1. Εισαγωγή & Σκοπός του Δημοσιεύματος
Το κείμενο της εφημερίδας «Αγώνας» έχει ως κεντρικό στόχο
να αποκαλύψει τη «συκοφαντία» και τις «παραποιήσεις» που επιχειρήθηκαν εναντίον
του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι, ενώ οι επικριτές
του υποσχέθηκαν «αποκαλύψεις» περί μασονικής εμπλοκής, τελικά κατέφυγαν σε
διαστρέβλωση κειμένων και επιλεκτικές παραθέσεις. Για το λόγο αυτό, προβαίνει
σε μια παράλληλη σύγκριση της πορείας των δύο θεολόγων (Θ. Ζήση και Αν.
Γιαννουλάτου) και σε εξονυχιστική εξέταση των θεολογικών κατηγοριών.
2. Παράλληλη Σύγκριση των δύο Θεολόγων
Ακαδημαϊκή Πορεία & Σπουδές
- Θεόδωρος
Ζήσης: Εκπονήθηκε διδάκτωρ Πατρολογίας (1971) και τακτικός καθηγητής
(1980) στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με σύμβουλο τον
Παναγιώτη Χρήστου, ανατρεφόταν δε ακαδημαϊκά σε αμιγώς πατριαρχικό και
οικουμενιστικό περιβάλλον.
- Αναστάσιος
Γιαννουλάτος: Χειροτονήθηκε διάκονος (1960) και
πρεσβύτερος/αρχιμανδρίτης (1964), αναχωρώντας αυθημερόν για την Αφρική.
Μετά από περιπέτεια με ελονοσία, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη
Γερμανία (Μαρβούργο). Διορίστηκε Διευθυντής του Κέντρου Ιεραποστολής
«Πορευθέντες» (1970), Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας (1971)
και Διευθυντής του Διορθόδοξου Κέντρου (1972). Το 1972 εξελέγη Επίσκοπος
Ανδρούσης και καθηγητής Ιστορίας των Θρησκευμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών,
τηρώντας ως αρχή το: «Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής».
Στάση κατά τη Δικτατορία
- Θεόδωρος
Ζήσης: Υπηρέτησε στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων επί της
δικτατορίας Ιωαννίδη μαζί με τον Π. Χρήστου. Μάλιστα, αναφέρεται ότι μετά
την πτώση της χούντας αποχώρησαν κατέχοντας οπλισμό (πιστόλια 45άρια) που
τους είχαν χορηγήσει οι μυστικές υπηρεσίες.
- Αναστάσιος
Γιαννουλάτος: Στάθηκε στο πλευρό των αγωνιζόμενων φοιτητών στη Νομική
Σχολή. Επισκεπτόταν καθημερινά τα κρατητήρια της ΕΣΑ διαμαρτυρόμενος για
τα βασανιστήρια, δεχόταν απειλές για τη ζωή του και μετέφερε κρυφά φάρμακα
και τρόφιμα στους εγκλωβισμένους φοιτητές χρησιμοποιώντας το ράσο του ως
κρυψώνα.
Συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.)
- Θεόδωρος
Ζήσης: Διορίστηκε σε συμβούλια διαλόγων του Π.Σ.Ε. το 1985 (μετά την
παραίτηση Μέγα Φαράντου) και εκπροσωπούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο έως
το 1994, ενώ υπήρξε και λογογράφος των Πατριαρχών Δημητρίου και
Βαρθολομαίου. Συμμετείχε στη συνάντηση του Valamo (1988), συνυπογράφοντας
κείμενο που αναγνώριζε «μυστήρια» και «αποστολική διαδοχή» στους Παπικούς.
- Αναστάσιος
Γιαννουλάτος: Ορίστηκε εκπρόσωπος στο Π.Σ.Ε. το 1963 στο Μεξικό.
Αξιοποίησε τη θέση αυτή όχι ως κοσμική εκπροσώπηση, αλλά ως βήμα ιεραποστολικής
μαρτυρίας. Ταξίδεψε στη ζούγκλα της Γουατεμάλας, στις ΗΠΑ, στην
Αφρική, ακόμη και στην Κίνα επί Μάο Τσετούνγκ (1986), μεταδίδοντας την
Ορθοδοξία σε αλλοθρήσκους και αθέους.
3. Το Ιεραποστολικό & Κοινωνικό Έργο του Αναστασίου
- Δράση
στην Αφρική: Βρέθηκε αντιμέτωπος με τροπικές ασθένειες και κινδύνους
στη ζούγκλα, κινούμενος μόνο με ένα ξύλινο ραβδί.
- Αναγέννηση
της Εκκλησίας της Αλβανίας:
- Αντιξοότητες
& Απειλές: Παρέλαβε ερείπια από το αθεϊστικό καθεστώς. Υπέστη
παρακολουθήσεις από τη Sigurimi και πυροβολισμούς κατά της Αρχιεπισκοπής,
αλλά αρνήθηκε σταθερά τη χρήση ιδιωτικής ασφάλειας ή τεθωρακισμένου
οχήματος, δηλώνοντας ότι «στον Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία
του Θεού».
- Υποδομές
& Καρποί: Έκτισε νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους, υδραγωγεία και
τρεις υδροηλεκτρικούς σταθμούς (2011–2016) χωρίς κρατικά ή ευρωπαϊκά
κονδύλια. Βάπτισε πάνω από 500.000 πιστούς στην Αλβανία, ενώ οι πρώτοι
ιερείς και αρχιερείς προήλθαν από πρώην μουσουλμάνους και μπεκτασήδες.
- Πνευματική
Ζωή: Χαρακτηρίζεται από βαθιά προσευχή γονατιστός πάνω σε πέτρες στο
δάσος («Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν») και υποταγή σε αγίους γέροντες, όπως
ο π. Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο π. Αμφιλόχιος Μακρής και ο π. Ηλίας
Μαστρογιαννόπουλος.
4. Ανασκευή των Κατηγοριών περί «Αιρέσεως» &
Παραποιήσεων
Το Βιβλίο του π. Ιωάννη Φωτόπουλου
Ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος επικαλέστηκε το βιβλίο
«Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα;» του π. Ι. Φωτόπουλου
για να αποδείξει τον Αναστάσιο ως «γνωστό αιρετικό». Η διασταύρωση του βιβλίου
των 240 σελίδων αποδεικνύει ότι η λέξη «αιρετικός» δεν αναφέρεται πουθενά
για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο.
Τεκμηρίωση των Παραποιήσεων στα Κείμενα του Αναστασίου
Ο συγγραφέας παραθέτει δίπλα-δίπλα τα κείμενα για να
αποδείξει την αλλοίωση των εννοιών από το βιβλίο του Αναστασίου «Παγκοσμιότητα
και Ορθοδοξία»:
- Περί
Δαιμονικότητας Θρησκειών: Απέδωσαν στον Αναστάσιο τη φράση «οι
θρησκείες είναι έργο του διαβόλου», ενώ εκείνος περιέγραφε ιστορικά τις
ακραίες αρνητικές θέσεις ορισμένων πρώτων Χριστιανών (όπως του
Τερτυλλιανού).
- Περί
Διαθήκης Αβραάμ: Απομόνωσαν τη φράση για τη συμμετοχή των μουσουλμάνων
στη διαθήκη του Αβραάμ, παραλείποντας την ορθόδοξη θεολογική θεμελίωση του
Αναστασίου ότι η μόνη οριστική Διαθήκη είναι αυτή «εν Ιησού Χριστώ».
- Περί
«Ενοράσεως» και «Διαισθήσεως»: Κατηγορήθηκε για «νεοεποχική» χρήση των
όρων, ενώ ο Αναστάσιος αναφερόταν στην προφητική ενόραση των Τριών
Ιεραρχών για το μέλλον και στη φυσική διαίσθηση του ανθρώπου ως «προθάλαμο
της χριστιανικής πίστεως».
- Αποκοπή
Αρνήσεων: Σε عدة
σημεία αφαιρέθηκε η λέξη «δεν» ή ολόκληρες προτάσεις, ώστε να φανεί ότι ο
Αναστάσιος υποστηρίζει τη θρησκευτική σχετικοκρατία.
Η Απάντηση περί «Σεβασμού στους Μάγους»
Στο ερώτημα του π. Φωτόπουλου τι σεβασμό μπορούσε να νιώθει
ο Αναστάσιος για μάγους και γκουρού στην Αφρική, ο συγγραφέας απαντά ότι ένιωθε
τον ίδιο σεβασμό που έδειξε ο Χριστός προς τους τελώνες και τους αμαρτωλούς
(«ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», Ματθ. 9:12-13)
και ο Απόστολος Παύλος προς τους ειδωλολάτρες.
5. Η Υπόθεση «God & Religion» & οι Αιτιάσεις περί
«Μασονίας»
- Το
Περιοδικό «God & Religion» (1999): Η τυπική ευχητική επιστολή του
Αναστασίου πριν την έκδοση ήταν μία από τις 13 επιστολές που απέστειλαν
Πατριαρχεία και Μητροπόλεις προς ένα περιοδικό με χριστιανικό πρόσημο.
- Η
Κατάρρευση του Ισχυρισμού περί «Πολέμου κατά Χριστοδούλου»: Ο
ισχυρισμός ότι το περιοδικό έκανε πόλεμο στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο
καταρρίπτεται, καθώς στο ίδιο τεύχος περιλαμβανόταν υμνητικό αφιέρωμα
36 σελίδων για τον Χριστόδουλο, καθώς και άρθρο του π. Γεωργίου
Μεταλληνού.
- Αποκατάσταση
της Αλήθειας για τις «Μασονικές Φράσεις»: Η φράση του Αναστασίου για
το σεβασμό όλων των ανθρώπων «ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, γλώσσης»
δεν αποτελεί μασονικό ή θεοσοφικό σύνθημα, αλλά βασίζεται άμεσα στην
αποστολική διδασκαλία: «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην... πάντες γαρ υμείς
εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3:28, Κολ. 3:11).
Τελικό Συμπέρασμα
Το δημοσίευμα καταλήγει ότι οι κατηγορίες περί «μασονίας»,
«αιρέσεως» και «οικουμενισμού» κατά του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου συνιστούν ανυπόστατη
συκοφαντία και εσκεμμένη παραποίηση. Η πορεία του αναδεικνύεται ως μια ζώσα
αποστολική μαρτυρία «εις Τύπον και Τόπον Χριστού», που αναγέννησε την Ορθοδοξία
στην Αλβανία και διέδωσε το Ευαγγελικό μήνυμα στην Αφρική.
π.Δ.Α
------------------------------------------------------------------
Στην συνέχεια δημοσιεύουμε σε ΤΡΙΑ ΑΡΘΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΓΩΝΑΣ
-------------------------------------------------------
Εντυπωσιακό, αλλά και τρομακτικό
Για να μη μείνει αιχμή δυσπιστίας σε σένα,
αναγνώστα, θα αναφέρω τι ΑΠΑΤΗ παίχτηκε δηλαδή το να συκοφαντήσουν το
μεγάλο αυτόν Ιεραπόστολο και σε άλλους. Επειδή το θέμα είναι μεγάλο και
χρειάζεται χώρο και χρόνο, γι’ αυτό θα ασχοληθούμε προσεχώς, μεταφέροντας, όπως
αναφέρω πιο πάνω κομμάτια δημοσιευμένα από το βιβλίο του Μοναχού
Αβέρκιου/Σεραφείμ «Η Μασονία από αυθεντικές πηγές…» με τα αντίστοιχα που
ισχυρίζεται ότι είναι αυθεντικά παρμένα μέσα από μασονικά έντυπα,
αντιπαραβαλλόμενα με τα αντίστοιχα που επικαλούνται ότι προέρχονται από την
Εκκλησία ή άλλες πηγές. Εκεί θα χρειαστεί να οπλιστείτε με πολλή μεγάλη
ψυχραιμία και νηφαλιότητα.
Βάζουμε άνω τελεία για μια μικρή ανάπαυλα, διότι πιο
κάτω θα βρεθείτε και πάλι σε «ντοκουμέντα» που θα σας ξαφνιάσουν. Η ανάπαυλα
αυτή είναι η υπόσχεση που σας δώσαμε στο προηγούμενο φύλλο: Η Σύγκριση του
Θεολόγου Θ. Ζήση και του Θεολόγου Αν. Γιαννουλάτου. Η «μεταξύ ημών και υμών
χάσμα μέγα» (Λουκ. 16, 26).
ΠΩΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ
Ο Θεόδωρος Ζήσης (από το βιογραφικό του), «ακολούθησε
τον ιστορικό κλάδο της Θεολογίας, όπου ανήκε και το γνωστικό αντικείμενο της
Πατρολογίας, με σύμβουλο το γνωστό Πατρολόγο αείμνηστο Παναγιώτη Χρήστου.
Ανηγορεύθη με άριστα Διδάκτωρ Θεολογίας το 1971… Εξελέγη Υφηγητής της
Πατρολογίας το 1973 στη Θεολογική Σχολή… Το 1980 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής της
Πατρολογίας στην ενιαία τότε Θεολογική Σχολή… Το 1982 ενετάχθη στο τμήμα
Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας…».
Ο γνωστικός Πατρολόγος καθηγητής Θεολογίας σύμβουλός
σας Παν. Χρήστου, μήπως κάνω λάθος, εκτός από οικουμενιστής δεν ήταν και
μασόνος; Και επίσης σας ρωτάω! Η γνωστική Πατρολογία δεν είναι συγκριτική;
Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ακολούθησε τον
κλάδο της Θεολογίας, ως φοιτητής ασχολήθηκε με την Ιεραποστολή, το 1960
χειροτονείται διάκονος, το 1964 πρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης και την ίδια
ημέρα ξεκίνησε ιεραποστολή στην Αφρική, το 1965 επέστρεψε για θεραπεία μετά τη
φοβερή περιπέτεια της Ελονοσίας. Βρέθηκε στη Γερμανία έως το 1969 για
μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία, παράλληλα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του
Μαρβούργου την ελληνική γλώσσα και φιλολογία. Την άνοιξη του 1970 ο αρχιεπ.
Ιερώνυμος Α΄ (Κοτσώνης) φλεγόμενος από ιεραποστολικό ζήλο, ιδρύει το Κέντρο
Ιεραποστολής «Πορευθέντες» και διορίζει τον Αναστάσιο ως Διευθυντή της. Το 1971
του αναθέτει παράλληλα και τη Γενική Διεύθυνση της Αποστολικής Διακονίας και
στις αρχές του 1972 του αναθέτει και τη διεύθυνση του πρωτότυπου παγκοσμίως
νεοϊδρυθέντος «Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος». Αρχές Νοεμβρίου
1972 εκλέγεται βοηθός επίσκοπος φέρων τον τίτλο μιας παλαιάς μητρόπολης
Ανδρούσης. Εδώ συνέβη κάτι το πρωτοφανές που δεν είχε γίνει αλλά ούτε έχει
ξαναγίνει.
Στη χειροτονία του που έγινε στη μητρόπολη των
Αθηνών, συλλειτούργησαν μαζί με τον Αρχιεπ. Ιερώνυμο εννέα αρχιερείς και πλέον
των σαράντα ήταν οι συμπροσευχόμενοι.
Τον Απρίλιο του 1972 το Πανεπιστήμιο Αθηνών τον
εξέλεξε έκτακτο καθηγητή στην έδρα της Ιστορίας των Θρησκευμάτων, η οποία ήταν
κενή για πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότηση το 1965 του καθηγητή Λεων.
Φιλιππίδη (μασόνο;).
Σε ερώτηση δημοσιογράφου μετά απ’ όλα αυτά: «Εκείνη
την εποχή διαισθανόμενος τον κίνδυνο των υψηλών θέσεων, έδωσα στον εαυτό μου
μια συμβουλή: Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής. Απεδείχθη πολύ
χρήσιμο φάρμακο…».
ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥΣ ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ Π.Σ.Ε.
Ο Θεόδωρος Ζήσης, ορίστηκε ως μέλος σε
Συμβούλια Θεολογικών διαλόγων του Π.Σ.Ε. μετά τη βροντερή παραίτηση του
καθηγητή της Δογματικής Μέγα Φαράντου το 1985. Για το διορισμό αυτό – γράφει – «πρέπει
μάλιστα να πούμε ότι προς την κατεύθυνση αυτή είχε εργαστεί ο μακαρίτης
Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Κυρός Διονύσιος» (μοιχεπιβάτης του
θρόνου από το Λεωνίδα και τον διόρισαν αντικανονικά οι Χρήστου – Ζήσης το
1974), ο οποίος είπε: «… Εγώ, π. Θεόδωρε – δεν ήταν πατήρ, διότι ήταν λαϊκός
(!) – θα επιμένω να πάτε εσείς στον Διάλογο». Και πήγε ο π. Θεόδωρος στο
«Διάλογο». Αυτό κράτησε μέχρι τέλος Μαΐου του 1994 που το Οικουμ. Πατριαρχείο
τον έπαυσε.
Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, το Δεκέμβριο του
1963 ήταν ένας αδιόριστος καθηγητής Θεολογίας της Δ/βάθμιας Εκπαίδευσης και
Διάκος στην Ιεροσύνη, όταν κλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο με Αρχιεπ. Χρυσόστομο
Χατζησταύρου. Εν πλήρη αγνοία του μάλιστα τον όρισαν ως εκπρόσωπο της Ελλαδικής
Εκκλησίας, να την εκπροσωπήσει στο Π.Σ.Ε. που θα πραγματοποιείτο στο Μεξικό. Η
αντίδραση του Αναστασίου ήταν πηγαία και αυθόρμητη: «Πού να πάω εγώ ο διάκονος,
Μακαριότατε;». Η απάντηση του αρχιεπισκόπου ήταν αφοπλιστική: «… είστε ο μόνος
που μπορείς να παλέψεις μέσα “στ’ άγρια θηρία”».
Ο Αναστάσιος βρισκόμενος σ’ αυτή τη συνέλευση,
αντιλήφθηκε ότι εδώ του δίνεται μεγάλη ευκαιρία να εργαστεί ιεραποστολικά
μεταφέροντας την Ορθόδοξη Μαρτυρία σε λαούς που αγνοούν την ύπαρξη Θεού ή έχουν
άλλη θεώρηση. Γι’ αυτό δε γύρισε αμέσως πίσω, όπως το έκαναν και το κάνουν και
μέχρι σήμερα άλλοι, οι οποίοι ταξιδεύουν κάθε φορά και σε διάφορα κράτη και
πολιτείες, μετέχουν συμβατικά στις συνεδριάσεις, τελειώνοντας υπογράφουν και
κάποιο χαρτί που αποκοιμίζουν κάποιους αρμόδιους, αφηγούνται τις πλούσιες, κοσμικές
εμπειρίες και μετά στήνονται στην ουρά, για να μπουν ξανά στην επόμενη
Συνάντηση!
Ο Αναστάσιος πήγε στα νότια του Μεξικού, κοντά στη
Γουατεμάλα, σε μια κατασκήνωση μέσα στη ζούγκλα, εδώ μετέφερε και το Ευαγγέλιο
μεταφρασμένο στη γλώσσα τους.
Από εδώ κατευθύνθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και
επισκέφθηκε ιεραποστολικά κέντρα διαφόρων Χριστιανικών ομολογιών, να ενημερωθεί
για τους τρόπους δράσης αλλά και να διαδώσει το Ορθόδοξο μήνυμα, αυτό κράτησε
μέχρι τον Απρίλιο του 1964. Επιστρέφοντας μετά από ένα πεντάμηνο υπέβαλε την
έκθεσή του στην Ιερά Σύνοδο με παρατηρήσεις, παρεμβάσεις, προτάσεις και
εκλαϊκευμένες αναλύσεις, ώστε να είναι έτοιμοι αυτοί που θα εκπροσωπούν κάθε
φορά την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία.
ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ
Ο Θεόδωρος Ζήσης υπηρέτησε μέσα στον πυρήνα
της δεύτερης σκληρής δικτατορίας Ιωαννίδη, παρέα με τον Παναγιώτη Χρήστου, μέσα
στο Υπουργείο Παιδείας που το μετέτρεψαν σε Πραιτώριο, στο οποίο οι «ένοικοι»
καταχραστές της εξουσίας βασάνιζαν τους μαθητές-φοιτητές τους που ζητούσαν καλή
παιδεία και ελευθερία και το Θρησκευμάτων και ως «εις οίκου Καϊάφα του
Αρχιερέα» νομοθετούσαν τις Συντακτικές Πράξεις εκτελέσεων.
Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, βρέθηκε μπροστά
στους φοιτητές, σε απαίτηση αστυνομικών να απομακρυνθεί, απαντούσε: «Σαν
καθηγητής και επίσκοπος πιστεύω ότι η θέση μου είναι εδώ κοντά στους φοιτητές».
Καθημερινά επισκέπτονταν τα κρατητήρια της ΕΑΣ-ΕΣΑ, για να δει, ν’ ακούσει τα
προβλήματα και να διαμαρτυρηθεί, όταν έπρεπε για βασανιστήρια.
Ο Νίκος Βερνίκιος (αδελφός κρατουμένου) έγραφε: «Με
τις ώρες καθόμασταν έξω από τις φυλακές, προσπαθούσαμε να πάρουμε άδεια για
επισκεπτήριο…». Θυμάμαι τις φωνές του Αναστασίου: «Εδώ στην κατοχή, οι Γερμανοί
επέτρεπαν τους ιερείς να δούνε κρατουμένους. Εσείς δεν μας επιτρέπετε τώρα;».
«Όλο το διάστημα – έγραφε – ο Αναστάσιος ήταν μαζί με την επιτροπή και
παρέμβαιναν με καλά αποτελέσματα».
Οι απειλές που άκουγε, ήταν φοβερές: «Ξέρουμε τους
Γιαννουλάκηδες… θάρθει η σειρά τους». – «Αυτό που έκανε ο Γιαννουλάτος στη
Νομική Σχολή θα το πληρώσει…» κ.ά.
Στους εγκλωβισμένους φοιτητές της Σχολής μετέφερε
φάρμακα και τρόφιμα, το ράσο του είχε γίνει αποθηκευτικός κρυψώνας και ένα
πορτάκι στο πίσω μέρος της Σχολής, ήταν το σημείο που μπαινόβγαινε.
ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ
Ο Θεόδωρος Ζήσης, με το δάσκαλό του Π.
Χρήστου και οι υπόλοιποι θεσσαλονίκη ομάδα που κατέλαβαν το Υπουργείο με τις
αγαθοεργίες, με τις Συντακτικές και άλλες νομοθετήσεις που έκαναν, είχαν στόχο
να «σώσουν» την Εκκλησία από τους αντιοικουμενιστάς αντιμασόνους. Επανέφεραν
πίσω τους ρυπαρούς, κλέφτες και διεφθαρμένους που είχε διώξει ο αρχιεπίσκοπος
Ιερώνυμος Α΄.
Για τις αγαθοεργείς πράξεις αυτές τους έπιασε φόβος
και τρόμος και ζητούσαν βοήθεια και προστασία (θεολόγοι γαρ!). Οι μυστικές
υπηρεσίες ανταποκρίθηκαν αμέσως, αφού τους εκπαίδευσαν, τους χορήγησαν και από
ένα πιστόλι τελευταίου τύπου 7σφαιρο, 45άρι, Μ.1911 Αμερικανικής προέλευσης,
για να το έχουν πάντα μαζί τους οπλισμένο, ακόμα και κάτω από το μαξιλάρι.
Αφού εξαφανίστηκαν μετά την προδοσία της Κύπρου,
ξεμπάρωσαν το κλειστό Εθνικό Τυπογραφείο και τακτοποίησαν- δημοσίευσαν- τα
διατάγματα χωρίς υπογραφές, δηλαδή τη δεσποτική αντικανονικότητα που είχαν
φτιάξει, ενώ δεν παρέδωσαν, ως όφειλαν, τα πιστόλια στην υπηρεσία του κράτους
που τα χορήγησε, αλλά τα πήραν μαζί τους -για το «φόβο των Ιουδαίων»- και έγινε
αυτό που έγινε…
Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος ως Ιεραπόστολος
στην Αφρική βρέθηκε αντιμέτωπος σε μεγάλους κινδύνους βαδίζοντας μέσα σε
ζούγκλες με άγρια ζώα και με ανθρώπινες μορφές με μάτια γυάλινα, όψεις
ζαλισμένες, με ταμ-ταμ που σε κοιτούσαν ως θήραμα. Όπλο του! Ένα ραβδί από
κλαδί δένδρου. Εδώ συναντάς τα παθήματα και τις δοκιμασίες του απόστολου
Παύλου: «οδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών…, κινδύνοις
εν ηρεμία… κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις» (Β΄ Κορ. 11, 26).
Στην Αλβανία βρέθηκε σε μια χώρα που η θρησκεία ήταν
υπό διωγμό, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο τους εκπαιδευαν ότι δεν
υπάρχει Θεός. Πώς τώρα να δεχθούν έναν ξένο, μαυροντυμένο και Έλληνα! Ήταν
κόκκινο πανί και έπρεπε να φύγει, γι’ αυτό ήταν από συνεχή παρακολούθηση,
απειλητικά δημοσιεύματα, τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν: «Έξω ο μαύρος
κόρακας», «Διώξτε το Δούρειο Ίππο» κ.ά. Τις νύκτες μέσα από αυτοκίνητα γάζωναν
το σπίτι (υποτιθέμενη αρχιεπισκοπή), αλλά η μυστική Sigurimi δεν έβλεπε! Το πρωί
μάζευαν τους κάλυκες και τις σφαίρες από τους τοίχους, τα παράθυρα αντί για
τζάμια καλύπτονται από χαρτόνια, γιατί τα έσπαζαν (Στ. Τζίμα, σελ. 59). Αρκετοί
φίλοι πρότειναν να πληρώνουν Security (ιδιωτική αστυνομία) να τον φυλάει, με το
άκουσμα το απέρριψε, δηλώνοντας: «Αυτό θα είναι κρίσιμο λάθος, στον
Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία του Θεού». Από την Αγγλία μαθαίνοντας
για τα παθήματα του Αναστασίου και χωρίς καμιά συνεννόηση του έστειλαν ένα
τεθωρακισμένο αυτοκίνητο. Δεν το πλησίασε, αφού τους ευχαρίστησε, δήλωσε: «Το
να κυκλοφορεί ο Αρχιεπίσκοπος με φρουρούς και τεθωρακισμένα αυτοκίνητα θα
υποδαύλιζε την καχυποψία για την αποστολή του». Το αυτοκίνητο πουλήθηκε και
τελείωσε ένας δρόμος με γεφύρι.
ΟΙ ΔΥΟ ΘΕΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ &
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ
Ο Θεόδωρος Ζήσης, ο φερόμενος «αντιοικουμενιστής» υπήρξε – κατά τη δική του ομολογία – «Οικουμενιστής», αφού, όπως έγραφε ο αρθρογράφος του, «ανατράφηκε μέσα σ’ αυτό το πατριαρχικό κλίμα και οικουμενιστικό περιβάλλον». Αν διαβάσει κανείς το βιογραφικό σημείωμα του π. Θεοδώρου, που είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο: «Όλες του οι σπουδές και οι πρώτες ερευνητικές ενασχολήσεις του είχαν σχέση με τους πατριαρχικούς κύκλους. Στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, όπου φοίτησε την περίοδο 1961-65, όλοι οι καθηγητές του ήταν οικουμενιστές. Δεν υπήρχε ούτε ένας αντιοικουμενιστής καθηγητής. Και μάλιστα περιέργως στη Θεολογική Σχολή είχε εισαχθεί το μάθημα της Οικουμενικής Κινήσεως «Ιστορία Δογμάτων και Οικουμενική Κίνησις», το οποίο διδάσκονταν ενθουσιωδώς…» και πιο κάτω έγραφε για τον Πατριάρχη Αθηναγόρα: «Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας είναι μια προσωπικότητα που εγγράφη «χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της Ορθοδόξου ιστορίας», και το Οικουμενικό Πατριαρχείο «πορεύεται επί της οδού αυτής της απαραχαράκτου τηρήσεως της Ορθοδοξίας»», και συνεχίζει: «Δεν ακουγόταν, λοιπόν, την περίοδο εκείνη των σπουδών και των πρώτων ετών της πανεπιστημιακής καριέρας του π. Θεοδώρου λόγος κριτικός εναντίον του Πατριάρχου Αθηναγόρου και εναντίον του Οικουμενισμού». Και: «καθιστούν φανερό και γνωστό ότι ο π. Θεόδωρος ήταν του Πατριαρχείου και ανατράφηκε μέσα στο κλίμα αυτό. Ο καθηγητής Παν. Χρήστου, διευθυντής του Πατρ. Ιδρύματος Πατερικών Μελετών και διδάσκαλος του π. Θεοδώρου, του οποίου ο π. Θεόδωρος υπήρξε στενός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο…». Ο διδάσκαλός του, συνεργάτης του ο καθηγητής της Πατρολογίας Παναγιώτης Χρήστου που του παρέδωσε και την πανεπιστημιακή του έδρα, ήταν εκτός από Οικουμενιστής και Μασόνος!
Ο αντιοικουμενιστής Θεόδωρος Ζήσης μας περιγράφει ως
«άλλαξε την οικουμενιστική οδό με πολύ κόστος» (ας παρακολουθήσουμε μαζί κάποια
από την πορεία και τις ημερομηνίες). Η αλλαγή έγινε – κατά τον υπερασπιστή
αρθρογράφο π. Αγγ. Αγγελακόπουλο – «από θεία παρέμβαση, από Θείο φωτισμό…
κάποια στιγμή γύρω στο 1975 ασχολήθηκε με τους» – με τον πρώτον Πατριάρχη άγιο
Γεννάδιο Σχολάριο, με την ψευδοσύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας και τον άγιο Μάρκο
Ευγενικό – διαπίστωσε ότι ήταν σε λάθος δρόμο. Και επειδή ήθελε να είναι
ακόλουθος των αγίων Πατέρων, είπε: «Θα προτιμήσω να είμαι με τους αγίους
Πατέρες, παρά με τους ισχυρούς τους σημερινούς, τους οικουμενιστές»!
Το 1977 μέσω του «Οικουμενιστικού» Πατριαρχικού
περιοδικού «Κληρονομία», περιάδραξε το μεγάλο Σέρβο ομολογητή, καθηγητή
Δογματικής π. Ιουστίνο Πόποβιτσ.
Το 1985 γίνεται μέλος σε Οικουμενιστικά Συμβούλια
του Π.Σ.Ε. στη θέση του καθηγητού της Δογματικής Μέγα Φαράντου που τα βρόντηξε
και έφυγε. «Μέσα σ’ αυτό το κλίμα -σκέφτεται ο Θεόδωρος- των διαλόγων και του
Οικουμενισμού, άρχισε να ωριμάζει μέσα του η άποψη ότι πρέπει τελικώς να πάρει
αποστάσεις από το Οικουμενικό Πατριαρχείο».
Το 1975 είπε ότι θα πάει με τους αγίους Πατέρες.
Μετά δέκα χρόνια, τώρα ωρίμασε μέσα του, ώστε να πάρει αποφάσεις (!).
Αντί να πάρει αποφάσεις, να πάει κοντά στους αγ.
Πατέρες, πήγε δίπλα στον Πατριάρχη: «Υπάρχουν – τα λέει ο αρθρογράφος του –
εκατοντάδες πατριαρχικοί λόγοι και εκατοντάδες πατριαρχικά και συνοδικά κείμενα
από την γραφίδα του π. Θεοδώρου Ζήση, όπου πήγαινε ο Πατριάρχης Δημήτριος
διάβαζε κείμενα που είχαν γραφεί από τον π. Θεόδωρο…».
Σαν να μην έφθαναν όλα τούτα, το 1990 χειροτονείται
διάκονος και το 1991 πρεσβύτερος από το Βαρθολομαίο… «ο οποίος τον κάλεσε στο
γραφείο του και του είπε»: «Πάτερ Θεόδωρε, θα σας παρακαλέσω με την ζέση που
γράφατε τα πατριαρχικά κείμενα, για τον Πατριάρχη Δημήτριο, να εξακολουθήσετε
να είσθε και δικός μου λογογράφος… θα σας κάνω μέλος της πατριαρχικής μου
συνοδείας». Δέκα επτά (17) χρόνια ξέχασε τους άγιους Πατέρες! – Στην πορεία τον
συναντάμε σε μια διαρκή κίνηση: «Εκπροσωπούσε το Οικουμ. Πατριαρχείο και την
Εκκλησία της Ελλάδος σε διορθόδοξες και διαχριστιανικές συναντήσεις… μέρος σε
Διαλόγους… στις διορθόδοξες συναντήσεις για την προετοιμασία της Αγίας και
Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας» – για την οποία δεν είπε τίποτα τότε…
–. «Συνέβαλε αποφασιστικά στην κοινή καταδίκη της Ουνίας στο Μόναχο…» - Ποια
καταδίκη; Στο Balamand του Λιβάνου την «αθώωσαν» – Άλλο και τούτο, για την
αθωωτική απόφαση – γράφει ο αρθρογράφος του – της Ουνίας: «Έγραψε άρθρο, με το
οποίο έκρινε αρνητικά το κείμενο του Balamand». Ψάχνουμε, να το βρούμε
δημοσιευμένο στην εφημ. «Ορθόδοξο Τύπο» και σε άλλα περιοδικά που βρίσκονται
ανάλογα γραμμένα εδώ, πουθενά! Ο αρθρογράφος του μας κάνει αποκαλύψεις, αν
θέλετε να μάθετε; Αγοράστε το βιβλίο του π. Θεοδώρου «Ουνία, η καταδίκη και η
αθώωση» που εκδόθηκε και κυκλοφόρησε μετά εννέα χρόνια, για να πληροφορηθεί
τόσο άμεσα – το βιβλίο εκδόθηκε στην Θεσσαλονίκη το 2002 – και το ωραιότερο, το
κείμενο δεν έχει ημερομηνία σύνταξης, ίσως το έκαναν, για να μη μας μπερδέψουν.
Τι είχε πει με πολύ ωραίο τρόπο, όταν τα βρόντηξε
εκείνος ο Μέγας Θεολόγος Φαράντος και ο Θεόδωρος έτρεξε να καταλάβει τη θέση
του: «Η Ορθοδοξία θα “ενωθεί” στο μοντέλο της Ουνίας… δηλαδή θα διασώζει τα
κατ’ αυτήν, αλλά θα υπακούει στα δυτικά – Χριστιανικά κέντρα…» (Μ. Φαράντος,
Αντίφωνο, σελ. 40).
Πόσο «έπαινος» χωράει! Σε έναν «αντιοικουμενιστή»,
ώστε να έχει αρμονικές φιλικές συνεργασίες σε θέματα πίστεως, να τον
επισκέπτεται και στο σπίτι του, όχι ως έτυχε κάποιος αιρετικός, αλλά ένας
άθεος! Όταν έλεγε η Αγία Γραφή είναι ένα παραμύθι; Ότι ο Χριστός ήταν ατελής
και αμαρτωλός; Ότι είναι κατώτερος από τον Πατέρα; Ή είχε φιλενάδα… «Θου Κύριε»
μη σκανδαλίσω! Μήπως δεν ήταν και τότε αντάμα και ομονοούσε με αυτόν τον
αθεόφοβο αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας, όταν ο «σεπτός» Πατριάρχης αφόριζε τον
ομολογητή Νικόλαο Σωτηρόπουλο, γιατί τα κατήγγειλε; Από τότε πέρασαν πάνω από
τριάντα (30) χρόνια και καμιά λέξη, γιατί! Ούτε το όνομα Σωτηρόπουλος δεν
προφέρετε, ίσως σταμάτησε στο φάρυγγα!
Ένα απλό, πολύ απλό ερώτημα, εγώ ο αγράμματος σε
πανεπιστημιακό δάσκαλο με πολλές περγαμηνές. Το «Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών» που
ιδρύθηκε μέσα στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου, τι διδάσκει; Μήπως
Ορθόδοξη Θεολογία; Και όχι την Ισλαμική Θεολογία, των κορανικών σπουδών, την
επιστημονική μελέτη του Ισλάμ;
Η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου – που ήσασταν,
όπως έγραφε ο αρθρογράφος σας – ένας από τους «πιο προβεβλημένους,
συγκροτημένους καθηγητές» και μαθητεύατε τους φοιτητές σας τον Οικουμενισμό. «Αφού
δεν υπήρχε ούτε ένας – εσείς λέτε – αντιοικουμενιστής καθηγητής». Όλοι αυτοί οι
αποφοιτήσαντες, τί Θεολογία διδάχθηκαν και τί Ορθοδοξία κέλευσαν και κελεύουν;
Αντί να κρύπτεστε για τη ζημία που κάνατε, επαίρεστε
στο βιογραφικό σας πως: «Ως σύμβουλος Καθηγητής αναλάβατε την επιστημονική
καθοδήγηση σε πλήθος μεταπτυχιακών φοιτητών και συμμετείχατε σε πλήθος
επιτροπών μεταπτυχιακών εργασιών. Καθοδηγήσατε επίσης ως σύμβουλος καθηγητής
πολυάριθμους υποψηφίους διδάκτορες, πολλοί των οποίων είναι τώρα ΔΕΠ στις
Θεολογικές Σχολές των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Αυτοί τί διδάσκουν
στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση;».
Έρχεστε τώρα και από πάνω «ως οι μωρές παρθένες» να
διαμαρτύρεστε, γιατί μας κατέκλυσε ο Οικουμενισμός;
Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ο φερόμενος
Οικουμενιστής, υπήρξε – κατά τα έργα του – αντιοικουμενιστής, αφού μέσα από το
οικουμενισμό αποσπούσε ανθρώπους που για τον ένα ή άλλο λόγο είχαν βρεθεί σε
λάθος δρόμο.
Ο π. Αναστάσιος ακολούθησε τα βήματα των αγίων
Αποστόλων, που δεν παρέμειναν στα Ιεροσόλυμα και ούτε ξαναβγήκαν στο Υπερώο
εκτός της Πεντηκοστής καθήμενοι να κηρύξουν, αλλά πήραν τους δρόμους,
υπακούοντας στην προσταγή του Κυρίου: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη,
βαπτίζοντες αυτούς…» (Ματθ. 18, 13).
Την εντολή αυτή ο διάκονος Αναστάσιος αποφάσισε να
την κάνει πράξη στη ζωή του, μόλις του έγινε γνωστή η απόφαση της Ιεράς Συνόδου
ότι θα εκπροσωπήσει την Εκκλησία της Ελλάδος στο Π.Σ.Ε. στο Μεξικό.
Εδώ μέσα ήταν ο πυρήνας του Οικουμενισμού. Η
Ολομέλεια τον εξέλιξε και ως μέλος της. Έτσι τώρα είχε την ευχέρεια να
επισκέπτεται, όποιες χώρες ήθελε χωρίς περιορισμούς. Έφθασε να επισκεφθεί ακόμα
και την Κίνα στα τελευταία του Μάο Τσετούνγκ και μάλιστα λειτούργησε την
ανάσταση στην Ελληνική Πρεσβεία. Η δεύτερη φορά ήταν το 1986, όταν επισκέφθηκε
με άνεση τους Ορθόδοξους της Κίνας στο Χαρμπίν.
Μέσω αυτού είχε τη δυνατότητα να βρίσκεται σε χώρες
από Ασία, Αφρική, Αμερική, Ευρώπη, να γνωρίσει τα διάφορα θρησκεύματα που
ήκμαζαν, ώστε να βελτιώνει τον τρόπο προσέγγισης για την επαναφορά, των μεν
ετεροδόξων στη λογική ποίμνη που βρέθηκαν για κάποιους λόγους εκτός, των δε
αλλοθρήσκων και αθέων να τους μεταδίδει με πειστικό τρόπο – μαρτυρία την
Ορθόδοξη πίστη που είναι το Μέγα Μυστήριο, η ενανθρώπιση του Λόγου του Θεού.
Όλες αυτές τις χιλιάδες που βάπτισε Ορθόδοξους
Χριστιανούς στην Αφρική, τους πλησίαζε ως μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου
Εκκλησιών, εισχωρούσε στον περίγυρό τους χωρίς προσκόμματα και έτσι αλίευε
ψυχές από διάφορα δόγματα και θρησκείες. Πέρασε όμως μεγάλες δοκιμασίες αλλά
όλες τις άντεξε!
Στην Αλβανία που πορεύθηκε μετά το κάλεσμα: «Διαβάς
εις Αλβανία βοήθησον ημίν». Εδώ δε βρήκε τίποτα παρά μόνο στάχτες και ερείπια.
Συνάντησε ανθρώπους άθρησκους που του φέρονταν μόνο εχθρικά. Δεν το έβαλε κάτω,
ξεκίνησε με το σταθερό μήνυμα «Χριστός Ανέστη» και συνέχιζε, όπου βρίσκονταν,
όπου πατούσε, βροντοφώναζε το: «Αδελφοί! Μπορεί οι κρατούντες να αρνήθηκαν τον
Χριστό, να τον πολέμησαν και να τον σταύρωσαν. Εκείνος, όμως δεν μας αρνήθηκε,
δεν μας άφησε ούτε θα μας αφήσει. Υπάρχει ελπίδα… επιστροφή, λοιπόν, στον
Χριστό» και έκλεινε «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών».
Η καρδιά του ήταν προσαρμοσμένη στο χτύπο της
προσφοράς και δεν γνώριζε όρια και ούτε κάμπτονταν από ταλαιπωρίες και μόχθους.
Η άρνηση να τον δεχτούν που προηγήθηκε, δεν τον
κατέβαλε. Η οργή των οργανωμένων κλιμακίων της αθεΐας δεν τον φόβισαν. Οι
μηχανορραφίες από κάποιους εκκλησιαστικούς «καλοπροαίρετους» κύκλους, δε
φρέναραν το βηματισμό του.
Ξυπνούσε με προσευχή, έκλεινε «τοις οφθαλμοίς και
τοις βλεφάροις» με πολλή προσευχή. Σε στιγμές μεγάλης πίεσης έπαιρνε τον οδηγό
και τον μετέφερε στο δάσος, εδώ κατέβαινε και μόνος ποδοπορούσε μέσα στο δάσος
και μετά αρκετή ώρα επέστρεψε. Ο οδηγός πιθανόν από περιέργεια κάποια μέρα τον
ακολούθησε μακρόθεν και τί είδε; Έναν αρχιεπίσκοπο να έχει μια πέτρα στα γόνατά
του και με ψηλά τα χέρια να προσεύχεται, όχι για μερικά λεπτά αλλά και για ώρες
κάποιες φορές. Ώσαν ένας απόμακρος ερημίτης, πολλές φορές το φώναζε: «Κύριε,
πρόσθες ημίν πίστιν». Και σε συζητήσεις το επαναλάμβανε για την προσευχή: «Αυτή
υπήρξε η πηγή παρηγοριάς, αντοχής, φωτισμού, δημιουργικής πνοής. Δεν μπορώ να
σκεφθώ την μακροχρόνια ζωή μου χωρίς αυτήν, τη συνεχή αναπνοή της ψυχής.
Πιστεύω ότι το δικαίωμα της προσευχής είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μας
χάρισε ο Θεός. Αυτήν τη δυνατότητα να επικοινωνούμε μαζί Του, αυθόρμητα και
άνετα, χωρίς πρωτόκολλα και περιορισμούς».
Με αυτή τη δύναμη της προσευχής συνέχισε την
αποστολική πορεία τώρα και εδώ στην Αλβανία. Περπατούσε μέσα σε αντίξοες
συνθήκες, έχυσε ιδρώτα, δάκρυ και αίμα. Αναμετρήθηκε με την εξουσία,
αντιστάθηκε σε επιδρομές σκοτεινών δυνάμεων, διότι τους χαλούσε τα σχέδιά τους,
αρνήθηκε να συμμορφωθεί σε παράνομα πατριαρχικά προστάγματα, ύψωσε τη φωνή για
τις περιουσίες των πολιτών και της Εκκλησίας, περπάτησε μέσα σε φωτιά και στο
θάνατο, στιγμές φοβερές, στιγμές κρίσιμες, ανθρώπινη βοήθεια από πουθενά.
Ώρες-ώρες έπεφτε στα γόνατα! Ω Θεέ μου! Τι φοβερό ο Κύριος της δόξης σαν
νάκουγε το αίτημα, έφθανε η βοήθεια.
Το κοινωνικό έργο που έστησε ο Αρχιεπ. Αναστάσιος
στην Αλβανία, με την ανθρώπινη λογική είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί και
μάλιστα από ένα μόνο άνθρωπο και χωρίς καμία στήριξη οικονομική από Κρατικό ή
Ευρωπαϊκό Ταμείο.
Επισκεπτόμενος την Αλβανία από την πρώτη ματιά σε
συγκλονίζουν οι μεγαλοπρεπείς οικοδομές, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, τα έργα
αγάπης, τα εκπαιδευτικά συγκροτήματα, τα κέντρα υγείας, τα νοσοκομεία, οι
πλατείες, παιδικές χαρές, δρόμοι, γεφύρια, υδραγωγεία, υδροδοτήσεις, εργαστήρια
ποικίλης ανάπτυξης (πρωτογενή τομέα, αγροτικό, κτηνοτροφικό, μελισσοκομικό…),
τρεις υδροηλεκτρικοί σταθμοί παραγωγής ρεύματος που ξεκίνησαν την κατασκευή τον
Οκτ. 2011 και εγκαινιάστηκαν Αυγ. 2016. Στην Ελλάδα αντίστοιχο του Αχελώου ξεκίνησε
το 1986 και ακόμα δεν τελείωσε! Και πόσα ακόμα έργα, τα οποία φωνάζουν, το
φωνάζουν ακόμα και οι πέτρες φωνάζουν, πως για να γίνουν έργα αγάπης,
χρειάζεται πίστη και μάλιστα μεγάλη πίστη με καρδιά φορτισμένη από αγάπη στο
Θεό, χέρια έντιμα και καθαρά, τότε «ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. 6,
33).
Μέσα σ’ αυτά τα οικουμενιστικά συμβούλια που τον
έστειλαν ως μαθητή, έμαθε πώς να φυλάγεται και έγινε και μεγάλος δάσκαλος στη
διδαχή, μετρούσε και ζύγιζε την κάθε ενέργεια.
Με το που πάτησε το πόδι του στην Αλβανία, γνώριζε
τί τον περίμενε, γι’ αυτό οι κινήσεις του ήταν μεθοδευμένες και είχαν στόχους.
Τη δεύτερη ημέρα και μετά το εχθρικό κλίμα που συνάντησε, προσπάθησε να έρθει
σε επαφή με τους επικεφαλείς των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων (μουσουλμάνους,
σουνίτες, μπεχτακίδες,ρωμαιοκαθολικούς, προτεστάντες), πίστευε ότι οι
προσωπικές σχέσεις μαζί τους θα βοηθούσε να αλλάξει το κλίμα και να
δημιουργηθεί ένα ειρηνικό περιβάλλον και μέσα σ’ αυτό μπορούσε να δουλέψει,
όπως έκανε και στην Αφρική.
Αυτό αποδείχθηκε στην πορεία ότι ήταν όντως ένα πολύ
χρήσιμο εργαλείο για όλους. Διότι, όπου γίνεται μια άδικη ή αυθαίρετη ενέργεια
από το κράτος σε κάποια θρησκευτική κοινότητα, τότε όλοι συμπαρίσταντο δυναμικά
υπέρ της διωκόμενης θρησκευτικής κοινότητας.
Για τις συναντήσεις και συνεργασίες που είχε με
όλους αυτούς τους θρησκευτικούς ηγέτες οι «Ορθόδοξοι» τον κατηγόρησαν πως
παρέκκλινε της Ορθόδοξης γραμμής. Ενώ τον συνείχε η μεγάλη ευθύνη για τον
Ευαγγελισμό του λαού που η εκκλησία τον εμπιστεύτηκε την επαναφορά των άθεων,
ώστε να γνωρίσουν τι είναι Θεός, τους αλλόθρησκους να τους φέρει να γνωρίσουν
το Χριστό και τους ετερόδοξους να επανακάμψουν στην πηγή που είναι η Ορθόδοξος
Εκκλησία. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά, οι πρώτοι ιερείς που χειροτονήθηκαν,
ήταν μουσουλμάνοι. Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος ήταν Μπεχτασίδης, η πλειοψηφία των
ιερέων και των Αρχιερέων προέρχονται από αλλόθρησκους και ετερόδοξους, όπως και
οι χιλιάδες που βαπτίστηκαν στην Αφρική και οι πάνω από 500.000 στην Αλβανία.
Ο π. Θεόδωρος Ζήσης στα λόγια αντιοικουμενιστής, τα
έργα του όμως και οι ημέρες του τον συστήνουν Οικουμενιστή, με κάποιες ομιλίες
θεωρητικές περί παπισμού εκείνα τα χρόνια και μετά ζώνονταν τα κυνηγετικά
φισεκλίκια – ήταν και καλός κυνηγός – και ώσαν αναχωρητής, έπαιρνε σβάρνα τα
βουνά και τα λαγκάδια, για να σκοτώνει την πλήξη του με το να αγρεύει – λαγούς,
αγριογούρουνα, ζαρκάδια, τρυγόνια, μπεκάτσες – από το πλεόνασμα που κατά λάθος
δημιουργήθηκαν, αλλά και για ικανοποίηση της γαστέρας.
Μετά ήρθε η επιδημία του Οικουμενισμού και εδώ πάλι
ο π. Θεόδωρος, πρωτοπόρος αντιοικουμενιστής. Είναι ο άνθρωπος που ανδρώθηκε
στον Οικουμενισμό, που διέπραξαν εγκλήματα, - δολοφόνησαν μαζί παρέα με το
μασόνο Παν. Χρήστου τους αντιοικουμενιστές, αντιμασόνους 12 αγίους
μητροπολίτες, ακόμα και τους ανθρώπους που τους πλαισίωναν– πιστούς χριστιανούς
– ζήτησε από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, να τους αφορίσουν.
Ο Αναστάσιος, αντί κυνηγός ζώων και πουλιών, για να
σκοτώνει την ώρα, αυτός έτρεχε σε βουνά και λαγκάδια, δάση και ζούγκλες να βρει
ανθρώπους να τους προσεγγίσει με αγάπη και διάκριση και να τους φέρει κοντά στο
Χριστό.
Ο οικουμενιστής Αναστάσιος – κατά τους Ζήσηδες –
έφερε κοντά στο Χριστό και στην Ορθόδοξη Εκκλησία εκατοντάδες χιλιάδες πάσης
θρησκείας, φυλής και γλώσσας «ων ουκ έστιν αριθμός» ανθρώπων και δεν
παραπονέθηκε ότι τον έκανε Οικουμενιστή. Το κοινωνικό έργο είναι αδύνατον να
καταγράψει λεπτομερώς.
Ο αντιοικουμενιστής π. Θεόδωρος – κατά τον ίδιο – ας
μας πει αν έκανε έστω 10 Ορθόδοξους Χριστιανούς από αλλόθρησκους, ετερόδοξους
και άθεους. Αντίθετα ο αντιοικουμενιστής Ζήσης και ο σύντροφος στη Θεολογική
Σχολή με τη διδασκαλία του Οικουμενισμού στην Θεολογική Σχολή που δίδασκαν,
γέμισε ο τόπος μας από καθηγητάδες, καθηγητές, παπάδες, δεσποτάδες,
οικουμενιστές.
Στον κοινωνικό τομέα, είναι για κλάματα, χρόνια
ολόκληρα δεν μπόρεσε να φτιάξει ούτε ένα εικονοστάσι!
Με αυτά τα μερικά – υπάρχουν και άλλα – που σας
παρέθεσα, δεν είναι μεταξύ του Αρχιεπ. π. Αναστασίου και π. Θεοδώρου! «Μεταξύ
ημών και υμών χάσμα μέγα;».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου