ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! (β µέρος)

 

Συνέχεια από το προηγούµενο φύλλο

Αυτός ήταν ένας από τους πλέον γνωστούς εκκλησιαστικούς δηµοσιογράφους εκείνη την εποχή που διαµόρφωνε καταστάσεις, σφοδρός πολέµιος του αρχιεπ. Ιερωνύµου, του Αναστασίου και των δώδεκα δολοφονηθέντων µητροπολιτών. Φίλος και σιγονταδόρος του Σεραφείµ Τίκα από τα Ιωάννινα µετά ως αρχιεπίσκοπο και µέχρι το θάνατό του.

 Ένας “αυτόπτης µάρτυς” αναφέρει το εξής περιστατικό: «βρέθηκα – γράφει επίσκοπος – στην αρχιεπισκοπή για κάποιο θέµα, σταµάτησα στο γραφείο του ιδιαίτερου γραµµατέα, να τον καληµερίσω, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι, έβλεπα να κόβουν αποκόµµατα εφηµερίδων, της ηµέρας που δηµοσίευαν ειδήσεις-πληροφορίες προς το πλήρωµα της Εκκλησίας, αναλόγως δε το “µήκος” του δηµοσιεύµατος τοποθετούσε και κάποιο χρηµατικό ποσό επάνω. Τα έπιανε µε συνδετήρα, τα έβαζε σε φάκελο, έγραφε κάτι επάνω και το τακτοποιούσε στο συρτάρι. Δεν άργησαν οι υποψίες, για να επαληθευτούν, διότι εκείνη τη στιγµή εµφανίστηκε γνωστός Δηµοσιογράφος, µας χαιρέτησε, κάτι είπαν µε το γραµµατέα, αυτός του έδωσε κάποιο φάκελο, τον ευχαρίστησε και έφυγε, αυτό επαναλήφθηκε και µε άλλο δηµοσιογράφο σχεδόν αµέσως. Κατάλαβα – είπε – πως η κατανοµή χρηµάτων από το κεράκι του λαού που θα έπρεπε να γίνεται βάλσαµο του φτωχού, άνεργου, της χήρας, του ορφανού… και αυτό εδώ γίνεται φιλοδώρηµα προς τους υπηρέτες της χαλκευµένης είδησης, υπηρετώντας δουλικά το Σεραφειµικό κατεστηµένο.

Μου ήρθε να φωνάξω – είπε – να σκούξω, να διαµαρτυρηθώ, να σαλπίσω προς κάθε κατεύθυνση πως στο µέγαρο της Αρχιεπισκοπής γίνεται βρώµικη συναλλαγή. Ότι οι ειδήσεις που µαθαίνετε είναι πληρωµένες. Σταµάτησα, όµως, σκέφτηκα – είπα – που να εκµυστηρευτώ τα τραγικά που είδα, ποιο µικρόφωνο θα κάνει δεκτή τη διαµαρτυρία µου, αφού όλες οι πόρτες είναι κλειστές, είναι τα τυπογραφεία των εφηµερίδων και περιοδικώνι µε λαδωµένα χέρια…!

Αυτές οι σκέψεις µε γράπωσαν – αγανακτισµένος περιγράφει –, µε έσφιξαν σαν τανάλιες, µε ακινητοποίησαν, ένιωσα σαν τον Προµηθέα Δεσµώτη, που βρίσκονταν δεµένος χειροπόδαρα και τα όρνια να τρυπούν το σώµα και να κατατρώγουν τα σωθικά του (“Αυτόπτυς µάρτυς”, σελ. 58). Έτσι δούλευε το σύστηµα, όταν βρισκόσασταν στο Υπουργείο!

Πατήρ Θεόδωρε, στον ηλεκτρονικό ιστότοπο “Κατάνυξη” που διαθέτετε, παρακολουθώ τις οµιλίες σας που κάνετε, διότι:

Πρώτον, είναι ενδιαφέρουσες, εφαρµόζω όµως την προτροπή του Σωτήρος Χριστού: «όσα εάν είπωσιν υµίν τηρείν, τηρείτε και ποείτε, κατά δε τα έργα αυτών µη ποιείτε» (Ματθ. 23, 3).

Φαντάζοµαι – και έτσι πρέπει να είναι – ότι ετοιµάζεστε για ηµέρες, για να ανταποκρίνεστε στις σύγχρονες ταραγµένες κοινωνικές και πνευµατικές απαιτήσεις και πώς να τις αποκοιµίζετε.

Δεύτερον, αρκετές φορές σας συλλαµβάνω, ωσάν να σας κατατρέχει κάποιο σύνδροµο ή να σας κυριεύει ένα άγχος και γι’ αυτό ίσως αυτοπροβάλλετε συνεχώς τον εαυτό σας για το τί κάνατε, τί κάνατε και τί κάνατε! Ο λειτουργός του Θεού που φοράει το επιτραχήλιο, όπως εσείς, είναι ποιµένας και πατέρας και προσφέρει από περιουσία ζωής, µεταφέρει την εµπειρία του Παναγίου Πνεύµατος, δίνει την καρδιά του, µεταβιβάζει τη φλόγα και το φως που καταυγάζει, όλα αυτά και ίσως και άλλα ακόµα τα µεταδίδει στα πνευµατικά παιδιά του στο ακροατήριό του, σε λογικά πρόβατα της θείας ποίµνης, σε µέλη του Σώµατος Ιησού Χριστού και δεν αυτοπροβάλεται.

Ο ιερέας βιώνει και διδάσκει την αλήθεια του Ευαγγελίου και δεν είναι επικάλυµµα κυµαινόµενο ευλογοµανές, για να ξεγελάει και να παρασύρει κάθε φορά σε νέες θεωρήσεις, αλλά κατά το ευαγγέλιο: “Συ ποτέ επιστρέψας στήριξον τους αδελφούς σου” (Λουκ. 22, 32).

Τρίτον. Αναµένω να αφουγκραστώ τη θεολογική – επιστηµονική σας άποψη περί τα Τελώνια, όπως υποσχεθήκατε και πως µάλωναν για σαράντα ηµέρες για την ψυχή του αρχιεπισκόπου Αναστασίου που και αν και σεις παρεµβαίνατε, θα βάραινε πολύ την ψυχή του (!).

Ακόµα για αυτό που µουρµουρίσατε, αλλά δυνατά, αν ήταν εξόδιος Ορθόδοξος  ακολουθία. ή “διαθρησκειακή φιέστα” του µακαριστού Αναστασίου κατά τη Ζήσια θεωρία σας ή κατά του κολλητού σας φιλοσοφούντα Θεολόγου ήταν “τηλεοπτικό σόου” (Π. Κοσµίδης, Ο.Τ. 28/2/2025).

Τέταρτον. Σας παρακολουθώ και περιµένω ν’ ακούσω την επιβεβαίωση για τα όσα υποσχεθήκατε στις 16/2/2025 πως θα αποκαλύψετε περί του κεκοιµηµένου αρχιεπ. Αναστασίου µε βάση – βέβαια – του µασονικού βιβλίου του Αβερκίου/Σεραφείµ: «Να πω µόνο ότι στην αρχή του ερχοµένου µαθήµατος θα σας διαβάσω τι λέει ο “Αβέρκιος” για το νεαρό αρχιµανδρίτη Αναστάσιο, έτσι λέει! Τι είπε ο “παπάς” Αναστάσιος σε µια διαθρησκειακή συνάντηση και πως στη συνέχεια µε αυτά που τους είπε, οι µασόνοι του έκαναν σκεύη, άµφια, χρήµατα και τα λοιπά για την Εκκλησία της Αλβανίας».

Ότι: «Παρουσιάζει µέσα στο βιβλίο δωρεές που έκαναν στον Αναστάσιο οι Μασόνοι. Απορούν µερικοί – είπε – πού βρήκε ο Αναστάσιος τόσα χρήµατα και έκανε τέτοιο µεγάλο και τόσους ναούς κ.λ.π. βοηθήθηκε από τέτοια κέντρα και έκανε τόσους ναούς και τέτοιο έργο. Αν τον κρίνει κάποιος τον Αναστάσιο, έχει πολλές σκοτεινές πλευρές» (Youtube “katihisis”).

Πέµπτον. Περιµένω να εκπληρωθεί η “δέσµευση” επιστολή 6/5/2025 του Υιού σας Μοναχού Σεραφείµ/Αβέρκιου (µας κοινοποιήθηκε, εµπιστευτική – µη δηµοσιεύσηµη) πως σύντοµα θα έχει: «εις τας χείρας φωτογραφίας των αυθεντικών δηµοσιευµάτων περί λήψεως δωρεών υπό του µακαριστού κυρού Αναστασίου από ελληνικάς Στοάς… και δεσµευόµενος, όπως κοινοποιήσω Αύτη τας του “Μοναχού Αβερκίου” φωτογραφίας των (εις α παραπέµπει) επισήµων µασονικών δηµοσιευµάτων το συντοµότερον, διατελώ».

Πέρασε ένας χρόνος περίπου, πού είναι το σύντοµο; Μήπως! Δε χρειάζεται. Τι να πείτε…! Το ξεχάσατε ή πάθατε αµνησία;

Στους αφιερωµένους ανθρώπους, µε φόβο Θεού, τελωνική ταπείνωση και ιεραποστολική προσφορά, υπάρχει µε διάφανη ειλικρίνεια για τον εξαγιασµό του κάθε ανθρώπου! Η σχεδιασµένη προσπάθειά σας συκοφάντησης δε βρήκαν ευήκουα ώτα στις καρδιές, αλλά και στη συνείδηση του λαού του Θεού.

Η αυτοπροβολή των “ιξευτών”^[1] διακριβώθηκαν µε απρόσµενη έκπληξη. Τα εγωιστικά σας υπέρµετρα σχέδια είχανε ως στόχο, για να εισπράξουν θεολογική αναγνώριση. Προδόθηκαν όµως από τη λυµφαντική σας “Ορθοδοξότητα”, τη διάστροφη συκοφαντική επιχείρηση. Με την ανορθόδοξη πολεµική ενάντια σε αφιερωµένους ανθρώπους ψυχή και σώµατι στη διακονία της ζώσης Εκκλησίας  µπλοκαρίστηκαν µπροστά στο αδιαπέραστο τείχος της καθολικής περιφρόνησης.

ΥΜΝΗΤΕΣ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

Δεν είχα πρόθεση να ιστορήσω γεγονότα που µε συντάρασσαν επί µια 60ετία. Τα είχα όµως αποθηκευµένα και ασφαλισµένα στην αρχειοθήκη, ώστε φεύγοντας από τη ζωή οι ιστορικοί του µέλλοντος, ας τα αναλάβουν, ας τα µελετήσουν µε την ελπίδα ότι θα χαράξουν τα ιστορικά γεγονότα µε ακρίβεια και εντιµότητα. 

Όµως! Ακούγοντας και διαβάζοντας κείµενά σας είδα ότι διαµαρτύρεστε για δήθεν  κατάντηµα της σήµερον Εκκλησιαστικής ηγεσίας και σεις και κάποιοι άλλοι, απ’ αυτούς δηλαδή που µπήκατε µπροστά, τους στηρίξατε, τους καθιερώσατε και τώρα φωνάζετε ότι δήθεν είστε “αγανακτισµένοι” (!).

Αυτήν τη “χριστιανική” υποκρισία δεν άντεξα, να την ακούω και να τη βλέπω από ανθρώπους που έσπειραν τριβόλια και έρχονται διαµαρτυρόµενοι τώρα και ζητούν το λόγο από πάνω, γιατί τρύπησαν τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους.     ΕΛΕΟΣ κύριε!

Θα ξεκινήσω µε τη µικρή και συνοπτική αυτή αναδροµή από τον τελευταίο χρόνο της δικτατορικής Ποµπηίας παρουσιάζοντας την ιστορική µήτρα, πως δηλαδή προσχεδιάστηκε το σηµερινό “τέρας”.

Στα τέλη του 1973 είχε αλλάξει στο 80%, όλη η δοµή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Εκτός των έργων, τέτοιος οργασµός που έγινε µέσα στα πέντε χρόνια, δεν είχε γίνει ούτε στα διακόσια χρόνια που πέρασν. Εκεί, που άλλαξαν τα πάντα, ήταν ο πνευµατικός τοµέας που τον κατηύθυνε η προφητική προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄ Κοτσώνη.

Έφερε στον αυλώνα της Εκκλησίας  εκκλησιαστικούς ηγέτες µε φόβο Θεού, εξαγνισµένες και εξαϋλωµένες πατερικές προσωπικότητες. Επίσκοποι που έφεραν στο χώρο της Λατρείας την Αποστολική Παράδοση, σκυταλοδρόµοι του Πνεύµατος της Πεντηκοστής. Αχθοφόροι της αλήθειας και της αγιότητος. Στύλοι ακλόνητοι στις αιρέσεις. Λέοντες απέναντι στους οικουµενιστές και µασώνους. Βρέθηκαν όµως απέναντι σε µια παραταγµένη τετραµελή οµάδα Θεο-λόγων και µάλιστα πανεπιστηµιακών που είχε προγραµµατίσει, µελετήσει και σκηνοθετήσει τη βαρβαρότητα.

Το καθεστώς της δικτατορίας του 1973 έδωσε στον επικεφαλή υπουργό Παιδείας Χρήστου και τους τρεις της οµάδας του πλήρη ελευθερία κινήσεων και πράξεων αυθαιρεσίας.

Λυπάµαι που µετά από πενήντα χρόνια καταθέτω αυτά που παρακολουθούσα και βρίσκονται ζωγραφισµένα ως µια θλιβερή εµπειρία µου. Γεγονότα που είναι στη µνήµη, ωσάν να έγιναν µόλις   χθες, καταστάσεις που αν δεν τις είχα βιώσει, θα τις φανταζόµουν ως µυθιστόρηµα εξωγήινης φαντασίας. Είναι στίγµατα και πράξεις καταλυτικές που θα παραµείνουν κηλίδες στο Εκκλησιαστικό σώµα και µοτίβο κυρίαρχο, αφού µετέτρεψε τη δοξολογία σε θρήνο.

Το έγκληµα του Χρήστου και της οµάδας του (Ζήση, Αγγελόπουλου, Παρασκευαΐδη…) δεν υπάρχει όµοιο στην Εκκλησιαστική Ιστορία, γιατί ήταν ένα δείγµα κακότητος και αυθαιρεσίας, καταπάτηση ακόµα και των πιο στοιχειωδών αρχών του δικαίου.

Ως τέτοιο είναι και το µοναδικό! Στην εκκλησιαστική ιστορία, να έχουµε δώδεκα ανθρώπους που δε διέπραξαν τίποτα, µα τίποτα και βρέθηκαν στο δρόµο µε κανένα, µα κανένα ανθρώπινο δικαίωµα, ακόµα και οι πιο αποδεδειγµένοι κακούργοι δε στερήθηκαν το στοιχειώδες  ανθρώπινο δικαίωµα να µπορούν να προσφεύγουν σε κάποιο δικαστήριο, να ακουστούν! Στην περίπτωση των 12 µητροπολιτών για καταδίκη ακούστηκε, χωρίς δίκη, (δηλαδή…; ψέµα διέδωσαν!) Αυτό  ισοδυναµεί µε παραφροσύνη και δείχνει πράξη έσχατης έκπτωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας.

Θα αναφερθώ σε δύο περιπτώσεις από τις πάρα πολλές που αναφέρονται στην εκκλησιαστική ιστορία, τούτο το κάνω µόνο και µόνο, για να θυµίσω σε ανθρώπους του Θεού και µάλιστα Θεο-λόγους και όχι σε τίποτα βάρβαρους, αγροίκους ή µαο-µαο µέσα από ζούγκλες, τι είπαν και έγραψαν άγιοι πατέρες. Αναφέροµαι πρώτα στο Μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας τον αγ. Ιωάννη το Χρυσόστοµο που δικαστές- επίσκοποι τον κάλεσαν, όχι µια, αλλά τρεις να παραστεί στη Σύνοδο των Επισκόπων, να δώσει τη µαρτυρία του αλλά  αρνήθηκε, διότι, όπως είπε, δεν έρχοµαι στη Σύνοδο, διότι σ΄αυτή παρευρίσκονται και οι κατήγοροί µου. Και όµως τον κάλεσαν!

Δεύτερο, αφορά τον αγ. Γρηγόριο Νύσσης έναν ήπιο και στοχαστικό πατέρα της Εκκλησίας που πικράθηκε, για το “κατηγορώ” του συνεπισκόπου του Ελλαδίου. Δεν άντεξε αυτή την “κατηγορία” και του άσκησε δριµύτατη κριτική. «Ιδού γαρ αληθές είναι δεδόσθω γεγενήσθαι παρ’ εµού τι λυπηρόν κατ’ εκείνου. Ποίον συνέστη καθ’ ηµών επί τοις γενοµένοις ή υπονοουµένοις κριτήριον; Τις απόδειξις την αδικίαν απήλεγξεν; Τίνες κανόνες καθ’ ηµών ανεγνώσθηκαν; Ποία έννοµος επισκόπου απόφασις την καθ’ ηµών κρίσιν εκύρωσεν; Πάντως αν περί τον βαθµόν ο κίνδυνος ήν…».

(Ας παραδεχτώ, λέει, εντελώς υποθετικά, ότι του έκανα κάτι κακό. Ποιο δικαστήριο συστήθηκε, για να µε δικάσει; Ποιες αποδείξεις της ενοχής µου προσκοµίστηκαν; Ποιοι Ιεροί Κανόνες αναγνώθηκαν, που να µε κατηγορούν; Ποια νόµιµη επισκοπική πράξι επικύρωσε την καταδίκη µου;

Και καταλήγει σε ένα ερώτηµα συγκλονιστικό, που από εκείνη την εποχή ορθώνεται σαν αδυσώπητος έλεγχος και σαν φραγµός στην οποιαδήποτε αρχιερατική αυθαιρεσία).

Εδώ ο άγιος Γρηγόριος εγκαλεί, µε παρρησία αλλά και παράπονο τον Ελλάδιο για την έχθρα που έβαλε ανάµεσά τους, και πώς δεν ερεύνησε τα πράγµατα και ούτε του έδωσε τη δυνατότητα να απολογηθεί. Παρ’ ότι ο Ελλάδιος δεν του στέρησε το ποίµνιό του, ούτε έστειλε κάποιον άλλον στην επισκοπή του, και ούτε τον εκδίωξε από το θρόνο του. Εν τούτοις ο άγιος Γρηγόριος του µίλησε µε σκληρή γλώσσα.

Μπροστά στο έγκληµα 12 αναπολόγητων αγίων ανθρώπων, πατήρ Θεόδωρε Ζήση και η υπόλοιπη οµάδα που διαπράξατε, η περίπτωση του αγίου Γρηγορίου είναι πταίσµα! Τι έχετε να απολογηθείτε ενώπιον των ίδιων, του ποιµνίου των και του Κριτή; 

ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΓΡΙΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ

Είναι πολύ δύσκολο κάποιος µη ιστορικός να συναρµολογήσει τα θλιβερά γεγονότα του πρώτου εξαµήνου του 1974, διότι θα βρεθεί σε αµηχανία από τα ακαταλόγιστα που συνέβησαν, θα θεωρηθούν ωσάν λογοτεχνική αποµίµηση των θρήνων του προφήτου Ιερεµία. Αν το επιχειρήσει, θα πρέπει να χύσει αίµα και δάκρυ, διότι οι πρωταγωνιστές εκείνης της εκθεµελιωτικής “επανάστασης” ήταν ωσάν µεθυσµένοι από την έπαρση της εξουσίας. Ένας τύπος φιµωµένος, τα ιερά θέσµια και οι υποχρεώσεις των Ιερών νόµων, πεταγµένα στο χαντάκι της ανυποληψίας. Η διοίκηση των εκκλησιαστικών του Υπουργείου Παιδείας και “Θρησκευµάτων” ήταν µασονοκρατούµενη και παραχωρούµενη σε πανεπιστηµιακούς θεο-λόγους που ως ειδικοί δηµοσίευαν νόµους, χωρίς να ρωτούν το Ευαγγέλιο ούτε και τους Ιερούς Κανόνες! Ήταν η εποχή, όπως είπε κάποιος παλιός λόγιος επίσκοπος: “Το Ευαγγέλιο αργεί και οι Ιεροί Κανόνες ησθένησαν”.

Με όλα αυτά τα “Θεολογικά” και “Ιεροκανονικά” τερτίπια µέσα σε λίγες ηµέρες έφτιαξαν άλλες οκτώ (8) νέες µητροπόλεις, γιατί οι 66 που υπήρχαν, συν οι 4 βοηθοί επίσκοποι τους ήταν λίγες και είπαν ας τις αυξήσουµε!

Προσέξατε: Η Ρουµάνικη Ορθόδοξος Εκκλησία µε διπλάσιο πληθυσµό είχε 34 Επισκοπές µαζί µε της διασποράς. Η Βουλγάρικη Ορθόδοξος Εκκλησία µε ίσο πληθυσµό της Ελλάδος είχε 10 µητροπολίτες και 8 επισκόπους. Η Σέρβικη Ορθόδοξος Εκκλησία µε τα επτά ενωµένα κράτη και πληθυσµό δυόµισι φορές παραπάνω είχε 30 επισκοπές µε τη διασπορά.

Προσέξατε: Ο καθηγητής θεολογίας, πριν γίνει υπουργός Παιδείας Παν. Χρήστου το 1963, δάσκαλος του Θεοδ. Ζήση, σε µια σειρά άρθρων στην απογευµατινή εφηµερίδα των Αθηνών “ΕΘΝΟΣ” έγραφε: “Πρέπει να εννοήσουν όλοι, ότι υπάρχει νόσος και ότι δεν νοσούν δύο ή τρεις άνθρωποι, αλλά νοσεί αξιοθρηνήτως ολόκληρος ο ανθρώπινος παράγων της Εκκλησίας… είναι ανάγκη να ληφθούν σύντοµα και σύντοµα µέτρα, εις το οποίος να συµφωνήσουν δέκα επίσκοποι… Ποίον δε κύρος µπορεί να έχει η Εκκλησία, όταν διαδίδονται και γράφονται αι βαρύταται των κατηγοριών εναντίον ανωτάτων κληρικών και όταν η Ιεραρχία τοποθετή εις το ύψιστον αξίωµα πρόσωπα, σκανδαλίζοντα το Ορθοδόξον πλήρωµα;…”.

Η εφηµ. “Εστία” σε δηµοσίευµά της στις 18 Μαΐου 1974, εκπλήσσεται µε τη λογική των ανακοινώσεων του τώρα υπουργού Παιδείας/Θρησκευµάτων Παν. Χρήστου: “Ο υπουργός Παιδείας και Θρησκευµάτων εις δηλώσεις του επί του θέµατος (µητροπόλεως) της διοικήσεως της Εκκλησίας, εκφράζει την γνώµην ότι αι µητροπόλεις δύναται να περιορισθούν από 70 εις 10 µε 4-5 επισκοπάς εκάστη. Η σηµερινή πολυαρχία εις την Εκκλησίαν γεννά προβλήµατα”.

Ο Σχολιογράφος της εφηµερίδας σοκαρισµένος µε αυτά που γίνονται, διερωτάτε πως από τη µία ζητά ο υπουργός, να περιοριστούν από 70 οι µητροπόλεις σε 10 και από την άλλη να υπογράφει Διάταγµα, να αυξηθούν από 70 σε 78; “Αλλ’ εάν δεν απατώµεθα, έχει θέσει, ήδη την υπογραφήν του εις το Διάταγµα περί αυξήσεως το αριθµού των Μητροπόλεων. Πώς λοιπόν, έρχεται εκ των υστέρων να φανή αντίθετος προς το Διάταγµα; Εάν διεφώνη αρχήθεν, ώφειλε να το διαλύση προ της δηµοσιεύσεως τούτου και δη αρνούµενος να το υπογράψη…” (“Εστία”, 18 Μαΐου 1974).

Το περιοδικό “ΕΝΟΡΙΑ” µε κύριο άρθρο διετραγωδούσε για τον εκπεσµό του! “Ιδού λοιπόν ότι εφθάσαµεν… Η Ιερά Σύνοδος βασισθείσα εις τρία Νοµοθετήµατα παραχωρηθέντα υπό της Πολιτείας, της 3^ης Συντ. Πράξεως, του Ν.Δ. 274/74 και του Ν.Δ. 411/74 επροχώρησεν εις συγκεκριµένας ενεργείας… Ενώπιον των ανωτέρω, το µέλλον διαγράφεται ζοφερόν. Το χάσµα κατέστη βαθύτερο… Θρήνων πολλών και ποταµού δακρύων αξία η κατάστασις…” (Περιοδ. “ΕΝΟΡΙΑ” Ανδρ. Κεραµίδας, 1^η Ιουνίου 1974).

Προσέξατε: Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος Α΄ (Κοτσώνης) σαν να άκουσε την αγωνία του καθηγητού Θεολόγου π. Χρήστου και προχώρησε αµέσως µε την ανάληψην των αρχιεπισκοπικών καθηκόντων. Α) Σε αποποµπές και καθαιρέσεις περί των 300 κληρικών που σκανδάλισαν το χριστεπώνυµο πλήρωµα. Β) Κατάργησε το καταραµένο κατά τους Ι. Κανόνες Μεταθετό. Γ) Κατέθεσε “Σχέδιο αναδιοργανώσεως της Εκκλησίας” στην Ιερά Σύνοδο και περίµενε την έγκρισή του που σ’ αυτό περιλάµβανε “τον αριθµό και τα όρια των Μητροπόλεων”… «Τα όρια των Μητροπόλεων, µετά τον θάνατον των ήδη εν αυταίς εγκατεστηµένων Ιεραρχών, διαρρυθµίζονται να καταστώσιν αύται περίπου, ισοµεγέθεις… Ως βάσις δια τον αριθµόν των πιστών, οι οποίοι δέον να υπάγωνται εις εκάστην Μητρόπολιν, δέον να τεθούν αι διακόσιαι περίπου χιλιάδες (200.000) ψυχών, εις ολόκληρον την Ελλάδα… Θα υπάρξουν τότε µόνον περί τας τεσσαράκοντα (40) Μητροπόλεις, αντί των υπαρχόντων σήµερον (µαζί µε Κρήτη & Δωδεκάνησα) αντί των υπαρχουσών εβδοµήκοντα εννέα (79). Δ) Για τη στελέχωση της Εκκλησίας µε νέους Αρχιερείς. «Δεν αναµένοµεν να µας ανεύρουν οι θεωρούµενοι εκλεκτοί, αλλά θα προσπαθήσουµεν να τους ανεύρουµεν ηµείς, να τους ανεύρωµεν δε εις τον τόπον της διακονίας των και του µόχθου, τον οποίον προσέφερον ταπεινώς, ως προσφοράν εις τον Αρχιποίµενα Κύριον». Ε) Για τον πλουτισµό των δεσποτάδων πρότεινε ως αρχή «Το ήµισυ της περιουσίας των αποθανόντων αρχιερέων και το ήµισυ της περιουσίας των αποθνησκόντων αγάµων κληρικών να πάνε στον ΟΔΕΠ» και αρκετά ακόµα.

Ο Τύπος για το θέµα διαφθοράς των δεσποτάδων πριν τον Ιερώνυµο είχε ξεσπαθώσει: «… Ασύδοτοι είναι οι Δεσποτάδες, σωστοί φεουδάρχαι, παµφάγοι, χρυσοθήρες µε δικαιώµατα… Θα πρέπει ο Δεσπότης να γεµίζει το πουγκί του, να κουδουνίζει τα λιρόνια, να χτίζει µέγαρα καλλιµάρµαρα και πολυκατοικίες… να παύσουν οι Εκκλησίες να είναι οίκοι εµπορίου και οι Μητροπόλεις φέουδα χρυσοκανθάρων…».

Προσέξατε: Γενόµενος Υπουργός Παιδείας και Θρησκευµάτων ο Παν. Χρήστου 3 Δεκ. 1993 κατάργησε όλα, όσα στηλίτευε για τα “κακώς” συµβαίνοντα στο χώρο της Εκκλησίας από τις στήλες εφηµερίδων και τα οποία ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος Α΄ (Κοτσώνης) όχι µόνο αυτά διόρθωσε και πολλά ακόµα τακτοποίησε που για δεκαετίες: «δεν ήταν απλώς θλιβερά και αξιοκατάκριτα, αλλά προκαλούσαν την δικαιοτάτην αγανάκτησιν του ελληνικού λαού και κλόνιζαν έτι περισσότερον το ήδη αµφίβολον κύρος της εκκλησιαστικής ηγεσίας…» (“ΒΗΜΑ”, 12/4/69).

Γιατί ως υπουργός ο κ. Παν. Χρήστου έπραξε τα εντελώς αντίθετα από αυτά που φαρµακερά διατύπωνε στην προ της 1967 διαβρωµένης εκκλησιαστικής ηγεσίας;

Ο µητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος σε τηλεγράφηµά του προς τον Παν. Χρήστου, αναφέρει κάποιους λόγους, εµείς ενδεικτικά αναφέρουµε. Γράφει ο Αµβρόσιος: «Μετά προσοχής ανέγνωσα τους µετά την δηµοσίευσιν των διαταγµάτων ανακοινώσεις σας εις τον τύπον… Φαίνεται ότι λόγω επιστηµονικών σας ενασχολήσεων δεν σας επαρκεί ο χρόνος προς µελέτην εκκλησιαστικών διοικητικών θεµάτων. Στοπ… Το µεταθετόν όπερ δόξη και τιµή επαναφέρατε εν τιµή, αποτελεί κατάραν δια την Εκκλησίαν. Στοπ… Η γνώµη σας εξ άλλου περί δηµιουργίας δέκα Μητροπόλεων και λοιπών σήµερον, ουδένα πρακτικόν σκοπόν το µέτρον τούτο θα εξυπηρετήσει. Στοπ…».

Από τα γραφόµενα του µητροπολίτη Αµβροσίου δείχνει ότι µάλλον ο υπουργός Παν. Χρήστου έβαζε µόνο υπογραφές και άλλοι ήταν οι συντάκτες όλων των Νοµοθετηµάτων! Ποιοι ήταν αυτοί οι τόσο έµπιστοί του; Θα αναφερθούµε παρακάτω.

Β) Οι µυστικές οργανώσεις, όπως η µασονία που ανέβασαν τον Παν. Χρήστου υπουργό Παιδείας ως και όλο το µεταφερόµενο από Θεσ/νίκη Επιστηµονικό και Θεολογικό δυναµικό, ήταν ένα άφωνο όργανο, υπηρέτης των µασονικών σχεδίων, να “ξεκουλώσουν” τους αντιοικουµενιστάς, αντιµασώνους, επισκόπους που τους ανέτρεψαν τα προγραµµατισµένα σχέδιά τους.

Δύο γεγονότα από τα πολλά που συνηγορούν σ’ αυτό: α) Καθηγητής Φιλόλογος-Θεολόγος ο Αντ. Ι. Ελευθεριάδης. Φίλος του αρχιµασόνου Χ. Μανέα, σε ερώτησή του, το 1992, πήρε την απάντηση. Ο Θεολόγος, ο Νικόδηµος και ο Κωνσταντίνος δεν πρόκειται ποτέ να τακτοποιηθούν! Β) Η εφηµ. “ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ” κυκλοφόρησε µε πρωτοσέλιδο και πηχυαίους τίτλους: “Ψηλός: Με απειλούν οι Μασόνοι” και στην 8^η σελίδα συνεχίζει: «Ενώ ο Πρωθυπουργός κ. Κων. Μητσοτάκης ήταν σαφώς διατεθειµένος να σεβαστεί τις αποφάσεις του Συµβουλίου Επικρατείας και να επαναφέρει τους οκτώ (8) δικαιωθέντες Μητροπολίτες στις θέσεις τους, δυστυχώς έπεσαν επάνω του οι Μασόνοι και τον εµπόδισαν να εφαρµόσει τις σχετικές αποφάσεις… Είναι πολέµιος της Μασονίας, ειδικά δε ο Μητροπολίτης Λαρίσης Θεολόγος, ο οποίος προ αρκετών ετών από την εκδίωξή του, επέβαλε το επιτίµιο σε ιερέα που τόλµησε να κοινωνήσει τον Μασόνο δήµαρχο Λαρίσης Μεσσήνη…» (εφ. N.Α. 31/5/1991).

“Τι έτι χρείαν έχοµεν µαρτύρων;” (Ματθ. 26, 65).

Οι Νόµοι συντάσσονταν µέσα στο υπουργείο Παιδείας, που την “τιµή” του προϊσταµένου (υπουργός) είχε ο πανεπιστηµιακός καθηγητής Παν. Χρήστου και όλο το συντακτικό τιµ το συγκροτούσαν πανεπ. Θεολόγοι. Όλοι αυτοί πρέπει να είχαν εξορίσει το Ευαγγέλιο και τους Ιερούς Κανόνες και ως συµβούλους πρέπει να είχαν τις δύο βασίλισσες του κάτω κόσµου. Την εµπάθεια και τη σκοπιµότητα. Άλλη εξήγηση δεν µπορεί να δώσει νοήµων άνθρωπος, για τα όσα ακολούθησαν.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΞΕΧΑΣΤΕΙ!

Την 10^η Ιουλίου 1974 το βράδυ ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ και η οµάδα του αποτελούµενη από 17 δεσποτάδες από τους 32, η αποκαλούµενη “Πρεσβυτέρα Ιεραρχία”, ένα ηγετικό σώµα αξιοθρήνητο από καινούριους διαχειριστές ή – ορθότερα – καταχραστές της εκκλησιαστικής “ηγεσίας”, συνεδρίασαν, «συνήγορον ούν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συνέδριον και έλεγον, τι ποιούµεν» (Ιωάν. 11, 47). Τους ανακοίνωσαν την επαύριο το µεσηµέρι στη συνεδρίαση να συµµορφωθούν σε ό,τι προτείνει ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ, σε ύφος σκληρό και επιτακτικό τους απαγόρευσαν κάθε ερώτηση ή απορία.

Την εποµένη, 11 Ιουλίου, η συνεδρίαση ήταν γρήγορη, κράτησε περίπου δύο ώρες, ενώ είχε στα χέρια του ο Σεραφείµ τα “Θεία” Νοµοθετήµατα – 3^η Συντακτική Πράξη και Ν.Δ. 274/11-11/1/1974 ΦΕΚ Α΄6 – Ν.Δ. 411/16-16/9/74 ΦΕΚ Α΄134 – έργα θεάρεστα που συνέταξε η οµάδα σας, πατήρ Θεόδωρε Ζήση και ανακοίνωσε το εκτελεστήριο για δώδεκα µητροπολίτες, οι δέκα που εκλέχτηκαν και χειροτονήθηκαν από Αριστίνδην Σύνοδο από τους 34 που εξελέγησαν κατά τον ίδιο τρόπο.

Ξέχασαν ότι από την ηµέρα της αναγνώρισης της Αυτοκεφάλου Ελληνικής Εκκλησίας το 1850 έχουµε δώδεκα Αριστίνδην Συνόδους και κανείς δεν τις αµφισβήτησε, το δε Πατριαρχείο και µέχρι σήµερα ακόµα, µε Αριστίνδην Σύνοδο διοικείται. Έχουµε εκλογές µητροπολιτών που η Αριστίνδην Σύνοδος συνεδρίασε το 1922 όχι στα συνοδικά γραφεία αλλά στο γραφείο του Πρωθυπουργού Πλαστήρα, αγνοώντας την κανονική και νόµιµη Ιερά Σύνοδο και τον Αρχιεπίσκοπο, “εξέλεξαν” οκτώ (8) µητροπολίτες, όλους µασόνους µεταξύ αυτών και τον Δωρόθεο Κοταρά ως Κυθήρων, στη συνέχεια Λαρίσης και µετά Αρχιεπίσκοπο. Έχουµε εκλογή Αρχιεπισκόπου από Αριστίνδην Σύνοδο µε πέντε µέλη το 1923 και “εξέλεξαν” τον αρχιµανδρίτη Χρυσόστοµο Παπαδόπουλο γνωστό Μασόνο µε τρεις ψήφους, οι δε µειοψηφήσαντες τον µήνυσαν για αιρετικές δοξασίες και για τη µασονική του ιδιότητα. Αυτόν τον αντικανονικό και παράνοµο αρχιεπίσκοπο ο φίλος σας π. Γεώργιος Μεταλληνός, π. Θεόδωρε, τον περιέγραφε ως ορθοδοξότατο και πνευµατικό ανάστηµα πρώτου µεγέθους (!).

Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις και γι’ αυτές χρόνια κανένας δε µίλησε, επειδή ήταν επί το πλείστον µασόνοι και άρχισαν να ξεσπαθώνουν κάποιοι ορθοδοξότατοι για τους δώδεκα (12), γιατί ήταν δεδηλωµένοι αντιµασόνοι και αντιοικουµενιστές.

Αν σκάψουµε τη ρίζα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος από την ίδρυσή της, όλοι προέρχονται από Αριστίνδην Συνόδους, διότι η πρώτη Ιερά Σύνοδος που ορίστηκε από το Οικουµενικό Πατριαρχείο το 1833 ήταν Αριστίνδην, µέσα σ’ αυτό το κλίµα ξεκίνησαν εκλογές και χειροτονίες νέων µητροπολιτών. Ακόµα δε και ο Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόµος του 1850 υπεγράφη από Αριστίνδην Σύνοδο.

Σε µια επιστολή καταπέλτης προς την κουτσουρεµένη Σύνοδο της Ιεραρχίας που έφτιαξε όλη η παρέα σας, πατήρ Θεόδωρε Ζήση, γράφει:

 «Είµεθα και ηµείς, αντικανονικοί, διότι το σύνολον των µελών της παρούσης Συνόδου, έλαβον χειροτονίαν διακόνου ή Πρεσβυτέρου ή και αµφοτέρας εις ηλικίαν κατωτέραν της υπό των ιερών Κανόνων οριζοµένης, και κινδυνεύουν, αν εφαρµοσθή η απόλυτος κανονική ακρίβεια, την οποίαν εν τούτοις ζητούµεν µετά λυσσώδους επιµονής, αν εφαρµοσθή η απόλυτος κανονική ακρίβεια, όχι µόνον να αποκλεισθούν εκ της παρούσης Συνόδου, όχι µόνον να χάσουν την Επισκοπήν των, αλλά να καθαιρεθούν τελείως από πάσης ιερατικής εξουσίας, δεδοµένου ότι ποινήν καθαιρέσεως επιβάλλουν οι ιεροί Κανόνες δια την τοιαύτην παράβασιν.

» Επαναλαµβάνω τους λόγους των τηλεγραφηµάτων µου: “Εν τη Εκκλησία της Ελλάδος ουδείς Ιεράρχης ευρεθήσεται καθαρός από ρύπου αντικανονικότητος”. Και: “Εάν αντικανονικότητας παρατηρήσης εν ηµίν, Κύριε, Κύριε, τις υποστήσεται…;”. Προσφυέστατα εγράφη προχθές εις ηµερησίαν Εφηµερίδα των Αθηνών, ότι αν θέλη η Πολιτεία να εύρη Επισκόπους ανεπιλήπτου κανονικότητος, µίαν λύσιν έχει: Να ζητήση “παρά του Θεού, όπως στείλη και πάλιν εις την γην τους 12 Αποστόλους!”(Ελλ. Αµβρόσιος 12/4/1974) ».

Με τη βιασύνη σας να αποκοιµίσετε το λαό, το πλήρωµα της Εκκλησίας µε το παραµύθι της αντικανονικότητας των εκλογών από Αριστίνδην Σύνοδο, κάνατε δύο σοβαρά λάθη: α) Διώξατε 12 µητροπολίτες, γιατί αυτοί βγήκαν από τους πρώτους κατά της Μασονίας και του Οικουµενισµού, ενώ υπήρχαν και άλλοι 24 που ήταν εκλεγµένοι από την ίδια Αριστίνδην Σύνοδο, και Β), οι δύο από τους δώδεκα είχαν εκλεγεί, ο µεν Διδυµοτείχου Κωνσταντίνος πριν 17 χρόνια, ο δε Κιλκισίου Απόστολος είχε εκλεγεί πριν 9 χρόνια. Εδώ αποκαλύπτεται η τραγική ιστορική σκευωρία.

Επειδή δεν είστε κάποιοι µπαρµπάδες των χωριών και γράµµατα γνωρίζατε, αφού ήσασταν όχι απλά καθηγητές θεολόγοι αλλά πανεπιστηµιακοί δάσκαλοι, δε συναντήσατε στο διάβα της ζωής σας σωρεία Ιερών Κανόνων που φώναζαν: «Μηδένα δικάζει αναπολόγητον…», «Απόντα ουδείς κατακρίνει…» (Δ΄ Οικουµ. Σύνοδος).

«… Την γαρ επισκοπήν απ’ αυτού αφαιρεθήναι προς της εκβάσεως… δοκείν» (Π.Σ. Καρθαγέννης).

Αυτά τα θεία “ιεροκανονικά” κατορθώµατά σας προσπαθούσε να εφαρµόσει ο Σεραφείµ για τους υπό εκτέλεση µητροπολίτες Διδυµοτείχου Κωνσταντίνου, γι’ αυτό και αντέδρασε απότοµα. Διαβάστε το ανακριτικό έγγραφο: «… η διενέργεια εισέτι διενεργούµενη υπό του ορισθέντος Συνοδικού Εξάρχου Ανακριτού Περιστερίου κ. Αλεξάνδρου (µοιχεπιβάτης στο Περιστέρι προερχόµενος από τη µητρόπολη Καβάλας), είναι περιττή». Και για δε τον Κιλκισίου, για την πολλή αγάπη που έτρεφε, έδωσε εξ αρχής εντολή. Δε χρειάζεται να γίνει ανάκριση, διότι τέτοιος είναι και αυτός (!).

Ο καθηγητής του Κανονικού Δικαίου Κ. Μουρατίδης  βλέποντας το όργιο δεν άντεξε και δηµοσιοποίησε την οδύνη του, καταλήγοντας µε τους λόγους του Χριστού: “Εάν µη περισσεύση η δικαιοσύνη υµών πλείον των γραµµατέων και φαρισαίων, ου µη εισέλθητε εις την Βασιλείαν των Ουρανών” (Ματθ. 5, 20). «Και όµως – γράφει – οι 17 ιεράρχαι της λεγοµένης πρεσβυτέρας Ιεραρχίας ηδυνήθησαν να υπερκοντίσουν και αυτήν εισέτι την δικαιοσύνην των γραµµατέων και φαρισαίων καταλύσαντες πάσαν έννοιαν δικαίου και κανονικής τάξεως εν τη Εκκλησία!»(Σχιζοφρενική Εκκλ Πολιτική).

Εσείς – δεν εννοώ εσάς, γιατί εσείς ήσασταν πίσω από την κουρτίνα – του δώσατε τη χατζάρα του αρχιεπ. Σεραφείµ και µετά παρακολουθούσατε τις εκτελέσεις.

Ένας από αυτούς (17 της πρεσβυτέρας Ιεραρχίας) που έλαβαν µέρος στις εκτελέσεις, ήρθε και κατσικώθηκε στον αιµατοβαµµένο θρόνο της Θεσ/νίκης δεν ήταν άλλος αλλά ο Παντελεήµων Χρυσαφάκης, διότι η Λήµνος για την οποία εκλέχθηκε πριν από επτά χρόνια, ήταν µικρή για τον όγκο του. Παρότι το θρόνο τον διεκδικούσε ο παλαιότερος Παντελεήµων Παπαγεωργίου, γόνος και αυτός του “ιερού” τάγµατος Φωστίνη.

Πατήρ Θεόδωρε, κάνοντας µια µικρή αλλά προσεκτική αναδίφηση των λόγων και των γραπτών σας για τον “Ορθοδοξότατο” και τον αγωνιστή “εναντίον των µεταπατερικών και αντιπατερικών Οικουµενιστών Θεσσαλονίκης Παντελεήµονα” µε άφησε άπνω. Είναι δυνατόν εσείς µε τέτοια εµβέλεια καθηγητική, πανεπιστηµιακή, θεολογική, πατρολογική να αποκαλείτε ένα µοιχεπιβάτη δεσπότη “Ορθοδοξότατο” ότι δηλαδή είχε “ευλογηµένη Ποιµαντορία”. Τέτοιον ισχυρισµό εκκλησιολογικό απαράδεκτο δεν µπορούσα να τον πιστέψω. Φέρατε τούµπα τη Θεολογική Πατρολογία σας, δηλαδή µας λέτε ότι οι µοιχεπιβάτες του θρόνου των Αγ. Χρυσοστόµου, Αρσάκιος, Ακάκιος… του Αγ. Αθανασίου, Γρηγόριος, Γεώργιος… του Οµολογητού Παύλου, ο Ευδόξιος, του Αντιοχείας Μελετίου… πώς ήταν Ορθοδοξότατοι!  Επανετροχιάσατε την Κανονική Τάξη, αµνηστεύσατε τον παραβιαστή και παραβάτη των Ευαγγελικών νόµων της ηθικής. Αγωνίζεστε ύπουλα, για να περάσετε στο λαό ότι η κατάληψη του θρόνου της µητρόπολης Θεσσαλονίκης από ένα µοιχεπιβάτη – αυτό αντανακλά και στις υπόλοιπες ένδεκα “ορφανές” µητροπόλεις – ήταν πράξη θεάρεστη εναρµονισµένη στο γράµµα και στο πνεύµα των Ιερών Κανόνων! Δεν είναι αίσχος!

Ο Αττικής & Μεγαρίδος Νικόδηµος, µεταξύ πολλών άλλων γράφει για το µακαρίτη Παντελεήµονα Χρυσαφάκη:

«Βρέθηκα για δύο ηµέρες το 1961 στο νησί Λήµνος, πήγα και συνάντησα τον µητροπολίτη. Ήταν γόνος του διαβόητου τάγµατος του τότε Μητροπολίτη Χίου, Παντελεήµονα Φωστίνη, Παντελεήµονας και αυτός, έφτασε εκεί, ύστερα από ένα χρόνο. Μετά από τα γεγονότα του 1959, που κλόνισαν το συνοδικό Μέγαρο και αµαύρωσαν την αίγλη του αρχιερατικού σώµατος. Μια από τις αποσκευές του, ήταν ο τρόµος, που δοκίµασε κατά τη χειροτονία του, όταν πλήθη λαού και οµάδες νέων Θεολόγων τον αποδοκίµασαν. Η εφιαλτική σκηνή δεν ξεθώριασε στη συνείδησή του. όταν µιλούσε, πρόδινε την ταραχή της ψυχής του. Το σύνδροµο της µειονεκτικότητας τον διακατείχε και τον βασάνιζε. Στη σύντοµη επικοινωνία, που είχαµε, µου µίλησε για την έλλειψη των ιερέων στη Μητροπολιτική του περιφέρεια. Αλλά, ταυτόχρονα, δεν παρέλειψε να µου δηλώσει κατηγορηµατικά, ότι δεν είναι διατεθειµένος να χειροτονήσει Θεολόγους.

» Δε βάζω χέρι σε Θεολόγο, είπε µε στόµφο. Όλοι τους είναι αλήτες.

» Τόλµησα και του έφερα αντίρρηση. Ε, όχι και όλοι οι Θεολόγοι αλήτες, δεσπότη µου. Μπορεί µερικοί να µην αξίζουν τη δεσποτική εµπιστοσύνη και να µην είναι κατάλληλοι να πλαισιώσουν το Ιερό Θυσιαστήριο. Αλλά δεν είναι όλος ο θεολογικός κόσµος απόφυση του υπόκοσµου.

» Τον είδα να επιµένει στην άποψή του. Να χαρακτηρίζει µια αρµάθα χιλίων πεντακοσίων Θεολόγων αλήτες. Και να τους αποκλείει από την ιερή διακονία του Θυσιαστηρίου.

» Η εξήγηση δεν ήταν δύσκολη. Ο ταλαίπωρος Μητροπολίτης έβλεπε πάντα µπροστά του το φάσµα της εξέγερσης κατά την ώρα της χειροτονίας του… η αντίδρασή του έδινε το στίγµα της αγωνίας του για τις αρχιερατικές εκτροπές…».

(“Μνησθείη Κύριος ο Θεός…” Μητρ. Αττικής και Μεγαρίδος Νικοδήµου, 1997, σελ. 52).

Πλασάρετε ένα προφίλ επισκόπου µοιχεπιβάτου, µεγάλου διαµετρήµατος, ενώ γνωρίζετε ποια είναι η  πραγµατικότητα. Δε θα αναφερθώ περί του µακαριστού επισκόπου, αλλά προς τα παραπλανητικά σας ισχυριζόµενα, στην οµιλία της 4^ης Φεβρουαρίου 2026, ένα µόνο µικρό µέρος απ΄ότι δηµοσιεύθηκε:

α) “Παρουσίασε εν πρώτοις – ο π. Θεόδωρος – την Θεσσαλονίκη ως πρωτεργάτρια της επιστροφής στους Πατέρες της Εκκλησίας κατά το δεύτερο µισό του 20^ου αιώνος… Η ίδρυση της Θεολογικής Σχολής το 1942, που δεν κουβαλούσε δυτικές επιδράσεις και άλλοι παράγοντες συνετέλεσαν στο να καταστεί η Θεσσαλονίκη κέντρο Πατερικών Σπουδών και πρωτοπόρος στην επιστροφή στους Πατέρες”».

Αυτό πότε έγινε; Εσείς δεν λέγατε το 2015 ότι, όταν µπήκατε ως φοιτητής στη Θεολογική Σχολή Θες/νίκης το 1961 “όλοι οι καθηγητές ήταν Οικουµενιστές. Δεν υπήρχε ούτε ένας αντιοικουµενιστής καθηγητής… είχαν εισάγει και µάθηµα οικουµενιστικό”, «Ιστορία δογµάτων και Οικουµενική Κίνησις». Που είναι αυτό το κέντρο και για ποια επιστροφή στους Πατέρες µιλάτε και για ποια πρωτοπορία;

β) Ρωτάτε: “Γιατί έρχεται τόσο συχνά στη Θες/νίκη ο Πατριάρχης Βαρθολοµαίος (Α΄);”

Δεν πιστεύω να ξεχάσατε τι έγινε στο Πατριαρχείο – ήσασταν στενός συνεργάτης τους – όταν ο Αθηνών Σεραφείµ έχανε τη γη κάτω από τα πόδια του, διότι στη Βουλή υπήρχαν µεγάλες  πιέσεις από βουλευτές που ζητούσαν να καταργήσει η κυβέρνηση τις Συντακτικές Πράξεις 3 & 7/1974 που φτιάξατε, πατήρ Θεόδωρε, οπότε οι 12 διωχθέντες µητροπολίτες επανέρχονταν αυτοµάτως στις µητροπόλεις τους, διότι και το διάταγµα εγκατάστασης των διορισµένων δεσποτάδων είναι άκυρα, διότι η οµάδα σας από το υπουργείο σας µε επικεφαλής το Νέας Σµύρνης Χρυσόστοµο, άνοιξαν το κλειστό – λόγω κενού εξουσίας – Εθνικό Τυπογραφείο και δηµοσίευσαν – µε τι αντάλλαγµα (;) – τα Διατάγµατα χωρίς υπογραφές. Είναι απίστευτο και όµως αληθινό!

Το φύλλο έχει αριθµό 284 και ηµεροµηνία 23 Ιουλίου 1974. Αυτό ο κάθε ένας µπορεί να το δει και να το ελέγξει.

Ο Σεραφείµ βρισκόµενος τότε σε αδιέξοδο ζήτησε τη βοήθεια του Πατριαρχείου. Ο πατριάρχης πρόθυµος, αλλά το δώρο θα έπρεπε να συνοδεύεται µε βαρύ µπαξίσι! Τί ζήτησε από το Σεραφείµ; Αυτό που από χρόνια πίεζε την Ελλαδική Εκκλησία, έφθασε µάλιστα µέχρι το Συµβούλιο της Επικρατείας από τον αρχιεπίσκοπο Δαµασκηνό. Επί δε ηµερών Ιερωνύµου Α΄ οι πιέσεις τους ήταν αφόρητες! Τί ζήτησε! Τα δύο παρωχηµένα και ανενεργά κείµενα,να γίνουν νόµους του κράτους µάλιστα.

Ο Συνοδικός Τόµος του 1850 (είχαµε γράψει ως εφηµερίδα “Αγώνας” στο φ. 322/24, γιατί ήταν παράνοµος και αντικανονικός) και η Συνοδική Πράξη του 1928 να συµπεριληφθούν στο νέο Σύνταγµα που βρίσκονταν υπό διαµόρφωση. Η κυβέρνηση όµως αντιδρούσε και ο Σεραφείµ υπέµεινε (φωτ. κάτω), υποχώρησε τελικά  και έτσι ο Πατριάρχης εξασφάλισε την υποτέλεια της Εκκλησίας της Ελλάδος και µε Συνταγµατική επικύρωση. Τότε, πατήρ Θεόδωρε, για τη νίκη του Πατριαρχείου πανηγυρίζατε, γιατί ήσασταν, όπως έλεγε ο π. Αγ. Αγγελακόπουλος “επίλεκτο στέλεχος του Οικουµενικού Πατριαρχείου”. Γι’ αυτό µπαίνει-βγαίνει ο πατριάρχης και δεν έρχεται για σας, όπως βαυκαλίζετε. Εσάς, σας έχει εκεί, δε σας πειράζει – αυτός δεν υπολογίζει Πατριαρχεία, αυτοκέφαλες Εκκλησίες, µητροπολίτες κ.α. – σας θεωρεί άνθρωπό του και σας έχει ως ένα δυνατό κυµατοθραύστη!

γ) Είπατε, πατήρ Θεόδωρε, “ότι η Θεσσαλονίκη ήταν πρωταγωνίστρια µέχρι του µακαριστού κυρού Παντελεήµονος Β΄ (Χρυσαφάκη) στους αγώνες εναντίον των µεταπατερικών και αντιπατερικών Οικουµενιστών”. Για ποια πρωταγωνίστρια και για ποιους αγώνες οµιλείτε, µήπως σαν ξέφυγαν; Δεν είναι του παρόντος, θα σας πω όµως εν τάχει, τούτα για την ιστορία.

Το 1992 ξεκίνησε η συνεργασία του Τµήµατος Θεολογίας του Παν. Θες/νίκης µε το Φραγκισκανικό Ινστιτούτο… Ποντιφικού Παν. Antonianum της Ρώµης µε “στόχο την προσέγγιση της Ορθόδοξης εκκλησίας και των Παπικών” και είχαµε συµπόσια σε διάφορες πόλεις, αλλά και στη Θεσσαλονίκη το 1993.

Στη Θεσσαλονίκη δε έγινε από 1-3 Ιουνίου 2003 το Διεθνές Επιστηµονικό Συµπόσιο µε θέµα: “Ορθόδοξη Θεολογία και Οικουµενικός διάλογος” και συµµετείχε σχεδόν όλη η πανεπιστηµιακή κοινότητα και δεκάδες σύνεδροι από διάφορες Οµολογίες, τους αποκάλεσαν µάλιστα ως “αγαπητά πρόσωπα”. Πού ήταν ο αγωνιστής Παντελεήµων; Καλά εσείς δε θα µπορούσατε να τα κάνετε! Διότι πριν λίγο είχατε χειροτονηθεί από το Βαρθολοµαίο και θα σας παραχωρούσαν το Πατριαρχικό εκκλησάκι του αγ. Αντωνίου, δίπλα στη µασονική στοά, για να λειτουργήσει, όπως και το έκαναν, γιατί έτσι τον βόλευε!

Ο Τυχικός στη Θεσσαλονίκη

Δε θα δώσω για σήµερα άλλη συνέχεια, γιατί είναι πολύ µεγάλη ιστορία, αλλά θα επανέλθω. Θα πω δύο ακόµα τελευταία που µε απασχολούν.

α) Τον κανονικό Μητροπολίτη Πάφου π. Τυχικό τον υπερασπισθήκατε και τον υπερασπίζεστε µε πραγµατικό πάθος και καλά κάνετε σε µια αδικία, όπως και εµείς βρισκόµαστε στο πλευρό του, διότι η τακτική αυτή είναι δείγµα φθοράς και το επισκοπικό σώµα δεν βιώνει διαστάσεις Ευχαριστιακής ενότητας, η ψήφος πλέον έφθασε να υποτάσσεται στο νόµο της υπακοής ή στον ανεπίτρεπτο εκβιασµό.

Τέτοια εµβράσµατα κατά τακτικές εποχές εµφανίζονται στην επικαιρότητα που µεταποιούν την αγία Σιών σε χώρα Γεργεσηνών.

Ένα τέτοιο γεγονός δεν είναι και το µοναδικό στην Εκκλησιαστική Ιστορία και στη µηχανορραφία. Όµως σ’ όλο αυτό το ευρηµατικότατο διαβολικό σχέδιο πρέπει να έχετε και σεις, Πατήρ Θεόδωρε, συµµετοχή – εγώ βέβαια δεν το πιστεύω – παρότι άνθρωποι που µε ενόχλησαν, σας δικαιολόγησαν γιατί το κάνατε το 1974 που ήσασταν µέσα στο υπουργείο ο πιο έµπιστος και εκ των απορρήτων του υπουργού π. Χρήστου. Ό,τι κάνατε δηλαδή, οφείλεται µάλλον λόγω ηλικίας, ήσασταν µόλις 33 ετών, είχατε περάσει από το Διδακτορικό το 1971 και το 1973 φθάσατε ως Υφηγητής της Πατρολογίας και αυτό το κάνατε για το καλό της Εκκλησίας!(sic) 

Αναφερόµενος στην υπόθεση επισκόπου Πάφου Τυχικού, σε αρκετές οµιλίες σας, π. Θεόδωρε την αποκαλούσατε µοναδική στην εκκλησιαστική ιστορία και τον αποκαλούσατε µάλιστα ως “Νέο Μάρκο Ευγενικό”. Αυτό δεν είναι αλήθεια και ούτε µοναδική περίπτωση αδικίας, όπως µε έµφαση ισχυρίζεστε και για την οποία έχετε µεγάλη µερίδα ευθύνης, διότι µεταξύ άλλων το κατηγορητήριο του περιλαµβάνει κάποιον ιερέα π. Δηµ. Συρκ.  τον οποίον χειροτόνησε ο Πάφου και στη συνέχεια τον έστειλε στη Θεσσαλονίκη για κάποιο µεταπτυχιακό και σείς µε ελαφρότητα τον περιµαζέψατε και συλλειτουργούσατε: «ήταν ενεργό µέλος των αποτειχισµένων Θεσσαλονίκης, όπου µέχρι σήµερα συµµετέχει ενεργά να υπηρετεί λειτουργικά υπό την, µε δόλο, συγκάλυψή του από το Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό… αντί να µνηµονεύει τον οικείο Επίσκοπο, µνηµόνευε το Μητροπολίτη Τυχικό» (από το κατηγορητήριο).

Και δεν είναι µοναδικό, διότι διαπράξατε µεγάλα ατοπήµατα στην πορεία σας. Όλα αυτά,  µια και το ξεκίνησα δεν έχω καµία πλέον πρόθεση να τα προσπεράσω µε σφαλισµένα µάτια και σφιγµένα χείλη. Πολλά από αυτά και προ πάντων το µεγαλύτερο έγκληµα που υπήρξε ποτέ στην εκκλησιαστική ιστορίαe εδω και δύο χιλιάδες χρόνια, έγινε από τη µικρή  οµάδα, αλλά “Θεολογική” παρεούλα σας περί του Πανεπιστηµιακού καθηγητού Θεολογίας και υπουργού Παν. Χρήστου το 1974. Σκοτώσατε χωρίς οίκτο δώδεκα αγίους επισκόπους και δε νιώθετε µέχρι σήµερα την παραµικρή αναστολή και την παραµικρή συστολή, αντίθετα  κρατάτε στο χέρι ένα χωνί και φωνάζετε ασταµάτητα περί άλλων. Δεν τολµάτε να γυρίσετε πίσω το φακό στο 1974, για να δείτε, να θυµηθείτε, να οµολογήσετε το τεράστιο κακό που κάνατε τότε και το οποίο το θερίζουµε στις µέρες µας. Βοηθήσατε έτσι τις σκοτεινές δυνάµεις, για να γκρεµίσουν την εκ βάθρων ανανεωµένη υπό του Ιερωνύµου εκκλησιαστική δοµή. Γίνατε αίτιοι διακοπής της αναγεννητικής πορείας της Εκκλησίας. Προδώσατε το θησαυρό που κληρονοµήσαµε από τους Πατέρες και από τους αγίους µάρτυρες της Εκκλησίας. Ποδοπατήσατε ασύστολα τα πιο ιερά και τα πιο θέσµια της Εκκλησίας µας.

Πολλοί είναι εκείνοι που µε ενόχλησαν, θέλοντας να σας δικαιολογήσουν, ότι αυτό το ‘’εγκληµα’’ που κάνατε ( και οι υπόλοιποι) ήταν λόγω της νεαρής ηλικίας (33 ετών µε διδακτορικό 1971 και Υφηγητής της Πατρολογίας το 1973) και νοµίζατε ότι προσφέρατε καλό στην Εκκλησία! Να το πιστέψουµε για το τότε, µετά! Στα 33σας ήσασταν και πάλι ανώριµος; Πέρασαν  21 ολόκληρα  χρόνια, (παιδάκι  54ων χρόνων) και πάλι  πρωτοστατήσατε στο Πανεπιστήµιο – Θεολογική Σχολή του Παν. Θεσσαλονίκης – µε ψήφισµα (ΣΧΕΔΙΟΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ) αρνούµενοι συνάδελφοι να το υιοθετήσουν και  στάλθηκε στο Σεραφείµ έτσι και όχι ως Ψήφισµα και το οποίο κατατέθηκε στο Συµβούλιο της Επικρατείας, για να ισχυροποιήσετε την παρανοµία του Σεραφείµ! και ζητούσατε, Θεέ, Θεέ µου, ‘’εκτελέστε τους’’ να ησυχάσουµε από τους εναποµείναντες στη ζωή δύο µητροπολίτες, Θεολόγο και Νικόδηµο: «Η Ιερά Σύνοδος θα πρέπει – γράφατε – να προχωρήσει εις άµεσον λύσιν εφαρµόζουσα τα υπό των ιερών κανόνων προβλεπόµενα… Οι εν λόγω αρχιερείς περιεφρόνησαν επανειληµµένως τους Ιερούς Κανόνας και τας αποφάσεις της αρµόδιας δι’ αυτούς Εκκλησιαστικής Αρχής της Συνόδου, και δεν υπάκουσαν ως ώφειλαν…». Επικαλείστε µάλιστα και 18 Ιερούς Κανόνες που τους κάνατε λάστιχο, γι’ αυτό και δεν τους µεταφέρατε, αλλά και ούτε τους δηµοσιοποιήσατε! Και επί πλέον, προχωρήσατε και σε ένα δριµύ κατηγορώ στα πνευµατικά παιδιά των διωκόµενων µητροπολιτών, ζητώντας από την Ιερά Σύνοδο: «να προχωρήσει εις άµεσον… εφαρµόζουσα τα υπό των Ι. Κανόνων προβλεπόµενα εις τας καταστάσεις αυτάς. … Εξετράπησαν αυτοί και οι οπαδοί των εις απαραδέκτους δια χριστιανικάς πράξεις βίας και αυθαιρεσίας…». Εδώ, π. Θεόδωρε Ζήση και η πανεπιστηµιακή σας οµάδα , ποδοπατήσατε, κουρελιάσατε τους απαρασάλευτους και απαραχάρακτους Ιερούς Κανόνες. Ζητάτε, σείς Πανεπιστηµιακοί θεολόγοι -ως οι εβραίοι στο πραιτώριο-  την καθαίρεση των δύο αγίων Επισκόπων και την τιµωρία (αφορισµό) των πιστών χριστιανών, τους οποίους ονοµάζετε µάλιστα “Χριστιανούς” µε εισαγωγικά, γιατί είναι οπαδοί προσώπων και όχι άνθρωποι πιστοί χριστιανοί. Αυτοί ζητούσαν δικαιοσύνη για τους πνευµατικούς πατέρες, ενώ εσείς µε την οµάδα σας και ο Σεραφείµ µε τους υποτακτικούς του, για να ικανοποιήσετε το διψασµένο µίσος κατά του ανθρώπου του Θεού, του αρχιεπ. Ιερωνύµου Α΄ (Κοτσώνη) και ανθρώπων των Χριστιανικών Οργανώσεων, κατακουρελιάσατε τους Θείους Ιερούς Κανόνες. Ποδοπατήσατε κάθε έννοια ηθικής και δικαίου. Δηµιουργήσατε ρήγµα επικίνδυνο στην Εκκλησία. Αποκεφαλίσατε µονοµιάς µια δωδεκάδα επισκόπων µε ψυχρότητα σκληρού δηµίου. Προωθήσατε σε επισκοπικές καθέδρες διαβεβληµένα πρόσωπα. Σύρατε την ελληνική αρχιεροσύνη στην ανυποληψία και τη διοίκηση σε αδιέξοδο.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ & ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης είναι γνωστός παράγοντας του εκκλησιαστικού παρασκηνίου. Ο συνήθης του χώρος ήταν το παραπέτασµα. Εµφανίζονταν και γαντζώνονταν από κάποιο γεγονός που την περίοδο έπαιζε στην πιάτσα και τραβούσε, έµπαινε ως µπροστάρης για ανάδειξη και όταν ξέφτιζε…, χάνονταν!

Θα αποφύγω να διατυπώσω προλογικές κρίσεις για τον πανεπιστηµιακό καθηγητή Θεολόγο π. Θεόδ. Ζήση και θα προτιµήσω να φωτογραφίσω εν τάχει µερικά από τα µέχρι τώρα οµολογιακά κατορθώµατα.

Πρώτον: Ήταν για δεκάδες χρόνια ένθερµος συνεργάτης του Πατριαρχείου και του εκάστοτε Οικ. Πατριάρχου, Αθηναγόρα, Δηµητρίου, Βαρθολοµαίου.

Συνοδευτικός ακόλουθος Πατριαρχικών Επισκέψεων και συντάκτης πατριαρχικών λόγων. “Επίλεκτο στέλεχος του Οικουµενικού Πατριαρχείου”. Κατά τον ίδιο.

Το 1988 ανέλαβε τη Θέση του Παραιτηθέντα Πανεπιστηµιακού καθηγητή της Δογµατικής Μέγα Φαραντάτο (γιατί παραιτήθηκε ο µέγας δογµατικός Φαραντάτος; Μήπως άκουσε πολλά και αντιλήφθηκε πιο πολλά;) Έτσι ο π. Θεοδ. Ζήσης ανέλαβε και εκπροσωπούσε έως 1995 την Ορθοδοξη Εκκλησία στις διορθόδοξες και διαχριστιανικές συναντήσεις.

Ήταν Μέλος επιτροπής στο διάλογο µε τους Παλαιοκαθολικούς, τους Παπικούς, την Ουνία και για την προετοιµασία  της “Αγίας και Μεγάλης Σύνοδου στο Κολυµπάρι”, όπου αναγνωρίσαµε τους αιρετικούς ως Εκκλησίες.

Μέσα στις επιτροπές που συνεδρίαζαν τι συζητούσαν; Συµφωνούσε ή διαφωνούσε και γιατί δε βγήκε να πεί τότε στο λαό και έρχεται πολύ, πολύ εκ των υστέρων, για να µας δείξει Το ‘’οµολογιακό φρόνηµα’’  ο π. Ζήσης;

Υπήρξε επίσης συµπρόεδρος µε τον Αυστραλίας Στυλιανό, τον άθεο και αιρετικό µεγαλόσχηµο ρασοφόρο που µε διάφορα δηµοσιεύµατα κατ΄επανάληψη πρόσβαλε τη θεότητα του Χριστού ισχυριζόµενος. Πώς ο Χριστός ήρθε στον κόσµο ως ένας ατελής και αµαρτωλός άνθρωπος. Ο Χριστός είναι κατώτερος του Πατέρα Θεού. Η Αγία Γραφή είναι ένα παραµύθι. Εξίσωσε την Ορθοδοξία µε τον Παπισµό. Συµφωνούσε και αύξανε τα γραφόµενα του Καζαντζάκη στο βιβλίο του “Ο τελευταίος πειρασµός”. Ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο. Για την µεγαλύτερη Αγία Γυναίκα της Εκκλησίας µας και Ιεραπόστολο Μαρία Μαγδαληνή περί ιερωµένης και πολλά ακόµα.

Επί έξι χρόνια τέτοια συνεργασία είναι πρωτοτυπία και θα µείνει στην εκκλησιαστική ιστορία ως σηµείο κατάπτωσης. Ένας οµολογητής Θεολόγος, ως ο π. Θεόδωρος Ζήσης, να είναι σύψυχος, συνοδοιπόρος, συµπρόεδρος µε έναν άπιστο άθεο και υβριστή των Ιερών και των Οσίων να συµπορεύονται µε τον  Αυστραλίας σε συνέδρια, συµβούλια, συµπόσια, δεξιώσεις, ταξίδια, για να εκπροσωπούν την Ορθοδοξία µε τους αιρετικούς, αυτό δεν είναι µόνο εµπαιγµός, αλλά είναι η χειρότερη ύβρις κατά των ιερών και των οσίων..

Δεύτερο, έξι χρόνια ο π. Θεόδωρος, δεν άκουσε τίποτα για τις καταγγελίες Σωτηρόπουλου που µίλαγε ο άθεος Στυλιανός; Δεν είδε τίποτα; Δε διάβασε τίποτα; Τόσα χρόνια µαζί δε συζήτησαν τίποτα µεταξύ τους; Δε ρώτησε ο Πατριάρχης σε κανένα σας περί Σωτηρόπουλου; Δε σας ειναι περίεργο;;;.

Εγώ σαν καλόπιστος να υποθέσω, ούτε άκουσε, ούτε διάβασε λόγω φόρτου υποχρεώσεων. Όταν η “Μείζων και Υπερτελής Πατριαρχική Σύνοδος’’ στις 14 Δεκεµβρίου 1993 προχώρησε σ΄αυτή την κατάπτυστη απόφαση και  αφόρισε το Νικόλαο Σωτηρόπουλο και σείστηκε ο θρησκεύων και όχι µόνον κόσµος και  πάλι δεν άκουσε τίποτα; Και εξακολουθούσε να είναι συµπρόεδρος µε το Στυλιανό Αυστραλίας;

Κάποιοι θέλησαν να τον δικαιολογήσουν ότι είχε αποχωρήσει, αυτό δεν ισχύει, διότι η πρόταση αποποµπής του έγινε από το Πατριαρχείο στις 27/5/1994 και η Εκκλησία της Ελλάδος απάντησε (αν απάντησε, διότι το υποτιθέµενο έγγραφο είναι ωσάν µπακαλόχαρτο),  µετά δέκα µήνες, 1/3/1995 και ζητούσε να την ανακαλέσει την απόφαση το Πατριαρχείο.

     Για πολύ µεγάλο χρονικό διάστηµα υπήρξαν πολλές δεκάδες διαµαρτυρίες, από φορείς, οργανώσεις, κληρικούς και λαϊκούς, µητροπολίτες και από δικού σας συναδέλφους καθηγητές. Εσείς που ήσασταν µέσα στον “πυρήνα” πάλι τίποτα δεν ακούσατε; Ή τηρήσατε, αγαθώς, “σιγήν ιχθύος !”. Τούτη τη στιγµή δε θα ξεδιαλύνω το κουβάρι, γιατί θα κοµποδεθεί ακόµα περισσότερο, για το “δίκαιο” αφορισµό του ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ και θα αφήσει τους πιστούς σε βαριά κατάθλιψη.

Θα θυµίσω όµως αυτά που είπε ο “αφορισµένος” για την οµολογιακή πίστη του ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος. Να γιατί µε αφόρισαν:

«Διότι υπεστήριξα τους 12 τιµίους Μητροπολίτες, τους οποίους ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείµ µε τη δύναµι της δικτατορίας (Χρήστου και η οµάδα του) τους εξεθρόνησαν.

» Επίσης µε αφώρισαν, διότι δεν αναγνώρισα τις καθαιρέσεις κληρικών του Πατριαρχείου Ιεροσολύµων, επειδή κατά τους Ιερούς Κανόνας µια εκκλησιαστική Αρχή δεν έχει το δικαίωµα να καθαιρή κληρικούς άλλης εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, και µάλιστα χωρίς απολογία.

» Κυρίως όµως µε αφώρισαν, διότι ήλεγξα τις φρικτές αιρέσεις του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού, ο οποίος κήρυξε ότι ο Χριστός ήταν αµαρτωλός…» (ΟΡΘ. ΤΥΠΟΣ).

Για αυτά και για ίσως κάποια άλλα, ακόµα εσείς, π. Θεόδωρε, µπορεί βεβαίως να ισχυρίζεστε ότι ουδεµία είχατε σχέση! και να προσπαθείτε να τα ξεχάσετε, για να µη σας ταράσσουν, κάποιοι όµως τα γνωρίζουν και η δική σας συνείδηση δεν µπορεί, παρά να σας ελέγχει.

ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΙΩΚΟΥΝ

& ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ

Γιατί; Τον πατήρ Θεόδωρο Ζήση χρόνια ολάκερα τον βασάνιζε το φαινόµενο Αναστάσιος Γιαννουλάτος. Μία αιτία ήταν ότι βρέθηκε στα χρόνια παντοδυναµίας Χρήστου µέσα στο Υπουργείο Παιδείας και ο Αναστάσιος ήταν απέναντι µε τους εξορισθέντες αντιστασιακούς, στη αντιδικτατορική παρουσία, την αντίσταση στη δικτατορία, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, διαµαρτυρόµενος για τις συνθήκες κρατουµένων, στο πλευρό των συλληφθέντων φοιτητών στην εξέγερση της Νοµικής, προµήθευε τους αποκλεισµένους φοιτητές µε τρόφιµα, τα οποία πέρναγε κάτω από τα ράσα κ.α. Η στάση του Αναστασίου και κάποιων ακόµα τους έκοψαν τη σούπα, ώστε να πέσει η αγαπηµένη τους δικτατορία. Είχε φανταστεί τον εαυτό του ότι µέσα από εδώ µπορούσε να ανέβει πολύ ψηλά, τόσο ψηλά ωσάν τη φωτογραφία που κυκλοφόρησαν και τον έδειχναν να αιωρείται – ωσάν άγγελος – πάνω από µοναστήρι (!!!).

Χρόνια ο πατήρ Θεόδωρος, περίµενε την κατάλληλη στιγµή, για να ξιφουλκήσει κατά του Αναστασίου, πλάκωνε και καρτερούσε, ώστε να µην υπάρξει , για να τον απαντήσει. Η ευκαιρία ήρθε, µόλις έκλεισε τα µάτια ο αρχιεπ. Αναστάσιος και άρχισε να ανακοινώνει στο ‘’αποτειχισµένο’’ φιλόθεο ακροατήριο, τι κατασταλάγµατα θα κήρυττε µετά το 40νθήµερο µνηµόσυνο, για να µην επιβαρύνει -όπως έλεγε- τώρα έτι περαιτέρω την ψυχή του Αναστασίου λόγω των “τελωνίων”.

Απότοµα όµως σταµάτησε γιατί βγήκαν κάποιοι στο µέσον του δρόµου, αναπάντεχα και σκόνταψε πάνω τους, του χύθηκε το εύοσµο µύρο της “αληθινής” πληροφόρησης και έτσι έµεινε µόνον ένας κουβαλητής, χωρίς περιεχόµενο και αχθοφόρος µε άδεια χέρια.

Ο πατήρ Θεόδωρος µετά ταύτα παραχώρησε στο θέµα αυτό τη σκυτάλη στον υιό του Μοναχό Σεραφείµ Αβέρκιο, άξιο διαφηµιστή των µασονικών δηµοσιευµάτων για τις έρευνες του στο βιβλίο “Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ, Παγκόσµια Κυβέρνηση” και ως ερευνητής τώρα ανασκαλεύοντας σε ράφια σκονισµένα και ίσως περιφρονηµένα πλουµιστά, θα βρήκε ογκώδη βιβλία που εκδόθηκαν, για να “καταξιώσουν” αρκετά από αυτά προσωπικότητες µέτριες ή και ασήµαντες. Ένα από αυτά, µάλλον ήταν αυτό που µας παρουσίασε ως αποκάλυψη, ερευνώντας την εφηµερίδα της Κων/πόλεως “Χρόνος” φ. 948/11-4-1963, η οποία έγραψε για τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και για το δεσπότη Ιωαννίνων Σεραφείµ Τίκα και µετά αρχιεπίσκοπο, παρµένα από το δίτοµο σύγγραµµα του π. Φιλάρετου Βιτάλη “Μάξιµος ο Β΄ ο µαρτυρικός Οικ. Πατριάρχης Κων/πόλεως”. Εδώ διαβάζοντας βρεθήκαµε σε µια απρόσµενη έκπληξη, διότι το µεν Πατριάρχη Αθηναγόρα που ήθελε να “καρφώσει”...  Ο υιός, ο πατήρ του Θεοδωρού ούτε λίγο ούτε πολύ, τον είχε αναγάγει στα κατάστιχα των µεγάλων ανδρών και στο συναξάρι “εκ των ένδον της Ορθοδόξου Πίστεως”, το δε Σεραφείµ, µε τρεις ψήφους (αυτός και η οµάδα του) τον έκαναν αρχιεπίσκοπο! Προσόντα…; Επειδή είχαν αµφότεροι εξαγνισµένη και καταξιωµένη µασονική ιδιότητα και παράδοση.

Στο δεύτερο “ο Οικουµενικός Πατριάρχης Βαρθολοµαίος παρουσιάζει τους αγίους Πατέρες ως «ατυχές θύµα του αρχεκάκου όφεως» (κατά την ιδίαν αυτού λογικήν…!)”. Ο πατήρ Θεόδωρος Ζήσης το έδωσε, για να το χειριστεί ο υιός του Σεραφείµ/Αβέρκιος “Πέµψων τον υιόν µου, ίσως τούτον ιδόντες εντραπήσονται”, διότι, ο π. Ζήσης όταν αυτά τα έλεγε ο Πατριάρχης Βαρθολοµαίος, δεν είπε τίποτα – τίποτα ούτε λέξη. ΓΙΑΤΙ; Διότι ήταν από το 1975 έως το 2007 πατριαρχικός – κατά την οµολογία του ιδίου – και κληρικός του “Οικουµενιστικού” Πατριαρχείου, όπως αναφέρει στο “βιογραφικό του” και ο π. Αγ. Αγγελακόπουλος.

«Ο π. Θεόδωρος -έγραφε- δεν ήταν µόνο εκλεκτό στέλεχος, ήταν και εργάτης πιστός και ακάµατος του Οικουµενικού Θρόνου. Υπάρχουν εκατοντάδες πατριαρχικών λόγων και εκατοντάδες πατριαρχικά και συνοδικά κείµενα από τη γραφίδα του π. Θεοδώρου. Κείµενα, που έγραφε ο π. Θεόδωρος για τον Οικουµενικό Πατριάρχη Δηµήτριο. Όπου πήγαινε ο Πατριάρχης Δηµήτριος διάβαζε κείµενα, που είχαν γραφεί από τον π. Θεόδωρο ορθοδοξότατα και πατερικότατα. Θα είχε γράψει ακόµη πολλά δικά του βιβλία ο π. Θεόδωρος, αν τον χρόνο, που αφιέρωσε στη σύνταξη πατριαρχικών κειµένων, τον διέθετε σε επώνυµες δικές του συγγραφές. Ζώντας, λοιπόν, µέσα σ’ αυτό το κλίµα των διαλόγων και του οικουµενισµού», και συνεχίζει:

«Όταν ο Βαρθολοµαίος έγινε Πατριάρχης το 1991, λίγο µετά κάλεσε στο γραφείο του τον π. Θεόδωρο και του είπε: “Πάτερ Θεόδωρε, θα σας παρακαλέσω µε την ίδια ζέση που γράφατε τα πατριαρχικά κείµενα για τον Πατριάρχη Δηµήτριο, να εξακολουθήσετε να είσθε και δικός µου λογογράφος, να γράφετε και τα δικά µου κείµενα. Και πρέπει να σας πω ότι του χρόνου, το 1992, υπάρχει ένα ταξίδι µου πατριαρχικό στη Δυτική Γερµανία και για να σας τιµήσω για όσα προσφέρατε στο Οικουµενικό Πατριαρχείο, θα σας κάνω µέλος της πατριαρχικής µου συνοδείας”. Όντως, λοιπόν, το 1992 στη µεγάλη πατριαρχική συνοδεία, ήταν παρών και ο π. Θεόδωρος ως κληρικός και πρωτοπρεσβύτερος του Οικουµενικού Πατριαρχείου…».

Ο ίδιος ο π. Ζησης διαβεβαιώνει στον Παναγιώτατο Θεσ/νίκης Άνθιµο την αφοσίωσή του στο Πατριαρχείο: Παναγιώτατε,

«Είναι όµως σε όλους γνωστό και βεβαιωµένο από αψευδείς πηγές, και απορώ πώς δεν το γνωρίζετε, ότι η απόλυσή µου από το Οικουµενικό Πατριαρχείο, το οποίο µε αφοσίωση και αγάπη υπηρέτησα επί πολλά έτη, και διαθέτω επ’ αυτού πλήθος ευχαριστηρίων επιστολών…».

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ!

Υπολογίζω και σέβοµαι τις κάποιες επιφυλάξεις των αγνών αναγνωστών και τις προσµετρώ, διότι και εγώ αρκετές φορές είχα επιφυλάξεις για ακούσµατα για πρωτοβουλίες ιδιότυπες, προσγειωνόµουνα όµως µετά από ενδελεχή έρευνα.

Τον αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο δεν τον συνάντησα ποτέ, ποτέ µα ποτέ! Ότι ιστορικά στοιχεία, δηµοσιεύµατα έπεφταν στα χέρια µου τα ταξινοµούσα όχι για κάποιους ειδικά, αλλά όπως συµβαίνει για πολλούς και για πολλά θέµατα και όχι µόνο εκκλησιαστικά.

 Ήταν ηµέρα 27 Μαρτίου 2024 και ώρα περί την 11^η πρωινή, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη του τηλεφώνου ήταν κάποιος π. Χαράλαµπος από το ιδιαίτερο γραφείο του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου, θα ήθελε να σας µιλήσει, µου είπε. Είναι γεγονός πως αιφνιδιάστηκα. Για την τηλεφωνική και µοναδική αυτή επικοινωνία την περιγράφω στην εφηµερίδα “ΑΓΩΝΑΣ” φ. 334 Μαρτ.-Απρ. 2025, σελ. 19-20.

Η συζήτηση κράτησε περίπου τα 50 λεπτά. Σε µια ερώτησή µου – ίσως αφελή, ίσως άκριτη – του είπα ότι σας κατηγορούν, Μακαριώτατε ως “Οικουµενιστή”, για λίγο σταµάτησε, η φωνή του άλλαξε –. Πέρασαν δύο χρόνια και προσπαθώ να αναπλάσω στην οθόνη του λογισµού µου την δραµατική στιγµή του Αναστασίου. Αγαπητέ µου – µου λέει – παρακαλώ τον Κύριό Μας να µε προστατεύει απ’ αυτή την πλάνη. Εγώ είµαι “Οικουµενικός”, και αυτό προσεύχοµαι σε κάθε Θεία Λειτουργία. «Έτι προσφέροµεν την λειτουργίαν ταύτην υπέρ της Οικουµένης…».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ Γ ΜΕΡΟΣ

Eφ. Αγώνας

 

---

^[1]  “ιξευτών” (κυνηγοί με ξόβεργες).