Σχόλια ως απάντηση στις απαράδεκτες και αντορθόδοξες απόψεις του Αρχιμ.Επιφάνιου Οικονόμου για την Αποτείχιση.(15- 10- 2026)

 

Το παρακάτω  κείμενο περιλαμβάνει απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από ομιλία του π. Επιφανίου Οικονόμου (Αρχιμ.Ε.Ο ) για την αποτείχιση

 και απαντητικά σχόλια στις αντορθόδοξες απόψεις του.

Ολόκληρη η ομιλία βρίσκεται στο link https://www.youtube.com/live/-JhFJ8q7650  και τα αποσπάσματα που σχολιάζονται υπάρχουν από το 46ο λεπτό και μετά!!!.

Αρχιμ. Ε.Ο. «... ιερεύς για να είναι κανονικός ιερεύς και να μπορεί να τελεί τα μυστήρια της εκκλησίας, πρέπει να είναι σε κανονική εξάρτηση με αυτόν τον επίσκοπο».

 

ΣΧΟΛΙΑ.  Η απόλυτη σύνδεση της εγκυρότητας των μυστηρίων και της ιεροσύνης αποκλειστικά και μόνο με την τυπική εξάρτηση από τον επίσκοπο –χωρίς να εξετάζεται το αν ο επίσκοπος αυτός ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας ή εκτρέπεται σε κακοδοξίες και οικουμενιστικές συμπλέξεις– αντιστρέφει την πατερική παράδοση.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, η υπακοή προς την εκκλησιαστική αρχή και τον επίσκοπο δεν είναι ποτέ άνευ όρων ή τυφλή. Όταν ένας επίσκοπος παρεκκλίνει από την Ορθόδοξη Πίστη και κηρύττει αιρετικές διδασκαλίες, οι Ιεροι Κανόνες (όπως ο ΙΕ΄ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου) όχι απλώς επιτρέπουν, αλλά επαινούν τους κληρικούς που διακόπτουν την κοινωνία και το μνημόσυνο μαζί του, προκειμένου να προστατεύσουν την ακεραιότητα της πίστης.

 Συνεπώς, η αντίληψη ότι η κανονικότητα διατηρείται έστω και με την υποταγή σε έναν επίσκοπο που προδίδει την Παράδοση συνιστά διοικητικό φετιχισμό και αλλοίωση του συνοδικού χαρακτήρα της Εκκλησίας.

ΠΕΡΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ (ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!!)

Οι ευθύνες και η κανονικότητα της Ιεραρχίας κατά το 1974

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1974, μια ομάδα Μητροπολιτών (συγκεκριμένα οι Δημητριάδος Ηλίας, Λαρίσης Θεολόγος, Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος, Αττικῆς Νικόδημος, Χαλκίδος Νικόλαος και Τρίκκης Σεραφείμ) έστειλε επιστολή στον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Σε αυτήν εξήγησαν ότι το 1974 ήταν αδύνατον να τεθεί θέμα παράτυπων εκλογών και χειροτονιών για τους νέους Μητροπολίτες. Ο λόγος ήταν πως, σύμφωνα με την αυστηρή κρίση πολλών Ιεραρχών, κανένας Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν μπορούσε να θεωρηθεί απολύτως «κανονικός». Οι συνεχείς διοικητικές αλλαγές, οι μεταρρυθμίσεις και οι βίαιες παρεμβάσεις του παρελθόντος είχαν ως αποτέλεσμα όλες οι εκλογές και οι χειροτονίες των επισκόπων να παρουσιάζουν κανονικές αδυναμίες.

Η ομολογία του Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου

Σε έγγραφό του στις 12 Ιανουαρίου 1974 προς την Ιεραρχία, ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος απάντησε κατηγορηματικά στο ερώτημα αν η σημερινή Ιεραρχία διαθέτει απόλυτη κανονικότητα,ως εξής;

«Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, πρῶτον, διότι ὡς καὶ εἰς πρόσφατα τηλεγραφήματά μου ἐτόνισα, ὅλοι φέρομεν ἐν ἑαυτοῖς προπατορικὸν ἁμάρτημα ἀντικανονικότητος, ἀμέσως ἤ ἐμμέσως, ἐκ τῆς Ἱεραρχίας, τὴν ὁποίαν ἐδημιούργησεν ἡ ἀντικανονικὴ πενταμελὴς ἀριστίνδην σύνοδος τοῦ 1922, ἡ ὁποία ἀνέδειξεν Ἀρχιεπίσκοπον τὸν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, καὶ μάλιστα διὰ τριῶν μόνον ψήφων. Ὑπὸ τῆς Συνόδου αὐτῆς ἐξελέγησαν καὶ οἱ Μητροπολῖται Χαλκίδος Γρηγόριος, Κορινθίας καὶ εἶτα Ἀθηνῶν Δαμασκηνός, Ἀκαρνανίας Κωνσταντῖνος, Ἠλείας Ἀντώνιος, Κυθήρων καὶ εἶτα Λαρίσης καὶ εἶτα Ἀθηνῶν Δωρόθεος, Κερκύρας καὶ εἶτα Ἀμερικῆς καὶ Κων/λεως Ἀθηναγόρας καὶ τέλος Καρυστίας καὶ εἶτα Χίου Παντελεήμων, οἵτινες ἐχειροτόνησαν ἄλλους, ἐκεῖνοι ἄλλους κ.ο.κ. Ὅλοι, λοιπόν, λόγῳ προελεύσεως ἔχομεν ἐν ἑαυτοῖς τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα τῆς ἀντικανονικότητος. “Ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω” κατὰ τῶν ἄλλων. »Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, δεύτερον, διότι εἰς τὴν παροῦσαν Σύνοδον παρακάθηνται Ἱεράρχαι, ἐκλεγέντες ὑπὸ τῆς Ἀριστίνδην Συνόδου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δαμασκηνοῦ. »Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, τρίτον, διότι οἱ ἡμίσεις περίπου ἐκ τῶν Συνέδρων τῆς παρούσης Συνόδου εἶναι συναυτουργοὶ τῶν μετὰ τὸ 1967 γενομένων. »Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, τέταρτον, διότι τὸ σύνολον τῶν μελῶν τῆς παρούσης Συνόδου, ἤ τουλάχιστον ἡ συντριπτικὴ πλειονότης, ἔλαβον χειροτονίαν Διακόνου ἤ Πρεσβυτέρου ἤ καὶ ἀμφοτέρας εἰς ἡλικίαν κατωτέραν τῆς ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὁριζομένης, καὶ κινδυνεύουν, ἄν ἐφαρμοσθῇ ἡ ἀπόλυτος κανονικὴ ἀκρίβεια, τὴν ὁποίαν ἐν τούτοις ζητοῦμεν μετὰ λυσσώδους ἐπιμονῆς προκειμένου περὶ τῆς ἐκλογῆς τῶν μετὰ τὸ 1967 Ἱεραρχῶν, κινδυνεύουν, ἄν ἐφαρμοσθῇ ἡ κανονικὴ ἀκρίβεια, ὄχι μόνον νὰ ἀποκλεισθοῦν ἐκ τῆς παρούσης Συνόδου, ὄχι μόνον νὰ χάσουν τὴν ἐπισκοπήν των, ἀλλὰ νὰ καθαιρεθοῦν τελείως ἀπὸ πάσης ἱερατικῆς ἐξουσίας, δεδομένου ὅτι ποινὴν καθαιρέσεως ἐπιβάλλουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες διὰ τὴν τοιαύτην παράβασιν. »Ἐπαναλαμβάνω τοὺς λόγους τῶν τηλεγραφημάτων μου: “Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος οὐδεὶς Ἱεράρχης εὑρεθήσεται κανονικὸς ἀπὸ ρύπου ἀντικανονικότητος”. Καί:“Ἐὰν ἀντικανονικότητος παρατηρήσεις ἐν ἡμῖν, Κύριε, Κύριε, τίς ὑποστήσεται;”…Προσφυέστατα ἐγράφη προχθὲς εἰς ἡμερησίαν ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν, ὅτι ἄν θέλῃ ἡ Πολιτεία νὰ εὕρῃ Ἐπισκόπους ἀνεπιλήπτου κανονικότητος, ἵνα αὐτοὶ καὶ μόνοι ἀναδείξουν τὸν νέον Ἀρχιεπίσκοπον, μίαν λύσιν ἔχει: Νὰ ζητήσῃ παρὰ τοῦ Θεοῦ ὅπως στείλῃ καὶ πάλιν εἰς τὴν γῆν τοὺς 12 Ἀποστόλους!» (Σπ. Καρατζαφέρη, Φάκελλος Ἐκκλησία, σελ. 137, 139).

 

ΣΧΟΛΙΑ. Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, κληθείς να απαντήσει αν η σημερινή Ιεραρχία διαθέτει απόλυτη κανονικότητα, ήταν κατηγορηματικός, απαντώντας αρνητικά και  επισημαίνει ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΗΜΕΙΑ.

1. Όλοι κουβαλούν μια έμμεση ή άμεση αντικανονικότητα από την πενταμελή «Αριστίνδην» Σύνοδο του 1922, η οποία εξέλεξε τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Παπαδόπουλο με μόλις τρεις ψήφους και ανέδειξε επισκόπους που στη συνέχεια χειροτόνησαν άλλους.

2. Στην τότε Σύνοδο συμμετείχαν Ιεράρχες που είχαν εκλεγεί από την αντίστοιχη Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.

3.Περίπου οι μισοί σύνεδροι της Συνόδου θεωρούνταν συναυτουργοί των γεγονότων που ακολούθησαν το 1967.

4. Η συντριπτική πλειονότητα των μελών της Συνόδου είχαν χειροτονηθεί διάκονοι ή πρεσβύτεροι σε ηλικία μικρότερη από αυτήν που ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες. Εάν εφαρμοζόταν με απόλυτη αυστηρότητα το γράμμα των κανόνων –το οποίο πολλοί ζητούσαν επίμονα μόνο για τους νέους Ιεράρχες–, τότε τα σημερινά μέλη δεν θα έχαναν απλώς τις θέσεις ή τη συμμετοχή τους στη Σύνοδο, αλλά θα κινδύνευαν με πλήρη καθαίρεση από κάθε ιερατική εξουσία.

 

Αρχιμ. Ε.Ο.  «Αν διαστραφεί το μυαλό του ιερέως και πεί ότι εγώ τα ξέρω καλύτερα από τον επίσκοπο και ο επίσκοπος μου είναι έτσι, είναι αλλιώς, είναι λάθος, είναι στραβός, είναι αιρετικός, είναι και κάνει να φύγει και πεί εγώ δεν θέλω κοινωνία με αυτόν τον επίσκοπο, τελείωσε αυτός ο ιερεύς. παύει να είναι ιερεύς, γιατί την ιεροσύνη του από τον επίσκοπο την αντιλεί». από τον επίσκοπο που τον χειροτόνησε την αντιλεί, δεν την πήρε μόνος του».

 

ΣΧΟΛΙΑ.   Ο ομιλητής παρουσιάζει τον χαρακτηρισμό ενός επισκόπου ως «αιρετικού» από τον ιερέα ως υποτιθέμενη «διαστροφή του μυαλού». Ωστόσο, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Παράδοση, όταν ένας επίσκοπος εκπίπτει στην αίρεση «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ο χαρακτηρισμός του ως αιρετικού δεν αποτελεί έπαρση ή αυθαιρεσία του κληρικού, αλλά θεμελιώδες ορθόδοξο κριτήριο πίστης.

Σύμφωνα με τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, οι κληρικοί που διακόπτουν το μνημόσυνο επισκόπων οι οποίοι κηρύττουν δημόσια κακοδοξίες όχι μόνο δεν «τελειώνουν» κανονικά, αλλά επαινούνται, διότι αποκόπτονται από την κοινωνία της πλάνης πριν από τη συνοδική καταδίκη, προστατεύοντας το ποίμνιο και την ακεραιότητα του Σώματος της Εκκλησίας.

Ο ομιλητής χρησιμοποιεί το γεγονός ότι η ιεροσύνη μεταδίδεται διαδοχικά μέσω της χειροτονίας για να θεμελιώσει μια απόλυτη και άνευ όρων εξάρτηση του κληρικού από τον εκάστοτε επίσκοπο. Ωστόσο, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Παράδοση, η χάρη της ιεροσύνης δεν αποτελεί προσωπικό ιδιοκτησιακό αγαθό του επισκόπου το οποίο μπορεί να αφαιρέσει αυθαιρέτως ή εκβιαστικά όταν ο κληρικός ομολογεί την ορθή πίστη.

Η αντίληψη ότι ο επίσκοπος αποτελεί πηγή της ιεροσύνης με τρόπο απόλυτο και ανεξάρτητο από την ορθοδοξία της πίστης του θυμίζει περισσότερο το παπικό δόγμα του αλάθητου και όχι τη συνοδική και πατερική παράδοση της Εκκλησίας. Στην Ορθοδοξία, η εξουσία του επισκόπου δεν είναι αυθαίρετη ούτε αυτόνομη· περιορίζεται από την ακρίβεια της πίστης και των Ιερών Κανόνων.

Όταν ένας επίσκοπος εκπίπτει της Ορθόδοξης Πίστης και επιβάλλει κακοδοξίες, η διακοπή της κοινωνίας μαζί του (η αποτείχιση) δεν συνιστά αυθαίρετη πράξη αποστασίας από την ιεροσύνη, αλλά αντίθετα αποτελεί επιβεβλημένο αγώνα για τη φύλαξη των Ιερών Κανόνων και της Εκκλησιαστικής Αλήθειας. Συνεπώς, ο ισχυρισμός ότι ο ιερέας χάνει την ιεροσύνη του επειδή αρνείται να ακολουθήσει έναν επίσκοπο στην πλάνη αντιστρέφει την εκκλησιαστική πραγματικότητα.

Αρχιμ. Ε.Ο.  «για να πει α τώρα δεν μ' αρέσει ο επίσκοπος επειδή θεωρώ εγώ που τα ξέρω όλα ας πούμε, ... ότι έχει παρεκλίνει κόβω τις σχέσεις μαζί του, τελείωσε ο ιερεύς αυτός».  «χάνει την ιεροσύνη του αυτοδικαίως και οτι και να κάνει από κει και πέρα είναι αντικανονικό, άκυρο και αλίμονο σε εκείνους τους δυστυχείς που θα πέσουν στα χέρια τους».  «Στα χέρια του έχουν εξασφαλίσει σουίτα στην κόλαση μαζί του».

 

ΣΧΟΛΙΑ. Ο ομιλητής απαξιώνει την απόφαση ενός κληρικού να διακόψει τις σχέσεις του με επίσκοπο τον οποίο θεωρεί ότι έχει παρεκκλίνει, χαρακτηρίζοντάς την ως προϊόν εγωισμού («επειδή θεωρώ εγώ που τα ξέρω όλα»). Μάλιστα, προχωρά σε βαρύτατους αφορισμούς, υποστηρίζοντας ότι ο εν λόγω ιερέας χάνει την ιεροσύνη του αυτοδικαίως, πως ό,τι κάνει είναι «αντικανονικό και άκυρο», και φτάνοντας στο σημείο να δηλώσει για τους πιστούς που θα τον ακολουθήσουν ότι «έχουν εξασφαλίσει σουίτα στην κόλαση μαζί του». Επιχειρεί να παρουσιάσει την αποτείχιση –δηλαδή την κατά τους Ιερούς Κανόνες διακοπή μνημοσύνου και κοινωνίας λόγω προφανούς εκτροπής στην πίστη– όχι ως πράξη ιερού καθήκοντος και συνείδησης, αλλά ως δήθεν υποκειμενική και εγωιστική επήρεια. Πρόκειται για μια τυπική τακτική αποδόμησης της ορθόδοξης ακρίβειας, όπου η υπεράσπιση της Παράδοσης βαφτίζεται «αυtοδικία» και «εγωισμός».

Οι απειλές περί «σουίτας στην κόλαση» για τους πιστούς που ακολουθούν ομολογητές κληρικούς αποτελούν ακραία κινδυνολογία και ψυχολογική βία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η σωτηρία δεν εξαρτάται από την υποταγή σε επισκόπους που συμπλέκονται με την πλάνη και τον οικουμενισμό, αλλά από την παραμονή στην ακεραιότητα της Ορθόδοξης Πίστης, όπως την παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Συνεπώς, η πραγματική πνευματική απειλή δεν βρίσκεται στην αποτείχιση από την αίρεση, αλλά στην κοινωνία με αυτήν.

Αρχιμ. Ε.Ο.  «Και λέει ο Παλαμάς, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ότι όποιος λοιπόν δεν έχει χωριστεί, δεν έχει αφοριστεί, δεν έχει ξεχωρίσει τον εαυτό του, δεν έχει ουσιαστικά αποτειχιστεί από τον Πατριάρχη, δεν μπορεί να είναι ορθόδοξος. Αντιθέτως, όποιος αφορίστηκε και αποκόπηκε από τον Πατριάρχη λόγω της ορθοδοξίας είναι πραγματικά μεταξύ των χριστιανών».

 

• ΣΧΟΛΙΑ. : Ο ομιλητής επικαλείται τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά για να υποστηρίξει ότι «όποιος δεν έχει αποτειχιστεί από τον Πατριάρχη δεν μπορεί να είναι ορθόδοξος», αντιστρέφοντας το νόημα και παρουσιάζοντας την αποκοπή από έναν Πατριάρχη ως δήθεν «αντιοθόδοξη».

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, όπως και όλοι οι μεγάλοι Ομολογητές (όπως ο Μάξιμος ο Ομολογητής), αγωνίστηκε ακριβώς ενάντια στις αυτοκρατορικές και πατριαρχικές παρεκκλίσεις και κακοδοξίες. Οι Άγιοι ποτέ δεν δίδαξαν ότι η κοινωνία με έναν αιρετίζοντα ή συγκρητιστή Πατριάρχη αποτελεί κριτήριο της Ορθοδοξίας. Αντιθέτως, η Εκκλησία ορίζεται από την ομολογία της ορθής πίστης και όχι από την τυπική υπόταξη σε θρόνους που συμπλέκονται με την πλάνη. Όποιος κοινωνεί με την αίρεση, αυτομάτως τίθεται εκτός του σώματος της Αλήθειας, ανεξάρτητα από το ποιον θρόνο κατέχει., στα οποία αναλύεται η θεολογική και κανονική σχέση του ιερέα με τον Επίσκοπό του και απαντητικά σχόλια στις αντορθόδοξες απόψεις του.