“ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΚΑΛΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ”

 

 

Η τελευταία, για την εκκλησιαστική περίοδο, ιερατική Σύναξη έγινε στο δεύτερο δεκαήµερο του Μαΐου (Δευτέρα 18 του µηνός), εν όψει του ερχόµενου Καλοκαιριού. Ο δεσπότης εκτός των άλλων, απηύθυνε προς τους ιερείς  και διάφορες ποιµαντικές παραινέσεις. Μία που χρήζει ιδιαίτερη σηµασία και σόκαρε κάποιους ιερείς που σιγοµουρµούρισαν, ήταν που τους προέτρεψε λέγοντας: “Να γίνετε καλοί επαγγελµατίες”.

Τι είναι αυτά που λέτε, δέσποτα! Εσείς οι επίσκοποι, όταν επιθέτετε τα χέρια σας στο νεοχειροτονούµενο ιερέα, του µεταβιβάζετε τη µαρτυρία και την πίστη των Αποστόλων και συνδέετε το νέο ιερέα µε την αποστολική παράδοση και όχι µε επαγγελµατική επιχειρηµατικότητα.

Ο ιερέας αναλαµβάνει να εκπληρώνει µε ακρίβεια, πίστη, αξιοπρέπεια και απλότητα όλες τις τελετές που ορίζονται από την Εκκλησία. Ο ιερέας έχει ως αποστολή την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, ως επανάληψη της ιερατικής πράξης, την οποία ο Σωτήρας µας Χριστός πραγµατοποίησε κατά το Μυστικό Δείπνο, την προηγούµενη ηµέρα του θανάτου Του.

Η αποστολή δεν είναι “φιγουρίνια” της στιγµής που να αλλάζουν, όπως αλλάζει κάθε στιγµή η ροή του αέρα. Είναι φορείς του µηνύµατος του ουρανού, το οποίο είναι αιώνιο και αναλλοίωτο και είναι το µόνο ικανό να δείξει το δρόµο στην ακυβέρνητη και ακαθοδήγητη εποχή και δεν είναι επαγγελµατίας.

Από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας οι επίσκοποι και οι ιερείς εγκαθιδρύθηκαν, για να συνεχίσουν το έργο των αγίων Αποστόλων και όχι να γίνουν επαγγελµατίες. Ήταν επιφορτισµένοι να παρουσιάζουν, όσο είναι δυνατόν, χωρίς διακοπή την παράδοση της αποστολικής πίστεως και όχι να µαθητεύουν επαγγελµατισµό. Έγιναν µεταφορείς του Λόγου και των µυστηρίων, ώστε να πραγµατοποιούν στο όνοµα Εκείνου τις Ιερές Πράξεις και όχι να το κάνουν από επαγγελµατισµό κ.ά.

Ο δεσπότης- µε αυτά που τους είπε- θέλει να γίνουν οι ιερείς καλοί Επαγγελµατίες -µπερδεψε την αποστολή µε το επάγγελµα-  και όχι αυτό που τάχθηκαν από τη στιγµή της χειροτονίας να είναι ενωµένοι µε το πρόσωπο και το έργο του Σωτήρος Χριστού. Περί της αποστολής του ιερέως, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο λειτουργιολόγος καθηγητής Ιωάν. Φουντούλης ότι «ο ιερεύς είναι το λειτουργικόν πνεύµα, ο άγγελος του Θεού, ο τύπος του Χριστού, το ασίγητον στόµα της Εκκλησίας, ο διάκονος του Θεού, το όργανον της αναγεννήσεως και σωτηρίας του κόσµου εις τα χείρας του Τριαδικού Θεού» (“Λειτουργικά θέµατα”, τόµος Γ΄, Θεσ/νίκη).

   Ταύτα για σήµερα , άγιε Δέσποτα!

Εφ. Αγώνας

 

 

 

Ο Λαρίσης “συνεπής” λόγων και πράξεων

(Αφήνω σε σένα αναγνώστα µου να γραδάρεις µόνος σου

Το βαθµό συνέπειας λόγων και πράξεων)

«Χαζολογήματα δε θα ανεχθώ…»

 

 

Σεβαστό το ωµοφόριο του δεσπότη, σεβαστότερη και πανίερη η εντιµότητα που θεµελιώνει και ταυτόχρονα, οικοδοµεί τη ζωή της Εκκλησίας Ιησού Χριστού.

Είναι “συνεπείς” οι υποσχέσεις λόγων και έργων του σεβασµιότατου µετά από επτά και πλέον χρόνια, γιατί σας άκουσε ο λαός κατηγορηµατικά να λέτε: «από δω και εµπρός δε θα ανεχθώ ένας ναός να χτίζεται για πάρα πολλά χρόνια… Από το θεµέλιο λίθο στα πέντε χρόνια θα κάνουµε εγκαίνια. Χαζολογήµατα δεν θα ανεχτώ…». Ξεπέρασε ο χρόνος και τώρα έχει όλο το δικαίωµα ο πιστός λαός να σας καταλογίσει, όπως αυτός νοµίζει, διότι οι διαβεβαιώσεις σας έχουν µείνει σε λόγια και αυτά αεράτα. Αυτή τη στιγµή, όπως το γνωρίζουν, δεν υπάρχει σε νεοαναγειρόµενο ναό στα οκτώ χρόνια, που είστε επίσκοπος και ποιµήν στη µητρόπολη Λάρισας, να έχετε βάλει ένα τούβλο πάνω σε άλλο.

Πολλά τα λόγια σας αλλά κανένα αποτέλεσµα, κοµπολόι υποσχέσεων µε κούφιες χάνδρες. Είπατε, φωνάξατε, καυχηθήκατε, υποσχεθήκατε αλλά… έργο µηδέν, τα δε µπετοσίδερα που στέκουν αγέρωχα πάνω από τα υπόγεια, σκουριάζουν.

Οι πιστοί εκείνοι που άνοιγαν το χέρι και την καρδιά και πρόσφεραν τον οβολό τους, έβλεπαν ότι η δωρεά τους έπιανε τόπο και δε σπαταλούνταν, αλλά επενδύονταν µε σοβαρότητα και ευθύνη, σε οικοδοµές λατρείας για τις πνευµατικές τους ανάγκες, γιαυτό συνέχιζαν να προσφέρουν και να βοηθούν. Από την ώρα, που τα βιβλιάρια των ερανικών επιτροπών αφαιρέθηκαν από τους ανθρώπους που οι ίδιοι αναθέσαν και µε σεβασµό, εντιµότητα και προσεκτικότητα διαχειρίζονταν τις εισφορές των πιστών, τα µαζέψατε στη µητρόπολη (άγνωστο γιατί;). Γι΄αυτό ο λαός που είναι καχύποπτος, κουµπώθηκε, σταµάτησε να βάζει το χέρι στην τσέπη. Τους ερεθίζουν βέβαια και οι ψίθυροι που ακούγονται τακτικά από τα µέσα ενηµέρωσης και όλα αυτά τους εµβάλουν σε περίσκεψη και σε υποψία. Έτσι δεν έχουν άδικο, όταν  νιώθουν προδοµένη τη διάθεσή τους και ασέβεια στο να επιτρέπουν τη γλώσσα τους να κοινολογεί την οδύνη τους.

Η λαϊκή ευσέβεια από αιώνες εµπιστεύονταν τους συνανθρώπους που καθηµερινά συναναστρέφονται, γι’ αυτό έγιναν αλλού µεγάλα και θαυµαστά έργα και αλλού σεµνά και ταπεινά, όλα όµως τα έκτιζαν µε πολύ-πολύ σεβασµό και αγάπη.

Δέσποτα, εύχοµαι, να µπορέσετε να ανακατασκευάσετε τις εντυπώσεις και τους προβληµατισµούς που δηµιουργήσατε. Εύχοµαι έστω και καθυστερηµένα να αποδείξετε “εν τοις πράγµασιν’’ ότι χαζολογήµατα δε θα ανέχεσθε…”.

Συνέχεια στο επόµενο φύλλο

Ο “συνεπής” λόγων και πράξεων δεσπότης Λάρισας

 

Εφ. Αγώνας