ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2026 ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΡΑΣΚΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΖΡΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

 

Εισαγωγικά

Η  Πασχαλινή εγκύκλιος του Επισκόπου Ξενοφώντος και των λοιπών ιεραρχών της Επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης εν Εξορία είναι ένα κείμενο με έντονο θεολογικό, πνευματικό αλλά και πολιτικό περιεχόμενο. Είναι ένα κείμενο που συνδυάζει την Πασχαλινή χαρά με μια έντονη κραυγή διαμαρτυρίας για την τρέχουσα θρησκευτική και πολιτική κατάσταση στη Σερβία.

 

Βασικά σημεία της Εγκυκλίου

Α. Ο Επίσκοπος ξεκινά με την κλασική ορθόδοξη βιβλική αναφορά στις Μυροφόρες και τον άδειο Τάφο, από το κατά Λουκάν  Ευαγγέλιο

«Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη· μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι». (Λουκ. 24: 5-7)

 

Αυτά τα λόγια αποτελούν την κεντρική αναγγελία της Ανάστασης και το θεμέλιο της χριστιανικής πίστης. Ο Επίσκοπος Ξενοφών τα χρησιμοποιεί στην εγκύκλιό του για να υπενθυμίσει στους πιστούς ότι η ελπίδα δεν βρίσκεται στη φθορά και στον θάνατο, αλλά στη νίκη του Χριστού.

Στο πλαίσιο του κειμένου, η υπενθύμιση της προφητείας από τον Άγγελο έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Άγγελος δεν ανακοινώνει απλώς ένα γεγονός, αλλά καλεί τις Μυροφόρες να θυμηθούν ότι ο Χριστός είχε προειδοποιήσει τους μαθητές Του για την παράδοσή Του σε «χέρια αμαρτωλών», τη σταύρωση και την ανάστασή Του την τρίτη ημέρα. Η αρχική απορία των Μυροφόρων αναδεικνύει την ανθρώπινη αδυναμία να συλλάβει το θαύμα, ακόμη και όταν αυτό έχει προαναγγελθεί.

Παράλληλα, η ερώτηση «Γιατί ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;» φέρει έναν βαθύ διπλό συμβολισμό. Πέρα από την πνευματική ερμηνεία —ότι ο Χριστός είναι η ίδια η Ζωή και ο τάφος δεν μπορούσε να Τον κρατήσει— ο Επίσκοπος Ξενοφών δίνει και μια σύγχρονη διάσταση. Χρησιμοποιεί το εδάφιο για να ασκήσει κριτική σε όσους παραμένουν προσκολλημένοι σε μια πνευματική νέκρωση, όπως η τυπική προσκόλληση στον νόμο ή η «προδοσία» της πίστης, αντί να βιώνουν τη ζωντανή αλήθεια της Ανάστασης.

Τέλος, το μήνυμα της εγκυκλίου συνδέει το βιβλικό απόσπασμα με την τρέχουσα κατάσταση της Επισκοπής. Η «Εξορία» παρουσιάζεται ως ένας σύγχρονος Γολγοθάς και η δίωξη της κοινότητας ως ένας προσωπικός «σταυρός». Ωστόσο, κυριαρχεί η βεβαιότητα της νίκης: όπως ο Χριστός αναστήθηκε παρά τον θάνατο, έτσι και οι πιστοί καλούνται να μη φοβούνται τις «αποκαλυπτικές» δυσκολίες της εποχής τους, διότι η Αλήθεια είναι ζωντανή.

Για τον Επίσκοπο και την κοινότητά του, η φράση αυτή αποτελεί μια επιτακτική έκκληση για πνευματική εγρήγορση. Μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να απελπιζόμαστε μπροστά στον «θάνατο» που βλέπουμε γύρω μας —είτε αυτός εκφράζεται ως πόλεμος, προδοσία ή φτώχεια— αλλά να κρατάμε ζωντανή την υπόσχεση του Θεού ότι η ζωή πάντα νικά στο τέλος

Β. Εξηγεί την ετυμολογία της λέξης  Πάσχα (από το εβραϊκό Pesach), τονίζοντας ότι για τους Χριστιανούς είναι το πέρασμα από τον θάνατο στη Ζωή. Υπενθυμίζει ότι η προετοιμασία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής δεν είναι μόνο τυπική νηστεία, αλλά μια "πνευματική κλίμακα" (αναφορά στον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος) που απαιτεί δικαιοσύνη, αγάπη και έμπρακτη βοήθεια προς τους καταπιεσμένους.

Γ.  Το Πλαίσιο της "Εν Εξορία" Εκκλησίας

Για να κατανοήσουμε το ύφος  του κειμένου, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η συγκεκριμένη εκκλησιαστική ομάδα (υπό τον Επίσκοπο Ξενοφώντα) βρίσκεται σε διακοπή εκκλησιαστικής  κοινωνίας  με το επίσημο Πατριαρχείο Σερβία λόγω του Οικουμενισμού , ως   συνεχιστές του μακαριστού Επισκόπου και ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ  Αρτεμίου .

Η αναφορά σε λειτουργίες σε "μοναστήρια, ναούς και κατακόμβες" υποδηλώνει ότι η κοινότητά τους συχνά δεν έχει πρόσβαση στους επίσημους καθεδρικούς ναούς και λειτουργεί σε ανεπίσημους χώρους.

Δ.  Σκληρή Κριτική κατά της Ηγεσίας

Το κείμενο περιέχει ασυνήθιστα σκληρή γλώσσα για εκκλησιαστική εγκύκλιο, στρεφόμενο κατά δύο μετώπων:

• Κατά της Σερβικής Κυβέρνησης: Την αποκαλεί "εθνικά και πνευματικά καταστροφικό καθεστώς", κατηγορώντας την για προδοσία των συμφερόντων του σερβικού λαού (κυρίως στο ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου).
• Κατά του Πατριαρχείου Βελιγραδίου: Χαρακτηρίζει την επίσημη εκκλησιαστική ηγεσία ως "απο-ορθοδοξοποιούσα" (de-Orthodoxizing), υπονοώντας ότι έχουν απομακρυνθεί από τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας.

Ε.  Ελπίδα μέσα στην "Αποκάλυψη"

Παρά το ζοφερό κλίμα και τις αναφορές σε "αποκαλυπτικούς καιρούς" και στον "Αρμαγεδδώνα", το μήνυμα καταλήγει με ελπίδα.Καλεί τους πιστούς να κρατήσουν το λάβαρο του Αγίου Σάββα, τονίζοντας ότι δεν είναι μόνοι, αλλά τους στηρίζει η "Ουράνια Σερβία". Υπενθυμίζει τα λόγια του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ότι ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο, ανεξάρτητα από το πόσο τρομακτικά φαίνονται τα γεγονότα γύρω μας.

Το κείμενο υπογράφεται από τη διοίκηση της Επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης εν Εξορία:

• + ΞΕΝΟΦΩΝ: Επίσκοπος Ράσκας και Πριζρένης εν Εξορία
• + ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Χωρεπίσκοπος Παλαιάς Ράσκας και Λόζνιτσας
• + ΜΑΞΙΜΟΣ: Χωρεπίσκοπος Νόβο Μπρντο και Παννονίας
• + ΝΑΟΥΜ: Χωρεπίσκοπος Χβοστάν και Μπαράγιεβο

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

--------------------------------------------------------------------------

Πασχαλινό Μήνυμα του Επισκόπου Ξενοφώντος

Προς τα πνευματικά μου τέκνα, τη μοναστική κοινότητα, τον κλήρο και τον πιστό λαό της Επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης εν Εξορία, σας απευθύνουμε τον πάνχαρη πασχαλινό χαιρετισμό:

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

«Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη. μνήσθητε ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὢν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ, λέγων ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι.» (Λουκ. 24: 5-7)

Καθώς ο Χριστός εισήλθε στα Ιεροσόλυμα μέσα σε μεγάλο ενθουσιασμό και αγαλλίαση των πλήθων, ψαλμοί και ύμνοι γέμισαν την αγία πόλη, όπου κάθε Ιουδαίος προσδοκούσε την ενθρόνιση ενός Μεσσία που θα τους λύτρωνε από τους εξωτερικούς εχθρούς και τις δυνάμεις κατοχής. Κι όμως, αντί να στεφανώσει τον Εαυτό Του με μεγαλοπρέπεια καταποντίζοντας τους ασεβείς από τους υψηλούς θρόνους από όπου κυβερνούσαν, ο Κύριός μας προετοιμάστηκε να εορτάσει ταπεινά το Πάσχα εν ειρήνη με τους μαθητές Του.

Έτσι, η Ιερουσαλήμ αναμένει τον Ιησού με ανυπομονησία – από τη μία πλευρά, οι ηγέτες του λαού μαζί με τους Φαρισαίους, το Συνέδριο και τους αρχιερείς σχεδιάζουν να σκοτώσουν τον Χριστό ως ψευδοπροφήτη και ψευδομεσσία, ενώ άλλοι που είναι περιφρονημένοι και απορριφθέντες, όπως η μετανοημένη πόρνη, πλησιάζουν για να αλείψουν τα πανάχραντα πόδια Του και λαμβάνουν ως αντάλλαγμα απροσδόκητα τη συγχώρεση των αμαρτιών τους.

Ο Ιούδας, ένας ψευδομαθητής με διεφθαρμένο χαρακτήρα, εγκαταλείπει το Υπερώο

 του Δείπνου του Πάσχα, αφού πρώτα βούτηξε το χέρι του στο ίδιο πιάτο με τον Δάσκαλό του, και όπως κάποτε ο Αδάμ στον Παράδεισο, αφήνει πίσω του τα γεμάτα χάρη ενδύματά του που έφεραν τη δύναμη και την άυλη λάμψη του Αγίου Πνεύματος. Έτσι ο Ιούδας στερεί τον εαυτό του από τη θεία χάρη, προφέροντας εκείνα τα τρομερά λόγια προς τους εχθρούς του Χριστού: «Τί θέλετέ μοι δοῦναι, κἀγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν;» (Ματθ. 26:15).

Λίγο αργότερα στον Κήπο της Γεθσημανής, αυτοί οι ίδιοι εχθροί επιτέθηκαν στον Κύριο σαν να ήταν ληστής. Τον συνέλαβαν, Τον δίκασαν και Τον καταδίκασαν άδικα, Τον χτύπησαν, Τον έφτυσαν και Τον κάρφωσαν πάνω στον Σταυρό. Κάτω από τον Σταυρό στεκόταν η Μητέρα Του Μαρία, της οποίας την ψυχή διαπέρασε η ρομφαία του πόνου, όπως είχε προφητεύσει κάποτε ο Συμεών ο Θεοδόχος. Μαζί με τη Μαρία, στέκονταν μόνο μερικές Μυροφόρες γυναίκες και ο αγαπημένος μαθητής Ιωάννης, ο οποίος νωρίτερα είχε γείρει στο στήθος του Ιησού κατά τον Μυστικό Δείπνο.

Δεν υπάρχουν άλλοι απόστολοι ή μαθητές παρόντες, διότι όλοι τράπηκαν σε φυγή και κρύφτηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Πέτρου, εκείνου που διαβεβαίωσε τον Κύριο ότι δεν θα Τον εγκατέλειπε, ακόμη και αν όλοι οι άλλοι το έκαναν. Και ο Πέτρος πράγματι απαρνήθηκε τον Δάσκαλό του και ντράπηκε γι' αυτό, και στη συνέχεια, μετανοημένος, έκλαψε πικρά. Και από τον Σταυρό και γύρω από τον Σταυρό, εμφανίστηκαν φοβερά σημεία: σεισμός και σκοτάδι, ανάσταση νεκρών και το σχίσιμο του καταπετάσματος του Ναού. Και, παρόλο που οι καρδιές όλων έτρεμαν και φοβούνταν, κανείς δεν κατάλαβε…

Αφού εναποτέθηκε στον τάφο, οι Μυροφόρες γυναίκες, αν και γεμάτες αγάπη για τον αγαπημένο τους Κύριο – μια αγάπη που τις ωθεί να έρθουν στο μνήμα υπό την κάλυψη της νύχτας πριν από την αυγή της Κυριακής για να αλείψουν το πανάγιο και αγαπημένο σώμα με πολύτιμα αρώματα – ούτε εκείνες ήξεραν και ούτε κατάλαβαν.

Και τότε, ένα απροσδόκητο θέαμα μπροστά στα μάτια τους: ένας άδειος τάφος και η λαμπρή εμφάνιση ενός Αγγέλου, ο οποίος προφέρει τα προαναφερθέντα λόγια: «Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν;». Σαν να λέει: «Τώρα είναι η ώρα να θυμηθείτε όσα σας προφήτευσε ο Ιησούς, ώστε να σας προετοιμάσει και να δυναμώσει την πίστη σας».

Ως εκ τούτου, η Εκκλησία του Θεού, εορτάζοντας και ενθυμούμενη, αλλά πάνω απ' όλα βιώνοντας και αγαλλόμενη, ξεκινά την πιο επίσημη εκκλησιαστική της ακολουθία με έναν χαρούμενο ύμνο:

«Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί! Πάσχα Κυρίου, Πάσχα! ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας!»

Ποιο είναι αυτό το Πάσχα για το οποίο ψάλλει η Εκκλησία του Θεού; Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «Pesach», που σημαίνει «πέρασμα» ή «διάβαση». Έτσι, πριν από μια εβδομάδα, το εβραϊκό Πάσχα ή «Pesach» εορτάστηκε από εκείνους που προσπαθούν ακόμη να κοιτάξουν μέσα από το πέπλο των σκιών, εκείνους που ακόμη δεν βλέπουν τον Θεό πρόσωπο με πρόσωπο, ανίκανοι να κατανοήσουν ότι έγινε ένας από εμάς. Μη αναγνωρίζοντας ότι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης έλαμψε από τον τάφο, προσπερνούν, περνώντας όχι από τον θάνατο στη Ζωή, αλλά παραμένοντας στο σκοτάδι της απιστίας και της άγνοιας, μη αντιλαμβανόμενοι ούτε με την καρδιά ούτε με τον νου εκείνα τα αγαθά που ο Θεός ετοίμασε για όσους Τον αγαπούν.

Εν τω μεταξύ, επί επτά εβδομάδες, η Εκκλησία και ο λαός του Θεού μέσα σε αυτήν, προετοιμάστηκαν για αυτή τη νικηφόρα ημέρα της μετάβασης από τον θάνατο στη ζωή και από τη γη στον ουρανό, με νηστεία, προσευχή, ταπείνωση και υπομονή.

Η νηστεία των επτά εβδομάδων της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είχε επίσης τη δική της τεσσάρων  εβδομάδων περίοδο προετοιμασίας, όπου μάθαμε από τον Χριστό για την ταπείνωση του Τελώνη, και όταν μαζί με τον Άσωτο Υιό, ανακραυγάσαμε στον Πατέρα να δεχτεί εμάς τους πεπτωκότες, για άλλη μια φορά ως δικούς Του. Προσευχηθήκαμε επίσης θερμά να κληρονομήσουμε τη μερίδα των δικαίων που αναγνώρισαν τον Χριστό όταν ήρθε στη γη, και τέλος, λίγο πριν από την έναρξη της Αγίας Τεσσαρακοστής, κλάψαμε μαζί με τον Αδάμ για τη χαμένη κληρονομιά του ευλογημένου Παραδείσου.

Και ήδη από την πρώτη ημέρα της Σαρακοστής ακούσαμε τα φοβερά και διαχρονικά λόγια του Ησαΐα: «Ἄκουε, οὐρανέ, καὶ ἐνωτίζου, γῆ, ὅτι Κύριος ἐλάλησε· υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν. ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ, Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν... τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου... μάθετε καλὸν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ῥύσασθε ἀδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καὶ δικαιώσατε χήραν. καὶ δεῦτε δὴ καὶ διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος...» (Ησ. 1:2-3, 14, 17-18).

Εδώ λοιπόν είναι η αληθινή προετοιμασία για τη νηστεία, η οποία είναι μια πνευματική κλίμακα που ανεβαίνει από τη γη στον ουρανό, μια κλίμακα στην κορυφή της οποίας – σύμφωνα με την «Κλίμακα Θείας Ανόδου» που έγραψε ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης – ο ίδιος ο Θεός περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, στις οποίες δέχεται όσους Τον αγαπούν, χαρίζοντας μέσω της δικής Του αγάπης, τη δικαιοσύνη για την οποία προφητεύει ο Ησαΐας.

Έτσι, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Κυρίου, εάν η δική μας δικαιοσύνη δεν είναι μεγαλύτερη από τη δικαιοσύνη των Σαδδουκαίων και των Φαρισαίων – κάτι που δυστυχώς συμβαίνει με εμάς σήμερα – εάν δεν ξεχειλίζει, με άλλα λόγια, από Αγάπη και Αλήθεια, και στην πραγματικότητα από τον ίδιο τον Χριστό που είναι η Αγάπη και η Αλήθεια Αυτοπροσώπως, τότε κάθε ανθρώπινη δικαιοσύνη θα είναι σαν ράκος ακαθαρσίας ενώπιον του Κυρίου, όπως δηλώνει και ο άγιος προφήτης Ησαΐας.

Έτσι προετοιμαστήκαμε με ζήλο, με πολλή νηστεία και πνευματικό αγώνα, ώστε να μπορέσουμε να βιώσουμε και να αντέξουμε το πλήρες βάθος της Πασχαλινής χαράς με τη μετάβασή της από τον Θάνατο στη Ζωή και από τη Γη στον Ουρανό.

Επομένως, τα πάντα από τη Γένεση έως την Αποκάλυψη υπόκεινται και οργανώνονται πάνω σε αυτό που αποτελεί το ιδανικό της αληθινής δικαιοσύνης για τον άνθρωπο. Όλα στην ζωή της Εκκλησίας είναι διευθετημένα έτσι ώστε να προσφέρουν και να επιτρέπουν στον άνθρωπο την αιώνια, παντοτινή χαρά και την κληρονομιά της Βασιλείας των Ουρανών, μιας Βασιλείας που πρέπει να βρεθεί πρώτα και κύρια μέσα μας. Αυτό είναι όλο το νόημα και η ουσία της ύπαρξης του ανθρώπου εδώ στη Γη, να είναι Υιός, να είναι κληρονόμος, να είναι τέλειος, καθώς ο Ουράνιος Πατήρ μας είναι τέλειος.

Και σε αυτούς τους δύσκολους και τραγικούς καιρούς, οι οποίοι είναι, τελικά, μια καθημερινή και ατέλειωτη θλίψη για τους Ορθόδοξους Σέρβους, παρατηρούμε συχνά τον κόσμο γύρω μας και αναρωτιόμαστε: «Πού είναι ο Θεός;». Αλλά μόνο αν ακούσουμε προσεκτικά θα ακούσουμε πραγματικά την κλήση από την άλλη πλευρά, να απαντά: «Αδάμ, πού είσαι;» – όπως ακριβώς συνέβη κάποτε, όταν, αντί να είναι αθάνατος και σοφός, ο άνθρωπος βρίσκεται γυμνός, ντροπιασμένος και νεκρωμένος, προσπαθώντας να κρυφτεί από το Πρόσωπο του Ζώντος Θεού, από τον Οποίο τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί.

Ο Θεός λοιπόν, δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο, ούτε τότε, ούτε σήμερα, ούτε σε καμία άλλη στιγμή της ιστορίας της ανθρωπότητας. Αντίθετα, είναι ο άνθρωπος που εγκατέλειψε τον Θεό και δεν Τον θέλει. Είναι ο άνθρωπος που  καρφώνει τον Θεό στον Σταυρό και, μαζί με τον Νίτσε, Τον ανακηρύσσει νεκρό. Είναι λοιπόν ο ίδιος ο άνθρωπος που κρύβεται από τον Θεό, όπως έκανε κάποτε ο Αδάμ στον Παράδεισο μετά την παράβαση της εντολής του Κυρίου. Γι' αυτό ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης μας προτρέπει, εμάς τα τραγικά παιδιά αυτού του αποκαλυπτικού αιώνα λέγοντας: «Όλα όσα βλέπω και ακούω γύρω μου είναι τόσο φρικτά, τρομακτικά και εφιαλτικά, που θα έπεφτα σε απόλυτη απόγνωση αν δεν ήξερα ότι ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο!».

Ο άνθρωπος όμως, ο οποίος πλάστηκε αθάνατος και για αιώνια κοινωνία με τον Θεό, με τη δική του ελεύθερη επιλογή επέλεξε τη γύμνια. Και για κάλυμμα, επέλεξε δερμάτινους χιτώνες υποκείμενους στη φθορά και τον θάνατο, προτιμώντας την προσωρινή, βραχύβια ηδονή της αμαρτίας. Αλλά ο Θεός, που δεν θέλει τον θάνατο και την καταστροφή του ανθρώπου, γίνεται γι' αυτό ο ίδιος άνθρωπος, προκειμένου να θεώσει την ανθρώπινη φύση, να την περάσει μέσα από τη φωτιά του πόνου και τις πύλες του θανάτου, και να την εισαγάγει ξανά στην αιώνια ζωή και την άφθαρτη Βασιλεία.

Η βάση της σωτηρίας μας είναι, επομένως, εκείνη η θαυμαστή εμφάνιση του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην ταπεινή Παρθένο της Ναζαρέτ και ο χαιρετισμός χαράς του: «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ» – μαζί με την υπάκουη υποταγή της Παρθένου στο θέλημα του Θεού λέγοντας: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου!».

Και η Εκκλησία του Θεού από τις απαρχές της μέχρι σήμερα, βασίζει την ταυτότητα και την υπόστασή της, την αποστολή και το κήρυγμά της, ακριβώς στην πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Διότι σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται... ματαία ἡ πίστις ὑμῶν» (Α' Κορ. 15:17)· και ο ίδιος ο Χριστός, πριν αναστήσει τον τετραήμερο νεκρό Λάζαρο από τον τάφο, μαρτυρεί στην αδελφή του Λαζάρου, Μάρθα, ότι «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ιωάν. 11:25).

Η πίστη στον Αναστάντα Χριστό και η δική μας σταύρωση και ανάσταση μαζί Του ήταν πάντα η πίστη κάθε αληθινά πιστού Ορθόδοξου Σέρβου. Πράγματι, αυτό το ευαγγελικό κήρυγμα της «Σταυρώσιμης Ανάστασης» αποτελεί την ουσιαστική ταυτότητα, την υπόσταση και την αποστολή της Επισκοπής Ράσκας-Πριζρένης εν Εξορία, ενός θεμελιωδώς οργανικού μέρους του Μυστικού Σώματος της Εκκλησίας του Θεού σε όλη την ιστορία, της οποίας κεφαλή είναι ο Χριστός. Κηρύττει ακούραστα και συνεχώς αυτή την πίστη σε όλους, μαρτυρώντας ότι η Εκκλησία είναι ο στύλος και το θεμέλιο, η τελειότητα και η εκπλήρωση κάθε αλήθειας και κάθε δικαιοσύνης επί της γης.

Επομένως, αγαπητοί αδελφοί, αδελφές και πνευματικά παιδιά. Ακόμη και σε αυτούς τους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε και κάτω από τα βάρη που φέρουμε, θα διακηρύσσουμε πάντα και αδιάκοπα εκείνη την Αλήθεια που είναι το θεμέλιο και η βάση κάθε αλήθειας με την οποία χαιρετηθήκαμε τόσες φορές σε αυτήν και σε κάθε αναστάσιμη ακολουθία, ότι ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Σε όλο τον κόσμο ακούμε ειδήσεις για συγκρούσεις και πολέμους, αναταραχές και ταλαιπωρία, μαζί με κάθε είδους κακό που ο άνθρωπος είναι ικανός να διαπράξει ασεβώς. Όμως, ενθυμούμενοι την υπόσχεση του Κυρίου μας προς εμάς, το «μικρό Του ποίμνιο», δεν φοβόμαστε τίποτα, και αντ' αυτού, χαιρετούμε ο ένας τον άλλον με την πεποίθηση ότι αληθινά, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Δυστυχώς, ακόμη και στη σημερινή Σερβία, όπου έχουμε έναν πρωτοφανή συνδυασμό εθνικά και πνευματικά καταστροφικών δομών καθεστώτος-εκκλησίας στο έδαφος, η Επισκοπή Ράσκας-Πριζρένης εν Εξορία επιμένει ομολογιακά να κηρύττει το Ευαγγέλιο και να προειδοποιεί τον λαό για την πρωτοφανή προδοσία των πνευματικών, εθνικών, φυλετικών, ιστορικών και κάθε άλλου είδους συμφερόντων που αφορούν τον σερβικό λαό.

Ωστόσο, αν ο Ζολά, υπερασπιζόμενος τον άδικα κατηγορούμενο λοχαγό Ντρέιφους ήξερε ότι, ερχόμενος αντιμέτωπος με όλες τις κυρίαρχες δομές της Γαλλίας τότε, θα αναφωνούσε: «Έχω μόνο ένα ιδανικό αλήθειας και δικαιοσύνης. Αλλά είμαι απόλυτα ήρεμος – επομένως θα νικήσω!», τότε ακόμη περισσότερο κάθε Ορθόδοξος Σέρβος θα έπρεπε να γνωρίζει ότι πρέπει να παραμείνει ψύχραιμα και ακλόνητα σταθερός για κάθε δικαιοσύνη, και για τη διακριτή παρουσία του Χριστού στις δικές του πατρογονικές σερβικές πατρίδες, και για την Ορθόδοξη Πίστη, γνωρίζοντας ότι δεν κρατάει μόνος του το λάβαρο του Αγίου Σάββα, αλλά ότι ολόκληρη η στρατιά της Ουράνιας Σερβίας είναι μαζί του και στο πλευρό του τον υποστηρίζει.

Ας μην ξεχνάμε, σε αυτή την εποχή που πολλοί σπεύδουν να εξαργυρώσουν κάθε ιδανικό, τα λόγια προειδοποίησης του Κότσιτς ότι: «όποιος ειλικρινά και με πάθος αγαπά την Αλήθεια, την Ελευθερία και την Πατρίδα είναι ελεύθερος και άφοβος σαν τον Θεό, και περιφρονημένος και πεινασμένος σαν τον σκύλο!». Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε αυτούς τους σημερινούς, ταραγμένους καιρούς περιφρόνησης κάθε αλήθειας και ελευθερίας, όπου η Αλήθεια του Ευαγγελίου, η αθάνατη ψυχή, η Βασιλεία των Ουρανών στην οποία κατοικούν οι Άγιοι, και η Ανάσταση του Χριστού δεν αποτελούν εξαίρεση, ακόμη και ανάμεσα σε εκείνους που αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί.

Παρ' όλα αυτά. Ας μην ξεχνάμε και ας μην κουραζόμαστε. Διότι μόνο το φως του Αναστάντος Χριστού και του Ευαγγελίου Του μπορεί να είναι ο αληθινός μας φάρος και οδηγός σε αυτούς τους αποκαλυπτικούς καιρούς του Αρμαγεδδώνα, και εκείνο το τρομερό μυστήριο της ερήμωσης που μας περιγράφει ο αγαπημένος Θεολόγος του Χριστού στην Αποκάλυψη ως «Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ μήτηρ τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς» (Αποκ. 17:5).

Επιπλέον, ας μην ταράζεται η καρδιά σας. Διότι από την Κτίση έως την Αποκάλυψη, όλα έχουν αποκαλυφθεί και εξηγηθεί, και στην Εκκλησία του Θεού έχει δοθεί ένα μεγάλο φάρμακο, μια διέξοδος από κάθε αδιέξοδο. Δηλαδή, η οδός της αυταπάρνησης και της άρσης του σταυρού κάποιου, που είναι ο ελαφρύς και εύκολος ζυγός του Χριστού.

Υπό το φως του Αναστάντος Χριστού και στη χαρά της Αναστάσεώς Του, σας χαιρετούμε όλους, αδελφοί, αδελφές και πνευματικά τέκνα σε όλες τις σερβικές χώρες και στη Διασπορά. Είθε ο Κύριος να σας δώσει τη δύναμη να παραμείνετε μάρτυρες της Αναστάσεώς Του, τηρώντας όλες τις εντολές Του κάθε μέρα της ζωής σας.

Αυτές τις άγιες ημέρες ιδιαίτερα, θυμόμαστε ιδιαίτερα όλους τους σταυρωμένους αδελφούς και αδελφές μας, που καρφώθηκαν στον βαρύ σταυρό του πόνου όχι μόνο από τους Αγαρηνούς-Αρναούτες τυράννους, αλλά και από εκείνους που είναι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα του λαού τους, από το διεφθαρμένο και αντιλαϊκό σημερινό καθεστώς στη σερβική κυβέρνηση, μέχρι το εξίσου αντιλαϊκό και απο-ορθοδοξοποιούν Πατριαρχείο Βελιγραδίου.

Επικαλούμενοι την ευλογία του Θεού σε όλους σας, προσευχόμαστε στον Αναστάντα Χριστό να σας δώσει επιπλέον πίστη και δύναμη να κρατηθείτε και να αντέξετε, με την ελπίδα ότι, διατηρώντας την Πίστη και την Εκκλησία, θα ανακτήσουμε και θα διατηρήσουμε όλα όσα χάθηκαν. Έτσι σας χαιρετούμε όλους με τον χαρμόσυνο Πασχαλινό χαιρετισμό: ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Χαιρόμαστε με όλους εσάς, αγαπητά πνευματικά παιδιά, συγκεντρωμένα αυτό το πασχαλινό πρωινό στα μοναστήρια, τους ναούς, τις κατακόμβες μας, όπου κι αν βρίσκεστε και όπου ομολογείτε την Ορθόδοξη Πίστη, στη χαρά της Αναστάσεως του Χριστού· και σας καλούμε να αγκαλιάσουμε μαζί το λάβαρο του Αγίου Σάββα, γνωρίζοντας ότι δεν το κρατάμε μόνοι μας, αλλά ότι ο Άγιος Σάββας και όλοι οι Άγιοι που ανήκουν στη δική μας σερβική γενιά, μαζί με τους Αγίους όλων των Ορθοδόξων Χριστιανικών λαών το κρατούν γερά μαζί μας.

Χαιρετούμε προσευχητικά όλους εσάς, από όλα τα έθνη και σε όλο τον κόσμο, συγκεντρωμένους σε μία πίστη γύρω από την ομολογιακή Επισκοπή Ράσκας-Πριζρένης εν Εξορία, με τον πιο χαρμόσυνο χαιρετισμό που αντηχεί σε όλη τη γη και από τον οποίο ο Άδης και ο κάτω κόσμος τρέμουν:

Χριστός Ανέστη! – Αληθώς Ανέστη!

Οι προσευχόμενοι υπέρ υμών ενώπιον του Αναστάντος Κυρίου Ιησού Χριστού:

• Ο Επίσκοπος Ράσκας-Πριζρένης εν Εξορία – ΞΕΝΟΦΩΝ
• Ο Χωρεπίσκοπος Παλαιάς Ράσκας και Λόζνιτσας – ΝΙΚΟΛΑΟΣ
• Ο Χωρεπίσκοπος Νόβο Μπρντο και Παννονίας – ΜΑΞΙΜΟΣ
• Ο Χωρεπίσκοπος Χβοστάν και Μπαράγιεβο – ΝΑΟΥΜ

 ΠΗΓΗ.https://www.eparhija-prizren.org