Από τις αρχές της χρονιάς του 1453 περίεργα συμβάντα λάμβαναν χώρα στην Κωνσταντινούπολη, που προκάλεσαν την ανησυχία των κατοίκων. Αυτοί φοβόταν ότι ο Θεός τους είχε εγκαταλείψει και ότι το τέλος της Βασιλεύουσας, αλλά και το δικό τους, πλησίαζε.
Ο Μ. Κριτόβουλος γράφει: «…παράξενοι και ακατανόητοι σεισμοί, βρασμοί της γής, διάφορα ουράνια φαινόμενα όπως βροντές, αστραπές και τρομακτικοί κεραυνοί, εμφάνιση του σέλαος, ισχυροί άνεμοι, ακατάπαυστες βροχοπτώσεις και κατακλυσμοί, εμφανίσεις ασυνήθιστων αστεριών και λανθασμένες πορείες άλλων και πάλι εξαφάνισή τους και νέα αστέρια στην θέση τους με εκπομπές καπνού για πολύ χρόνο….Στους ναούς πολλές εικόνες έβγαζαν ιδρώτα, όπως επίσης και οι αναθηματικές στήλες και οι ανδριάντες των μεγάλων ανδρών…..εντελώς παράδοξα, συνέβαιναν σε γυναίκες και άνδρες επιληψίες και εκστάσεις…παλαιές ιστορίες ξανακούγονταν και διάφοροι παλαιότεροι χρησμοί επανεξετάζονταν… Τρείς ή τέσσερες ημέρες πριν ξεκινήσει αυτός ο πόλεμος κι ενώ όλοι οι κάτοικοι της Πόλης έκαναν λιτανεία με την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας και παρακαλούσαν τον Θεό, η εικόνα έπεσε ξαφνικά από τα χέρια αυτών που την κρατούσαν κάτω στην γή μπρούμυτα, χωρίς να προηγηθεί κάποια βίαιη κίνηση ή απροσεξία… έτρεξαν να την σηκώσουν, αλλά η εικόνα είχε κολλήσει στο έδαφος σαν να ήταν από μολύβι ασήκωτο και κανείς δεν μπορούσε να την αποκολλήσει. Σχεδόν ταυτόχρονα ακούστηκε ένα έντονο βογκητό και πολλοί απέδωσαν το πέσιμο της εικόνας σε υπερφυσικά αίτια. Στην μετατροπή του φόβου σε αληθινό εφιάλτη συντέλεσαν και τα ουράνια φαινόμενα που ακολούθησαν σχεδόν αμέσως. Σεισμικές βροντές και αστροπελέκια παρατηρήθηκαν και στην συνέχεια άρχισε να βρέχει, για να ακολουθήσει μετά από λίγο σφοδρή χαλαζόπτωση, με χαλάζι σε μέγεθος φουντουκιού. Ταυτόχρονα άνδρες και γυναίκες γονάτισαν συντετριμμένοι μέσα στα λασπόνερα. Και αποδύθηκαν σε μια σπαρακτική δέηση προς την Παναγία, να ευδοκήσει και να γίνει για μια ακόμα φορά ο ουράνιος σωτήρας τους, όπως τόσες φορές στο παρελθόν.
Την ίδια νύκτα σημειώθηκε έκλειψη της σελήνης. Είναι πολύ πιθανό να θεωρήθηκε ολική έκλειψη η πολύωρη εξαφάνισή της πίσω από τα κατάμαυρα σύννεφα, επειδή σύμφωνα με διαπρεπείς αστρονόμους δεν σημειώθηκε έκλειψη της σελήνης τότε στην Κωνσταντινούπολη. Ανεξάρτητα όμως του τι πραγματικά συνέβη, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι θεώρησαν το γεγονός «θεοσημία», δηλαδή κακό θεϊκό οιωνό και προμήνυμα ότι το οριστικό τέλος είναι πολύ κοντά. Τότε πολλοί θυμήθηκαν μια παλιά προφητεία που έλεγε ότι η Βασιλεύουσα δεν πρόκειται να περιέλθει σε χέρια βαρβάρων αν προηγουμένως «δεν εσκιάζετο το πρόσωπο της σελήνης»…
Την άλλη ημέρα ένα νέο σημάδι κατατρόμαξε τους κατοίκους: «ένα πυκνό νέφος σκέπασε όλη την πόλη από το πρωϊ ως το βράδυ. Αυτό ερμηνεύτηκε ως σημάδι αποδημίας του Θεού και ολοκληρωτικής εγκατάλειψης της Πόλης..». (Μιχαήλ Κριτόβουλου, Βυζαντίου Άλωσις, εκδόσεις Απ. Α. Χαρίση, Αθήνα 1999).
Την 24 του μηνός Μαϊου ένα επίσης τρομερό σημείο εμφανίστηκε. Την νύκτα πριν την Παρασκευή, έλαμψε ολόκληρη η Πόλη. Έτρεξαν οι φρουροί νομίζοντας ότι οι Τούρκοι έβαλαν φωτιά να κάψουν την Πόλη και άρχισαν να φωνάζουν. Πολλοί είδαν να βγαίνει ψηλά, από τα παράθυρα της Μεγάλης Εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, μεγάλη πύρινη φλόγα που αγκάλιασε γύρω-γύρω όλο τον τρούλο της. Αυτό κράτησε πολλή ώρα. Έπειτα μαζεύτηκε η φλόγα και έγινε ένα φώς ανέκφραστο και αμέσως υψώθηκε στους ουρανούς. Το φώς άγγιξε τον ουρανό, άνοιξαν οι ουράνιες πύλες, έλαβαν το φως και πάλι έκλεισαν. (Νέστωρ-Ισκεντέρης-Γ. Φραντζής Χρονικό).
Το σημάδι αυτό ερμηνεύτηκε ως απόδειξη ότι ο Θεός τους εγκατέλειψε και ήταν θέλημά Του να πληρώσουν τις αμαρτίες τους με τον χαμό της Πόλης.
Κάποια από αυτά τα σημάδια γίνονταν ορατά και από το στρατόπεδο του Μωάμεθ και προκαλούσαν προβληματισμό, ιδιαίτερα ένα πριν την τελική επίθεση στην Πόλη:
«Κάποιο φως λαμπερό κατέβαινε από τους ουρανούς και έμεινε όλη την νύκτα πάνω από την Πόλη, λές και ήθελε να την σκεπάσει. Όταν το πρωτοείδαν, έλεγαν ότι ο Θεός έχει οργιστεί με τους χριστιανούς και θέλει να τους κάψει…..Αργότερα όμως, όταν είδαν ότι ντροπιάζονταν συνέχεια και ότι τους γκρέμιζαν από τα τείχη και τις σκάλες, έλεγαν ότι ο Θεός πολεμάει μαζί με τους χριστιανούς, τους σκεπάζει και τους προστατεύει, γι΄αυτό και μείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς την θέλησή Του….Ο αμηράς (=σουλτάνος) και οι στρατιώτες του ήταν πολύ σκυθρωποί και λυπημένοι και εκείνος είχε αποφασίσει την επόμενη μέρα να λύσει την πολιορκία. Εκείνο όμως το βράδυ βλέπουν πάλι το ουράνιο φώς να κατεβαίνει. Τώρα όμως δεν απλωνόταν σαν τις άλλες φορές πάνω από την Πόλη, για να μείνει εκεί όλη την νύκτα, αλλά φάνηκε μόνο από μακριά και αμέσως ύστερα διασκορπίστηκε και χάθηκε.Όταν το είδαν αυτό ο αμηράς και οι δικοί του, καταχάρηκαν και άρχισαν να λένε. «Τώρα ο Θεός τους εγκατέλειψε». (Γ. Φραντζής, Χρονικό).
ΠΗΓΗ.ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ."ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΝΕΜΕΝΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΗ (Αναδημοσίευση απο το ιστολόγιο ΨΗΦΙΔΕΣ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου