ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜ. "ΑΓΩΝΑΣ" ΛΑΡΙΣΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΕΚΔΙΗΓΗΤΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΠΕΚΙΑΡΗ ΝΥΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΟΥΣ ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ ΚΙΛΚΙΣ.
Τελευταιο 4ον
H εφημερίδα
«Αγώνας» των Αγωνιζομένων Λαρισαίων χριστιανών ή κατά Μπεκιάριον θεωρία «το συνονθύλευμα των οιστρηλατημένων
οπαδών» απαντά στις δημοσιευθεισες αναλήθειες του ‘’από Λαρίσης και Τυρνάβου’’
και νυν Γουμενίσσης κ Δημήτριου που κατά τους Ι. Κανόνες και την κανονική τάξη
της εκκλησίας είναι ένας καθηρημένος επίσκοπος.
Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ
Ο λαός δεν το έβαλε κάτω και στις 5 Ιανουαρίου, παραµονή των Θεοφανείων µετά την ακολουθία των Ωρών, της Θείας Λειτουργίας και του Μεγάλου Αγιασµού ο πιστός λαός ξεχύθηκε προς το επισκοπείο και έκανε µια ειρηνική κατάληψη (φωτ. δίπλα).
Ο τοποτηρητής κ. Σεβαστιανός που έφθασε στις 11.30 στο επισκοπείο και βρήκε γεµάτο το προαύλιο και τους χώρους του πάλαι ποτέ οικοτροφείου µε εκατοντάδες κόσµο και ξαφνιασµένος δήλωσε: «Σας επαινώ και σας συγχαίρω για την αγάπη σας στην Εκκλησία…». “Επί 3 ώρες ο ηλικιωµένος σεβάσµιος µητροπολίτης προσπαθούσε να έλθει σε επικοινωνία µε τον Αρχιεπίσκοπο και τον Δηµήτριο… κανένα τηλέφωνο δεν απαντούσε” (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 6/1/1990).
Ο επικεφαλής της συντονιστικής επιτροπής δικηγόρος κ. Φερραίος Νάνης δήλωσε στο δηµοσιογράφο Χ. Ανδρεόπουλο: «εφ’ όσον ο κ. Θεολόγος ήταν µητροπολίτης, δε γινόταν να τεθεί ξανά θέµα εκλογής… Είµαστε αποφασισµένοι να µην αφήσουµε το µητροπολιτικό µέγαρο, εάν δεν πετύχουµε την άµεσο επάνοδο του Θεολόγου στη Λάρισα» (“Ηµερήσιος Κήρυκας”, 6/1/1990).
Ο αρχιεπίσκοπος βλέποντας τη συµπάθεια του τοποτηρητού προς τους αγωνιστάς πιστούς του π. Θεολόγου, του ζήτησε την παραίτηση αλλά: «Όσον αφορά την αντικατάσταση του τοποτηρητού… πληροφορίες αναφέρουν ότι κανείς µητροπολίτης από τους γειτονικούς νοµούς δε δέχθηκε να τον αντικαταστήσει, και έτσι εξακολουθεί να παραµένει ακόµα σαν τοποτηρητής» (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 8/1/1990).
Καθηµερινά επισκέπτονταν το υπό κατάληψη µητροπολιτικό µέγαρο, Βουλευτές, Δηµοτικοί Σύµβουλοι, πολιτευτές, πρόεδροι Σωµατείων και Συλλόγων, όχι µόνο από τη Λάρισα αλλά και από διάφορα µέρη της Ελλάδος, δείχνοντας την αλληλεγγύη και συµπαράσταση στο δίκαιο αγώνα, αυτό συντάραξε το γεροντικό φόβο του Σεραφείµ.
Ο ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ...ΕΚΚΕΝΩΣΗ …ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ Α.Π.
Με έγγραφο “Εξ. Επείγον” Αρ. Πρωτ. 81/15.1.1990 ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ καλεί τον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, “να δώσει τας σχετικάς εντολάς προς τον αρµόδιον Εισαγγελέα” να εκκενώσει το µητροπολιτικόν µέγαρον.
Οι αντιτροµοκρατικές δυνάµεις από τη Θεσσαλονίκη και µε όλη την αστυνοµική δύναµη Θεσσαλίας, Κεντρικής Ελλάδας και Δ. Μακεδονίας, στις 24 Ιανουαρίου 1990 και στις 3.30 τα ξηµερώµατα έγινε επέµβαση για την εκκένωση του κτιρίου “εν όψει της ενθρόνισης του εκλεγµένου µητροπολίτη κ. Δηµητρίου Μπεκιάρη” (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 25/1/90).
«Με αίµα έληξε τα ξηµερώµατα χθες, η κατάληψη του µητροπολιτικού µεγάρου από τους 150 (265) οπαδούς του πρώην µητροπολίτη κ. Θεολόγου… Ειδικές Κατασταλτικές Δυνάµεις (ΕΚΑΜ) από τη Θεσσαλονίκη, βοηθούµενες από τα ΜΑΤ Λάρισας εισέβαλαν το πρωί χθες, αφού έσπασαν τις πόρτες και τα τζάµια και µε βιαιότατο τρόπο µπήκαν µέσα… ξυλοκοπήθηκαν άγρια δύο δηµοσιογράφοι… και τέσσερα άτοµα που νοσηλεύονται στο νοσοκοµείο Λάρισας, και αργότερα συνελήφθησαν 15 άτοµα…» (“Μεσηµβρινή”, 25/1/1990).
Ο αγώνας δεν σταµάτησε. Καθηµερινά γίνονταν συγκεντρώσεις έξω από το Μητροπολιτικό Μέγαρο. Τρεις ηµέρες αργότερα (27/1/1990) από την εκκένωση γίνεται ογκωδέστατη συγκέντρωση απέναντι από το Μητροπολιτικό Μέγαρο “και ξεκίνησε πορεία γύρω στις 5 (το απόγευµα) και απλώθηκε σε µεγάλη έκταση µε επικεφαλής πανό όπου γινόταν αναπαράσταση της εισβολής των ΕΚΑΜ στο επισκοπείο. Ο µεγάλος όγκος πιστών πέρασε από τους κεντρικούς δρόµους της πόλης και κατέληξε στην πλατεία του λαού, όπου ανέµειναν κι άλλοι…” (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 28-10-1990). Εδώ διαβάστηκαν περί τα 50 τηλεγραφήµατα συµπαράστασης Μητροπολιτών, Βουλευτών, Συλλόγων, Οργανώσεις κ.λ.π. – και µίλησε ο κ. Νικόλαος Ψαρουδάκης σε ένα ακροατήριο µε γεµάτη την πλατεία, που κατά µέτριους υπολογισµούς θα ήταν περί τα 5.000 άτοµα (φωτ. σελ.18).
Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΜΗΤΡ. ΜΕΓΑΡΟ
Έχουµε απρόσµενη άφιξη του κ. Δηµητρίου στις 8 Φεβρουαρίου 1990 τα χαράµατα και ώρα τρεις και µισή τα χαράµατα, µε µεγάλη συνοδεία αστυνοµικών και ΜΑΤ καταλαµβάνει το επισκοπείο, δηµοσιογράφοι που τον ρώτησαν για τον ξηµερωµένο ερχοµό του, απάντησε καλογερικά (!). «Ήρθα πρωινές ώρες, γιατί και στο Μοναστήρι που ήµουν ηγούµενος, σηκωνόµουν πάντα πρωί…» και για την καθυστερηµένη χρονικά άφιξή του είπε: «Και ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαµάς έκανε 3½ χρόνια να πάει στη Μητροπολιτική του Περιφέρεια…»(“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 9/2/1990).
Οι συγκεντρώσεις συνεχίζονται χωρίς σταµατηµό και στις 18 Φεβρουαρίου η Ένωση Θεολόγων πραγµατοποίησε εκδήλωση για τη «θεολογική και ιστορική προσέγγιση του Εκκλησιαστικού προβλήµατος της Λάρισας». Οµιλητής ήταν ο θεολόγος καθηγητής και πρόεδρος του παραρτήµατος Λάρισας ΠΕΘ, κ. Αχιλλέας Πιτσίλκας και ο Κων/νος Αθανασόπουλος, καθηγητής Παιδαγωγικής Ακαδηµίας, ήταν µία κατάµεστη αίθουσα και ο καταλυµένος πεζόδροµος της Ρούσβελτ: «Στην έξοδο του κινηµατογράφου σχηµατίστηκε πορεία, η οποία επρόκειτο να καταλήξει στη Νοµαρχία, όπως είχε προαγγελθεί, αλλά µόλις µαθεύτηκε το γεγονός της ενθρόνισης του Δηµητρίου (την έκανε µόνος του µέσα στο επισκοπείο), η οποία κατευθύνθηκε προς το Επισκοπείο. Εκεί έφτασε περίπου στις 1:30 το µεσηµέρι και για µισή ώρα παρέµεινε στο οδόστρωµα, µπροστά στο µέγαρο κραυγάζοντας διάφορα συνθήµατα. Διαλύθηκε στη συνέχεια ήσυχα» (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 19/2/1990).
Θα σταµατήσω την καταπόδας αναπαραγωγή των καθηµερινών συνεχιζόµενων θλιβερών γεγονότων εκείνης της εποχής, γιατί είναι ένα βουνό στοιχείων. Θα το πράξω όµως σύντοµα σαν µια απολογία στο λαό του Θεού και στην ιστορία, για να εντοπίσει ο ιστορικός του µέλλοντος την κοίτη των γεγονότων, όπως αυτά είναι καταγεγραµµένα στον Τύπο εκείνης της εποχής, τις αποφάσεις, τις δολοπλοκίες, τα δικαστήρια, τις καταδίκες χωρίς δίκες, τον άδουλο λαό που ξεχύθηκε στους δρόµους για το δίκαιο του πνευµατικού τους πατέρα, και βρέθηκε αντιµέτωπος µε τα ανάλγητα και σκληρά ΜΑΤ που προστάτευαν την παρανοµία και… πετσόκοβαν τη νοµιµότητα και βάφοντας τους δρόµους µε αίµα αθώων, ή τους έστελναν σωρηδόν στα Νοσοκοµεία βαριά τραυµατισµένους.
ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ
Θα σταθώ µόνον σε δύο περιστατικά. Α) Είναι η πρώτη “ηρωική” έξοδος (µετά από πολλές αναβολές επί 40 ηµέρες έγκλειστος) του κ. Δηµητρίου να λειτουργήσει την Κυριακή (18-3-1990) Σταυροπροσκυνήσεως στο µητροπολιτικό Ναό του αγ. Αχιλλείου. Ο Τύπος την εποµένη έγραφε: «Έγινε χθες µέσα σε µια καθαρά πολεµική ατµόσφαιρα η αναµενόµενη και συνεχώς αναβαλλόµενη επίσηµη εµφάνιση του νέου µητροπολίτη Λάρισας στον Άγιο Αχίλλειο.
Μια “πρεµιέρα” που σηµαδεύτηκε µε αίµα και καθαρά επεισόδια, όταν δόθηκαν πραγµατικές µάχες σώµα µε σώµα µεταξύ αστυνοµικών και διαφωνούντων µε την τοποθέτηση του νέου µητροπολίτη στους πέριξ του ιερού ναού της χώρας.
Μέσα σε µια παρωδία Θείας Λειτουργίας… Πρωτοφανής υπήρξε η κινητοποίηση των αστυνοµικών δυνάµεων που ενισχύθηκαν µε άνδρες από γειτονικούς νοµούς και µε διµοιρίες των ΜΑΤ από τη Θεσσαλονίκη, αρχίζοντας την “επιχείρηση άφιξης-αποχώρησης” του µητροπολίτη από τις 4 το πρωί»(“ΕΛ. ΤΥΠΟΣ”, 19/3/1990).
Η ΠΡΩΤΗ ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
«Πρωτοφανής υπήρξεν η κινητοποίησις των αστυνοµικών… ανήρχετο εις 1200 άνδρας!... Με νυκτερινήν κινητοποίησιν οι αστυνοµικοί είχον αποκλείσει όλους τους δρόµους, οι οποίοι οδηγούν εις τον Άγιον Αχίλλειον… Ολίγον αργότερα ενεφανίσθησαν οι πρώτες κλούβες και οι αστυνοµικοί άρχισαν να λαµβάνουν θέσεις εις “στρατηγικά σηµεία” του χώρου…
Τα όσα συνέβησαν από της αφίξεώς του µέχρι της εισόδου του εις τον Ι. Ναόν είναι δύσκολον να περιγραφούν… άλλοι µε τα σώµατά των προσεπάθησαν να εµποδίσουν την άφιξη του Δηµητρίου µε το αυτοκίνητον ξαπλώνοντας εις το οδόστρωµα αλλά απωθήθηκαν από τα ΜΑΤ… Καθ’ όλην την διάρκειαν ο πιστός λαός δε σταµάτησε να φωνάζει: “ανάξιος”, “ανάξιος”…
Μετά το τέλος φυγαδεύτηκε από την πίσω πόρτα αλλά µε περιπολικό της αστυνοµίας. Ο λαός ξεχύθηκε στους δρόµους φωνάζοντας “ανάξιος”, “Μπεκιάρη, η τροµοκρατία δε θα περάσει…”, σχηµατίστηκε ποµπή, η οποία κατευθύνθη εις την Αστυνοµικήν διεύθυνσιν, όπου εκρατούντο 15 άτοµα…» (Ο.Τ. 23/3/1990) (φωτ. σελ. 1).
Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΧΡΥΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ
Τα δηµοσιεύµατα για ηµέρες ήταν πρώτο θέµα στον Τύπο, οι επιστολές δεκάδες από επώνυµους και ανώνυµους, για την ιστορία θα αναφέρω από δύο αποσπάσµατα: Δραµατικήν έκκλησιν προς Ιεράν Σύνοδον του Δηµητριάδος κ. Χριστοδούλου. «… Κατώδυνος την ψυχήν απευθύνοµαι προς την Ι. Σύνοδον, διακόπτων την σκόπιµον σιωπήν µου, µετά τα δραµατικά γεγονότα, τα οποία συµβαίνουν εις την πόλιν Λάρισα….
» Η γραφίς µου αδυνατεί να περιγράψει τας σκηνάς βίας, αι οποίαι διεδραµατίσθησαν τόσον εντός, όσον και κυρίως εκτός του ναού. Ροπαλοφόροι αστυνοµικοί έδερον ανηλεώς τους διαµαρτυροµένους και έσυρον αυτούς βαναύσως, διαµαρτυρόµενοι πιστοί έκειντο εκτάδην επί του οδοστρώµατος, δια να εµποδίσουν την προσέγγισιν εις τον ναόν του µητροπολιτικού αυτοκινήτου. Ο Μητροπολίτης, προπηλακισθείς και γρονθοκοπηθείς, εισήρχετο φρουρούµενος εις τον ναόν, τακτοποιών τα ράσα του και τα εγκόλπιά του. Πιστοί προσκείµενοι εις αυτόν εχειροκρότουν και επεδοκίµαζον, και άλλοι εκραύγαζον και απεδοκίµαζον. Ο ναός υπερπλήρης αστυνοµικών φρουρούντων τους εκκλησιαζοµένους και ετοίµων να επέµβωσι κατασταλτικώς. Ταύτα είναι µερικά εξ όσων συγκρατούµεν εις την µνήµην µας, εξ όσων ιδίοις όµµασιν είδοµεν προκαλούντα το δέος, την θλίψιν και την αγανάκτησιν…, και καταλήγει ως εξής:
» Εν ταπεινώσει αλλά και εν επιγνώσει των βαρυτάτων µου ευθυνών ως µέλους της Ιεραρχίας, ποιούµαι έκκλησιν να επιληφθήτε αµέσως του προβλήµατος και ερευνώντες απάσας αυτού τας πτυχάς καταλήξετε εις σοφάς αποφάσεις ελέγχου της καταστάσεως και θεραπείας των αιτιών, τα οποία την προκαλούν».
Βόλος, 19/3/1990
Ο Δηµητριάδος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ
Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ
Ο δε Νικόλαος Ψαρουδάκης µε ανοικτή επιστολή προς την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, µε δραµατικό τρόπο µεταξύ άλλων γράφει:
3) Φαινόµενο µεγάλης παρακµής.
Στις µέρες µας είµαστε θεατές ενός συγκλονιστικού φαινοµένου παρακµής, που καταρρακώνει το λειτούργηµα του Επισκόπου και παρά ταύτα δε φαίνεται ν’ απασχολεί την Ιεραρχία και φυσικά πρώτο τον Αρχιεπίσκοπο – τον αίτιο και του κακού! Πρόκειται για το νεοχειροτονηθέντα Μητροπολίτη Λαρίσης κ. Δηµήτριο. Η άρνηση του ποιµνίου του να τον δεχθεί, η πρόσκληση των ΜΑΤ να τον προστατεύσουν, η αδυναµία του να εµφανισθεί δηµόσια εξαιτίας της λαϊκής αντιδράσεως κι η επιµονή του παρά ταύτα να παριστάνει το Μητροπολίτη Λαρίσης, είναι φαινόµενο µεγάλης εκκλησιαστικής παρακµής, αληθινά σηµείο των καιρών! Τί θεολογία, τί φόβο Θεού, τί πίστη, τί ποιµαντική, έχει εκείνος που θέλει µε τη βία να είναι ποιµένας; Και ποια είναι η ευθύνη του Αρχιεπισκόπου και της Ιεραρχίας που θεώνται αυτήν την αθλιότητα, απαθείς και άτολµοι, νίπτοντες ως άλλος Πιλάτος τας χείρας των; Τί κρίµα! Τί φρίκη! Κάποτε οι άξιοι εκρύπτοντο, για να µη τους ανεύρει το ποίµνιο και τους αναδείξει ποιµένας του! Σήµερα οι ανάξιοι χρησιµοποιούν τα ρόπαλα του Καίσαρα, για να σπάσουν τα κόκκαλα του ποιµνίου, που προστατεύοντας τα κανονικά του δικαιώµατα, αρνείται να τους δεχθεί!
4) Απ’ άκρη σ’ άκρη ο χαλασµός.
Όλα τα παραπάνω, όσο σηµαντικά και αν είναι, δεν είναι τίποτα µπροστά στον αποδεκατισµό του ποιµνίου της Εκκλησίας, Ελληνικού λαού, που έχει περιπέσει σε σµήνος ληστών κάθε κατηγορίας και φύσεως. Οι ληστές αυτοί ζητούν να του πάρουν τα πάντα: Ψυχή, αρετή, πίστη, ήθος, ταυτότητα, αξιοπρέπεια, λογική, ακόµα και το σώµα του!
Τα ξέρετε αυτά, Σεβασµιώτατοι; Τα ξέρετε! Και τι κάνετε ως Ιεραρχία; Μαζευτήκατε ποτέ, για να µελετήσετε το πρόβληµα της καταλήστευσης της στάνης σας, να βρείτε τις αιτίες και να πάρετε τις αποφάσεις σας; Όχι βέβαια! Και γιατί; Μα, γιατί έτσι θέλει – όπως λέτε – «ο πρώτος»! Ο Πρώτος σας καλεί να ψηφίσετε τον εκλεκτό του (για να έχει σίγουρη την πλειοψηφία) κι αν κάποιος από σας θελήσει να θέσει θέµα ουσίας, ο Πρώτος µ’ ένα «Δι’ ευχών…» σας διαλύει και σεις σαν καλά παιδιά µπαίνει καθένας στο κέλυφός του και ησυχάζει!
Μα, προς Θεού! Ξέρετε, γιατί υπάρχετε ή όχι; Ξέρετε ότι το ποίµνιό σας προαγωγεύεται µεθοδικά στον αφανισµό µε την πορνεία και την διαστροφή, την οποία ξερνά όλο το εικοσιτετράωρο ο Κινηµατογράφος, η Τηλεόραση και το περίπτερο, πάνω του; Ξέρετε τι θραύση κάνουν τα ναρκωτικά κι οι τόσες προπαγάνδες των ανατολικών θρησκειών; Αθεΐα, ειδωλολατρία, Μασονία, Σιωνισµός, Νέα Εποχή, αποκρυφισµός, µαγεία, σαταναλοτρία, παλιά και νέα φρούτα του σατανά, έχουν πληµµυρίσει τη Χώρα και σεις µ’ ένα «Δι’ ευχών…» του Σεραφείµ, πηγαίνετε να λουφάξετε στα µητροπολιτικά µέγαρά σας και: «Ες αύριον τα σπουδαία…»!
Με σεβασµό και αγάπη Χριστού
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ
Η ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ
Από τις 23 Ιανουαρίου που έγινε η εκκένωσις του Μητροπολιτικού Μεγάρου, το φυλάγουν όλο το 24ωρο πάνω από 100 ανά βάρδια ένστολοι αστυνοµικοί και επί πλέον του τµήµατος Ασφαλείας.
Η Ένωση Κατωτέρων Αστυνοµικών Λάρισας µε αλλεπάλληλα διαβήµατα ύψωναν φωνή διαµαρτυρίας προς τις αρχές: «Δεν αστυνοµεύεται σωστά η πόλη Λάρισα, αλλά και οι υπόλοιπες θεσσαλικές πόλεις… Όλο αυτό το χρονικό διάστηµα εργαζόµαστε ακατάπαυστα µε άσχηµες καιρικές συνθήκες, πέραν του κανονικού ωραρίου και µάλιστα δε µας δίνονται και οι ηµέρες ανάπαυσης που δικαιούµαστε λόγω του πενθηµέρου… ότι δε θα µπορέσουµε να αντέξουµε, αν συνεχισθεί κι άλλο αυτή η κατάσταση…».
Ακολούθησαν διαµαρτυρίες από φορείς της πόλης και όχι µόνον, αλλά και από βουλευτές από διάφορες παρατάξεις και Νοµούς. Μεταφέρω απόσπασµα του Βουλευτού Αχαΐας Νίκου Νικολόπουλου που κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή των Ελλήνων 393/28.5.90.
«Προς τον κ. Υπουργόν Δηµοσίας Τάξεως.
» Από της εκλογής και ακόµα περισσότερο από της αφίξεως στη Λάρισα του νέου Μητροπολίτη κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΠΕΚΙΑΡΗ, το κράτος διαθέτει µεγάλο αριθµό ανδρών των Μ.Ε.Α. για την προστασία του… Σε µια εποχή που η δηµόσια τάξη και η ασφάλεια απειλείται καθηµερινά από τη δράση των τροµοκρατικών οργανώσεων… και οι δυνάµεις τάξεως είναι ιδιαίτερα απαραίτητες στον αγώνα κατά εµπόρων ναρκωτικών και… και επιεικώς αδιανόητο να χρησιµοποιούνται ισχυρές δυνάµεις Μ.Ε.Α. για την “προστασία ενός Μητροπολίτη από το ποίµνιό του” και αυτό να διαρκεί επί µήνες… να συνεπάγεται οικονοµική επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισµού…
» Είναι απαράδεκτο να τελούνται ιερείς ακολουθίες “υπό το βλέµµα και τη φροντίδα των Μ.Ε.Α.”, να τίθεται σε δεινή δοκιµασία η θρησκευτική συνείδηση των ανδρών τους όταν διατάσσονται να επέµβουν εναντίον χριστιανών και µάλιστα σε τόπους Θείας Λατρείας.
» Επειδή διαφαίνεται σαφέστατα ότι ο κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΕΚΙΑΡΗΙΣ δεν έχει την ευαισθησία να απαλλάξει, τουλάχιστον τα Μ.Ε.Α. από την ευθύνη προστασίας του…
» ΕΡΩΤΑΤΑΙ, ο κ. Υπουργός Δηµοσίας Τάξεως.
» Πόσες δυνάµεις Μ.Ε.Α. απασχολούνται για την προστασία του εν λόγω Μητροπολίτη, πόσο κοστίζουν στο κράτος και πότε θα τερµατισθεί η παροχή προστασίας προς το Μητροπολίτη Λαρίσης;». Πάτραι, 23/5/1990.
Ο ερωτών Βουλευτής. Νίκος Ι. Νικολόπουλος.
Από την απάντηση που δόθηκε, το οικονοµικό κόστος συν τα υπόλοιπα είναι νούµερα τροµακτικά που πλήρωσε ο ελληνικός λαός για µια παρανοµία, και προσπαθεί και µέχρι σήµερα ο κ. Δηµήτριος να αποδείξει ότι είναι και θύµα, ενώ είναι ο µεγαλύτερος διώκτης και καταπατητής των Ιερών Κανόνων και των Νόµων του Κράτους. Και πλήρωσε την παρανοµία του ο ελληνικός λαός µε εκατοµµύρια.
Η ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ
ΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
Η Διοίκηση της Εκκλησίας µε τον Σεραφείµ Τίκα περπατούσαν σε µια καµπή αντικανονική και παράνοµη. Ο λαός που φώναξε τα “ΑΝΑΞΙΟΣ” έξω από τους ναούς και διαµαρτύρονταν στους δρόµους, για νοµιµότητα, για κανονικότητα και για απαλλαγή του Ιερού Θυσιαστηρίου από διάφορα µιάσµατα, συλλαµβάνονταν και οδηγούνταν µε τις κλούβες στα κρατητήρια, λες και ήταν επικίνδυνοι κακοποιοί, αντίθετα αφήναν ανενόχλητους, όσους φώναζαν “ΑΞΙΟΣ” και χειροκροτούσαν, δείχνοντας στοργή και προστασία ακόµα και σε έκνοµες πράξεις (ξυλοδαρµούς, απειλές, ζηµίες, ύβρεις, επιθέσεις) από τους ελάχιστους ανθρώπους του κ. Δηµητρίου, διότι αποτελούσαν οµάδα στήριξής του.
Ακόµα έδειξαν πλήρη αδιαφορία οι αρµόδιες κρατικές αρχές, όταν µυστική οργάνωση κυκλοφόρησε προκήρυξη απειλητική µε την ονοµασία «Τιµωροί του διαβόλου», και τη δηµοσίευσε και η τοπική µας εφηµερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” µε τίτλο: «Νέα άγνωστη οργάνωση απειλεί οπαδούς του Θεολόγου», καταγγέλθηκαν και βανδαλισµοί αλλά οι αρχές ούτε έβλεπαν ούτε άκουγαν!.
«Κάθε φορά, που θα γίνεται συγκέντρωση στο Επισκοπείο ή στη Μητρόπολη ή σ’ οποιοδήποτε άλλο µέρος µε τα γνωστά ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΙΤΑΙ ένας από τα µέλη της Συντονιστικής Επιτροπής για το Θεολόγο ή ένα από τα µέλη των οικογενειών τους…»(“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 17/3/1990).
ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ‘’ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ’’ (αναφέρουµε παρακάτω)
«Ύστερα από τα παραπάνω εκτεθέντα γεννώνται τα ακόλουθα, προς το ‘’σεβασµ.’’. κ. Δηµήτριο, ερωτήµατα: Αυτοί οι επίδοξοι εκτελεστές είναι οι υπερασπιστές σας; Είναι φίλοι και συνεργάτες σας; Είναι πληρωµένα τυφλά όργανά σας;
» Δε γνωρίζουµε, αν ο σεβ. κ. Δηµήτριος έχει κάποια σχέση µε αυτούς τους επίδοξους εκτελεστές… Όµως ο κληρικός πρέπε να θυσιάσει τον εαυτόν του και το αξίωµα για την ειρήνη της Εκκλησίας, και όχι να προτιµάει να χυθεί το αίµα των µελών της Εκκλησίας, για να κρατήσει το θρόνο του!.
Μας αιφνιδιάζει και µας προβληµατίζει η σιωπή των αρµοδίων αρχών, που φαίνονται ότι αντιµετωπίζουν µε µακαριότητα τη νεοφανείσα τροµοκρατική οργάνωση»(Ο.Τ. 6/4/1990).
Η ΑΡΧΕΣ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ τους ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ
Όλα είχαν σχεδιαστή και προγραµµατιστή από τα σκοτεινά κέντρα µε µια σκόπευση και ένα και µοναδικό στόχο, στην εξόντωση των αγίων και καθαρών και στη στερέωση της απολυταρχικής τυραννίας. Ξεχνούν όµως τα µηνύµατα που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας µας, θυµίζουν και µας δείχνουν το δρόµο.
Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Επίσκοποι που προσπάθησαν µε ανώµαλο τρόπο να αναδειχτούν ποδοπατώντας τους Θείους και Ιερούς Κανόνες και χρησιµοποιώντας µέσα εκβιαστικά να επιβληθούν, δεν έγιναν αποδεκτοί από το λαό, αποτέλεσαν έκτρωµα, εκτροχιασµό από την πατερική παράδοση και στοιχειοθετήθηκαν ως αιρετικοί, γι’ αυτό διαγράφηκαν ή στιγµατίστηκαν, και έµειναν καταχωρηµένοι στη συνείδηση του πληρώµατος και στο βιβλίο της ιστορίας µε επίθετα αρνητικά και δηλωτικά του πονηρού πνεύµατος.
Αντίθετα αυτοί που πλησίασαν µε αγάπη, µε πνεύµα πίστεως τήρησαν τους Ιερούς Κανόνες, σεβάστηκαν το λαό, τον πιστό λαό, ανυψώθηκαν στην περιωπή των θεοπνεύστων Πατέρων και των αταλάντευτων µαρτύρων της αληθείας και της αγιότητας.
Τα περιστατικά, αρµαθιά ατελείωτη, από τις πρώτες ώρες αναρρίχησης του Σεραφείµ Τίκα στην αρχιεπισκοπική καθέδρα κλείδωσε στο ντουλάπι τους Ιερούς Κανόνες και θέσπισε την αυθαιρεσία, έδιωξε αγίους επισκόπους και ανέβασε στους θρόνους πρόσωπα αποφασισµένα για δουλική υποταγή. Όλοι αυτοί οι αποδέκτες της “αρχιερατικής δωρεάς” έπλασαν µία θεολογία ευκαιρίας, κοµµένη και ραµµένη στα µέτρα των δικών τους ευτελών, βλέψεων και διαστρεβλώνοντας θεωρίες των Θείων και Ιερών Κανόνων.
Είναι ατύχηµα τραγικό και πληγή στο άσπιλο Σώµα της Εκκλησίας το παραστράτηµα της θεολογίας, η παραβίαση των Ιερών Κανόνων, η εκτροπή από την Ορθόδοξη Πατερική παράδοση της θεοπτίας, που καθαγιάστηκε µε την άσκηση και µε θυσίες και µε το αίµα των Θεοφόρων Πατέρων.
Το υπόµνηµα του δεσπότη κ. Δηµητρίου που έφτασε και σε µένα ολόκληρο, ο ίδιος που διοχέτευσε στο Μακαριώτατο Αρχ/πο κ.κ. Ιερώνυµο και σε όλους τους αρχιερείς της Σεπτής Ιεραρχίας Ελλάδας και των Πατριαρχιών και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, γι’ αυτό από τη στιγµή που κυκλοφόρησε προς όλα τα µέλη της Ιεραρχίας, αποτελεί πλέον δηµόσιο έγγραφο και ως τέτοιο περνάει στο αρχείο της ιστορίας και όσοι πιστοί ή άπιστοι θα το διαβάζουν, θα τους προκαλεί… θυµηδία, µπροστά στον όγκο ψεύδους, διαστροφής επιχειρηµατολογίας, παράτολµης πλαστογραφίας, γραφίδα στην ανεντιµότητα και στη σκοπιµότητα.
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ- ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ κ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ
Το υπόµνηµα αυτό είναι ένα τραγικό γέννηµα απελπισµένου καλάµου, το περιεχόµενό του είναι ένας θρήνος, µην αγιοκαταταχθεί ο µακαριστός µητροπολίτης Λάρισας π. Θεολόγος, τον κυριαρχεί ο τρόµος, η γραφή του προδίδει την ταραχή, γι’ αυτό επιστράτευσε ποµπώδες λέξεις, πληθωρικό λεκτικό βοµβαρδισµό που ούτε ο ίδιος τον καταλαβαίνει, αισθάνεται αµήχανα, σαν ξένος, σαν ένας κακοραµµένος µανδύας στην παραδοσιακή εκκλησιαστική ευπρέπεια.
Οµολογώ ότι δεν µπορώ να ερµηνεύσω τη διαλεκτική και τον τρόµον του, και γράφει αυτά που γράφει, χωρίς να τα καταλαβαίνει ασφαλώς και ο ίδιος. Ή… του σφύριξε στο αυτί ο “άλλος”, και τον παρέσυρε…,και µετά… δούλεψε το τσαγκρασούλι, του τράβηξε και το πάπλωµα και στο τέλος τον απογύµνωσε.
Θ’ αποφύγω να ιστορήσω µε δικές µου εγγραφές, το τι έγινε και το τι ακολούθησε, διότι µια τέτοια περιγραφή µπορεί να χαρακτηριστεί αυθάδεια του καλάµου µου. Θα µεταφέρω ένα µικρό δικό του αποκαλυπτικό απόσπασµα από το υπόµνηµά του που δίνει απάντηση στον ίδιο τον εαυτό του, ότι δηλαδή είναι παράνοµος και αντικανονικός και η δίωξη του π. θεολόγου που του έγινε, ήταν αντικανονική και παράνοµη.
Εδώ έχει πλήρη εφαρµογή το γνωστό γνωµικό ‘’γλώσσα λανθάνουσα λέει την αλήθεια’’
Διαβάστε το σχετικό δικό του απόσπασµα που ειναι στη σελίδα 5 και το µεταφέρουµε και εδώ:
« (δ) Εξελέγην Μητροπολίτης Λαρίσης κανονικώς στις 10 Οκτωβρίου 1989 δια των 2/3 των ψηφισάντων Ιεραρχών. Μετά όµως από ένα και πλέον χρόνο, ακυρώθηκαν τόσο η Πράξη εκλογής µου όσο και το Π.Δ. καταστάσεώς µου! Μέχρι τότε ακυρώνονταν κατόπιν προσφυγής στο ΣτΕ µόνο το Π.Δ. Όλως παραδόξως, στην περίπτωσή µου καταργήθηκε και η εκλογή µου. Και αν επρόκειτο µόνον για την απόφαση του ΣτΕ, δεν θα υπήρχε ουδέν πρόβληµα για την Εκκλησία. Από τη στιγµή όµως που η ΔΙΣ υιοθέτησε εµµέσως πλην σαφώς την απόφαση του ΣτΕ, καταστρατήγησε τον άξονα του µυστηρίου της ιερωσύνης µου. Η χειροτονία µου κατέστη απολελυµένη.
Ο Καθηγητής Εκκλ. Δικαίου της Νοµικής επισήµανε στη γνωµοδότησή του, που του ζητήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τη γενετική αντικανονικότητα που διέπραξε η Δ.Ι.Σ.: η χειροτονία του Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου Δηµητρίου «κατέστη εκ των υστέρων απολελυµένη» µετά την υιοθέτηση υπό της Δ.Ι.Σ. των σχετικών αποφάσεων του ΣτΕ. Έψεξε την εκτροπή και τη χαρακτήρισε “σκολιά”. Διότι η Δ.Ι.Σ. µε εξωνόµασε σχολάζοντα Μητροπολίτη, οπότε δεν εδικαιούµην πλέον ούτε εκλογή ούτε µετάθεση βάσει του τότε ισχύοντος Κ.Χ.
Η συγκατάβαση της Δ.Ι.Σ. επέβαλε τη δική µας αναίρεση, την κατάργηση της εκλογικής ψηφοφορίας της ΙΣΙ, την ηµικατάλυση των επισκοπικών µας δικαιωµάτων, την κατάργηση του κανονικού “µνηµοσύνου” του ονόµατός µου στη Λάρισα και µε απέκλεισε από πάσης επισήµου επικοινωνίας, ακόµη και από τις διαβουλεύσεις µεταξύ Δ.Ι.Σ. και δικαιωθέντων από το ΣτΕ Μητροπολιτών: µε Συνοδική εγκύκλιο εντελλόταν αντί του κανονικού Επισκόπου τη “µνηµόνευση της Ιεράς Συνόδου” (!) και διόρισε πρεσβύτερο ως Συνοδικό Γενικό Επίτροπο».
Νοµίζω πως θα ήταν περιττό να προσθέσω άλλα στοιχεία, διότι η αυθεντική του οµολογία είναι αρκετή και ικανή να πείσει και τον πιο δύσπιστο για την όλη του εκλογή.
ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΩ ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ‘’δεσπότη’’ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Διαβάζοντας το υπόµνηµα του δεσπότη κ. Δηµητρίου αναστατώθηκε ο λογισµός και η συνείδησή µου, πως ένας – υποτίθεται – “αρχιερέας” οµολογεί ότι έχει τη «χειροτονία του απολελυµένη» και δηλώνει αρχιερέας και γράφει κείµενο εκκλησιολογικό, ιεροκανολογικό, συνταγµατικό, που έχει χιλιάδες λέξεις και µέσα σ’ αυτό δεν υπάρχει ουδεµία λέξη αγιογραφική ή ευαγγελική. Δεν υπάρχει ουδεµία λέξη από Ιερό Κανόνα ή κάποιον Ιερό Κανόνα. Δεν υπάρχει ουδεµία λέξη από τις εκατοντάδες οµολογίες Πατερικές. Δεν υπάρχει ουδεµία λέξη συνταγµατική και προσπαθεί να στηρίξει αυτό το αεριτζίδικο υπόµνηµα σε δύο σειρές του βιβλίου του πατρός και τώρα νέου αγίου της Εκκλησίας Ευµενίου Σαριδάκη που είναι µάλλον εµβολιµατικό ψέµα και σε µια επιστολή κακογραµµένη του Ιανού π. Θεοκλήτου Διονυσιάτη, λες και αυτοί είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία.
Γιατί τέτοια ασέβεια προς την Αγία Γραφή και Παράδοση; Γιατί τέτοια περιφρόνηση στους Ιερούς Κανόνες; Γιατί τέτοια απαξίωση στους αγίους και θεοφόρους Πατέρες; Γιατί τέτοια καταπάτηση του Συντάγµατος και τους Νόµους του Κράτους;
Είναι τυχαίο; Ασφαλώς ΟΧΙ! Διότι όλες οι ενέργειες του κ. Δηµητρίου, για να αρπάξει µίτρα και πατερίτσα και να καταλάβει τον επισκοπικό θρόνο του Αγίου Αχιλλείου, να καλύψουν τις βρωµιές του µοιχεπιβάτη Λαρίσης Σεραφείµ, τον καταδικάζουν και τον καθαιρούν. Ενώ αντίθετα όλα συνηγορούν υπέρ του µακαριστού αγίου επισκόπου π. Θεολόγου και τους διωχθέντων άλλων ένδεκα αγίων Αρχιερέων. Γι’ αυτό παραβίασαν Αγία Γραφή, Ιερούς Κανόνες, Ιερά Παράδοση, Αγίους Πατέρες και το Σύνταγµα, προκειµένου να πραγµατοποιήσουν οι δικτάτορες Αρχιεπ. Σεραφείµ, ο Ιωαννίδης, Χρήστου, Αγγελόπουλος… το πογκρόµ διώξεων στους ανεπιθύµητους Αρχιερείς ωθούµενοι των σκοτεινών κέντρων και της µασονίας.
Η Αγία Γραφή, οι Ιεροί Κανόνες, η Πατερική παράδοση, το Σύνταγµα και οι Νόµοι που παραβιάστηκαν είναι ένα τεράστιο κοµβόι, είναι αδύνατον να καταγραφούν, γι’ αυτό θα αναφερθώ στα βασικότερα.
ΤΟ 1974 ΥΠΗΡΞΕ Η ΣΚΟΤΕΙΝΟΤΕΡΗ
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Την 11η Ιουλίου 1974, η «Σύνοδος» συνεδρίασε για ένα δίωρο και αποφάσισε να διωχθούν εννέα µητροπολίτες µε την Συντακτική Πράξη 3/1974, και στο άρθρο 2ον έλεγε: «… Η απόφασις αύτη εκτελείται άµα τη δηµοσιεύσει της δια της Εφηµερίδος της Κυβερνήσεως, µη υποκειµένη εις ένδικον µέσον ή προσφυγήν ενώπιον πάσης εκκλησιαστικής ή πολιτειακής αρχής ή δικαστηρίου…».
Το υπουργείο έκανε την εκτέλεση: «Προς τον Σεβ/τον Μητροπολίτην… Κ/σις:
1) Ι. Μητρόπολιν, 2) ΟΔΔΕΠ, 3) Ι. Σύνοδον, 4) Αστυνοµίαν. Θέµα: Ανακοίνωσις από του θρόνου της Ι. Μητροπόλεως.
«Έχοµεν την τιµήν να γνωρίσωµεν υµίν ότι εις το υπ’ αριθ. 284/23.7.74 ΦΕΚ (τεύχος Γ΄) εδηµοσιεύθη το από 22-7-74 Προεδρικόν Διάταγµα περί εκπτώσεως υµών από του θρόνου της Ι. Μητροπόλεως… καταρτισθέν κατόπιν της από 11/7/74 αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου, δηµοσιευθείσης εις το υπ’ αριθ. 141/12-7-74 ΦΕΚ(τεύχος Ν.Π.Δ.Δ.)» Ε.Υ. Ο Τµηµατάρχης.
Έτσι γίνονταν οι διώξεις και οι εκθρονίσεις, καµία αναφορά σε Ιερό Κανόνα ή Νοµικό αδίκηµα. Υπήρχε το δόγµα: Αποφασίζω, διατάζω και εκτελώ!
Για τη “Σύνοδο” αυτή ο Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος έγραφε: «… δεν θα αναφερθώ εις τας θαυµατουργικάς αλχηµείας, δια των οποίων κατέστη – επιτέλους! – δυνατή η συγκρότησις αυτής της Συνόδου. Είναι µια υπόθεσις, η οποία προκαλεί πολλήν εντροπήν» (!) (“Ελευθεροτυπία”, 31/3/1977).
Γι’ αυτό, για να πορευθεί η Εκκλησία στη σωτήρια πορεία, χρειάζεται ακριβής τήρηση και πιστή εφαρµογή των Ιερών Κανόνων και των εκκλησιαστικών Νόµων (1ος Κανόνας Ζ΄ Οικουµ. Συνόδου και το Σύνταγµα άρθρ. 3 παρ. 1).
Ώστε να οδηγηθούµε «ασφαλώς τους εν αυτή ναύτας και επιβάτας, ιερωµένους τε λέγω και λαϊκούς, προς τον ακύµαντον της άνω Βασιλείας λιµένα», τονίζει ο άγιος Νικόδηµος ο Αγιορείτης.
ΤΟ 1974 ΠΑΡΑΒΙΑΣΤΗΚΑΝ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ «ΙΕΡΟΥ ΠΗΔΑΛΙΟΥ»
«Τους παρά των αγίων Πατέρων καθ’ εκάστην Σύνοδον άχρι του νυν εκτιθέντα Κανόνα κρατείν εδικαιώσαµεν» (1ος Καν. Δ΄ Οικουµ. Συνόδου).
«Τοις εν καταφρονήσει τιθεµένοις τους ιερούς κανόνας των ιερών πατέρων ηµών, οι κατά την αγίαν εκκλησίαν υπερείδους, και όλην την χριστιανικήν πολιτείαν κοσµούντες, προς θείαν οδηγούσαν ευλάβειαν, ανάθεµα» (Η εν Κων/λει Σύνοδος, Κων/νον Πορφυρογεν., σελ/ 977, Β΄ τόµος των Συνοδικών).
«Ωρίσθη παρά των αγίων Πατέρων χρήναι και µετά θάνατον αναθεµατίζεσθαι τους είτε εις πίστιν, είτε εις Κανόνας αµαρτήσαντας»(Ε΄ Οικουµ. Σύνοδος, επιστολή του Ιουστινιανού, σελ. 39, Β΄ τόµος των Συνοδικών).
Φοβεροί οι λόγοι για την λεγοµένη τότε “Πρεσβυτέρα Σύνοδο” (από τους 65 επισκόπους συµµετείχον µόνο περί τους 23), που δεν παραβίασαν κάποιον ιερό Κανόνα, αλλά σχεδόν ολόκληρο το Ιερό Πηδάλιο για το θέµα αυτό.
Επειδή είναι αδύνατον όλα να τα καταγράψουµε, θα αναφερθώ σε µερικούς ενδεικτικά παραβιασθέντες Ιερούς Κανόνες.
Με πρώτον, τον 1ον Κανόνα Κυρίλλου Αλεξανδρείας (και άλλους) που ορίζει, ότι δεν εκβάλλεται από την Επισκοπή του, παρά µόνον κατόπιν δίκης, που θα είναι σύµφωνη προς τους Θείους Ιερούς Κανόνες.
Και «Απόντα ουδείς κατακρίνει» (Δ΄ Οικουµεν. Σύνοδος), «Ου χρη αυτού απόντος καταψηφίζεται» (Ζωναράς), «Απόντα γαρ τούτον καταδικάζεσθαι άδικον έδοξε» (Βαλσαµών).
Δεύτερον: Αποµακρύνθηκαν 12 επίσκοποι από τις µητροπόλεις των, χωρίς να υπάρχει κανονική δικαστική διαδικασία, και πριν υπάρξει έστω και στοιχειώδη κλήτευση (Ιερός Κανόνας, 4ος των Αγίων Αποστόλων).
Συναφείς επίσης: «… Το µηδενί τρόπω Επίσκοπον καταστήναι εν τη Εκκλησία, ής έτι ο προεστώς ζει, και εν τη ιδία συνίσταται τιµή, ειµή αυτός εκών την Επισκοπήν παραιτήσεται. Χρη γαρ πρότερον την αιτίαν του µέλλοντος της επισκοπής εκδιώκεσθαι, κανονικώς εξεταζοµένην, εις πέρας άγεσθαι, ειθ’ ούτω µετά την αυτού καθαίρεσιν, έτερον αντ’ αυτού εις την επισκοπήν προβιβάζεσθαι…»(16ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου).
Με τον κανόνα αυτόν συµφωνούν ο 96ος της εν Καρθαγένης, ο 4ος της εν Σαρδικής και να µην υπάρξουν δύο επίσκοποι στην ίδια πόλη, διότι είναι παράνοµον οι κανόνες από τον 8ον της α΄ και 12ον της δ΄. Όπως επίσης και ο 6ος Κανόνας της Δ. Οικ. Συνόδου.
Όταν ένας Επίσκοπος εκβληθή αδίκως από την επισκοπή του, παραµένει εκτός της Επισκοπής του, έως ότου δικαιωθεί και κατόπιν, αναγκαστικά, επιστρέψει στην Επισκοπή του. Δεν έχει, δεν δικαιούται άλλης εκλογής (ερµηνεία) (17ος Καν. της Σαρδικής Συνόδου). Συναφείς είναι και ο ΙΕ΄ Αποστολικός.
Η ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ.
Μια σωρεία Ιερών Κανόνων ορίζει, ότι οι πιστοί κάτοικοι µιας Επαρχίας επισκοπικής έχουν δικαιώµατα και µάλιστα καταλυτικά επί του Επισκόπου, που θα τους αποσταλεί. Δικαιούται ν’ αρνηθούν την τοποθέτησή του, όχι µόνον όταν υπάρχουν αποχρώντες λόγοι, αλλά και για ανυποταξία και για τη µοχθηρία τους. Στις περιπτώσεις αυτές ο Επίσκοπος δε µεταβαίνει στην Επισκοπή για να µην προκληθούν σκάνδαλα και ταραχές στην Εκκλησία. Κατά συνέπειαν οι διαµαρτυρόµενοι πιστοί κάτοικοι µιας Επισκοπικής Επαρχίας που διαµαρτύρονται για την τοποθέτηση ενός Επισκόπου, δεν διαπράττουν κανένα λάθος, αλλά διεκδικούν τα Νοµοκανονικά τους δικαιώµατα και δύνανται να επαναστατήσουν, οσάκις προκαλούνται βάναυσα (36ος Καν. αγ. Αποστόλων, 18ος Καν. της Αντιοχείας Συνόδου, 18ος της Αγκύρας Συνόδου).
Την καθολική και αποστολική παράδοση της Εκκλησίας στην εκλογή των επισκόπων επισφράγισαν τελικά και οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας µας, ώστε αυτήν να ακολουθούν όλοι πιστά σε κάθε περίπτωση εκλογής επισκόπου. Από το πλήθος των κανόνων στο σηµείο αυτό οι πλέον χαρακτηριστικοί είναι για µας οι εξής: “Αποστολικών Διαταγών”.
«Επίσκοπον χειροτονείσθαι εν πάσι άµεµπτον», λέγει ο κανόνας αυτός, «υπό παντός του λαού εκλελεγµένον. Ου ονοµασθέντος και αρέσαντος, συνελθών ο λαός άµα τω πρεσβυτερίω και τοις παρούσιν επισκόποις εν ηµέρα Κυριακή και συνευδοκείτω. Ο δε πρόκριτος των λοιπών ερωτάτω πρεσβυτέριον και τον λαόν, ει αυτός εστιν, όν αιτούνται εις άρχοντα. Και επινευσάντων, προσεπερωτάτω, ει µαρτυρείται υπό πάντων άξιος είναι της µεγάλης ταύτης και λαµπράς ηγεµονίας, ει τα κατά την εις Θεόν αυτώ ευσέβειαν κατώρθωται, ει τα προς ανθρώπους δίκαια πεφύλακται, ει τα κακά τον οίκον αυτού καλώς ωκονόµηται, ει τα κατά τον βίον ανεπιλήπτως. Και τούτων άµα κατά αλήθειαν, αλλ’ ού κατά πρόληψιν µαρτυρησάντων τοιούτον αυτόν είναι, ως επί δικαστή Θεώ και Χριστώ, παρόντος δηλαδή και του αγίου Πνεύµατος και πάντων των αγίων και λειτουργικών πνευµάτων, εκ τρίτου πάλιν πειθέσθωσαν, ει άξιος εστιν αληθώς της λειτουργίας, ίνα επί στόµατος δύο ή και τριών µαρτύρων σταθή παν ρήµα. Και συνθεµένων αυτών εκ τρίτου άξιον είναι, απαιτείσθωσαν οι πάντες σύνθηµα…» (Η, 5, PG 1, 1069).
Από τον κανόνα αυτόν φαίνεται καθαρά όχι µονάχα η συνευδοκία των πιστών, αλλά και ο ιερός φόβος που διακατείχε τους επισκόπους, ώστε να µην εκλεγεί πρόσωπο ανάξιο για το αξίωµα εκείνο ή φαύλο. Φαίνεται ακόµη ότι η συµµετοχή των λαϊκών στην εκλογή των επισκόπων γίνεται και µε άλλους βέβαια τρόπους και µάλιστα µε το άξιος ή ανάξιος κατά την ώρα της χειροτονίας, όπως βεβαιώνεται και από τα λόγια της ίδιας της χειροτονίας. Στην περίπτωση δηλαδή που ακούγεται το ανάξιος, επιβάλλεται η διακοπή της χειροτονίας για την εξέταση της ένστασης (Βλ. Ράλλη και Ποτλή, Σύνταγµα IV, 347, Ι. 46-48, ΙΙΙ, 425).
Σύµφωνα µε τον κανόνα αυτόν «επίσκοπον προσήκει µάλιστα µεν υπό πάντων των εν τη επαρχία καθίστασθαι ει δε δυσχερές είη το τοιούτον, ή δια κατεπείγουσαν ανάγκην ή δια το µήκος της οδού…»(4ος της Α΄ Οικουµενικής Συνόδου).
Από τον κανόνα αυτόν γίνεται φανερό ότι στην εκλογή και χειροτονία κάθε νέου επισκόπου πρέπει να βρίσκονται σύµφωνοι όλοι οι πιστοί, δηλαδή κλήρος και λαός κάθε επαρχίας.
Το παλαιότερο γραπτό µνηµείο που καθορίζει τον τρόπο εκλογής των επισκόπων λεπτοµερέστερα, είναι κατά τη γνώµη µας η επιστολή της συνόδου της Καρθαγένης, η οποία συνήλθε το 258 µ.Χ. «Προκειµένου περί χειροτονιών, λέγει η επιστολή αυτή, να χειροτονήται (ο υποψήφιος) εν τω λαώ, του οποίου µέλλει να προΐσταται ο χειροτονούµενος… Να εκλέγεται (δηλαδή) ο επίσκοπος παρόντος του λαού, όστις τον βίον εκάστου των υποψηφίων πληρέστατα γνωρίζει» (PL 3, 1064),(κανονική επιστολή της συνόδου της Καρθαγένης).
Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ‘’ΑΝΑΞΙΟΣ’’ -ΑΝΑΞΙΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ
«Περί των µελλόντων χειροτονηθήναι, ούτος έστω τύπος, ώστε παν το Ιερατείον συµφωνείν και αιρείσθαι, και τότε τον Επίσκοπον δοκιµάζειν. Και συναινούντος αυτώ του Ιερατείου χειροτονείν εν µέσω τη Εκκλησία, παρόντος του λαού και προσφωνούντος του Επισκόπου, εί και ο λαός δύναται αυτώ µαρτυρείν χειροτονία δε λαθραίως µη γινέσθω…» (7ος Καν. Θεοφίλου Αλεξανδρείας).
(… Να ερωτά τον λαόν, αν και αυτοί τον µαρτυρούν άξιον, και ούτω να χειροτονεί αυτόν παρρησία εις το µέσον της Εκκλησίας, κρυφίως δε χειροτονία να µη γίνεται …).
«Επίβασις έστιν η αυτόνοµος, ή και µετά οικονοµίας φαύλης, του σχολάζοντος, ή και του έχοντος εκκλησίαν επισκόπου..., ην τοσούτον οι εν Σαρδική συνελθόντες άγιοι Πατέρες εβδελύξαντο, ώστε και ακοινώνητον είναι παντί Χριστιανώ τον εργάτην ταύτης διωρίσαντο, και µηδέ εν ταις τελευταίοις αναπνοαίς λαϊκής κοινωνίας αξιούσθαι αυτόν».
(Ράλλη – Ποτλή, τ.2, σελ. 147).
(Επίβαση σε ξένη επισκοπική επαρχία είναι η αυτόνοµη κατάληψή της. Ή η απόκτησή της µε φαύλη µεθόδευση αυτού, που σχολάζει (που δεν έχει, δηλαδή επισκοπή) ή ακόµα και αυτού του Επισκόπου. Αυτή την πράξη τη σιχάθηκαν τόσο πολύ οι Πατέρες, που µαζεύτηκαν σε Σύνοδο στη Σαρδική, ώστε όρισαν ο εργάτης της τέτοιας µετάθεσης να µην είναι σε κοινωνία από κανένα Χριστιανό. Και να µην αξιώνεται της κοινωνίας αυτής ούτε στην επιθανάτια κλίνη του).
«Ώστε, εάν ποτέ προς επιλογήν Επισκόπου προέλθοµεν και αναφαή τις αντιλογία… και επί αυτού του λαού, ου µέλλει χειροτονείσθαι, εξετασθώσι πρώτον τα πρόσωπα των αντιλεγόντων ύστερον γαρ και τα προτεθειµένα συζευχθώσι, και ότε καθαρός φανείη επί δηµοσίας προσόψεως, ειθ’ ούτω χειροτονηθείη»(50ος Καν. Της εν Καρθαγένη τοπικής Συνόδου).
(Του µέλλοντα γένεσθαι Αρχιερέας, να εξετάζουν έµπροσθεν του λαού, εκ τον οποίον µέλλει να χειροτονηθή ο υποψήφιος, τα πρόσωπα των κατηγόρων ποίας υπολήψεως είναι, και αν αυτοί ήναι αδιάλγητοι, τότε να εξετάζουν και τας κατηγορίας της προβαλλοµένας υπ’ αυτών, και αφ’ ου ο υποψήφιος φανή καθαρός από τας κατηγορίας έµπροσθεν εις το πρόσωπον του λαού, τότε να χειροτονήται Επίσκοπος).
Το Μέγα Ευχολόγιο αναφέρει την τάξη της χειροτονίας. Ο πρώτος των αρχιερέων, που πρόκειται να προβεί στη χειροτονία του νέου επισκόπου, ερωτά πιο µπροστά το λαό, εάν ο υποψήφιος είναι άξιος ή όχι. Ο Καθηγητής Δογµατικής Ακαδηµαϊκός Ιωάν. Καρµίρης, έγραφε: «Ο λαός, πάντοτε διατήρησε το δικαίωµα να παρίσταται κατά τας χειροτονίας εν τω ναώ, ζητείται δ’ έν αρχή η συγκατάθεσις αυτού, όπως άρξηται η τελετή της χειροτονίας δια την προς αυτόν προσκλήσεως του διακόνου “κελεύσατε”, µεθ’ ην επακολουθεί η προς τον χειροτονούντα επίσκοπον πρόσκλησις: “Κέλευσον, δέσποτα άγιε, τον νυν προσφερόµενόν σοι …”»(Ορθ. Εκκλησιολογία, Αθήνα 1973, 501).
ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ‘’ΑΝΑΞΙΟΣ’’
Με την κραυγή “ανάξιος” ο ορθόδοξος Λαός αποδοκιµάζει την εκλογή, τη χειροτονία ή την εγκατάσταση ενός κληρικού (κυρίως Επισκόπου). Η ελεύθερη αυτή έκφρασις του φρονήµατος του ορθόδοξου Λαού είναι ό,τι έµεινε από το δικαίωµά του να συµµετέχει ουσιαστικά στις εκλογές των ανωτέρων Κληρικών και ιδιαίτερα των Επισκόπων της Εκκλησίας.
Σε περίπτωση που θα ακουσθεί το «ανάξιος», σύµφωνα µε την Κανονική παράδοση της Εκκλησίας µας, πρέπει πρώτα να εξετασθεί το ηθικό ποιόν εκείνων που αποδοκιµάζουν την εκλογή. Εάν είναι αδιάβλητοι, τότε η Σύνοδος οφείλει να αναβάλει για τρεις µήνες τη χειροτονία και να εξετάσει τις κατηγορίες κατά του υποψηφίου. Χωρίς την ανάκριση αυτή η χειροτονία απαγορεύεται. Εάν οι κατηγορίες αποδειχθούν αληθινές η χειροτονία µαταιώνεται. Εάν δε γίνει η διαδικασία αυτή, επιβάλλεται “καθαίρεσις και στον Αρχιερέα που χειροτόνησε και σ’ αυτόν που χειροτονήθηκε” ΘΗΕ/2.5.36), (“Μικρό Χριστιανικό Λεξικό”, σελ. 34).
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΔΙΧΟΤΟΜΙΣΗ ΜΙΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ
Απαγορεύεται αυστηρά η διχοτόµηση µιας Εκκλησιαστικής Επαρχίας σε δύο Επισκοπές, η πρόταση του κ. Δηµητρίου ήταν αντικανονική και παράνοµη:
«Ήλθεν εις ηµάς, ως τινές παρά τους εκκλησιαστικούς θεσµούς προεδραµόνες δυναστείαις, δια πραγµατικών την µίαν επαρχίαν εις δύω κατέτεµον, ως εκ τούτου δύο Μητροπολίτας είναι εν τη αυτή επαρχία. Ώρισε τοίνυν η αγία Σύνοδος, του λοιπού µηθέν τοιούτο τολµάσθαι παρά Επισκόπου. Επεί τον τοιούτον επιχειρούντα, εκπίπτειν του ιδίου βαθµού» (12ος Καν. Της Δ΄ Οικουµενικής Συνόδου).
Στο ίδιο πλαίσιο κινούνται και οι Ιεροί Κανόνες, 56ος και 98ος της εν Καρθαγένη Συνόδου, 6ος της Σαρδικής Συνόδου, ο 12ος και 17ος της εν Χαλκιδόνι Δ΄ Οικουµ. Σύνοδος.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ
Η ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ.
Οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν τη µετάθεση του επισκόπου από µητρόπολη σε µητρόπολη (επαρχία σε επαρχία), και δεν είναι ούτε ένας, ούτε δύο, είναι ολόκληρη σειρά Ιερών Κανόνων Οικουµενικών και Τοπικών Συνόδων, µε διατάξεις κατηγορηµατικές και µε την απειλή της καθαίρεσης, που εµποδίζουν τον Επίσκοπο να εγκαταλείψει τη µητρόπολή του, για την οποία εκλέχτηκε και χειροτονήθηκε.
Κάποιοι απ’ αυτούς, τους Ιερούς Κανόνες «Όσοι ριψοκινδύνως, µήτε τον φόβον του Θεού προ οφθαλµών έχοντες, µήτε τον Εκκλησιαστικόν Κανόνα ειδότες, αναχωρήσωσι της ιδίας Εκκλησίας… αναστρέφειν εις τας εαυτών παροικίας, ή, επιµένοντας, ακοινωνήτους είναι προσήκει …» (16ος Καν. της Α΄ Οικ. Συνόδου), (Μήτε τον Θεόν φοβούµενοι, µήτε τον Κανόνα της Εκκλησίας γινώσκοντες (τον 15ον Αποστολικόν) ριψοκινδύνως αναχωρήσουν από την άλλην Εκκλησίαν εκείνην, εις την οποία, εχεροτονήθηκαν, ούτοι, λέγω ουδαµώς πρέπει να δέχονται εις άλλην, αλλά πρέπει να αναγκάζωνται εις το να γυρίσουν εις τας ιδίας των εκκλησίας όχι και επιµένουσιν εις το πείσµα των, πρέπει να είναι ακοινώνητοι, όχι από τα Μυστήρια… ας είναι άκυρος η τοιαύτη χειροτονία).
Ο Κανόνας αυτός απαγορεύει την απρόσκλητη επέµβαση σε ξένη Εκκλησιαστική περιοχή: «… Ακλήτως δε επισκόπους υπέρ διοίκησιν µη επιβαίνειν επί χειροτονία ή τισιν άλλαις οικονοµίαις εκκλησιαστικαίς …»(2ος Καν. της Β΄ Οικουµ. Συνόδου).
Η Σύνοδος της Αντιοχείας χαρακτηρίζει άκυρη την οποιαδήποτε µετάθεση και είναι κατηγορηµατική:
Μετάθεση δεν επιτρέπεται να γίνει ακόµα κι αν ο προτεινόµενος εκβιάζεται από το λαό ή επισκόπους.
«Επίσκοπον από παροικίας ετέρας εις ετέραν µη µεθίστασθαι, µήτε αυθαιρέτως επιρρίπτοντα εαυτόν, µήτε υπό λαών εκβιαζόµενον, µήτε υπό Επισκόπων αναγκαζόµενον. Μένειν δε εις ήν εκληρώθη υπό του Θεού εξ αρχής Εκκλησίαν, και µη µεθίστασθαι αυτής, κατά τον ήδη πρότερον περί τούτου εξενεχθέντα όρον».
(Ο Επίσκοπος να µη µετατίθεται από µια εκκλησιαστική παροικία σε άλλη. Ούτε αυθαίρετα να ρίχνει τον εαυτό του σ’ αυτή την περιπέτεια. Ούτε και όταν εκβιάζεται από το λαό. Αλλά ούτε και όταν τον αναγκάζουν οι Επίσκοποι. Να µένει στην εκκλησιαστική επαρχία, που του κληρώθηκε εξ αρχής από το Θεό και να µη µετατίθεται από αυτή, σύµφωνα µε τον όρο, που έχει εκτεθεί).
(21ος Κανόνας της εν Αντιοχεία Συνόδου)
Αυτός ο Ι. Κανόνας χαρακτηρίζει τη µετάθεση βλαβερωτάτη και στοιχείο διαφθοράς:
«Ου τοσούτον ηφαύλη συνήθεια, όσον η βλαβερωτάτη των πραγµάτων διαφθορά εξ αυτών των θεµελίων εστίν εκριζωτέα, ίνα µηδενί των Επισκόπων εξή από πόλεως µικράς εις ετέραν πόλιν µεθίστασθαι. Η γαρ της αιτίας ταύτης πρόφασις φανερά, δι’ ήν τα τοιαύτα επιχειρείται. Ουδείς γαρ πώποτε ευρεθήναι Επισκόπων δεδύνηται, ός από µείζονος πόλεως εις ελαχιστοτέραν πόλιν εσπούδασε µεταστήναι».
(Δεν είναι τόσο η φαύλη συνήθεια, όσο η βλαβερώτατη διαφθορά των πραγµάτων, που πρέπει να εκριζωθεί από τα θεµέλια. Σε κανένα Επίσκοπο να µην επιτρέπεται να µετατίθεται από µια µικρή πόλη σε άλλη µεγαλύτερη. Η πρόθεση, που οδηγεί σ’ αυτή τη µετάθεση είναι φανερή. Γιατί δε θα µπορέσει κανείς να βρει Επίσκοπο, που προσπάθησε να µετατεθεί από µεγάλη πόλη σε µικρότερη).
(1ος Κανόνας της εν Σαρδική Συνόδου)
Είναι σαφέστατος και χωρίς παρερµηνείες, όποιος µετατεθεί – λέει – καθαιρείται από το αρχιερατικό του αξίωµα:
«Τους δε από Εκκλησιών εις ετέρας Εκκλησίας µετελθόντας άχρι τοσούτου από της ηµετέρας κοινωνίας αλλοτρίους έχοµεν, άχρις ου προς αυτάς επανέλθωσι τας πόλεις, εν αίς πρώτον εχειροτονήθησαν. Εάν δε τις, άλλου από τόπου εις τόπον µετελθόντος, εν τόπω του ζώντος εχειροτονήθη, άχρι τοσούτου σχολάση από του αρχιερατικού αξιώµατος ό την ιδίαν πόλιν καταλείψας, άχρις ού ο διαδεξάµενος αυτόν αναπαύσηται εν Κυρίω».
(Αυτούς, που µετακινήθηκαν από τη µια Εκκλησία στην άλλη, τους έχουµε αποξενώσει από την εκκλησιαστική κοινωνία µαζί µας, ίσαµε να επιστρέψουν στις πόλεις, για τις οποίες αρχικά χειροτονήθηκαν. Αν δε, µετά τη µετακίνηση κάποιου από πόλη σε πόλη, στον τόπο εκείνου, που ζει και µετακινήθηκε, χειροτονηθεί κάποιος άλλος, ο πρώτος που εγκατέλειψε την πόλη του, να σχολάζει από το αρχιερατικό του αξίωµα, ίσαµε που να αναπαυθεί «εν Κυρίω» αυτός που τον διαδέχτηκε).
(Θεοδωρήτου Κύρου, Εκκλησ. Ιστορία Migne τ.82)
Η Α΄ Οικουµενική Σύνοδος δεν αφήνει κανένα άνοιγµα διαφυγής για µετάθεση:
«Δια τον πολύν τάραχον και τας στάσεις τας γινοµένας, έδοξε παντάπασι περιαιρεθήναι την συνήθειαν, την παρά τον Αποστολικόν Κανόνα ευρεθείσαν έν τισι µέρεσιν, ώστε από πόλεως εις πόλιν µη µεταβαίνειν, µήτε Επίσκοπον, µήτε Πρεσβύτερον, µήτε Διάκονον. Ει δε τις, µετά τον της αγίας και µεγάλης Συνόδου όρον τοιούτω τινί επιχειρήσειεν, ή επιδοίη εαυτόν πράγµατι τοιούτω, ακυρωθήσεται εξ άπαντος το κατασκεύασµα, και αποκατασταθήσεται τη εκκλησία, εν ή ο Επίσκοπος ή ο Πρεσβύτερος εχειροτονήθη».
(Εξ αιτίας της πολλής ταραχής και των επαναστάσεων, που προκλήθηκαν, θεώρησε η Σύνοδος σκόπιµο να περικόψει πέρα για πέρα τη συνήθεια, που επικρατεί σε µερικά µέρη και που στηρίζεται στον αποστολικό Κανόνα. Και όρισε να µη µεταβαίνει από πόλη σε πόλη µήτε Επίσκοπος, µήτε Πρεσβύτερος, µήτε διάκονος. Και αν, ύστερα από τον όρο, που επιβάλλει η αγία και µεγάλη Σύνοδος, βρεθεί κάποιος, που θα επιχειρήσει κάτι τέτοιο για τον εαυτό του, ή θα προσπαθήσει να το πραγµατοποιήσει, να ακυρώνεται δίχως άλλο αυτό, που έκανε και να αποκαθίσταται στην Εκκλησία, για την οποία ο Επίσκοπος ή ο Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε).
(15ος της Α΄ Οικουµ. Συνόδου, Πηδάλιο, σ. 143)
Το “Ιερό Πηδάλιο” είναι γεµάτο από Ιερούς Κανόνες που δεν αφήνουν χαραµάδες και παραχαράξεις στην επισκοπική ιδιότητα, εδώ αναφέροµαι σε κάποιους ενδεικτικά, για να δείξω την παραπληροφόρηση και τα ψεύδη που προσπαθεί ο κ. Δηµήτριος να µεταπείσει τους ανύποπτους και αυτός είναι ο λόγος που δε χρησιµοποίησε ούτε έναν ιερό κανόνα ούτε κάποιο χωρίο από την Αγία Γραφή ούτε κάποιο Νόµο του Κράτους ή άρθρα από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας. Η ενέργεια του αυτή δείχνει δύο πράγµατα. Ή δε διάβασε τους Ιερούς Κανόνες που είναι υποχρεωµένος να τους γνωρίζει, πριν προχωρήσει στη χειροτονία του ως επίσκοπος, διότι είναι βασική υποχρέωση να έχει γνώση απαραίτητα ερµηνευτικά και όχι προοδευτικά το “Ιερό Πηδάλιο” µε τους Ιερούς Κανόνες, ολόκληρη την Αγία Γραφή και τη Νοµοκανονική διαδικασία, τα οποία του διατάζουν: «… ανακρίνεσθαι δε ασφαλώς υπό του Μητροπολίτου, ει προθύµως έχοι αναγινώσκειν, ερευνητικώς και ου παραδευτικώς, τους τε Ιερούς Κανόνας… πάσαν την Θείαν Γραφήν και τα Θεία εντάλµατα αναστρέφεσθαι… και µη ασµενίζοι ούτω ποιείν και διδάσκειν, µη χειροτονείσθαι …» (2ος Κανόνας της 7ης Οικουµ. Συνόδου).
Αντίστοιχοι Ιεροί Κανόνες είναι, ο 24ος και ο 2ος της εν Καρθαγένης Συνόδου κ.ά.
Ο κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ‘’ΙΕΡΟ ΠΗΔΑΛΙΟ’’
Ή τους διάβασε και αντιλήφθηκε ότι δεν υπάρχει Ιερός Κανόνας που να καλύπτει τις παρανοµίες του και τις αντικανονικότητές του και τότε ο κ. Δηµήτριος αναποδογύρισε ολόκληρο το “Ιερό Πηδάλιο” και αράδιασε ψεύτικα λόγια, πράξεις αυθαιρεσίας, επινοήσεις σκοπιµότητας, εφευρήµατα του παρασκηνίου, αποκλειστικά και µόνο να διακρατήσει τη µίτρα, την πατερίτσα και την σφραγίδα της εκκλησιαστικής εξουσίας.
Οι Συνοδικοί Κανόνες δεν είναι σηµαίες ευκαιρίας, ούτε είναι διατάξεις ελαστικές, επιδεκτικές ερµηνείας σκοπιµότητας, είναι κείµενα αυστηρά, ενσωµατωµένα στην Ευχαριστιακή λειτουργία της Εκκλησίας, φορτισµένα µε τη Χάρη του Παναγίου Πνεύµατος και προορισµένα να υπηρετήσουν την περιχώρηση, την πυκνή ύφανση πίστης και πράξης.
Μελετήθηκαν και τυπώθηκαν µε πνεύµα ευθύνης και σε στάση προσευχής για όλες τις περιπτώσεις και τα περιστατικά και τις συνέπειες, βάζοντας τέρµα στις αµφισβητήσεις.
Ήταν άστοχο και πονηρό του κ. Δηµητρίου να αναφερθεί σε “Ιερούς Κανόνες αποκρυσταλλωµένους στη συνείδηση της Εκκλησίας” αόριστα χωρίς να τους ονοµατίζει και να προσπαθεί να αντιµετωπίσει τα γεγονότα στρεβλώνοντας την ανάγνωση των Ιερών Κανόνων, για να καλύψει τις δικές του επιδιώξεις.
«Και µηδενί εξείναι τους προδηλωθέντας παραχαράττειν κανόνας, ή αθετείν, ή ετέρους παρά τους προκειµένους παραδέχεσθαι κανόνας ψευδεπιγράφως υπό ηνων συντεθέντας, των την αλήθειαν καπηλεύειν επιχειρησάντων». (2ος Ι. Κ. της 6ης Οικ. Συνόδου)
(Και δεν επιτρέπεται σε κανένα να παραχαράξει όλους αυτούς τους Κανόνες, που αναφέρθηκαν ή να τους αθετήσει, ή να τους περιφρονήσει και να παραδεχτεί άλλους Κανόνες, τους οποίους συνέταξαν αυτοί που καπηλεύονται την αλήθεια).
Μήπως λέω, ξαναλέω! Μήπως εννοούσε ο κ. Δηµήτριος, όταν έγραφε στο µακαριστό τώρα ηγούµενο π. Αθανάσιο: “Άραγε ποιον λαό εννοεί; Το λαό του Θεού; Ή το συνονθύλευµα των οιστρηλατουµένων οπαδών;” Και ότι οι “Ιεροί Κανόνες επισύρουν δε βαρύτατες ποινές σε καθοδηγητές που εξέθρεψαν πνευµατικά ένα λαό ατίθασο και απείθαρχο”. Εννοούσε τον Ιερό Κανόνα: «Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος, αµελών του κλήρου, ή του λαού, και µη παιδεύων αυτούς την ευσέβειαν, αφοραζέσθω επιµένων δε τη αµελεία και ραθυµία καθαιρέσθω» (58ος Καν. των Αγ. Αποστόλων). Η ερµηνεία από το ίδιο το “ιερό πηδάλιο”. (Όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος αµελεί τους κληρικούς του, και όλον τον επίλοιπον λαόν, και δε διδάσκει αυτούς, τα της ευσεβείας δόγµατα και έργα, ας αφορίζηται έως ου να διορθωθή. Ει δε επιµένοι εις την αµέλειαν και ραθυµίαν του, ας καθαίρεται ολότελα ως της επισκοπής και του πρεσβυτερίου ανάξιος).
Ο Ιερός Κανόνας είναι καθαρός και τονίζει ότι θα τιµωρηθούν αυτοί που δε διδάσκουν στο λαό της ευσεβείας τα δόγµατα και έργα, όπως καθαρά δίδασκε ο π. Αθανάσιος, αλλά θα τιµωρηθούν αυτοί που κρύπτουν “τα της ευσεβείας” και παρουσιάζουν τα της δυσεβείας δόγµατα!
Υπάρχουν αρκετοί Ι. Κανόνες που ορίζουν ότι οι πιστοί κάτοικοι µιας µητρόπολης έχουν δικαιώµατα και µάλιστα καταλυτικά για τον Επίσκοπο που θα τους στείλουν, δικαιούνται να αρνηθούν την τοποθέτησή του, διεκδικώντας τα δίκαια που απορρέουν από τους Θείους Κανόνες και δεν διαπράττουν κανένα λάθος ή αµαρτία. Αυτό είναι διαταγή των Ιερών Κανόνων.
Ο ΠΙΣΤΟΣ
ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ
ΓΙΑ ΤΟΝ
ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΟΥ
«Εί τινες Επίσκοποι καταστάντες, και µη δεχθέντες υπό της παροικίας εκείνης, εις ην ωνοµάσθησαν, ετέραις βούλοιντο παροικίας επιέναι, και βιάζεσθαι τους καθεστώτας, και στάσεις κινείν κατ’ αυτών, τούτους αφορίζεσθαι…» (18ος Καν. Αγκύρας Συνόδου), ερµηνεία (ανίσως τινές Αρχιερείς, αφ’ ου εχειροτονήθησαν, δεν εδέχθησαν από την επαρχίαν των, αλλ’ υπάγουν εις άλλας επαρχίας, και βιάζουσι τους εκείσε χειροτονηµένους και ταραχές προξενούσιν ούτοι, λέγω, να αφορίζονται και να µη έχωσι την Επισκόπου τιµήν…). Συναφείς Ι. Καν. Ο 18ος της Αντιοχείας Συνόδου και 36ος των αγ. Αποστόλων.
Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΌΜΕΝΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ
Για τον πιστό λαό που κατά τον κ. Δηµήτριο Μπεκιάρη είναι “συνονθύλευµα οιστρηλατούµενοι οπαδοί”, “σµικροτάτη µερίδα του ιερού φανατισµού”, ο Ιερός Χρυσόστοµος, του οποίου η ιστορία και οι διωγµοί του και συγκινούσαν και συγκινούν, έγραφε για τους αγωνιζόµενους πιστούς του: «Ευχαριστώ υµάς, διότι παρά τους πειρασµούς, οίτινες εκύκλωσαν υµάς, µοι επεδείξατε πίστιν δοκιµασθείσαν κατά πάντα, υπήρξατε ο άγρυπνος κύων, όστις φυλάσσει το ποίµνιον κατά την απουσίαν του ποιµένος υπήρξατε οι ναύται οι καθοδηγούντες ασφαλώς το πλοίον εν τη απουσία του κυβερνήτου οι στρατιώται, οίτινες αποστερηθέντες του αρχηγού των, δεν αφήνουν οι εχθροί να τους αρπάσουν την νίκην.
Υµείς εµοί πολίται, υµείς εµοί πατέρες, υµείς εµοί αδελφοί, υµείς εµοί τέκνα, υµείς εµοί µέλη, υµείς εµοί σώµα, υµείς εµοί φως, µάλλον δε και του φωτός τούτου γλυκύτεροι. Τι γαρ τοιούτον παρέχει µοι η ακτίς οίον η υµετέρα αγάπη;
Τοσαύτας ηµέρας ηγρυπνήσατε, και ουδέν υµάς έκαµψεν, ου χρόνου µήκος µαλακωτέρους υµάς εποίησεν, ου φόβοι, ουκ απειλαί προς πάντα εγένεσθε γενναίοι. Και τι λέγω εγένεσθε; Τούτο όπερ επεθυµούν αεί, κατεφρονήσατε των βιοτικών πραγµάτων, απετάξασθε τη γη, εις τον ουρανόν µετέστητε απηλλάγητε των συνδέσµων του σώµατος, προς την µακαρίαν εκείνην αµιλλάσθε φιλοσοφίαν. Ταύτα εµοί στέφανοι, ταύτα παράκλησις, ταύτα παραµυθία, ταύτα εµοί άλειµµα, ταύτα ζωή, ταύτα αθανασίας υπόθεσις».
(Εκ του οµιλίας του ιερού Χρυσοστόµου προ της αναχωρήσεώς του δια την β΄ εξορίαν).
Ο ιερός πατήρ για τα πάνδεινα υποµένοντας οι πιστοί γράφει: «τοις εγκεκλεισµένοις υποθέσεως υµείς µακάριοι και τρισµακάριοι, και πολλάκις µακάριοι. Πανταχού της Γης και θαλάττης άδεται υµών τα κατορθώµατα, η ανδρεία, η απερίτρεπτος γνώµη, το αδούλωτον φρόνηµα. Ουδέν υµάς κατέληξε των δοκούντων είναι δεινών, ου δικαστήριον, ου δήµιος, ου βασάνων νιφάδες, ουκ απειλαί µυρίων γέµουσαι θανάτων, ου δικαστής πυρ από του στόµατος αφιείς, ουκ εχθροί θήγοντες τους οδόντας, και κυρία είδη κινούντες επιβουλής, ου συκοφαντίαι τοσαύτα, ουκ αναίσχυνροι κατηγορίαι, ου θάνατος προ των οφθαλµών καθ’ εκάστην ηµέραν φαινόµενος. Δια ταύτα µεν υµάς πάντες στεφανούσι… Μακάριοι και τρισµακάριοι αποστολικήν ανδρείαν εν τούτοις επιδεικνύµενοι…» (Επιστολή 174η).
Οι δε Ιεροί Κανόνες διατάζουν να γίνεται το θέληµα του πιστού λαού και όχι των αρχιερέων: «τα δε πλήθη συναθροίσθεντα παρακαλοίεν γίγνεσθαι την κατάστασιν του παρ’ αυτών επιζητουµένου Επισκόπου… το ικανόν τη βουλήσει του πλήθους χρη γένεσθαι».
(6ος Ι. Καν. της εν Σαρδική Συνόδου)
Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΟΥΜΕΝΟ
Ο άγιος Νικόδηµος τονίζει ότι στον πιστό λαό βρίσκεται το αλάθητο και όχι στον α΄ ή β΄ επίσκοπο σαν άτοµο ή έστω και σε κάποιες φτιαχτές συνόδους. «Ηµίν ου µέλλει, τι είπον ή τι εφρόνησαν µερικοί Πατέρες, αλλά τι λέγει η αγία Γραφή και αι οικουµενικαί σύνοδοι και η των Πατέρων δόξα. Ου γαρ δόγµα συνιστά η γνώµη τινών εν τη εκκλησία» (Πηδάλιον, Αθήνα 1982, 7). Καµία Σύνοδος δηλαδή δεν έχει κύρος Οικουµενικό, χωρίς τη σφραγίδα του πιστού λαού που αποτελεί στην πραγµατικότητα το µυστικό σώµα του Κυρίου. Για το λόγο, το άξιος ή ανάξιος του πιστού λαού δεν είναι απλώς ευχετικό, όπως νοµίζουν κάποιοι, αλλά η συµµαρτυρία για την εκλογή των επισκόπων του, έχοντας τη θέση της σφραγίδας. Χωρίς τη σφραγίδα αυτή δηλαδή καµία εκλογή δεν µπορεί και δεν πρέπει να λέγεται κανονική, εφόσον δια µέσου του πιστού λαού ως όλου, εκφράζεται η φωνή του Αγίου Πνεύµατος.
Ο Τύπος έγραφε την επόµενη της “Χειροτονίας” του Δηµητρίου Μπεκιάρη: «Ανάξιος…, ανάξιος», το «πλήρωµα βοούσε, χθες το πρωί, στη Μητρόπολη της Αθήνας, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ χειροτονούσε µητροπολίτη της Λάρισας, τον Πρωτοσύγκελο Δηµήτριο Μπεκιάρη…» (“ΕΘΝΟΣ”, 16/10/1989).
Κατά τη θεόσδοτη τάξη της Εκκλησίας, κατά τους αγίους Πατέρες, κατά τους Ιερούς Κανόνες του Πηδαλίου και την Ιερά Παράδοση η χειροτονία του Δηµητρίου Μπεκιάρη, ως και του µετέπειτα Ιγνατίου Λάππα δεν είχαν τη συµµαρτυρία του λαού που είναι η σφραγίδα του Αγίου Πνεύµατος και εποµένως είναι ώς µηδέποτε να έγιναν.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ τους ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΜΕΙΨΕ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΡΟΣΩΝΥΜΙΑ. Γι’ αυτούς που ο κ. Δηµήτριος τους ονοµάζει και τους καθυβρίζει µε τα πιο χυδαία προσωνύµια, είναι ψυχές ζωντανές, που µετέχουν ο καθένας µε τον τρόπο του και µε την ένταση της φλόγας που πυρπολούσε την καρδιά του, έδιναν µάχες για µια Εκκλησία ζώσα, ώστε να παραµείνει άγια και άµωµος, µε αγίους ποιµένας και καλούς και ενάρετους λειτουργούς. Στην ιστορία της Εκκλησίας έχουµε τέτοιους αγώνες και αγωνιζόµενους πάρα πολλούς, όπως τους Στουδίτες, τους Αθανασίτες, τους Ιωαννίτες που κατ’ επανάληψιν προέταξαν τα στήθη τους και έµειναν πιστοί στον ποιµένα τους µέχρι που τον έφεραν, όπως τον αγ. Ιωάννη Χρυσόστοµο, έστω και νεκρό µεν, αλλά δικαιωµένο δε από την εξορία.
Το Συναξάρι είναι γεµάτο από αγωνιζόµενους µάρτυρες όχι µόνον αγρίως τυπτώµενους και βασανιζόµενους αλλά και επιτιθέµενους, όταν δεν εισακούγονταν να διορθώσουν την αδικία ή τη διασαλευθείσα τάξη στο χώρο της Εκκλησίας και η Εκκλησία δεν τους τιµώρησε, ούτε τους λοιδόρησε, αλλά απεναντίας τους τίµησε.
Για την ιστορία και να µάθει ο κ. Δηµήτριος και Σια που δε διάβασαν, όπως φαίνεται ούτε “Πηδάλιο” ούτε “Συναξάρι”. Γι’ αυτό θα αναφέρω τούτο µόνο το αγιογραφικό περιστατικό ενδεικτικά:
Ο Βασιλέας Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος και Κόνων ονοµαζόµενος το 717 µ.Χ. έδιωξε βιαίως από τον Πατριαρχικό θρόνο τον Πατριάρχη άγιο Γερµανό – και στη θέση του τοποθέτησε τον εικονοµάχον Αναστάσιο – επειδή δε συµφωνούσε µε τα ασεβή δόγµατα και ήταν υπέρ των αγίων εικόνων. Τον εκδίωξαν, γράφει ο “Μέγας Συναξαριστής” «µετά µαχαίρων και ξύλων» και ο λαός του Θεού επαναστάτησε, βγήκε στους δρόµους για την αδικία που έγινε στον πνευµατικό του πατέρα και πατριάρχη άγιο Γερµανό. Τότε συνέβη και το εξής συνταρακτικό. Ο Βασιλέας έδωσε εντολή στο σπαθάριο (επικεφαλής της αυτοκρατορικής φρουράς) να κατεβάσει και να κάψει την εικόνα του Χριστού η οποία ίστατο επί της πύλης της Κωνσταντινουπόλεως, της ονοµαζοµένης Χαλκής.
Ο σπαθάριος τοποθέτησε σκάλα και ανέβηκε να την κρηµνίσει και τότε οι επαναστατηµένοι αγωνιζόµενοι µε µπροστάρισα τη «µακαρία Θεοδοσία µετ’ άλλων ευσεβών γυναικών έρριψε την κλίµακα επί της γης, οµού δε µετ’ αυτής και το σπαθάριον, ο οποίος πεσών χάµω ετελεύτησεν. Έπειτα πορευθείσαι εις το Πατριαρχείο ελιθοβόλουν το δυσεβή και εικονοµάχον Αναστάσιον» και συνεχίζει ο Συναξαριστής:
«Όθεν συνάγεται ότι όχι µόνον γυναίκες ήσαν αι αποσύρασαι την κλίµακα και ρίψασαι κατά γης τον σπαθάριον, αλλά και άνδρες πολλοί»(Συναξαριστής, τόµος Β΄, σελ. 660).
Μετά ταύτα τη µεν Θεοδοσία τη βασάνισαν σκληρά και στο τέλος της έµπηξαν στο λαιµό της κέρατο κριαριού, οι δε άλλοι εννέα τον αριθµό που µας διασώζει ο Συναξαριστής, έδωσε εντολή ο Βασιλέας να ραβδίζονται πεντακόσιες φορές την ηµέρα και αυτό έγινε για οκτώ µήνες και τελευταία τους αποκεφάλισαν.
Η Εκκλησία για τα δίκαια της επανάστασής των ακόµα και µε φόνο, δεν τους τιµώρησε αλλά τους κατέταξε, τη µεν Θεοδοσία ως µεγάλη οσιοµάρτυρα και το άγιο λείψανο έκανε πολλά θαύµατα, όπως αναφέρει και ο Ιωσήφ ο Βρυέννιος και εορτάζεται την 29ην Μαΐου. Οι δε υπόλοιποι εννέα επαναστατηµένοι αγωνιζόµενοι να εορτάζουν την 9ην Αυγούστου.
Έτσι ανταµείβονται όταν κάποιοι αγωνίζονται για τα δίκαια της Εκκλησίας ή για τα δίκαια αδικούµενων πνευµατικών Πατέρων!
Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ή …ΠΟΥ ΚΤΥΠΑ
ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΘΑΙΡΕΙΤΑΙ
Και αντί η συνέλευσις των επισκόπων να ζητήσουν συγνώµη για τα ατοπήµατα που έκαναν, αυτοί έστελναν τις δεκάδες κλούβες µε φορτωµένους από πάνοπλους ΕΚΑΜ και ΜΑΤ µε ασπίδες, κράνη, ρόπαλα, δακρυγόνα και καπνογόνα και µόλις οι πιστοί διαµαρτύρονταν για τη νοµιµότητα και την κανονικότητα, τα ρόπαλα έµπαιναν σε χρήση, τα ΜΑΤ άρχιζαν το έργο, κτυπούσαν αλύπητα, στέλνοντας δεκάδες µε σπασµένα κεφάλια και ελεεινά γδαρµένους στο Νοσοκοµείο, άλλους τους αναισθητοποιούσαν, άλλους συνελάµβαναν βίαια και τους οδηγούσαν στα κρατητήρια, άλλους τους άρπαζαν ως µηλωτές ζώων και τους πετούσαν δώθεν και κείθεν.
Και όλα αυτά για να επιβάλλουν την παρανοµία και την αντικανονικότητα. Οι Ιεροί Κανόνες, γι’ αυτόν που χρησιµοποιεί βία ο ίδιος ή µε δική του υπόδειξη, προστάζουν να καθαιρείται: «Επίσκοπον, ή Πρεσβύτερον, ή Διάκονον τύπτοντα πιστούς αµαρτάνοντας, ή απίστους αδικήσαντας, και δια των τοιούτων φοβείν εθέλοντα, καθαιρείσθαι προστάσσοµεν. Ουδαµού γαρ ο Κύριος τούτο ηµάς εδίδαξε. Τουναντίον δε, αυτός τυπτόµενος, ουκ αντέτυπτε λοιδορούµενος, ουκ αντελοιδόρει πάσχων, ουκ ηπείλει» ( 27ος Ι.Καν. των αγ. Αποστόλων).
Ερµηνεία: (Όποιος Επίσκοπος… κτυπά τους χριστιανούς εκείνους όπου σφάλλουν εις αυτόν ή τους απίστους… να κάµη να τον φοβούνται οι λοιποί, προστάζοµεν να καθαίρηται ο τοιούτος. Διότι ο Κύριος εις κανένα µέρος του Ευαγγελίου δεν µας εδίδαξε τούτο να κάµνωµεν µάλιστα δε όλον το εναντίον µας εδίδαξε µε το παράδειγµά του… όχι µόνον καθαιρούνται οι Ιερωµένοι εκείνοι, όπου κτυπήσουν οι ίδιοι µε το χέρι των, αλλά και εκείνοι, όπου βάλλουν άλλους να χτυπήσουν).
Ο κ. Δηµήτριος όχι µόνον δεν έφερε τους χιλιάδες αστυνοµικούς (φωτ. κάτω), τα ΕΚΑΜ και τα ΜΑΤ και κτυπούσαν αλύπητα τους πιστούς διαµαρτυρόµενους και καταµατώνοντας τους δρόµους της Αθήνας και της Λάρισας, αλλά παρότρυνε τους ιερείς και µια χούφτα λαϊκών, µε την κάλυψη της αστυνοµίας, να χειροδικούν σε βάρος νοµίµων διαµαρτυρωµένων.
ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ‘’ΤΥΠΤΟΝΤΑ’’
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Μήπως θυµάται (!) Ο κ. Δηµήτριος τι έγινε στις 24 Μαΐου 1990 στον Εσπερινό της Αναλήψεως του Σωτήρος, όταν έδωσε εντολή να βγουν οι εκκλησιαζόµενοι να διώξουν τους διαµαρτυρόµενους και βγήκαν οι παπάδες µε τις µαγκούρες και τα κοντάρια από τα εξαπτέρυγα, (φώτο ….) κάποιες γυναίκες µε αυγά και κάποιοι που συνελήφθησαν από την αστυνοµία και έτρεχε τα µεσάνυχτα να τους ελευθερώσει; (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 24/5/90).
Μήπως θυµάται (!) τι έγινε στον Τύρναβο στις 29 Απριλίου 1990, όταν ωρύονταν θα “περιποιηθώ” τους απατεώνες, θα περιποιηθώ την θεοµπαξία. «Είναι ψεύτες! Είναι συκοφάντες! Είναι απατεώνες! Είναι θεοµπαίχτες! Είναι άνθρωποι που δεν φοβούνται τον Θεό! Είναι άνθρωποι που δεν πιστεύουν πουθενά!…» και καλούσε τον κόσµο να πάρει τη δική του υπόθεση στα χέρια τους (“Ηµερ. Κήρυκας”, 1/5/90).
Μήπως θυµάται (!) τι έγινε στις 19 Ιουλίου 1990, όταν προέτρεψε τους ιερείς να κτυπήσουν πιστό κόσµο «χτυπήστε τον µέχρι θανάτου…» (!) και ο ιερέας ξυλοκόπησε άγρια τον Δηµοτ. Σύµβουλο Χρ. Κερµελιώτη. στέλνοντάς τον στο Γενικό Νοσοκοµείο µε σπασµένα πλευρά και κακοποιηµένο πρόσωπο; (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 20/7/90 & κ. Μουρατίδης).
Μήπως θυµάται (!) τι έγινε στα Μεσάγγαλα την 1η Σεπτεµβρίου 1990 όταν µπουκάρισαν σε σπίτι αγωνιζοµένου το καταµεσήµερο, πρώτα ένας άντρας και µετά ξεπετάχτηκαν άλλοι τρεις και σώθηκε από βέβαια δολοφονία, αν δεν περνούσαν τη στιγµή εκείνη από το δρόµο κάποιοι µε αυτοκίνητα και πηδώντας την αυλή τον έσωσαν! Και το απόγευµα στις 20:10 κυριακάτικα έτρεξαν δύο γυναίκες (κ. Ερµ. Κατσ. & Παν. Πουρν.) να του πούνε τα ‘’ευχάριστα’’ νέα “Τον χτύπησαν, τον χτύπησαν” και να πάρουν την απαντηρώτηση: “Δεν τον σκότωσαν;;;”. Οι γυναίκες τάχασαν, αποσβολώθηκαν και η µία µ’ αυτά που άκουσε, µάλλον µετάνιωσε και τα αφηγήθηκε στον παθόντα!
Μήπως θυµάται (!) ο κ. Δηµήτριος τι έγινε τη Μ. Τετάρτη 10 Απριλίου 1990 µετά το µεσηµέρι, όταν επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκοµείο Λάρισας µε συνοδεία αστυνοµικών και µπράβων, βρέθηκε διαµαρτυρόµενος αγωνιζόµενος λιπόθυµος και χαρακωµένος µε µαχαίρι σε όλο το σώµα και η “οργάνωση οµάδα κρούσης” του, έβγαλε αµέσως ανακοίνωση ότι δήθεν “αυτοτραυµατίστηκε”!
Μήπως θυµάται (!) τι έγινε µε την έτερη αυτοαποκαλούµενη «Οργάνωση Ζίτα» (είναι η δεύτερη εγκληµατική οργάνωση) που απειλούσε ότι θα “τιµωρήσει τους ανθρώπους του Τύπου, γιατί δηµοσιοποιούν δραστηριότητες των «Αγωνιζοµένων Χριστιανών», τους οποίους χαρακτήριζε «Χριστιανών καταγωγίων» και αδίστακτους εγκληµατίες”, και συνέχιζε:
“Απαγορεύουµε στο εξής τον τοπικό τύπο και τα υπόλοιπα Μ.Μ.Ε. να ξαναδηµοσιεύσουν ανακοινώσεις των «Αγίων Χριστιανών»… ότι σε περίπτωση µη συµµορφώσεως και χωρίς άλλη προειδοποίηση… θα τιµωρεί παραδειγµατικά…”.
“Προς τους «ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ-ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ», φθάνει έως εδώ. Τελεία και παύλα. Εάν διαφωνείτε… να κάνετε δική σας θρησκεία, να πάτε στο κάτω-κάτω της γραφής στο ΔΙΑΒΟΛΟ…”. «Οργάνωση ΖΙΤΑ».
Μήπως θυµάται (!) τί έγινε µε τους δεκάδες προφυλακισµένους και τους συρόµενους στα δικαστήρια µε µάρτυρες κατηγορίας τα πνευµατικοπαίδια του και µε µόνη σχεδόν κατηγορία το “ΑΝΑΞΙΟΣ”. Ας του θυµίσουµε τι είπαν οι µάρτυρες παπάδες σε δίκη: «Μετά από συµπληρωµατικές ερωτήσεις προς τον π. Ευστάθιο Σφονδυλιά, κατέθεσε τελευταίος ο π. Βησσαρίων Βάσσου, ο οποίος περιέγραψε… είδε την κατηγορούµενη Μαρία Χολέβα στη θύρα του ιερού να φωνασκεί και να φωνάζει “Ανάξιος”. Για δε την άλλη κατηγορούµενη Μ. Ιωαννίδη είπε ότι πιθανόν να τη µπέρδεψε µε άλλο πρόσωπο… Όσο για το “ανάξιος” µετά από τη χειροτονία δεν επιτρέπεται…» (“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 21/3/1990).
Μήπως θυµάται (!) τί έγινε µε την Οργάνωση “Επιτροπή του κύρους της Εκκλησίας”; Τι έγινε µε τις 35.000 υπογραφές που δε βρέθηκαν ούτε στο συµβολαιογράφο ούτε στην Ιερά Σύνοδο; Τι έγινε µε την τριτανακοπή στο ΣτΕ, αφού δεν το αναγνώριζε
Μήπως θυµάται (!) τί έγινε µε όλες αυτές τις “οργανώσεις” και τις “επιτροπές” που έφτιαξε, που κάθε λίγο έβγαζαν ανακοινώσεις ή απειλούσαν µε δολοφονίες, και µόλις έφυγε από τη Λάρισα εξαφανίστηκαν “Ως εκλείπει καπνός, εκλιπέτωσαν ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός;” (Ψαλ. 67, 3).
Και δεκάδες ακόµα Μήπως-Μήπως(!). “Επιλήψει γαρ µε διηγούµενον ο χρόνος”, αν θελήσω όλα να τα καταλογραφήσω.
Αντί να σωπάσει πήρε τον τηλεβόα και άρχισε να φωνάζει να τον µάθει ο κόσµος, ενώ θ΄άπρεπε να το είχε τελείως βουλώσει. Γιατί, βρέθηκε µε µίτρα και πατερίτσα και θα περάσει “ζωή και κότα” ή καλύτερα, όπως ψιθύριζε µακαρίτης ζάµπλουτος δεσπότης στην επιθανάτια κλίνη του λίγο πριν κλείσει τα µάτια, έλεγε: «Ωραία που περάσαµε µε τον µύθο του Ιησού». Έτσι και αυτός να κυλίσει και το υπόλοιπο της ζωής του ως ένας χρυσοφορηµένος Ηγεµόνας ή ως ένας κακέκτυπος µεσαιωνικός άρχοντας. Και αντί αυτού, αυτός βγήκε στο “µπαλκόνι” και άρχισα να αραδιάζει ψέµατα για έναν άγιο άσπιλο αµόλυντο που δεν βρέθηκε κανείς να του κατηγορήσει για κάτι! και έτσι προδόθηκε, προκαλώντας θυµηδία. Κλωθογύριζε το θέµα µε τα ψέµατα και έτσι ανέδειξε µόνος του την αντικανονικότητά του, αφού το υφάδι της ιερατικής του περιόδου ήταν γεµάτο κηλίδες που έχουν επικαθήσει σαν εξανθηµατικές φολίδες πάνω του και θα του πλήξουν το ωµοφόριό του. Ξεχνάει µάλλον ο κ. Δηµήτριος, πόσες φορές έχει κατηγορηθεί για διάφορα συµβάντα που θ΄άπρεπε, αν υπήρχε Αποστολική Εκκλησία να είχε, όχι µία, ούτε δεκάκις, αλλά µυριάκις καθαιρεθεί.
Και αυτό αποτελεί ένα αξιοθρήνητο γεγονός, που δείχνει ότι η αποστολική διαδοχή γνώρισε ανυπολόγιστη ταπείνωση και µεγάλο εξευτελισµό στη χώρα που την αγίασε µε τις αποστολικές περιοδείες ο µεγάλος απόστολος Παύλος, την πότισε µε το αίµα του ο Πρωτόκλητος µαθητής Ανδρέας και την έθρεψαν µε το µάνα της αλήθειας ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Μάρτυς Λεωνίδης και η δυσεξαρίθµητη στρατιά των διαδόχων τους µαρτύρων Επισκόπων.
Κατά τους Ιερούς Κανόνες και υπό την καθοδήγηση του Ιερού Πηδαλίου ο κ. Δηµήτριος είναι µυριάκις καθαιρηµένος, διότι εκτός των όσων παραπάνω αναφέραµε, υπάρχει η παραχάραξη των Ιερών Κανόνων, ο εξοστρακισµός των Νόµων του Κράτους και ο στραγγαλισµός των θεσµών και επιπλέον έχουµε και κατηγορίες που δεν διαψεύστηκαν, αλλά και ούτε καταγγέλθηκαν ποτέ από το φερόµενο ως “από τον Λαρίσης και Τυρνάβου” Δηµήτριο.
ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ, ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΕ ΚΆΠΟΙΕΣ.
Κατηγορήθηκε! Ότι πήρε τη γυναίκα του Δούκα Τσολάκη από τη Μυτιλήνη και του διέλυσε την οικογένεια µε πέντε παιδιά και την τακτοποίησε στα δωµάτια του µητροπολιτικού µεγάρου στη Λάρισα και µετά ακολούθησε µαζί του και στη Γουµένισσα.
Κατηγορήθηκε! Από την µεγαλύτερη εφηµερίδα, “ΤΟ ΒΗΜΑ” για τα 200 εκατοµµύρια που εισπράχτηκαν από την εικόνα το “Άξιον Εστίν”.
Κατηγορήθηκε! Ότι πούλησε ως πρωτοσύγκελος και για λογαριασµό της αρχιεπισκοπής οικόπεδο-φιλέτο στο Σούνιο προς 18.540.000 δρχ. και αµέσως µετά (23/5/89) µεταπωλήθηκε προς 43.500.000 δρχ. (αυτά είναι τα φανερά, τώρα τα κρυφά !!!) (εφ. “ΕΞΟΡΜΗΣΗ”, 26/1/1990).
Κατηγορήθηκε! Από συνταξιούχο Εφέτη δικαστικό που ως µάρτυρας σε δικαστήριο στη Λάρισα, ακροατηρίου κατέθεσε ότι: «ο νέος Μητροπολίτης κ. Δ. Μπεκιάρης ‘’διέφθειρε τέσσερα παιδιά”. Σε ερώτηση µετά τη δίκη σε δηµοσιογράφου βεβαίωση στα του δικαστηρίου: «Ελάτε να δω…». «Εκεί που ήµασταν συγκεντρωµένοι την ηµέρα που γινόταν η χειροτονία και υπήρχαν άτοµα που διαµαρτύροντο, µε πλησίασε ένας νεαρός ηλικίας 26 ετών µε τη µητέρα του και µου είπε:
- Γίνεται χειροτονία αυτού που µας κατέστρεψε. Ήµουν εγώ και άλλα τρία παιδιά…». Εγώ συνέχισε η κ. Μπρίλη, ρώτησα πως λέγεται και µου απάντησε… Μάλιστα µου έδωσαν και τα υπόλοιπα στοιχεία και τα κατέθεσα στο δικαστήριο. Αυτά τα κατήγγειλε ο νεαρός παρουσία και άλλων ανωτάτων δικαστικών (αλλού αναφέρει ότι ήταν παρόντες αντιεισαγγελείς Εφετών και αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου)…
Σε άλλη ερώτηση, γιατί έρχεται, µε καθυστέρηση πέντε µηνών και καταθέτει όλα αυτά, είπε: «Έχω πάρει τα µέτρα µου από πριν και έχω ενεργήσει κατάλληλα»(“ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ”, 23/3/90).
Μια τέτοια καταγγελία και µάλιστα σε δικαστήριο, αν είχε ψεγάδι αναλήθειας θα έπρεπε την καταγγέλλουσα να την εγκαλέσει και να την ζητήσει την αποκατάστασή του, τέτοιο πράγµα δεν έγινε και το άφησε να το “ξεχάσει” ο χρόνος.
Κατηγορήθηκε! Για τα λείψανα των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης από τον άνθρωπο που τα ανακάλυψε ότι αυτά του κ. Δηµητρίου δεν είναι γνήσια και τόνισε: «Τα λείψανα του Αγίου Ραφαήλ τα βρήκα το 1959 κι από τότε πάντα φυλάγονταν, ήταν µέσα σε λειψανοθήκη κλειδωµένα κι είναι αδύνατο να έχει τέτοια ο κ. Δηµήτριος. Ακόµα υποστήριξε ότι το χρώµα των λειψάνων του Αγίου είναι κίτρινο, ενώ αυτά του Δηµητρίου είναι µαύρα…»(“ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 28/7/1990).
Κατηγορήθηκε! Για απάτη µε το ιερό σκήνωµα του Αγίου Σάββα του Ηγιασµένου, όπου «φυλάσσεται σφραγισµένο µε ειδικές σφραγίδες ασφαλείας, µια ιταλική και µια ελληνική, άφθαρτο και ατεµάχιστο. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού τµήµα του ιερού σκηνώµατος» (δήλωσε ο ηγούµενος της Ι. Μονής αρχιµ. π. Σεραφείµ – “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ”, 13/5/96).
Ο κ. Δηµήτριος στα “ΔΙΠΤΥΧΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ” αναφέρει: από το έτος 1993 στη µητρόπολή του φυλάσσεται “τµήµα δακτύλου µετά σαρκός του Οσίου Σάββα του Ηγιασµένου” (σελ. 351/1994). Μια ηµέρα ως “κεραυνός εν αιθρία” γέµισαν µε τοιχοκολληµένες αφίσες τα Νοσοκοµεία της Θεσσαλονίκης (επειδή ο άγιος θεραπεύει, όσοι τον επικαλούνται µε ασθένεια από καρκίνο και οι γυναίκες µε στειρότητα).
Οι δρόµοι και διάφορα κεντρικά σηµείων των χωριών και των κωµοπόλεων της µητρόπολης Γουµενίσσης, που γνωστοποιούσε το “χριστεπώνυµο πλήρωµα” ότι, “από το Σάββατο 4 Μαΐου 1996 στις 4 µ.µ. θα γίνει επίσηµη υποδοχή στην Ι.Μ. Αγίου Ραφαήλ Γρίβας τµήµα του αφθάρτου (µετά σαρκός) χειρός οσίου ΣΑΒΒΑ του ηγιασµένου θα παραµείνει µέχρι την Κυριακή 19 Μαΐου”.
“Το άφθαρτο επί 1500 χρόνια ιερό σκήνωµα του ευρίσκεται στη φερώνυµη Ι. Μονή της Παλαιστίνης, που είναι άβατο για τις γυναίκες προσκυνήτριες”.
Πήρε φωτιά ο έντυπος Τύπος: “Θρίλερ µε το λείψανο του Οσίου Σάββα (φωτ. κάτω)”, “ΑΠΑΤΗ, ΛΕΝΕ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ”, «ΓΝΗΣΙΟ» απαντά ο Μητροπολίτης (“ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ”, 13/5/1996). “Ιερός πόλεµος για το «λείψανο» του Οσίου Σάββα”, «ο ηγούµενος της Μονής του Αγίου Ραφαήλ κ. Βησσαρίωνας παραδέχεται ότι δεν υπάρχει έγγραφο γνησιότητας» «Αµφιβολίες από τα Ιεροσόλυµα» «ΑΤΕΜΑΧΙΣΤΟ ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ» λέει ο µητροπολίτης Σκυθουπόλεως (“ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”, 14/5/1996). Η δηµοσιότητα πήρε µεγάλη έκταση. Ο κ. Δηµήτριος άλλαξε ρώτα και δήλωσε: «Πρόκειται όντως για ιερό λείψανο του οσίου Σάββα άφθαρτο και ευωδιάζον, που ίσως να είναι και από δάκτυλο του ποδιού» (“ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ”, 13/5/1990).
Ο ηγούµενος της Πάτµου Ισίδωρος (που υποτίθεται ήταν κάτοχος του δακτύλου του χεριού ή του ποδιού µετά σαρκός) δήλωσε µετά το θόρυβο: «είχε πάρει από τον ηγούµενο… Θεοδόσιο, ένα τεµάχιο από το ιερό σκήνωµα του αγίου (!)»(“ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ”, 14/5/96).
Μετά το µεγάλο σάλο ναυάγησε η επίσηµη υποδοχή: «Η υποδοχή του λειψάνου που έκανε ο Μητροπολίτης Δηµήτριος ήταν να το βάλει στο αυτοκίνητό του και να το πάει στο µοναστήρι χωρίς καµία νύξη στις τοπικές, πολιτικές και στρατιωτικές αρχές»(“ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ”).
Κατηγορήθηκε! Από το περιοδικό “ΕΛΕΓΧΟΣ” και τον εκδότη ιερ. Χαρ. Λιάρο θεολόγο και πτυχιούχο Ριζαρείου Φροντ/ρίου για πολλά και διάφορα, εγώ για πολλούς λόγους δε θα τα αναφέρω, θα µεταφέρω τούτα όµως επιγραµµατικά: «Δηλώνουµε – γράφει – σ’ όλες τις κατευθύνσεις ότι ο Μπεκιάρης είναι Αντίχριστος, αφού αµφισβητεί το Λόγον του Χριστού, το Ιερό Ευαγγέλιο και το θεωρεί γράµµα κενό έξω από τη ζωή. Θεωρεί ακόµα σαν ζωντανά Ευαγγέλια τους βίους των Αγίων µας µε σκοπό, τον αποπροσανατολισµό… Τον καλέσαµε στην τάξη για τις υβριστικές και βλάσφηµες εκφράσεις του και δε µας απάντησε, επειδή ήταν ασφαλώς ένοχος» (“ΕΛΕΓΧΟΣ”, Ιαν. ’90, αριθ. φυλ. 102).
Κατηγορήθηκε! Ως αρχιµανδρίτης και πρωτοσύγκελος – του δεσπότη Λάρισας Σεραφείµ Ορφανού που φεύγοντας από τον κόσµο τούτο πήρε µαζί του 49 ακίνητα και κάµποσα εκατοµµύρια – κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας έβρισε τις γυναίκες «βρωµοθήλυκα» (“Θεσσαλός”, 461/2-7-1983).
Κατηγορήθηκε! Με αλλεπάλληλα δηµοσιεύµατα από εφηµερίδα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Αναφέρω µόνο τούτα ενδεικτικά: “Φωνή λαού… οργή Θεού”!, «ΟΧΙ ΚΙΝ… ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ».
«… Τελευταία οδυνηρά απόδειξις είναι ο εις τον µητροπολιτικόν θρόνον Λαρίσης του εκ Λουτρακίου Αρχιµανδρίτου Μπεκιάρη Δηµητράκη, κιν… και µάγου περιοπής! Αύτη η αγωνιστική εφηµερίς, πρώτη από ολόκληρον τον ελληνικόν Τύπον, ηµερήσιον και περιοδικόν είχεν καταγγείλει τον εν λόγω “κύριον”. Συγκεριµένως είχοµεν γράψει, “ότι η µήτηρ του και αυτός µαζί έκαµαν µάγια, ακόµα ότι εδιώχθη από την «Μητρόπολι» Καβάλας δια ανυκούστους πράξεις…”».
Μπεκιάρη “Δηµητράκη” πορεύσου εις σπήλαιον απόκρηµνον και κλαύσε τας αµαρτίας σου, είσαι ΑΝΑΞΙΟΣ να φέρεις “επιτραχήλιον, εγκόλπιον και ωµοφόριον”. Μην προκαλείς τον λαόν, διότι οργίζεις τον θεόν, που µε τα τερτίπια σου ποτέ δεν επίστευσες. «ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ… ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ µας εδίδαξεν η ιστορία µας» (“Η ΑΛΗΘΕΙΑ” της Κορινθίας, έτος 7ον, αρ.φυλ.5,Οκτώβριος-Β΄). (Υπάρχει και συνέχεια!!!). Εδώ σταµατώ! µε συνέχει πόνος και οδύνη για όλα αυτά τα γεγονότα και της εµπειρίες που κατέθεσα σε τούτα τα ιστορικά και χρονολογικά ντοκουµέντα για τον κ. Δηµήτριο Μπεκιάρη, όµως δεν απόσωσα την εξαγόρευση των κριµάτων, ούτε εξάντλησα την εξιστόρηση και ούτε κάλυψα το πλάτος και το βάθος της αλλοτρίωσής του. Προσπάθησα να τα συµπιέσω, όσο γίνονταν, περνώντας από µερικούς σταθµούς και τους σηµάδεψα.
Έβαλα µερικούς πασσάλους στην ερειπωµένη πορεία.
Έστησα κάποια παρατηρητήρια στο πυκνό µα έρηµο εκκλησιαστικό πεδίο. Αλλά είµαι υποχρεωµένος όµως να τονίσω πως, αν χρειαστεί, θα επανέλθω.
Περιµένουµε η ηγεσία της Εκκλησίας να δουλέψει µε σεβασµό επάνω στους Ιερούς Κανόνες και στην Ορθόδοξη Παράδοση, ώστε να επανακτήσει τις θεµελιακές εκκλησιαστικές αρχές που έχουν διαγραφεί µε µια βάρβαρη και βάναυση µου κοντυλιά, µετά την άνοδο στην αρχιεπισκοπική καθέδρα του αθεολόγητου και αγράµµατου Σεραφείµ Τίκα. Ώστε η Εκκλησία να αναδείξει νέους Καντιώτιδες, Καλλίνικους Εδέσσης, Νικόλαους Χαλκίδος, Χρυσόστοµους Χίου, Θεολόγους Λαρίσης, Αµβροσίους Ελευθερουπόλεως, Κωνστάντιους Αλεξανδρουπόλεως, Κωνσταντίνους Καρδίτσης κ.ά.
Να σταµατήσει αυτό το κακό, της βρώµικης συναλλαγής, της αναξιοπρεπούς κολακείας, της ανεπίτρεπτης και οικονοµικής µεσολάβησης και της εξαγοράς συνειδήσεων που νιώθεις την ύπαρξή σου να σε κυριεύει η φρίκη, να σε πνίγει η αγανάκτηση και να σε αλλοιώνει η όψη σου από αηδία, όταν βλέπεις να αρπάζουν την τιµή και το όνοµα του εκκλησιαστικού ηγέτη, να κρέµονται επάνω στο στήθος τους τα διάσηµα της ανώτατης διάκρισης άνθρωποι ως ο κ. Δηµήτριος Μπεκιάρης που όλα µέσα στην Εκκλησία τα έχει ισοπεδώσει, και ενώ θάπρεπε να καθίσει στο σκαµνί του κατηγορουµένου και να καθαιρεθεί για τα όσα αναφέραµε, Αντίθετα βλέπουµε ότι υπάρχει τέτοια συγκάλυψη και ενεργείται µε τόσο προκλητικότητα , που µοιάζει µε όρκο ανέντιµης τιµής και αλληλοϋποστήριξη .
ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Για τους Αγωνιζόµενους Χριστιανούς
“συνοθύλευµα των
οιστρηλατουµένων οπαδών”
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ Ι. ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ
Εφ. Αγώνας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου