δια µερικούς.

Κάποιος άλλος Ιεράρχης έλεγε και αυτός εις κύκλον συνεργατών του. «Δεν βλέπετε; Αρχιερείς καρατοµούνται, Μητροπόλεις τριχοτοµούνται, ενώ ηµείς µε την στάσι µας: συγχαρητήρια απ’ εδώ, συγχαρητήρια απ’ εκεί, µένοµεν ανέπαφοι». Είναι όµως αυτή µία τακτική, η οποία δεν είναι εις τα µέτρα µου. Είµαι αµαρτωλός, µα οι γονείς µου µε έµαθαν να προχωρώ όρθιος, έστω αν γίνωµαι στόχος. Ο επίσκοπος ο εις τόπον Θεού ή Χριστού ιστάµενος οφείλει να είναι εσταυρωµένη αλήθεια. Αυτός το στόµα και η έκφρασις της αγωνιώσης τοπικής Εκκλησίας και έχει χρέος αυτήν την αγωνίαν να την εκφράζη έστω, εάν πέση. Επίορκος ποτέ δε θα είµαι. Δεν επέτρεπεν όµως η Επισκοπική µου συνείδησις να σιωπήσω εις θέµατα, δια τα οποία και οι λίθοι αποκτούν στόµα, δια να διαµαρτυρηθούν. Να ανεχθώ την κανονικότητα των Επισκόπων να την καθορίζη µία και µόνον απόφασις του Καίσαρος; Ακόµη δεν επέτρεπε η Αρχιερατική µου συνείδησις.

Αδελφέ µου, εις όλας αυτάς τας ενεργείας ήτο εύκολον να διακρίνη τις ένα πρωτογονισµόν, έναν αταβισµόν. Μία σκοτεινή και ζοφώδης ρίζα ανθρωποφαγίας απεκαλύφθη τοις πάσι, ότι απετέλει την αφετηρίαν των όσων συνέβησαν. «Τους εφάγαµεν, έχοµεν να φάµε ακόµη µερικούς». Δε θα έχη άλλα αίµατα κ.λ.π. έλεγαν οι άγιοι πατέρες της 3^ης και 7^ης Οικουµενικής Συνόδου, αλλά της Συντακτικής Πράξεως.

Οκτώ µήνας τώρα ποια είναι τα έργα και αι ηµέραι του Αρχιεπισκόπου κ. Σεραφείµ Τίκα και του εκτελεστικού αποσπάσµατός του;

Εκινήθησαν µανιωδώς µε αδυσώπητον σκληρότητα και φοβεράν πανουργίαν, να πλήξουν κάθε ίχνος εκκλησιαστικής ελευθερίας και να εγκαθιδρύσουν µίαν εκκλησιαστικήν απολυταρχίαν και έναν στυγνόν δεσποτισµόν τύπου Αλή πασά Ιωαννίνων».

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΝΑ ΚΤΥΠΗΣΟΥΝ

ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΚΗΔΕΥΤΗΚΕ

ΩΣ ΄΄ΒΙΣΑΙΝΗΣ΄΄

Για όλα αυτά τα πολύ σκληρά που µίλησε και έγραψε ο µακαριστός επίσκοπος Χαλκίδος Νικόλαος, για τους διώκτες του ακόµα και για “ανθρωποφαγία” (για το Θεολόγο ούτε σκέψη) ο κ. Δηµήτριος µας περιέγραψε ότι ο Θεός τον χαρίτωσε µε “σηµείο θαυµαστό να είναι οι οφθαλµοί του άφθαρτοι κατά την εκταφή του”, και µια διόρθωση και όχι µόνο. Σύµφωνα µε µαρτυρίες των πέντε αρχιερέων και χιλιάδες λαού διεπιστώθη ότι: «Τα µάτια του και ο εγκέφαλός του παρέµειναν αδιάφθορα, ως σηµεία της αγιασµένης πνευµατικής οράσεώς του και του χριστοµιµήτου νοός του». Αλλά από τον τάφο αναδύονταν µια λεπτή ευωδία σαν από δενδρολίβανο. Έχουµε πληθώρα θαυµαστά, λόγω χώρου να αναφερθώ σε τούτο, µόνο όπως το περιγράφει ο µητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείµ, ότι δηλαδή στις 31/8/2002 µετά τη Θεία Λειτουργία στο εξωκκλήσι του αγίου Νικολάου Απέργαδο Τήνου, όπου υπάρχει µέρος των τιµίων λειψάνων του επισκόπου Νικολάου, την ώρα του καφέ µία άρρητη ευωδία κατέκλυσε όλο τον αύλειο χώρο και το διαπίστωσαν οι παρευρισκόµενοι, ότι αυτή η ευωδία έβγαινε µέσα από το ναΐδριο και µάλιστα από τη λειψανοθήκη του αρχιερέως Νικολάου.

Αυτόν τον άγιο επίσκοπο, όταν εκοιµήθη µε εντολή της “Ιεράς Συνόδου”  κ. Δηµήτριε απαγόρευσαν να χτυπήσουν οι καµπάνες, για να µην πληροφορηθεί ο κόσµος την κοίµησή του, ενώ οι ίδιοι “Συνοδικοί” που διάβασαν το υποτιθέµενο τρισάγιο, το έκαναν στο µητροπολίτη “Βυσαίνης” (ήταν το παρατσούκλι που του κόλλησαν, για να τον ευτελίσουν). Ω…! Θεέ µου. Τι βλασφηµία. Οι δε ιερείς που έλαβαν µέρος στην εξόδιο ακολουθία και µίλησαν, διώχθηκαν κατά βάναυσο τρόπο….!

Και ερωτώ σε τον κ. Δηµήτριο! Πώς ως παράδειγµα ανέφέρε τον άγιο Καλλίνικο Εδέσσης και το χαριτόβρυτο Νικόλαο Χαλκίδος (κατά την άποψή του “Βυσαίνης”), αυτοί δεν εξελέγησαν στα χρόνια της δικτατορίας από την ίδια Ιερά Σύνοδο, µε τον ίδιο τρόπο εκλογής, µε τον ίδιο τρόπο κατάταξης µε βάσει το τριπρόσωπο και µε τον ίδιο τρόπο επιλογής, δηλαδή από τον τότε Αντιβασιλέα Γ. Ζωιτάκη; Και πως αυτοί ως και άλλοι τριάκοντα (30) περίπου που εξελέγησαν τότε ήταν κανονικοί και µόνο ο Θεολόγος “ορίσθη από την Εκκλησία ως µηδέποτε εκλεγείς και έκπεσε του θρόνου;”. Γιαυτό τόνισα παραπάνω ότι χρειάζεται ειδική ιατρική η περίπτωσή του.

Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΛΑΡΙΣΑΣ

& ΤΥΡΝΑΒΟΥ ΚΑΙ ΟΙ 178 (;)

‘’ενορίες’’ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ

Συνεχίζεται το ψευδολογικό παραλήρηµα του κ. Δηµητρίου. Γράφει:

(ς) Όταν δηµοσιεύθηκαν οι ακυρωτικές αποφάσεις, ευρισκόµενος στη Λάρισα, µε δηµόσια δήλωση-έκκλησή µου είχα προτείνει να αναλάβω την επαρχία Τυρνάβου µε 74 ενορίες (το δυτικό τµήµα), και εκείνος να ανελάµβανε την υπόλοιπη επαρχία, µε έδρα την Λάρισα και 104 ενορίες στο ανατολικό τµήµα. Το αίτηµα το είχα διαβιβάσει και στη Σύνοδο. Όµως, εκείνος επίσης δηµόσια απέρριψε την πρότασή µου και δήλωνε πως “δεν έδινε ούτε σπιθαµή γης”, καταλογίζοντας σε µένα δόλο!

Πρώτον. Ενώ οι ακυρωτικές αποφάσεις εκδόθηκαν στις 11 Οκτωβρίου του 1990, ο ίδιος αρνούνταν να εγκαταλείψει το µητροπολιτικό µέγαρο, παρότι ο ίδιος πιο κάτω οµολογεί ότι: «Η χειροτονία του κατέστη απολελυµένη… και διότι η ΔΙΣ τον εξωνόµασε σχολάζοντα Μητροπολίτη, οπότε δεν εδικαιούµην πλέον ούτε εκλογή ούτε µετάθεση βάσει του τότε ισχύοντος Κ.Χ.». Με το έτσι θέλω παρέµεινε έως τις 18 Αυγούστου 1991. Αυτό είναι ένα πρωτοφανές γεγονός! Χωρίς να είσαι τίποτα, να αρνείσαι να εγκαταλείψεις δηµόσιο χώρο, ο οποίος ανήκει σε άλλον!

Δεύτερον. Πρότεινε λέει µε “δηµόσια δήλωση να αναλάβει” όχι από τον κανονικό και νόµιµο Μητροπολίτη Θεολόγο, όπως θα έπρεπε να κάνει, αλλά απ΄αυτόν ούτε καν τον ονοµάζει και τον αποκαλεί µάλιστα ως “και εκείνος να ανελάµβανε”.

Τρίτον. Που βρήκε ο κ. Δηµήτριος τις 74+104 ενορίες στη Μητρόπολη Λάρισας όταν ανοίγοντας το επίσηµο όργανο της Εκκλησίας “Τα Δίπτυχα” αναφέρουν για 112 ενορίες και την επόµενη χρονιά µη την ιδρυθείσα µητρόπολη Αγιάς και Συκουρίου αναφέρουν 85; Αυτό που αναφέρει, δεν είναι µόνο ψέµα, είναι και εξαπάτηση των συνεπισκόπων του.

Τέταρτον. Μια µεγάλη σειρά Ιερών Κανόνων απαγορεύουν αυστηρά τη διχοτόµηση µιας µητρόπολης (επαρχίας) σε δύο επισκοπές, συνεπώς η πρόταση Δηµητρίου είναι αντικανονική. Οι Ιεροί Κανόνες είναι σαφέστατοι και οι Ιεροί Κανόνες που διατάζουν είναι 12^ος της Δ΄ Οικουµενικής Συνόδου: «… ως εκ τούτω δύο Μητροπολίτας είναι εν τη επαρχία. Ώρισε τοίνυν η αγία Σύνοδος, του λοιπού µηδέν τοιούτο τολµάσθαι παρά Επισκόπου. Επεί τον τοιούτο επιχειρούντα, εκπίπτειν του ίδιου βαθµού…». Ο 56^ος της εν Καρθαγένη τοπικής Συνόδου, 53^ος τους εν Καρθαγένη…, 98^ος της εν Καρθαγένη…, 10^ος της εν Χαλκηδόνι Δ΄ Οικουµενικής Συνόδου… Και επιβάλλουν την ποινή της καθαιρέσεως και σε αυτούς που το ζητούν, αλλά και σε αυτούς που είναι έτοιµοι να δώσουν.

Και πέµπτον. “Καταλογίζει σε µένα (λέει ο κ. Δηµήτριος) δόλο”. Και βέβαια τον καταλόγιζε τον κύριο δόλο αφού για µήνες αµφισβητούσε – όπως και µέχρι σήµερα, – την εκλογή, τη χειροτονία, τη διαποίµανση, τις ακολουθίες, τα µυστήρια… και αυτόµατα µετά τις “ακυρωτικές αποφάσεις”, αφού εξακολουθούσε να τον αποκαλεί από “εκείνον”, και “εκείνος”, όµως, “εκείνος(ωσάν να µην είχε όνοµα) δηµόσια απέρριψε την πρότασή µου”. Έχασε τη µνήµη του πως ακόµα τον αποκαλούσε (Θου, Κύριε…) µε τις πλάτες του αρχιεπ. Σεραφείµ. Ή όταν φώναζε από τον Άµβωνα το “ψυχοφελές κήρυγµα” «Θα φύγω – από τη Λάρισα – µόνον, εάν δουν τον σβέρκο τους!!!». Ο δε Σεραφείµ ως ταύρος «Να πάει ο Θεολόγος να κόψει το σβέρκο του!!!» και ένα σωρό ακόµα!

Τούτα δεν είναι ένα ψέµα, είναι ένα συνονθύλευµα καλά στηµένο σκηνικό, για να παραπλανήσει και να παραπληροφορήσει το λαό, αλλά και τους µη γνωρίζοντας την αλήθεια συνεπισκόπους του.

Η ‘’ΒΟΜΒΑ’’ ΚΑΙ Η ΣΤΗΜΕΝΗ

ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 Γράφει: «Ανάλογη “τυπολογία ευθύνης” επέδειξε το Μάιο του 1990 ο ηγούµενος της Ι.Μ. Κοµνηνείου αρχιµ. Αθανάσιος Μυτιληναίος, ο ευφυής κατά τα άλλα οµιλητής και κήρυκας, αλλά και εξοµολόγος της µαχητικότερης µερίδος των αντιπιµπτόντων. Μετά τις άθλιες κι ανίερες αδικοπραγίες εκείνων στο ναό του Πολιούχου, εντός του οποίου εξερράγη ασφυξιογόνο και διεκόπη η θεία Λειτουργία τρέχοντας οι πιστοί έξω από το ναό πανικόβλητοι, καθώς και τα έκτροπα που ακολούθησαν κατά τη λιτανεία ανήµερα της 15^ης Μαΐου 1990, αναγκάστηκα να καλέσω σε απολογία τον προαναφερθέντα ηγούµενο. Μεταξύ άλλων πολλών, στην γραπτή του απολογία ανέφερε διερωτώµενος το εξής αξιοπερίεργο: «Η ιστορία δεν µας λέγει ότι το κριτήριον του λαού είναι ανώτερο και απ’ αυτές τις αποφάσεις µιας Οικουµενικής Συνόδου;». Άραγε ποιον λαό εννοεί; Τον λαό του Θεού; Ή το συνονθύλευµα των οιστρηλατουµένων οπαδών; Εάν πρόκειται για το λαό του Θεού, πάσχει από πνευµατική αµβλυωπία. Οι ιεροί Κανόνες αποκρυσταλλωµένοι στην συνείδηση της Εκκλησίας, δεν τροποποιούνται. Επισύρουν δε βαρύτατες ποινές σε καθοδηγητές που εξέθρεψαν πνευµατικά ένα λαό ατίθασο και απείθαρχο».

Το γεγονός αυτό που έγινε, το έγραψε και ο Τύπος, αλλά δεν κολλάει στη “µερίδα των αντιπιµπτόντων”, διότι η ασφυξιογόνος βόµβα έσκασε επάνω στο προσκυνητάρι µε την τιµώµενη εικόνα του εορτάζοντος Αγίου Αχιλλείου, η οποία φυλάγονταν από δεκάδες αστυνοµικούς (φωτ. δίπλα)  και από ανθρώπους επιτετραµµένους του δεσπότη Δηµητρίου, εκτός αυτών στην είσοδο του ναού γίνονταν έλεγχος και εξακρίβωση στοιχείων, µην εισχωρήσει κανείς “οιστρηλατούµενος οπαδός”, ήταν ένας γερά αστυνοµοκρατούµενος εορταζόµενος ναός και µε ελάχιστο µέσα κόσµο. Εδώ δεν την είδε κανείς (;) ολόκληρη βόµβα επάνω στο προσκυνητάρι και µπροστά από την εικόνα του αγίου που περνούσε κόσµος και την προσκυνούσε; Όλο το σκηνικό δεν κολλούσε στη “µερίδα των αντιπιµπτόντων”.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ‘’ΒΟΜΒΑ’’ ΣΤΑ

ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΥ

Υπάρχει και δεύτερη που ο κ. Δηµήτριος την ξέχασε. Όταν λίγο αργότερα, που ξεκίνησε η ποµπή της Εικόνας και των Ιερών Λειψάνων του αγίου στην κατηφόρα µετά το παλαιό επισκοπείο και στο περιφραγµένο δεξιά και αριστερά αρχαίο θέατρο, µε τριπλή συστοιχία – στρατιωτών, αστυνοµικών και ιερέων – παραπλεύρως της ποµπής της εικόνας, των αρχιερέων και των πολιτικών αρχών, εξερράγη βόµβα ιδίου τύπου στα πόδια του τελετάρχου, πρωτοσύγκελου Νικοδήµου Γαλιάτσου και ο οποίος την χούφτωσε εύφλεκτη – φιλικά (!) – και την έριξε στο χώρο του θεάτρου!

Το πώς εµφανίστηκαν βόµβες να σκάνε µε τέτοια φρούρηση µέσα από εκατοντάδες αστυνοµικούς και ειδικούς φρουρούς – µπράβους – του δεσπότη Δηµητρίου, ήταν πράγµατι “άθλιες κι ανίερες αδικοπραγίες”. Δεν το αναφέρει, διότι δε κολλούσε στη “µερίδα των αντιπιµπτόντων”.

Οι αστυνοµικές αρχές συνέλεξαν τα υπολείµµατα, ερεύνησαν τα αποτυπώµατα, οι ανακριτικές αρχές, ίσως… να έδειξαν τους δράστες, αλλά έµειναν “άγνωστοι” σε κάποιο συρτάρι! Το πρωτοφανές αυτό γεγονός ήταν πρωτοσέλιδο µιας ηµέρας και µετά το κάλυψε του τάφου σιωπή. Οι δηµοσιογραφικοί κάλαµοι έπαθαν αφλογιστία. Οι συντάκτες των ειδήσεων και των ρεπορτάζ το ξέχασαν. Ο αστυνοµικός Διευθυντής συνταξιοδοτήθηκε – αλλά… “πικραµένος” και “προδοµένος” –. Μέρος της ηγεσίας άλλαξε πόστα ή µετατέθηκε για “υπηρεσιακούς” λόγους (!). Τσιµουδιά, επειδή δεν κολλούσε στη “µερίδα των αντιπιµπτόντων”.

ΤΟΝ ΞΕΣΚΕΠΑΣΕ Ο ΦΙΛΙΚΑ ΠΡΟΣΚΗΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ

Έχουµε και τρίτη. Για τα “έκτροπα που ακολούθησαν ανήµερα της 15^ης Μαΐου 1990”, όπως τα αναφέρει ο κ. Δηµήτριος. Την απάντηση τη δίνει η φιλική του εφηµερίδα που µάλλον από λάθος τους ξέφυγε, γράφει: “Συνελήφθη νεαρός Κ.Ν.Θ., διότι πέταξε αυγό κατά την ποµπή της περιφοράς των ιερών λειψάνων και σε έρευνα βρέθηκαν επάνω του πέντε πέτρες, αλλά µε εντολή εισαγγελέως αφέθηκε ελεύθερος” (εφηµ. “Ηµερήσιος Κήρυκας”, 16/5/1990, σελ. 13). Έχουµε και άλλες δύο συλλήψεις – µιας γυναίκας και ενός άνδρα – από την οµάδα περιφρούρησης των Αγωνιζοµένων (των οιστρηλατουµένων κατά Δηµητρίου) µε σακούλες αυγών και τους συλληφθέντες θεώρησαν σωστό να τους παραδώσουν µαζί µε το ενοχοποιητικό υλικό στις αστυνοµικές αρχές για την περαιτέρω νοµική διαδικασία. Τί έγιναν; Ποιοι ήταν; Πώς βρέθηκαν στο σηµείο “εκτόξευσης”; Μην το ερευνάτε, µας είπαν, γιατί είναι από τα “εθνικά” µυστικά! Και εδώ βουβαµάρα, γιατί δεν κολλούσαν στην “µερίδα των αντιπιµπτόντων”.

Έχουµε και τέταρτη. Άλλη προσκείµενη εφηµερίδα έχει φωτογραφία που δείχνει “αστυνοµικό να έχει συλλάβει ηλικιωµένη γυναίκα, η οποία κρατάει σακούλα µε αυγά” (φωτ. σελ. 21) και από κάτω άλλη φωτογραφία το Δεσπότη Δηµήτριο, να πηγαίνει στις 11 το βράδυ στον Αστυνοµικό Διευθυντή κ. Αργυρίου για να διαµαρτυρηθεί, γιατί την συνέλαβαν µαζί µε άλλους και να απαιτεί την ελευθέρωσή τους (εφηµ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 24/5/1990, πρωτοσέλιδο).

Τους έπιασε µούγκα, γιατί δεν κολλούσαν στη “µερίδα των αντιπιµπτόντων”.

Έχουµε και πολλά ακόµα, τ’αφήνω, για να επανέλθω. Ο κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟ

Τα βάζει µε τον τότε ηγούµενο της Ι.Μ. Κοµνηνείου Αρχιµ. π. Αθανάσιο Μυτιληναίο, που αναγκάστηκε – όπως λέει – να τον καλέσει σε απολογία…! Η νοµοκανονική απάντηση που του έδωσε, δεν άρεσε στο Δηµήτριο, ότι: «Η ιστορία µας λέει ότι το κριτήριον του λαού είναι ανώτερο και απ’ αυτές τις αποφάσεις µιας Οικουµενικής Συνόδου».

«Άραγε – απαντά ο Δηµήτριος – ποιον λαό εννοεί;… Εάν πρόκειται για το λαό του Θεού, πάσχει από πνευµατική αµβλυωπία. Ενώ µερικές ηµέρες νωρίτερα στην “Παναγία Φανερωµένης στον Τύρναβο έστελνε απειλές” λέγοντας: «µερικούς ιερείς θα τους “περιποιηθώ”, όπως τους αξίζει, διότι θεοµπαίχτες καθώς είναι, έκαναν την προσωπολατρία κήρυγµά τους… Αλλά θα δείτε ποιο θα είναι το τέλος του γέροντά τους –του π. Αθανάσιου. Θα δείτε… τι τέλος θα έχουν και θα ενθυµείσθε το Λαρίσης Δηµήτριο» (εφηµ. “Ηµερήσιος Κήρυκας”, 1/5/1990, σελ. 9).

Και τώρα για πρώτη και τελευταία φορά µιλάει για Ιερούς Κανόνες και ότι επισύρουν βαρύτατες ποινές, χωρίς όµως να τους αναφέρει και αυτό, επειδή τους έχει παροπλίσει ή τους έχει αχρηστεύσει όλους. Έριξε όλες τις Κανονικές Διατάξεις στο λάκκο της περιφρόνησης. Προχώρησε σε ένα αρµαθό παραβιάσεων επάνω στη σεπτή ακρίβεια των Ιερών Κανόνων, ώστε να ανοίξει δρόµο για την αποµάκρυνση του κανονικού επισκόπου, για να τον αντικαταστήσει ο ίδιος µε αντικανονικές και παράνοµες µεθόδους. Γι’ αυτό το “Ιερό Πηδάλιο” επισύρει στον κ. Δηµήτριο βαρύτατες ποινές.

ΟΙ ΑΝΑΒΟΛΕΣ ΗΤΑΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΔΙΟΤΙ ΤΟΥΣ ΕΥΝΟΟΥΣΕ

(ζ) «Πάντως, εκείνη η ετεροχρονισµένη παρέµβαση επί προωθήσει της ακυρωτικής προσφυγής των εκπτώτων Αδελφών (µετά τρεις αναβολές!) προκάλεσε µετέπειτα µείζονες εξάρσεις “γηπέδου” και εντάσεις στην Κηφισιά (Αττική) και στην Καρδίτσα».

 Η ετεροχρονισµένη παρέµβαση έγινε: α) διότι την 7^η Ιανουαρίου 1990 απεβίωσε ο Δηµητριάδος Ηλίας και έπρεπε να υποβάλλουν στο Δικαστήριο ληξιαρχική πράξη θανάτου. Όπως και έγινε, στις 8 Ιανουαρίου και ακολούθησαν δηλώσεις συνεχίσεως της δίκης από τους κατά σάρκα αδελφούς του µε πληρεξούσια 2128/22-2-90 και 2198/18-4-90 ως έχοντες έννοµο συµφέρον συνεχίσεως της δίκης. β) Ζητήθηκε από το Δικαστήριο τα πρακτικά εκλογής του Δηµητρίου Μπεκιάρη, επειδή είχαν την πληροφορία ότι δεν εφαρµόστηκε ο νόµος και δεν τέθηκαν σε ψηφοφορία οι ενστάσεις των Μητροπολιτών Φλωρίνης και Σιδηροκάστρου. Το σκεπτικό: «Η Εκκλησία στις απόψεις της ισχυρίζεται ότι τήρησε το νόµο και λέγει ότι προς απόδειξη “προσάγει τα πρακτικά της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της 10-10-1989”, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΠΡΟΣΑΓΕΙ». Την γ) υποχρέωσε το Δικαστήριο τον κ. πληρεξούσιο δικηγόρο της Εκκλησίας να δηλώσει µε έµφαση ότι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 30-4-90 θα τα προσκοµίσει τα πρακτικά στον κ. Εισηγητή. Όµως ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΤΑ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΕ.

Αυτή είναι η αλήθεια για το ψευδοαφήγηµα του κ. Δηµητρίου. Και τώρα εδώ, είµαστε στην κορωνίδα του ψεύδους. «Τελικά από την όλη ένταση και την ευρεία αντίδραση προκλήθηκε µια νεότερη πολιτική/δικαστική σύµπλευση που “ακύρωνε” τις ακυρώσεις και προώθησε την απόρριψη των προσφυγών για τις τρεις Μητροπόλεις (Λαρίσης, Αττικής, Φαναριοφερσάλων). Οπότε αναιρέθηκε η αρχική δικαστική δικαίωση, κατέστησαν ακυροδικαστικά έωλες οι έσχατες προσφυγές των µακαριστών Μητροπολιτών Θεολόγου, Νικοδήµου και Κωνσταντίνου, εκείνοι απέµειναν πεισµατικά έκπτωτοι, µη αποδεχόµενοι συµβιβασµό προς την Ιεραρχία και δροµολογήθηκαν οι νεότερες εκλογικές διαδικασίες για τους επόµενους Μητροπολίτες». Ούτε από την όλη ένταση, ούτε από την ευρεία αντίδραση προκλήθηκε η πρωτοφανής παρανοµία, αλλά ήταν µια βδελυρή σύµπλευση µεταξύ της Δήµητρας Λιάνη-Παπανδρέου, του αρχιεπ. Σεραφείµ Τίκα, του προέδρου ΣτΕ Βασ. Μπουτόπουλο, της µασονίας και κάποιων ακόµα σκοτεινών κέντρων, αφού είχαν προηγηθεί τα πέντε πλαστογραφηµένα ψηφοδέλτια του Δηµητριάδος Χριστόδουλου και µετά αρχιεπισκόπου.

Επειδή πρόκειται για µια περιγραφή µηχανισµών ψεύδους, γι’ αυτό θα προσπαθήσω, όσο είναι δυνατόν, να τα συµπιέσω. Γράφει λοιπόν: «Οπότε αναιρέθηκε η αρχική δικαστική δικαίωση», η αλήθεια είναι ότι είχαν εκδοθεί 30 δικαστικές δικαιώσεις του Γ΄ τµήµατος του ΣτΕ, µία της Ολοµέλειας και µια του Νοµικού Συµβουλίου του κράτους και όλες ήταν οµόφωνες και όχι, όπως τα παρουσιάζει ο κ. Δηµήτριος ότι “αναιρέθηκε η αρχική… (!)” και έτσι «κατέστησαν– λέει – ακυροδικαστικά έωλες. Οι έσχατες προσφυγές των µακαριστών Μητροπολιτών Θεολόγου… και δροµολογήθηκαν οι νεότερες εκλογικές διαδικασίες για τους επόµενους Μητροπολίτες».

ΠΑΡΑΝΟΜΗ Κ ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΛΑΠΠΑ.

Κρίµα κ. Δηµήτριε που οι “νεότερες εκλογικές διαδικασίες” σας αποκαλούν ψεύτη, επειδή είχε προηγηθεί η εκλογή του Ιγνατίου Λάππα ως µητροπολίτου Λάρισας και Τυρνάβου, που έγινε στις 25 Μαΐου 1994 και η «πολιτική/δικαστική σύµπλευση που “ακύρωνε” τις ακυρώσεις και προώθησε την απόρριψη…», εκδόθηκε “µατωµένη” το τονίζω ‘’µατωµένη’’ µετά δύο και πλέον χρόνια στις 8/7/1996, δηλαδή µετά από 26 µήνες.

Γι’ αυτό και το τµήµα Αναστολών του ΣτΕ µε την απόφαση 407/94 θεώρησε την εκλογή του Ιγνατίου ως παράνοµη και τον αποκαλεί “ο Αρχιµανδρίτης Ιγνάτιος Λάππας” και διατάχθηκε η ΑΝΑΣΤΟΛΗ της απόφασης της Εκκλησίας της Ελλάδος της από 25-5-94 που τον ανέδειξε ως νέο Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου.

Συµµερίζοµαι την αγωνία σου κ. Δηµήτριε, διακρίνω την ταραχή σου, διότι αισθάνεστε ένοχος που παραβιάσατε όλους τους Ιερούς Κανόνες (αναφέρουµε πιο κάτω) και περιφρονήσατε τους Νόµους του Κράτους, για να πάρετε µίτρα και πατερίτσα.

Ο π. Θεολόγος δεν αποδέχθηκε το συµβιβασµό που τον προτείνατε, δεν αποδέχθηκε να παραβιάσει τους Ιερούς Κανόνες και να καταπατήσει τη Συνταγµατική τάξη, γι’ αυτό κατ’ επανάληψη έλεγε: “Προτιµώ να παραδώσω το πνεύµα προδοµένος, παρά να προδώσω τους αρχιερατικούς µου όρους”.

Για την ιστορία θα καταθέσω στο τραπέζι της πληροφόρησης υπόµνηση γεγονότων και ενηµερωτικά κείµενα που έχουν πλέον συνταχθεί στο βιβλίο της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας. Αυτά τα γεγονότα δεν έχω δικαίωµα να τα προσπεράσω ή να επικαλύψω µε τη σιωπή. Και αν τούτο αυτό, το έκανα δηλαδή, να προσπαθήσω να τα αποσιωπήσω, τότε οι πέτρες θα φωνάζουν και θα διαµαρτυρηθούν. Είναι πράγµατα και γεγονότα που γνώρισα και τα έζησα σαν ένα φοβερό σεισµό. Ήταν ένα ορµητικό κύµα της αυθαιρεσίας από το Σεραφείµ και την οµάδα. Ο καταποντισµός των Ιερών Κανόνων, των αποστολικών και Πατερικών παραδόσεων, οι Νόµοι του Κράτους θεωρήθηκαν σαν βέβηλη εισβολή στα εσωτερικά της Εκκλησίας, ξέχασαν βέβαια τις δεσµεύσεις του Καταστατικού Χάρτου που ο Σεραφείµ και η οµάδα έφτιαξαν και τον ύµνησαν και τώρα τον βρήκαν βαρύ και δέσµιο σαν τυραννικές αλυσίδες, τη δίκαια κρίση της Δικαιοσύνης τη προπηλάκισαν, λες και ήταν µαχαίρι κάποιου άθεου δηµίου και ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ τώρα µεταποίησε τη Σύνοδο σε αγοραίο συγκρότηµα επικυριαρχίας και συναλλαγών, σε κύκλωµα συµφερόντων, σε αδίστακτο διαχειριστή για την ανάδειξη µιτροφόρων.

«Οι νεότερες εκλογικές διαδικασίες», όπως αναφέρει ο κ. Δηµήτριος, είχαν από προηγηθεί την «πολιτική/δικαστική σύµπλευση που “ακύρωνε” τις ακυρώσεις…». Έχει “απόλυτο” δίκαιο, αλλά παρακολουθήστε όµως τώρα ένα µπεγλέρι από νοσηρά συµπλέγµατα.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ‘’ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ’’ ΛΑΡΙΣΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΟΡΦΑΝΟΥ

Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ δε βρήκε ποτέ ανάπαυση από την ηµέρα που το Ανώτατο Δικαστήριο της Χώρας, το Συµβούλιο της Επικρατείας δικαίωσε το Θεολόγο και τους άλλους ένδεκα ζώντες και κοιµηµένους επισκόπους, τον κυρίευσε µια µανία εξόντωσης. Διαβάζοντας την Αγία Γραφή και το βιβλίο των Παροιµιών νοµίζεις πως γράφτηκε για το Σεραφείµ και το συνοδικό κατεστηµένο: «Ού γαρ µη υπνώσωσιν, εάν µη κακοποιήσωσιν, αφήρηται ο ύπνος αυτών και ού κοιµώνται»(Παροιµ. 4, 16), (Δεν πλαγιάζουν το κεφάλι τους στο µαξιλάρι και δεν κοιµούνται, αν δεν κακοποιήσουν. Δεν κλείνουν τα µάτια τους. Κάποιο αόρατο χέρι, το διαβολικό χέρι του εµπνευστού των εγκληµάτων έχει κλέψει το γλυκό ύπνο από τα βλέφαρά τους).

Στις 13 Σεπτεµβρίου 1989 παραµονή της Υψώσεως του Τιµίου Σταυρού και νωρίς το απόγευµα ο “επίσκοπος” Λαρίσης, Σεραφείµ Ορφανός άφηνε τον καλοπερασάκια κόσµο τούτο και πορεύθηκε εκεί που ο Κύριος και ο Θεός µας έχει ετοιµάσει.

Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ και η Ι. Σύνοδος διόρισαν τοποτηρητή στη Μητρόπολη Λάρισας και Τυρνάβου τον επίσκοπο Ελασσώνος, Σεβαστιανό.

Η γαλήνη που επικρατούσε µέχρι τότε, υπόβοσκε τη χρόνια νοσταλγία της επιστροφής του πνευµατικού και αγιασµένου πατέρα τους που χωρίς να του απαγγείλουν “κατηγορώ” τον αποµάκρυναν από το ποίµνιό του, από το λαό του Θεού.

Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ

Της ΛΑΡΙΣΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΙ

Αµέσως άρχισε ένας αγώνας τιτάνιος µε συγκεντρώσεις, πορείες, διαµαρτυρίες, τηλεγραφήµατα για την επάνοδο του π. Θεολόγου στη Λάρισα. Ο Τύπος έγραφε: «Θα χρειαστεί και ένα διάστηµα τριών µηνών περίπου, προκειµένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία εκλογής» (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 20/9/1989). Την εποµένη ηµέρα διαβάζουµε: “Εκπρόσωποι ενοριών…”: «Η Λάρισα έχει µητροπολίτη, τον κ. Θεολόγο», “δείχνει να παίρνει µεγαλύτερες διαστάσεις µέρα µε την µέρα… πολλά τηλεγραφήµατα αναγνωστών φθάνουν στα γραφεία µας και στέλνονται και προς την Ιερά Σύνοδο ζητώντας την αποκατάστασή του”(“Ηµερήσιος Κήρυκας”, 22/9/1989).

Ο αρχιεπίσκοπος φοβούµενος την εξέγερση του λαού αλλά και την προσφυγή του π. Θεολόγου στο Συµβούλιο της Επικρατείας για την παράνοµη εκδίωξη που έγινε το 1974 και είχε οριστεί να εκδικαστεί 30/11/1989, και πριν καλά-καλά προλάβουν να τον κηδέψουν άρον-άρον, όρισε τις εκλογές για τις 10 Οκτωβρίου, οι τρεις µήνες που είχε αναγγείλει, τώρα έγιναν είκοσι ηµέρες!

Το φυτίλι άναψε, οι εφηµερίδες το είχαν πρώτο θέµα: «Ανακινείται θέµα επαναφοράς του Θεολόγου…», «Επανάσταση για το Θεολόγο», «Φωνή λαού» για το Θεολόγο κ.ά.. Ένα µικρό απόσπασµα δηµοσιεύµατος:

«Ένας µητροπολίτης που για έξι ολόκληρα χρόνια άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις για το χαρακτήρα, το ήθος του και τα ψυχικά του χαρίσµατα, υπάρχει και ζει ταπεινωµένος και διωγµένος, θύµα πολυτάραχων άλλων εποχών και περιµένει τη «φωνή της Εκκλησίας», για να επιστρέψει,

Ίσως, γιατί τη «φωνή του λαού» φαίνεται να την έχει µε το µέρος του και να µην την έχασε ποτέ.

Ενός λαού που πραγµατικά αποτέλεσε έκπληξη για όλους η ύπαρξή του, το πείσµα του και η δύναµή του.

Γεµάτες οι σελίδες των εφηµερίδων κάθε µέρα… Και έρχεται ξαφνικά ο αγώνας για ένα µητροπολίτη να ταράξει την ηρεµία της πόλης και να δείξει ότι ακόµα και σήµερα τα ζητήµατα της Εκκλησίας απασχολούν τον απλό άνθρωπο που θέλει την άµεση συµµετοχή του, µη αρκούµενος στο ρόλο του απλού θεατή.

Φεϊγ βολάν, αφίσες, τηλεγραφήµατα, επιστολές, επιτροπή αγώνα.

Και έφτασε µόνο µια υπενθύµιση, ένα απλό ανασκάλεσµα της µνήµης στους Λαρισαίους, για να θυµηθούν το σύγχρονο Μυριήλ του Ουγκώ που όπως µε δάκρυα στα µάτια λένε πολλοί, έφθανε στο σηµείο να δανείζεται τότε ακόµα και χρήµατα από τους κληρικούς του, µια που ήδη το µισθό του τον είχε χαρίσει, για να τα δώσει στους τόσους «Αγιάννηδες» της σκληρής µας κοινωνίας.

Το ρεύµα υπέρ της αποκατάστασης και επαναφοράς του Θεολόγου στο µητροπολιτικό θρόνο της Λάρισας είχε διογκωθεί. Αποτελεί πλέον ένα «καζάνι» που σιγοβράζει και η αναµενόµενη έκρηξη σίγουρα θα έχει απρόσµενα επακόλουθα.

Το ερέθισµα για αναζήτηση είχε δοθεί…

«Ο λαός θέλει και η εξουσία πρέπει

να εφαρµόσει τη θέληση του λαού»

(Δηµ. Βάλλας, “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 1/10/89)

Οι συγκεντρώσεις ξεκίνησαν πρώτα κατά ενορίες η δε µεγάλη µε χιλιάδες λαού που έγινε σε κινηµατογράφο της πόλης σε συνέχεια µε πορεία, πανό και συνθήµατα έγινε την παραµονή των εκλογών (9/10/89), όπου παρέδωσαν και ψήφισµα στη νοµαρχία.

Την επόµενη, ηµέρα Τρίτη των εκλογών (10/10/89), είκοσι τρία πούλµαν και µε πλειάδα Λαρισαίων της Αθήνας βρέθηκαν έξω από τη Μονή Πετράκη.

ΕΚΛΟΓΗ - ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ

Οι εκλογές είχαν γίνει, πριν οι εκλέκτορες µητροπολίτες µπούνε στην αίθουσα των συνεδριάσεων, απλώς εδώ µπήκαν και πρόσθεσαν και το όνοµα του π. Θεολόγου, για να τον διασύρουν, να τον εξευτελίσουν, να τον απογυµνώσουν και να ισχυρίζονται µετά ότι, να, τι ζητάει; Η Ιεραρχία τον καταψήφισε!

Οι ενστάσεις πετάχτηκαν, οι επιθυµίες του λαού πνίγηκαν, τα δηµοσιεύµατα δεν τα υπολόγισαν, τις συγκεντρώσεις δεν τις είδαν, και τις φωνές του λαού του Θεού δεν τις άκουγαν. Με ταχύτητα ολοκλήρωσαν τη διαδικασία και έδωσαν µίτρα και πατερίτσα στον άνθρωπο που για ηµέρες κυκλοφορούσε από στόµα σε στόµα και έγινε, για να καλύψει τις βρωµιές του άλλοτε προϊσταµένου του, Σεραφείµ Ορφανού.

Η βαριά ατµόσφαιρα που απλώθηκε, αλλοτρίωσε την εικόνα της Εκκλησίας. Τα κείµενα που έχουν γραφεί για κείνες τις µέρες, σώζονται και πολλά είναι συνταρακτικά και αποτελούν αδιάψευστα ντοκουµέντα.

Ακολούθησε η χειροτονία στις 15 Οκτωβρίου µέσα σε βαρύ κλίµα, γέµισε η πλατεία της µητρόπολης από κόσµο και πανό «Μακαριώτατε η Λάρισα έχει επίσκοπο το Θεολόγο», «Θέλουµε τον επίσκοπό µας το Θεολόγο», «Συµφιλίωση και µέσα στην Εκκλησία», «Όχι άλλη αδικία»… Με “άξιος” του αρχιεπισκόπου, αυτό που έγινε είναι αδύνατον να περιγραφεί. Η χειροτονία διακόπηκε για ένα µισάωρο, τα βηµόθυρα και η Ωραία Πύλη σφραγίστηκαν από µέσα, οι συµµετέχοντες αρχιερείς άρχισαν να ξεντύνονται για να αποχωρήσουν. Ο Σεραφείµ σαστισµένος βλέποντας αυτό το φαινόµενο άρχισε να τους βρίζει µε ακατανόµαστες λέξεις (…) να µην φύγει κανείς (φωτ. σελ. 20).

Έκαναν το σινιάλο στους µπράβους και άρχισαν την επίθεση και είχαµε 12 τραυµατίες, οι 4 βαριά µε χτυπήµατα στο κεφάλι στην περιοχή του νωτιαίου µυελού και µεταφέρθηκαν στο νευροχειρουργικό τµήµα του νοσοκοµείου. Συνέλαβαν  οι διαµαρτυρόµενοι τρεις µπράβους να χτυπούν και τους παρέδωσαν στην αστυνοµία, η οποία τους ξεπροβόδισε λίγο παρέκει και τους άφησαν, γιατί ήταν άνθρωποι της αυλής του δεσπότη!.

Tριανταφυλλος  Τασσιουπουλος