Μία αξιόλογη διαδικτυακή συζήτηση με θέμα «Η ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο ΙΕ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΒ ΣΥΝΟΔΟΥ (ΜΕΡΟΣ -Β)

 

ΜΕΡΟΣ -Β

Κ.Φ -Λέτε π. Δημήτριε : “Εφόσον οι αποτειχισμένοι δεν αποτελούν αναγνωρισμένη νομική θρησκευτική κοινότητα … θα έπρεπε να κινούνται με τους όρους της Εκκλησίας των Κατακομβών” δηλαδή κρυφά και όχι φανερά, διαδικτυακά για να μη διωχτούν από τον Επίσκοπο ή το κράτος ,σωστά ;
Αν είναι ετσι , τότε που αναφέρετε ο Χριστός στο «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου» , «Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν·»«Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται»
και ποιος αποτειχισμένος ιερέας διώκεται σήμερα; μήπως γιατί δεν είναι ορθά αποτειχισμένος ; μήπως για το λόγο αυτό δεν πέτυχε η αποτείχιση γιατι δεν έχει την Ανωθεν ομολογιακή ευλογία ; μήπως γιατι ετσι το ακατήχητο ποίμνιο θα παραμένει εγκλωβισμένο στα οικουμενιστικά διλήμματα μέσα στην εκκλησία -ναούς των ψευδοεπισκόπων ;
Λέτε επίσης π. Δημήτριε : «Ακόμη και αν η αρχική αφορμή για την αποτείχιση είναι θεολογικά ορθή … η αυθαίρετη είσοδος κληρικών σε ξένη επαρχία ή δημιουργία ναών (χωρίς εκκλησιαστική και νομική κάλυψη) και η άσκηση ποιμαντικού έργου χωρίς την άδεια του τοπικού κανονικού επισκόπου .. συνιστούν σαφή παράβαση εκκλησιαστικών Κανόνων και η μετατροπή ενός ιδιωτικού χώρου σε ναό και η τέλεση μυστηρίων εν αγνοία του τοπικού Μητροπολίτη συνιστά κλασική περίπτωση παρασυναγωγής και αυθαίρετης δημιουργίας «ανεξάρτητου θυσιαστηρίου»
Δηλαδή ο αιρετικός επίσκοπος αν και «ψευδοεπίσκοπος» όπως τον ονομάζετε και πολύ σωστά κρατάει την Εξουσία του(Καισαροπαπισμός ) γιατί ο Πέτρος και οι Απόστολοι αρνήθηκαν να υπακούσουν στο τότε Iερατείο που σταύρωσε τον Χριστό με το «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» , ενώ οι σημερινοί Ψευδοεπίσκοποι και σταυρωτές του Χριστού εχουν την εξουσία αυτή να δικάζουν και να διώκουν τους αποτειχισμένους και οι ιερείς τους πρέπει να τους κάνουν υπακοή ;Εδώ δεν ισχύει το «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» ; Δεν ισχύει το «Το γράμμα αποκτείνει, το δε Πνεύμα ζωοποιεί. Πολλά γαρ των θείων Γραφών εάν κατά το γράμμα νοήσωμεν, εις αθέσμους βλασφημίας περιπεσούμεθα»;

fdathanasiou. Η επίκληση της «Εκκλησίας των Κατακομβών» δεν σημαίνει ούτε υποχώρηση από την ομολογία, ούτε αποσιώπηση της αλήθειας. Στην πατερική και εκκλησιαστική παράδοση, η μυστικότητα των πρώτων χριστιανών δεν υπήρξε πράξη δειλίας ή άρνησης του Χριστού, αλλά μέτρο προστασίας της ευχαριστιακής κοινότητας από τις ποινικές συνέπειες της παράβασης των τότε και  κρατικών νόμων.
Ο νόμος του ελληνικού Κράτους (απαράδεκτος γιατί καταργεί την ανεξιθρησκεία) σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία ευκτηρίων οίκων και θρησκευτικών χώρων)  δεν αφορά το δόγμα, ούτε απαιτεί την άρνηση του Χριστού. Αποτελεί γενικό διοικητικό, πολεοδομικό και δημόσιο κανονισμό που αποσκοπεί στη δημόσια τάξη, την ασφάλεια και την προστασία της κοινωνίας.
Εύλογα τίθεται το ερώτημα: Είναι δυνατόν η δημόσια λατρεία των αποτειχισμένων, οι οποίοι αρνούνται να εφαρμόσουν τον εν λόγω νόμο, να θεωρείται «ομολογία», εφόσον ο νόμος δεν ζητά την άρνηση της πίστης αλλά την τήρηση συγκεκριμένων πολεοδομικών και διοικητικών κανόνων;
Η γνήσια έννοια της ομολογίας ισχύει όταν ο εκάστοτε «Καίσαρας» απαιτεί αλλαγή του φρονήματος και της πίστης.
• Ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής αρνήθηκε να πειθαρχεία στον κρατικό «Τύπο» του Κώνσταντος, ο οποίος απαγόρευε τη συζήτηση για τα δύο θελήματα στο όνομα μιας ψευδούς «ειρήνης», τονίζοντας ότι η επιβαλλόμενη από το κράτος σιωπή ισοδυναμεί με αναίρεση των δογμάτων.
• Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης αντιτάχθηκε στη Μοιχοσύνοδο (809), όταν η πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία επιχείρησαν να θεσμοθετήσουν την εξαίρεση των βασιλέων από τους θείους νόμους.
«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ...» (Μτθ. ι΄ 32): Ο Χριστός καλεί σε ανοιχτή ομολογία. Ωστόσο, άλλο η ομολογία πίστεως και άλλο η αντιδικία για καθαρά νομικά και πολεοδομικά ζητήματα.
«Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν...» (Ιω. ιε΄ 20) και «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην... διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. γ΄ 12). Ο διωγμός για χάρη του Ευαγγελίου αποτελεί τιμή. Το καίριο ερώτημα είναι αν ο διωγμός που ενδεχομένως βιώνει κάποιος προέρχεται «ἕνεκεν δικαιοσύνης» και ομολογίας Χριστού, ή αν αποτελεί συνέπεια μιας αυτοεπιλεγμένης σύγκρουσης με την Πολιτεία για καθαρά νομικά θέματα.
Επιπλέον, επειδή ο νόμος περί λειτουργίας ναών προϋποθέτει την άδεια των τοπικών  επισκόπων—διαδικασία ανέφικτη για τους αποτειχισμένους—η επίκληση των κατακομβών συχνά συγκαλύπτει μια ΝΟΜΙΚΗ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ. Ο κρατικός νόμος προβλέπει σαφείς διοικητικές και ποινικές κυρώσεις, καθώς και τη σφράγιση χώρων που λειτουργούν αυθαίρετα. Ένας αποτειχισμένος ιερέας που λειτουργεί δημόσια αλλά παράνομα, τιμωρείται από την Πολιτεία, ενώ κανονικά η αυθαίρετη αυτή δράση εγκυμονεί τον κίνδυνο καθαίρεσης.
Το βιβλικό ρητό των Αποστόλων «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε΄ 29) αναφέρεται αποκλειστικά στην άρνηση υπακοής σε εντολές που καταργούν ανοιχτά τον θείο νόμο (όπως η απαγόρευση του κηρύγματος). Ωστόσο, ούτε οι Απόστολοι ούτε οι Άγιοι Πατέρες ίδρυσαν ποτέ παράλληλες, αποκομμένες δομές εκτός της κανονικής τάξης, ούτε αυτοανακηρύχθηκαν αυτόνομα κέντρα εξουσίας.
Ο αποτειχισμένος κληρικός δεν αποτελεί Σύνοδο. Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου παρέχει το δικαίωμα και το χρέος της διακοπής του μνημοσύνου, αλλά δεν δίνει στον απλό κληρικό την εξουσία να καθαιρεί, να αφορίζει ή να κηρύσσει τα μυστήρια του επισκόπου του ως αυτόματα ανυπόστατα. Η αυθαίρετη μετακίνηση κληρικών σε ξένες επαρχίες, η ίδρυση παράλληλων ναών και δικαιοδοσιών, καθώς και η άσκηση ποιμαντικού έργου χωρίς κανονική άδεια, συνιστούν βαριά κανονική παράβαση. Τέτοιες πρακτικές μετατρέπουν μια ορθόδοξη ένσταση σε αναρχία, προτεσταντικού τύπου αυτονομία και παρασυναγωγή.
Συμπέρασμα
Ένας επίσκοπος είναι δυνατόν να έχει διολισθήσει σε πλάνη, αλλά η Εκκλησία, ως θεανθρώπινος οργανισμός, λειτουργεί με κανόνες συνοδικότητας. Η λύση στην ορθόδοξη παράδοση δεν είναι η αυθαίρετη δημιουργία «ιδιωτικών εκκλησιών» και ανεξάρτητων θυσιαστηρίων από κάτω προς τα πάνω, αλλά η συνοδική κρίση και η ομολογιακή μαρτυρία εντός του ευρύτερου εκκλησιαστικού σώματος.

---------------------------------------------------------------------------------

K.Φ.Λέτε π. Δημήτριε : " Ένας επίσκοπος είναι δυνατόν να έχει διολισθήσει σε πλάνη, αλλά η Εκκλησία, ως θεανθρώπινος οργανισμός, λειτουργεί με κανόνες συνοδικότητας"
Συγχωρήστε με , αλλά σήμερα δεν μιλάμε για Ενα (1) επίσκοπο ,αλλά για το σύνολο των επισκόπων ! Στα έσχατα χρόνια που ζούμε , πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν θα υπάρχει Ορθόδοξη Ιεραρχία για να καταδικάσει τους αιρετικούς οι οποίοι ως όργανα του σατανά θα κυριαρχήσουν επί των απολυμένων.
Προετοίμασαν τον δρόμο, θα φέρουν τον αντίχριστο και εμεις (εσείς) μιλάμε και τονίζουμε το "γράμμα του νόμου" οτι δηλαδή οι αιρετικοί επίσκοποι πρόδρομοι του αντιχρίστου εχουν Ιερωσύνη και μυστήρια για τους "εν αγνωσία" πιστούς και μολυσμό για τους "εν γνώσει" !
Αρα αυτό η Ιερωσύνη των επισκόπων σήμερα είναι δευτερεύον
γιατι το πρωτεύον είναι η σωτηρία της ψυχής μας και το βλέπουμε στην πράξη οτι κόσμος στην πλειοψηφία του ακολουθει την αιρεση και χάνεται μεσα σ αυτήν πεθαίνοντας (πρίν έλθει η Σύνοδος) και στην αποτείχιση ελάχιστοι "το μικρό ποίμνιο" !
και πάλι
«Στα ἒσχατα χρόνια το κακό και ἡ αἳρεση θα ἒχουν τόσο ἐξαπλωθεῖ, πού οἱ πιστοί δεν θα βρίσκουν Ἰερέα και Ποιμένα να τους προστατέψει ἀπό την πλάνη και να τους συμβουλεύσει στη Σωτηρία. Τότε οἱ πιστοί, δεν θα μποροῦν να δεχθοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπό ἀνθρώπους, ἀλλά ὁδηγός τους θα εἶναι τα κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων.Ἰδίως σε αὐτήν την ἐποχή ὁ κάθε πιστός θα εἶναι ὑπεύθυνος για ὃλο το πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας» (Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς)

Fdathanasiou: Η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένας ανθρώπινος οργανισμός που μπορεί να εκμηδενιστεί ή να μείνει εντελώς χωρίς τη χάρη του Θεού. Ο Χριστός υποσχέθηκε ότι «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Ακόμη και αν η πλειοψηφία της Ιεραρχίας φανεί ανάξια ή διολισθήσει σε πλάνη, η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού διατηρείται από το Άγιο Πνεύμα.
Η Εκκλησία έχει περάσει και στο παρελθόν από μεγάλες κρίσεις (όπως η Αρειανική έριδα, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων υπέγραψε αλλοδοξίες). Ακόμη και τότε, όμως, η αλήθεια διαφυλάχθηκε όχι από τη διάλυση της θεσμικής συνέχειας, αλλά από ομολογητές (όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ή ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός) που κράτησαν τη συνοδική και πατερική παράδοση.
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, τα Μυστήρια δεν εξαρτώνται από την προσωπική αγιότητα ή ακόμη και από την ορθοφροσύνη του τελούντος επισκόπου ή ιερέα, εφόσον η Εκκλησία δεν τον έχει καθαιρέσει συνοδικά. Ο αγιασμός δίνεται από τον ίδιο τον Χριστό δια του Αγίου Πνεύματος. Η απόρριψη συλλήβδην της Ιερωσύνης οδηγεί σε προτεσταντικές αντιλήψεις περί αοράτου Εκκλησίας.
Ο Άγιος Ιωάννη Μαξίμοβιτς τονίζει πράγματι τη δυσκολία των εσχάτων και την τεράστια ευθύνη του καθενός μας να γνωρίζει την πίστη του μέσα από τα κείμενα των Αγίων Πατέρων. Ωστόσο, η πατερική παράδοση ποτέ δεν ερμήνευσε αυτή την επαγρύπνηση ως αυτοδικαίωση διάσπασης της Εκκλησίας ή ως αυτοανακήρυξη σε κριτή των πάντων χωρίς συνοδική αναφορά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ …