«Δεν είδατε τίποτα ακόμα»: Η οργή, τα οικονομικά και η «συνέπεια» λόγων και έργων του Λαρίσης Ιερώνυμου

 

Τόπε ο άνθρωπος: “Δεν είδατε τίποτα, τίποτα ακόμα”

(ο Λαρίσης Ιερώνυμος)

Ήταν περί το γιόµα  της 28ης Σεπτέµβρη, τρεις βαριά ηλικιωµένοι βγήκαν από τον καφέ της πλατείας του Αϊ-Λιά και είπαν, για να ξεµουδιάσουν, ας κάνουν µερικές βόλτες στον πεζόδροµο µπροστά από την Εκκλησία του Αϊ-Λιά. Εκεί λοιπόν που αµέριµνα σουλατσάριζαν, άξαφνα ακούνε κάτι άναρχες κραυγές, οι τουρτούρες που ήταν εφησυχασµένες στις φυλλωσιές των δένδρων κοντά στο ναό, ξεπετάχθηκαν σαν από τρόµο, άντε λέει κάποιος της παρέας, χάλασε ο ντουνιάς, κάθε µέρα τσακωµούς, καυγάδες, χωρίσµατα, σκοτωµούς µε ανδρόγυνα διαβάζουµε και ακούµε. Πετάχτηκε ο Λάµπρος, µας χάλασαν το DNA µε τα εµβόλια, Μήτσοοο!

Οι κραυγές όλο και δυνάµωναν και άρχισαν να ακούγονται δυνατά κτυπήµατα σαν να κτυπούσε βαριοπούλα πάνω σε πάγκο- τραπέζι… κοντοστάθηκαν, για  να αφουγκραστούν. Τι ήταν αυτό που άκουγαν, τι ουρλιαχτά και τι χτυπήµατα. Και τότε ακούστηκε ένας πολύ δυνατός θόρυβος ωσάν νάπεσε ένα πολύ βαρύ ή µεγάλο αντικείµενο. Πάµε-πάµε λένε, κάποιοι σκοτώθηκαν, πρέπει νάπεσε καµιά σερβάντα. Τραβηχτηκαν προς τον καφέ και περίµεναν µε αγωνία, νάρθει “Άµεση δράση’’, µήπως κάποιος γείτονας τους κάλεσε, να βοηθήσουν ή να αποσοβήσουν κάποιο µεγάλο κακό.

Τώρα από κάπως µακριά παρακολουθούσαν την κάθε κίνηση, αφού εντόπισαν το σηµείο του καυγά (το ενδιαφέρον που είναι ένα από τα “κουσούρια” του Έλληνα).

Ώσπου µετά ού πολύ άνοιξε η πόρτα του ναού και άρχισαν να ξεπροβάλουν παπάδες. Φαίνονταν έντροµοι και προσπαθούσαν να αποµακρυνθούν άρον-άρον.

Ο Μήτσος της παρέας είδε τον παπά του χωριού που έρχονταν προς το µέρος τους σαν αλαφιασµένος, έτρεχε, για να αποµακρυνθεί. Τον σταµάτησε! Παπά-Κώτ… του λέει τι έγινε; Τι πάθατε; Γιατί φωνάζατε; Τι τρανταχτός θόρυβος ήταν αυτός; Έπεσε µήπως ο πολυέλαιος, ή κάνα προσκυνητάρι; Τι δυνατός κρότος ήταν αυτός που ακούστηκε;

Όχι – όχι µπάρµπα-Μήτσο, ο δεσπότης ήταν στα άσχηµά του σήµερα, ήταν ωσάν να πήρε κάνα χάπι και όλα και όλοι µας του φταίγαµε, πάθος ο άνθρωπος µε το χρήµα, τον κλέβουµε φώναζε, τάβαλε µε κάνα-δυό, για να τ’ ακούσουµε όλοι οι υπόλοιποι, παρότι µας τα παίρνει όλα, φθάσαµε να µην µπορούµε να έχουµε ψάλτη και ούτε το ρεύµα να πληρώνουµε.

Τι τα κάνει αυτά που µαζεύει, παπα-Κώτ…;

Που ξέρω! Παπάδες που γνωρίζουν τα πράµατα µιλούν ότι έχει µεγάλο χρέος! Που ξέρω τι γίνεται!

Τι χρέος παπά µου, όλα πληρωµένα είναι, παίρνει και 5.000 ευρώ το µήνα!

Αµ! Δεν ξέρω, για να γίνς δεσπότς τη σήµερον ηµέρα, δε γίνεσαι έτς τσάµπα!

Και το δυνατό Μπαµ που ακούστηκε ,τι έγινε; Ο δεσπότς από τα πολλά νεύρα, χτυπούσε το προσκυνητάρι πούχε µπροστά του, του δίνει µία, του δίνει δεύτερη και µε την Τρίτη έγινε κοµµάτια σωριάστηκε ένα χειρόδεµα από ξύλα και κάτι κοµµάτια εµ-ντι-εφ σκαλιστά!.

Τι λες παπά-Κώτ…Μπό-µποοό… ούτε ο Κουταλιανός δεν τα κατάφερνε να σπάσει µε τις τρείς το µαδέρι που τόβαζαν µπροστά του!

Άφτα- άφτα..Μπάρµπα-Μήτσο να φύγω µη βγει ο δεσπότς και µας δει και βρω κάνα µπελά, ας που κινδυνεύουµε και από… “φίλους” µας µατάκηδες!

Γι’ αυτό τούπε ο δεσπότης:  “Δεν είδατε τίποτα – τίποτα ακόµα”.

  Εφ. Αγώνας

 

Ο Λαρίσης «συνεπής» λόγων και πράξεων

(Αφήνω σε σένα, αναγνώστα µου,  να γραδάρεις µόνος σου

το βαθµό συνέπειας λόγων και πράξεων)

“Εγώ θα φύγω και η µητρόπολη ανήκει σε σένα π. Αχίλλειε…”

Πατώντας το πόδι του ο δεσπότης Ιερώνυµος στη Λάρισα, κατά τη µεγάλη και επιφανή ηµέρα της ενθρόνισής του εξεστόµισε µεγάλες κουβέντες µε ιλαρό πρόσωπο και ενεργητικότητα ποιµαντική. Τι είπε: «Έρχοµαι στη Λάρισα, έρχοµαι στον τόπο µου, στην Πατρίδα µου! Την Δευτέρα θα έρθω στο γραφείο σου, κ. Δήµαρχε να υπογράψω την µεταδηµότευσή µου».

Τη Δευτέρα ξέχασε να πάει στο Δηµαρχείο, αλλά άρχισε να δίνει συνεντεύξεις σε διάφορα Μέσα Ενηµέρωσης. Θάταν καλύτερα όµως να ακολουθούσε, την προσφωνηθείσα οµιλία της χειροτονίας του, τη “Ράον σιωπή” από τη Δαµασκήνιο καταβασία, διότι όταν ανοίγει το στόµα του, εκτίθεται ανεπανόρθωτα, άλλα λέει και άλλα κάνει, άλλα υπόσχεται και άλλα στην πράξη αθετεί. Τα λεγόµενα ενός επισκόπου που θέλει να φαίνεται “εις τύπον και τόπον Χριστού” µε συνεχείς παλινδροµήσεις µπορεί προς στιγµή να καλύπτουν τον αρχιερατικό µανδύα και να ωραιοποιούν κάποια περιστατικά, όµως γρήγορα, επειδή είναι προσχηµατικά, αποκαλύπτεται και τον προδίδουν.

Μια “συνέπεια” λόγων και πράξεων για σήµερα είναι η συνέντευξη που παραχώρησε στο δηµοσιογράφο Απόστολο Ράιδο, τότε του είπε µεταξύ άλλων και τούτα τα δύο αµίµητα. «Την 10^η Νοεµβρίου (ηµέρα ενθρόνισής του) εδώ στη Λάρισα είχα µεγάλη χαρά, γιατί έβλεπα επιτέλους ότι µπορούσε η Λάρισα να ενθρονίσει Μητροπολίτη µετά το 1956 για πρώτη φορά».

α) Ας ανοίξει, για να ενηµερωθεί, το αρχείο της µητροπόλεως, να διαβάσει τί έγραφαν τότε οι τοπικές εφηµερίδες “Νέος Κόσµος”, “Νέο Βήµα”, “Ελευθερία” κ.ά… και β) δηλαδή όλες οι µετέπειτα δεν ήταν ενθρονίσεις;

Και η “δική του εκλογή – είπε – ήταν η 300^η εκλογή επισκόπου που έκανε, όπου ήταν πάνω από την κάλπη και φρόντιζε τα διαδικαστικά”. Που τους βρήκατε, δέσποτα, τους 300^ους για δέκα χρόνια (2009-2018) που ήσασταν γραµµατέας της Ιεράς Συνόδου; Μήπως µπερδευτήκατε µε τους 300^ους του Λεωνίδα στη Μάχη των Θερµοπυλών; Άλλη εξήγηση δεν µπορεί να υπάρξει, όταν από το 1970 – που αυτός  γεννήθήκε µετά ενάµισι χρόνο (21/4/1971) – µέχρι το 2024 έχουµε εκλογές επισκόπων µόνο 116 τον αριθµό; Κάνει µάλιστα και εντύπωση η πιο κάτω αναφορά του, για να ισχυροποιήσει τη θέση του, ότι: “τα της Λαρίσης λίγο-πολύ τα ήξερα, εκ της θέσεώς του κι επειδή είχε το αρχείο της Συνόδου υπό την εποπτεία του”. Αυτά αναφέρει το αρχείο της 10ετίας του;       

Η δεύτερη “συνέπεια” λόγων και πράξεων για σήµερα είναι ότι δεν πρόλαβε να στεγνώσει η µελάνη µε την υπογραφή της µεταδηµότευσής του ως Λαρισαίου στον τόπο του, στην πατρίδα του και δήλωσε ενώπιον εκκλησιαζόµενων ότι “εγώ θα φύγω και η µητρόπολη ανήκει σε σένα π. Αχίλλειε”. Δεν είπε όµως, που θα πάει; Δεν είπε όµως ότι ήρθε στον “τόπο του, στην Πατρίδα του”, τώρα γιατί φεύγει; Δε µας είπε, γιατί τότε έκανε τη µεταδηµότευση; Δεν είπε όµως ότι η µητρόπολη είναι πατρώα κληρονοµιά και θέλει να την αφήνει στον π. Αχίλλειο;

Η “συνέπεια” λόγων και πράξεων του δεσπότη ερχόµενος του έκανε τη ζωή του π. Αχιλλείου ποδήλατο χωρίς ρόδες, µετά µερικούς µήνες από την πολλή αγάπη του τον έπαυσε από Πρωτοσύγκελο, ακολούθησε στην πατρίδα του στη Σαλαµίνα µια σπουδαία οµιλία µε πολύ αγάπη και τον µπανιάρισε όµως µε χοχλασµένο νερό, λέγοντας: «Πρόσωπα του οικείου περιβάλλοντος του µακαρίτη δεσπότη Ιγνατίου κατά τη διάρκεια της ασθενείας του “δηµιούργησαν” οικονοµικές ατασθαλίες». Στη δεσποτική του γιορτή θέλησε τρόπον τινά να “απολογηθεί” ενώπιον τριών δεσποτάδων, πολιτικών Αρχών, και Εκκλησιαζοµένων, δε γνωρίζω αν δάκρυσε, πάντως ήταν πολύ τεθλιµµένος που ο π. Αχίλλειος θα έφευγε από τη µητρόπολή του και µε φωνή βροντερή –γιατί την έχει – ξεκαθάρισε τα πράγµατα. “Η αγάπη µας είναι δεδοµένη” του είπε! Και “στεναχωριέµαι για την απόφασή του αλλά δεν θέλω να κόψω την πορεία του”.

“Συνεπής” λόγων και έργων καθώς ο δεσπότης εφαρµόζει. Τί άλλο έπρεπε να του κάνει παρά να του… κουνήσει το µαντήλι του αποχωρισµού;

 

  Εφ. Αγώνας