Ομολογία

ΑΠΑΝΤΗΣΙ ΣΤΟΝ ΤΕΩΣ ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗ ΛΑΡΙΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΠΕΚΙΑΡΗ

2η συνεχεια

H εφημερίδα «Αγώνας» των Αγωνιζομένων Λαρισαίων χριστιανών ή κατά Μπεκιάριον  θεωρία «το συνονθύλευμα των οιστρηλατημένων οπαδών» απαντά στις δημοσιευθεισες αναλήθειες του ‘’από Λαρίσης και Τυρνάβου’’ και νυν Γουμενίσσης κ Δημήτριου που κατά τους Ι. Κανόνες και την κανονική τάξη της εκκλησίας είναι ένας καθηρημένος επίσκοπος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ

ΚΑΙ Ο π. ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Για το διακριτικό αρχιµ. Ευµένιο Σαριδάκη του τ. Αντιλεπρικού Σταθµού Αγίας Βαρβάρας και για τις σελίδες 166-167 του βιβλίου «Ευµένιος, ο ποιµήν ο καλός και θαυµατουργός»(του Σίµωνος Μοναχού), που αναφέρεστε, είναι ένα ψέµα, διότι ο π. Θεολόγος ουδέποτε γνώρισε το γέροντα Ευµένιο όπως κατ’ επανάληψη είχε αναφερθεί σε συζητήσεις που κάναµε. Το “ότι κάποιος µας έλεγε”,- που γράφει στο βιβλίο- δηλαδή αόριστα “κάποιος” είναι φοβερή ραδιουργία του βιογράφου του γέροντα. Αντίθετα σε εκδροµή στη Ρωσία που έγινε από 75 νέους κυρίως φοιτητές της Ιατρικής Σχολής, µαζί τους ήταν και πέντε Λαρισαίοι και ο γέροντας που ήταν και αυτός συνοδοιπόρος και τους λειτουργούσε, όπου πήγαιναν, εξεφράστηκε στους Λαρισαίους συνεκδροµείς για την ταπείνωση και την αγιότητα του π. Θεολόγου. Και όπως αναφέρει ο κ. Νικόλαος Κατσαρός πρ. Α΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής στην απαντητική του επιστολή (7/11/2021):«Έχει χρέος να αποκαλύψει και να δώσει εξηγήσεις – ο µοναχός Σίµων – στο αναφερόµενο ότι διέγνωσε εµµονές και εκκλησιολογικές επιλογές του Θεολόγου, ενώ στα πέντε (5) πρώτα (εκδόσεις βιβλίων) πλέκει το εγκώµιο του Θεολόγου. Σίγουρα έχει κάποιον πληροφοριοδότη και πιθανότερος πρέπει να είναι κάποιος που έχει ιδιαίτερο λόγο κατά του Θεολόγου…».

Δεν πρέπει να είναι και τόσο αξιόπιστο το βιβλίο του µοναχού Σίµωνα, όταν στη σελίδα 188 γράφει µια φοβερή αντίφαση που δε συνάδει για έναν άγιο: «Στο Λονδίνο ο Παππούλης πήγε στο Μουσείο της Μαντάµ Τυσσώ και στο Βρετανικό Παρθενώνα, στον οποίο ήταν γυµνά έργα. Και παρουσιάστηκε το εκπληκτικό: Ο Γέροντας να περιεργάζεται τα γυµνά αγάλµατα, από το πλάι, από µπροστά, από πίσω και να λέει:“Δόξα Σοι ο Θεός! Τι ωραία! Τι ωραία” και χαίρονταν… (συνέχισαν και σε άλλη αίθουσα): “Ωραία”, έλεγε, «και εδώ είναι ωραία. Κοίταξε, οι αρχαίοι Έλληνες, οι αρχαίοι µας πρόγονοι πόσο αγαπούσαν το ανθρώπινο σώµα…»,δηλαδή µας λέει (… Θου Κύριε…, Θου Κύριε… σχώρνα µας) ότι χαλβάδιαζε τα γυµνά! Αν είναι δυνατόν! (σελ. βιβλίου 188)

ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ  

Συνεχίζει το παραλήρηµα ψεύδους ο “άγιος δεσπότης” γράφει: «Ο µακαριστός Θεολόγος, το Μάιο του 1967, ήρθε δεύτερος µε 6 ψήφους, αλλά προτιµήθηκε από τον Αντιβασιλέα Γ. Ζωιτάκη για τη Λάρισα».

Από την Εκκλησιαστική Ιστορία της νεωτέρας Ελλάδας και ειδικότερα από το 1827 µέχρι το 1967 υπήρχε σχεδόν το ίδιο σύστηµα και τρόπος συγκροτήσεως της Ιεράς Συνόδου που καθορίζονταν µε νόµους της Πολιτείας.

Ειδικότερα – αναφέρουµε πιο κάτω διεξοδικά – από το 1827 όλοι σχεδόν οι µητροπολίτες εκλέγονταν από Αριστίνδην και µε τριπρόσωπα, τα οποία υπέβαλλε η Σύνοδος στο Βασιλέα και αυτός επέλεγε τον ένα, ενώ µπορούσε να προτιµήσει το δεύτερο ή τον τρίτο, αυτό έγινε και µε την περίπτωση π. Θεολόγου, την ίδια περίοδο και µε άλλους 34 εκλεγέντες.

Σε όλη αυτή την περίοδο (1827-1967) είχαµε και ηµιαριστίνδην µε τέσσερα µέλη, τα δύο κατ’ ελευθέραν επιλογήν της Κυβέρνησης. Ακόµα µπορούσε η κυβέρνηση να διατηρήσει τη Συνοδική περίοδο για έναν ακόµα χρόνο.

Και επί όλων αυτών έχουµε τα ψέµατα που επικαλείται ο κ. Δηµήτριος:

Α΄ ψέµα: Στις 3 Μαΐου 1968 έκανε την παραίτηση του µητροπολίτη Λάρισας Ιακώβου Σχίζα για “λόγους υγείας”. Ο φάκελος του “µη µου άπτου” δεν πιάνεται… δε θα τον ανοίξουµε, όµως ο Θεός ας τον ελεήσει! Και στις 11 Ιουνίου 1968 έχουµε εκλογές για τη µητρόπολη Λάρισας, το τριπρόσωπο που βγήκε από την κάλπη ήταν: 1) π. Ανάργυρος Σταµατόπουλος, 2) π. Θεολόγος Πασχαλίδης και π. Χρ. Βιτάλης και την ίδια ηµέρα το καταρτισθέν τριπρόσωπο στάλθηκε στον ανώτατο άρχοντα που τότε εκτελούσε χρέη αντιβασιλέα ο Γ. Ζωϊτάκης και ο οποίος επέλεγε, συνήθως όµως ήταν ο πρώτος, εδώ όµως ο πρώτος δε δέχθηκε, διότι είχε υποχρεώσεις και δεσµεύσεις στην Αδελφότητα «ΖΩΗ» και ακολούθησε ο δεύτερος. Αυτό ήταν το σύστηµα εκλογής και µε αυτό εξελέγησαν, χειροτονήθηκαν και ενθρονίστηκαν από τον Ιούνιο του 1967 έως τον Φεβρουάριο 1971, 29 µητροπολίτες και 5 βοηθοί επίσκοποι, σύνολον 34. Με το ίδιο σύστηµα και µαζί του εξελέγη και ο νέος άγιος της Εκκλησίας µας µητροπολίτης Εδέσσης Καλλίνικος. Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Τους µασόνους τους χαϊδεύετε κ. Μπεκιάρη και τους αντιµασόνους όπως τον π. Θεολόγο, αρχιεπ. Ιερώνυµο κλπ τους συκοφαντείτε. Δεν είναι ΝΤΡΟΠΗ !

Β΄ ψέµα: Οι 6 ψήφοι που επικαλείται ο “δεσπότης” κ. Δηµήτριος, που έλαβε ο π. Θεολόγος ήταν σχεδόν οµόφωνοι, διότι οι εκλέκτορες µητροπολίτες ήταν 8 και αποτελούσαν την Αριστίνδην Σύνοδο που στην εκατοπεντηκονταετία (150) έχουµε ένδεκα τον αριθµό και δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο στη διοίκηση της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ήταν σχεδόν θεσµός από την απελευθέρωση του έθνους (1827) µέχρι το 1974 µε την εκλογή του Σεραφείµ Τίκα ως αρχιεπίσκοπο που τότε ο δικτάτορας Ιωαννίδης µε τις Συντακτικές Πράξεις 3 & 7/74 απέκλεισε παραπάνω από τους µισούς, δηλαδή, από τους 66 κλήθηκαν µόνο 32 απ’ αυτούς, οι 9 διαφώνησαν και έφυγαν, έµειναν οι 23 από αυτούς, οι 12 παζάρεψαν την ψήφο µε τη µετάθεσή τους και έµειναν, ένδεκα 11 από αυτούς οι επτά 7 εκβιάστηκαν από τον Ιωαννίδη και έµειναν οι τσσερις 4 καθαροί που ψήφισαν ως αρχιεπίσκοπο το Σεραφείµ.

Μέσα από µία αρµάδα περιστατικών θα αναφερθώ µόνον σε ένα και αναφέροµαι στη συνέντευξη του πρώην Αρχιεπ. Αθηνών Ιάκωβου Βαβανάτσου στην Εφηµ. “Τα Νέα”.

Αρχιεπ. Ιάκωβος: «Ήταν κανονισµένα όλα. Ο Ιωαννίδης θα τον εξέλεγε και µε δύο Μητροπολίτες. Χαρακτηριστικά ο Σεραφείµ µου είχε πει: Έστω και µε ενάµισι δεσπότη θα βγω Αρχιεπίσκοπος, γιατί το θέλουν αυτοί» (οι δικτάτορες).

Αρχιεπ. Ιάκωβος: «Έτσι µίλησε ο Σεραφείµ. Και γω αναλογιζόµενος τι σκάνδαλο θα ήταν για την Εκκλησία να εκλεγεί από δύο δεσποτάδες, του είπα: “Όχι δα δύο. Τουλάχιστον πέντε, κακοµοίρη µου”…» (“Τα Νέα”, 17 Σεπτ. 1977).

Γιατί! Γι’ αυτό το σκάνδαλο δε µιλάει κανείς, που από τους 66 µητροπολίτες ο Σεραφείµ έλαβε “καθαρούς” ψήφους µόνο τέσσερις (4)! Και ασφαλώς λόγω ΜΑΣΟΝΙΑΣ. Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!.

ΕΝΑ ΚΟΜΠΟΛΟΙ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΙΝΔΗΝ ΣΥΝΟΔΟΥΣ

Παρακολουθείστε εν συντοµία ένα κοµπολόι επισκόπων, αρχιεπισκόπων, πατριαρχών που έγιναν από Αριστίνδην Συνόδους ή µε καθαρή πολιτική παρέµβαση και µε ούτε και τυπική εκλογή αλλά επειδή ήταν ΜΑΣΟΝΟΙ κανείς δεν ασχολήθηκε και αντίθετα και τους έραιναν µάλιστα µε “εύοσµα” λιβάνια (!).

- Το 1918 ο Βενιζέλος διώχνει τον κανονικό αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο Α΄ και διορίζει το Μελέτιο Μεταξάκη. Το 1920 ο Θεόκλητος Α΄ δικαιώνεται, ο Μελέτιος πηγαίνει στην Αµερική το 1921 / 8 Δεκεµβρίου στις εκλογές για τον πατριαρχικό θρόνο, µε παρέµβαση Βενιζέλου “εκλέγεται” Οικουµενικός Πατριάρχης, µε τη µικρασιατική καταστροφή εγκαταλείπει το ποίµνιό του και στις 10 Ιουλίου 1923 κατέφυγε στο Άγιο Όρος, αφού πρώτα στις 16 Φεβρουαρίου υπέβαλε το νέο ηµερολόγιο που ο κόσµος, όταν ξύπνησε το ηµερολόγιο έγραφε 1^η Μαρτίου 1923. Και στις 20 Μαΐου 1926 “εκλέγεται” πατριάρχης Αλεξανδρείας, τον έφεραν να καθιερώσει και εδώ το νέο ηµερολόγιο που ο προκάτοχός του Φώτιος δε συµφωνούσε.

Το “Τεκτονικόν Δελτίον” περιοδικό της Μεγάλης Μασονικής Στοάς φ. 7, ο µασόνος Ζερβολάκης: «Τον σκιαγραφεί ως ένα ακόµα φωτεινό άστρο που λάµπρυνε και κατηύγαυσε την “Ορθόδοξον Ελληνικήν Εκκλησίαν”».

Ο έπαινος των µασόνων για τη µεγάλη προσφορά του!

- To 1922 µία πενταµελής οµάδα επισκόπων µε επικεφαλή τον Θεσσαλιώτιδας Ευθύµιο συνεδρίασαν εν µέσω νύκτας αγνοώντας τον κανονικό αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο και την Ιερά Σύνοδο και εκλέγουν 8 µητροπολίτες. Για τη µητρόπολη Κέρκυρας το “τριπρόσωπο” το αποτελούσαν κατά σειρά ψήφων: Αρχιµ. Θεολόγος Παρασκευαΐδης, Αρχιµ. Ιγνάτιος Γιαννακόπουλος και ο διάκονος Αθηναγόρας Σπύρου. Κατά την συνήθη αρχή ο αρµόδιος υπουργός Παιδείας πρόκρινε τον πρώτο, εδώ ο υπουργός πήγε στον ΤΡΙΤΟΝ και µάλιστα σε διάκο. Γιατί; Ήταν Μεγάλος Μασόνος και τον προχώρησαν να γίνει Αµερικής 13 Αυγούστου 1930 και Οικουµενικός Πατριάρχης στις 18 Οκτωβρίου 1948.

 Όλοι τσιµουδιά για τις παρανοµίες και αντικανονικότητες. Η Μασονία.

-Απο ίδια Σύνοδο έγινε και η εκλογή του Δωρόθεου Κοταρά, µητροπολίτη Κυθήρων, µετά Λαρίσης και µετέπειτα Αρχιεπίσκοπο, επίσης Μασόνο. Τον Καρυστίας Παντελεήµονα Φωστίνη µε το γνωστό “τάγµα διαφθοράς”. Το Δαµασκηνό Παπανδρέου ως µητροπολίτη Κορινθίας και µετά αρχιεπίσκοπο αφού έδιωξε η κυβέρνηση κατοχής τον αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει δοξολογία για τους Γερµανούς που κατέλαβαν την Ελλάδα. Μασόνος βέβαια.

- Αυτή η αντικανονική και παράνοµη Σύνοδος στις 23 Φεβρουαρίου 1932 “εκλέγει” το Χρυσόστοµο Παπαδόπουλο µε 3 ψήφους αρχιεπίσκοπο Αθηνών, ήταν αυτός που ως αρχιµανδρίτης όρκισε την Κυβέρνηση Βενιζέλου και που υπέβαλε την αλλαγή του νέου ηµερολογίου στην Ελλάδα το 1923. Μασόνος 33^ου βαθµού στοάς “ΑΡΜΟΝΙΑ”.

- Έχουµε την αντικανονική “παραίτηση” αποποµπή του αρχιεπισκόπου Ιακώβου Βαβανάτσου 24 Ιανουαρίου 1962 και την “εκλογή” του Χρυσοστόµου Χατζησταύρου 14 Φεβρουαρίου 1962 που τα µασονικά έντυπα τον παρουσιάζουν ΜΑΣΟΝΟ!

- Ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ Τίκας 12 Ιανουαρίου 1974 – 10 Απριλίου 1998 Μασόνος της στοάς “Δωδώνης”.

Οι χάνδρες από το κοµπολόι είναι πολλές ακόµα από επισκόπους, αρχιεπισκόπους και πατριάρχες, σταµατώ εδώ, διότι έσφιξε η καρδιά µου, πάγωσαν τα δάκτυλά µου, µε ακινητοποίησε η θλίψη µου, άνθρωποι που τάχθηκαν και ορκίστηκαν να υπηρετήσουν το Χριστό και την αγία και άµωµο Εκκλησία κατάντησαν επιλήσµονες και προδότες να δουλεύουν για το διάβολο.

Με οδύνη εκδιπλώνω τούτες τις γραµµές, “δέσποτα” κ. Δηµήτριε, διότι είναι γνωστό τοις πάσι ότι ‘οποιος είναι µασόνος ακόµα και τα παραπαίδια της έχει την “άνωθεν” κάλυψη, έχει την “κάτωθι” στήριξη, έχει την “ύπουλη” προαγωγή και ανάδειξη.

Τα κέντρα αυτά χαράζουν τις γραµµές, ελέγχουν τους µηχανισµούς πληροφόρησης και καθορίζουν τι θα λεχθεί και τι θα αποσιωπηθεί. Εδώ µέσα υπάρχουν παραχαράκτες ακόµα και ληστές που κακοποιούν την είδηση, ληστεύουν την αλήθεια, παραποιούν τα γεγονότα και απαλλάσσουν τους ένοχους και ενοχοποιούν τους αθώους.

Όσοι καταφέρθηκαν και τους έλεγξαν, όπως ο µακαριστός ιεροµάρτυρας π. Θεολόγος, ο αρχιεπίσκοπος π. Ιερώνυµος Α΄ (Κοτσώνης), ο Αττικής Νικόδηµος και δεκάδες, εκατοντάδες βρέθηκαν στο στόχαστρο της επίχωσης, της συκοφάντησης, της εξόντωσης. Ζούγκλα αδιαπέραστη κάθε απάντηση, κρυφοί και δυσδιάκριτοι οι προγραµµατιστές και οι προγραµµατισµοί και κοφτή κάθε αντίκρουση στα ψεύδη τους.

 Είναι γνωστή και δηµοσιευµένη η απάντηση του πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη το 1991, όταν πήγε να τακτοποιήσει το Θεολόγο και τους άλλους οκτώ (8) διωκόµενους επισκόπους φώναζε: «Δεν µπορώ. Με απειλούν οι Μασώνοι» (ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, 31/5/1991).Αυτή είναι η αλήθεια “δέσποτα” κ. Δηµήτριε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΡΟΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ

Γ΄ ψέµα:«Το 1973 συνέπραττε, γράφει ο π. Θεολόγος µε µια µικρή οµάδα Συνεπισκόπων κατά της διαδόχου Ιεραρχίας». Το ψευδολόγηµα αυτό του κ. Δηµητριου το καταρρίπτει ο πιστότερος φίλος του αριχεπισκόπου Σεραφείµ, ο Φθιώτιδος Δαµασκηνός, να τι έγινε και δεν το επανέλαβε κανείς ποτέ, ούτε ο ίδιος ο Σεραφείµ, γιατί ήταν ψέµα και τώρα το θυµηθήκατε, κ. Δηµήτριε, εσείς µετά από πενήντα (50) χρόνια! Πρόκειται για τη συνέντευξη τον Ιούλιο του 1974 στην ΕΡΤ µε το Σεραφείµ στο πάνελ και δεξιά και αριστερά το Φθιώτιδος και το Φωκίδος. Να πώς τα περιγράφει ο ίδιος ο Φθιώτιδος Δαµασκηνός(είναι µαγνητοφωνηµένη): «… Όταν άνοιξε το βιβλίο και άρχισε να διαβάζει… δεν άντεξα και του έδωσα µια ποδαριά. – Τι είναι αυτά που λες Μακαριώτατε; Του λέω! Κοντοστάθηκε για λίγο και πήγε να συνεχίσει! – Θα γίνουµε ρεζίλι! Του λέω! Αιφνιδιαστήκαµε… διότι σηκώθηκε, τα βρόντηξε… απειλώντας µε… και ξεχειλισµένος από οργή µου λέγει: “Εγώ πάω να σας σώσω, γιατί αυτοί µαζεύτηκαν στα Μετέωρα να µε διώξουν, άµα επιστρέψουν αυτοί πίσω, θα µας φάνε!”. – Για ποια Μετέωρα µιλάς ρε Σεραφείµ, τραπέζωµα τους είχε ο Τρίκκης Σεραφείµ µετά το πανηγύρι, της Καλαµπάκας!...» (“Αγώνας”, φ. 277, σελ. 9). Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Δ΄ ψέµα:«Με αποτέλεσµα (από το παραπάνω ψεύδος) να ορισθεί από την Εκκλησία ως µηδέποτε εκλεγείς και να εκπέσει του θρόνου».

Πού υπάρχει ορισµός, κ. Δηµήτριε, ποιο κείµενο ή ποιός κανόνας το αναφέρει, ή ορισµός; Θεωρείτε την 3 & 7^η Συντακτική πολιτειακή πράξη του δικτάτορα Ιωαννίδη που αναφέρει και δεν την αναφέρεται γιατί δε σας συµφέρει, διότι µε τον ορισµό αυτόν καταλύθηκε κάθε ελευθερία και δηµοκρατία, νοµιµοποιούσε την αυθαιρεσία και φίµωνε τη συνείδηση και παράλληλα έκανε το Σεραφείµ δικτάτορα πάνω από τους δικτάτορες; Τι έλεγε ο “εκκλησιαστικός” αυτός ορισµός; Συντακτική Πράξη 3^η, άρθρο 5 «Πράξεις εκδιδόµεναι… δεν υπόκεινται εις αίτησιν ακυρώσεως ή προσφυγήν ενώπιον του Συµβουλίου της Επικρατείας…». Αν ήταν “εκκλησιαστικός” ορισµός θα αναφέρετο για εκκλησιαστικά δικαστήρια, καθαιρέσεις και όχι για Συµβούλιο της Επικρατείας. Μετά ακολουθεί η δεύτερη Συντακτική Πράξη 7^η, άρθρο 2, δώρο του δικτάτορα Ιωαννίδη προς το Σεραφείµ που λέει: «Η απόφαση εκτελείται άµα τη δηµοσιεύσει της δια της εφηµερίδος της Κυβερνήσεως, µη υποκειµένη εις ένδικον µέσον η προσφυγή ενώπιον πάσης εκκλησιαστικής ή πολιτειακής αρχής ή δικαστηρίου». Και για να κοιµάται ήσυχος ο δικτάτορας Σεραφείµ, ζήτησε και τη βοήθεια του Στρατού και την οποία του την έδωσαν αµέσως µε µια Διαταγή µε σηκωµένο το σπαθί: «Προς περιφρούρησιν χριστιανικού αισθήµατος θρησκευτικού λαού απαγορεύεται από λήξεως που δηµοσίευµα εις τον Τύπον… Να ενηµερωθούν σχετικώς… διευθυνταί εκδιδόµενων εφηµερίδων…» (ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ, Αρχηγείον Ενόπλων Δυνάµεων, Φεβρ. 1974).

Και όπως το εβραϊκό κατεστηµένο (Γραµµατείς και Φαρισαίοι) τους κυρίευσε ο φόβος µήπως αναστηθεί ο Χριστός. Έτσι και εδώ ο Σεραφείµ και η κωστουδία µην επαναστατήσει ο λαός, έβγαλε Διαταγή: «Προς διαφύλαξιν εν παντί της εν τη Εκκλησία ενότητος… ήχθη εις την απόφασιν, όπως µη επιτρέψη την εγκατάσταση των οποιονδήποτε εξελθόντων ή εξερχοµένων της ενεργούς υπηρεσίας Σεβ. Ιεραρχών εν ταις περιφερείαις ως ούτοι µέχρι τούδε εποίµαναν…» (2026/23-7-1974 απόφαση).

Μήπως αυτό εννοείς Εκκλησία κ. Δηµήτριε; Ή πώς, αφού “ουδέποτε εκλεγείς και γι’ αυτό έκπεσε από το θρόνο”, από πού και πώς πήρε 6 ψήφους από τους 8 εκλέκτορες που σεις ο ίδιος το αναφέρετε πιο πάνω. Μήπως θα πρέπει να ψάξουµε για ζουρλοµανδύα; Αυτή είναι η αλήθεια κ, Δηµήτριε.

Συνεχίζει το ψευδολογικό αφήγηµα: «Όµως, για έναν άνθρωπο (π. Θεολόγο) που κατέλαβε το θρόνο προαδικηθέντος Συνεπισκόπου, του και βιαίως εκθρονισµένου, η πεισµονή να επανακαταλάβει την επισκοπή δια του 5µελούς ΣτΕ και όχι δια της Εκκλησίας, δεν τεκµηριώνει κανέναν παραλληλισµό προς τον άγιο Νεκτάριο… ως προς τα αίτια και τον τρόπο εκθρονίσεώς του…».

 Ε΄ ψέµα: Ο π. Θεολόγος δεν κατέλαβε κανενός θρόνο “βιαίως εκθρονισµένου” πλήρωσε θρόνο επισκόπου παραιτηµένου στις 3^ης Μαΐου 1968 (του Ιακώβου Σχίζα) και το χρίσµα της εκλογής ο π. Θεολόγος το πήρε 28 Ιουνίου 1968 µετά από 57 ηµέρες.

Εάν βιαίως εκθρονίστηκε ο επίσκοπος Ιάκωβος – όπως γράφετε, χωρίς να αναφέρεται το όνοµά του κ. Δηµήτριε – α) δε φταίει ο π. Θεολόγος. β) Από ποιους εκβιάστηκε; γ) Αν ο εκβιαζόµενος είχε το µέτωπο καθαρό, γιατί να φοβηθεί τον εκβιασµό; δ) Αν άδικα εκβιαζόµενοι κάποιοι εγκατέλειψαν τις µητροπόλεις γιατί, όταν ήρθε στην εξουσία ο Σεραφείµ, δεν τους επανέφερε;

Η δε περίπτωση σου κ. Δηµήτριε, έχει µια ιδιαίτερη πρωτοτυπία, γιατί πριν προλάβει να σαραντίσει (14/9 – 15/10/1989 – 31 ηµέρες) ο µακαρίτης Σεραφείµ Ορφανός, έτρεξες ασθµαίνοντας να καταλάβεις το θρόνο, ενώ γνώριζες πολύ καλά, χρόνια πρωτοσύγκελος της µητρόπολης και της αρχιεπισκοπής Αθηνών, ότι ο κανονικός εκλεγµένος επίσκοπος Θεολόγος εκθρονίστηκε βίαια, χωρίς να του απαγγελθεί ποτέ κατηγορία, χωρίς ποτέ να δει κατά πρόσωπο, αν υπήρχαν κατήγοροι. Γνώρισε την πιο στυγνή τυραννική δικτατορία, µε πρωτεργάτες της ανωµαλίας τους Ιωαννίδη, Σεραφείµ, Χρήστου, Αγγελόπουλο… που έγραψαν σελίδες διωγµού απείρου αθλιότητας, πράξεις βίας και παρανοµίας, κατάλυση θεσµών, προκλητική περιφρόνηση των Ιερών Κανόνων.

Το έγκληµα του Σεραφείµ και της οµάδας του δεν υπάρχει όµοιο στην εκκλησιαστική ιστορία, είναι δείγµα ανεπανάληπτο στην ιστορία, κακότητας και αυθαιρεσίας, καταπάτηση των στοιχειωδών αρχών του δικαίου.

Κανένας Ιερός Κανόνας δε σας ανοίγει το παράθυρο της ντροπής, “δέσποτα” και δε σας νοµιµοποιεί τη διάπραξη του εγκλήµατος που πήγατε να κάνετε!

“Δέσποτα” κ. Δηµήτριε, ενώ ξεκινάτε µε τον “προαδικηθέντα Συνεπίσκοπο” και εννοείτε, όπως αναφέραµε πιο πάνω για τον Επίσκοπο Ιάκωβο (1960-1968), χωρίς τελεία ή άλλη παράγραφο, συνεχίζεται, «η πεισµονή να επανακαταλάβει την επισκοπή δια της 5µελούς ΣτΕ και όχι δια της Εκκλησίας». Εδώ αφορά το άτοµό σου, το οποίο µε δόλιο τρόπο το αποκρύπτεις, αλλά µε πανουργία αφήνεις στον αναγνώστη την εντύπωση ότι ο π. Θεολόγος πάει να επανακαταλάβει την επισκοπή του Ιακώβου. Ω του άµετρου θράσους, κακότητα και πονηρίας. Αυτό είναι µια χονδροκοµµένη απάτη. Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµητριε!

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΚΑΙ Ο π. ΘΕΟΛΟΓΟΣ.

Και συνεχίζετε «δεν τεκµηριώνει κανέναν παραλληλισµό προς τον άγιο Νεκτάριο…». Και βεβαίως δεν τεκµηριώνει, διότι το µαρτύριο και οι διωγµοί του π. Θεολόγου είναι πολλαπλάσιοι του αγ. Νεκταρίου και των άλλων διωκόµενων αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Και επειδή αναφέρεστε για βιογράφους του αγίου, γι’ αυτό από αυτούς θα αντλήσω τα παρακάτω και τις διαµαρτυρίες του αγίου που είναι απόλυτα ταυτόσηµες µε του πατρός Θεολόγου.

Διαµαρτυρία του αγίου Νεκταρίου προς το διώκτη Πατριάρχη Σωφρόνιο, έγραφε:

«Πότε, Παναγιότατε, πότε κατανοήσατε τας αντιπατριαρχικάς µου διαθέσεις; Εν οποίοις εξεδηλώθησαν έργοις;… Οποίον εκκλησιαστικόν δικαστήριον µε εδίκασε και µε κατεδίκασε και απεφάνθη… Που ευρίσκονται τα πρακτικά; Που οι κατήγοροί µου; Που οι µάρτυρες; Που το σώµα του εγκλήµατος;» (Σ. Χονδρόπουλος, σελ. 119-120). Το ίδιο φώναζε, έλεγε και ο π. Θεολόγος είκοσι (20) χρόνια.

Ο Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του “Ο αγ. Νεκτάριος ο θαυµατουργός” γράφει: «Οι συκοφαντίες αναφέρονταν πρώτα στην επιθυµία του Αγίου να αποκαταστήσει στον Πατριαρχικό θρόνο τον Σωφρόνιο και έφθαναν και ως την ηθική του ζωή» (σελ. 28).

Το ίδιο δεν έλεγε και ο Σεραφείµ, ότι: “µαζεύτηκαν στα Μετέωρα να µε διώξουν”, το ίδιο δε γράφετε και σεις “δέσποτα” ότι “µια µικρή οµάδα συνέπραττε κατά της διαδόχου Ιεραρχίας”. Και επειδή δεν ικανοποιήθηκαν µε αυτή την τιµωρία, συνεχίζει ο π. Θεόκλητος: «Γι’ αυτό προκάλεσαν από τον άβουλο και περίφοβο για το θρόνο τον υπέργηρο Σωφρόνιο νέα διακοίνωση προς τον όσιο Πατέρα. Χωρίς περιστροφές εκαλείτο να εγκαταλείψει την Αίγυπτο» (σελ. 30). Τι σύµπτωση; Διαβάσατε πιο πάνω, το ίδιο έλεγε και η διαταγή Σεραφείµ.

Ο Ορθόδοξος λαός της Αιγύπτου λυπήθηκε για την αποµάκρυνση του αγίου Νεκταρίου και στις 17/7/1890 έστελνε επιστολή µε 900 υπογραφές στον Πατριάρχη και ζητούσαν να µην γίνει η αποµάκρυνση του αγίου.

Το ίδιο ακριβώς έγινε και στη Λάρισα, αντέδρασε ο πιστός λαός στην αντικανονική και παράνοµη απόφαση του δικτάτορα Σεραφείµ και της παρέας του, και: «Αυτή η ενέργεια βρήκε αντίθετους τους πιστούς των ενοριών της Εκκλησίας Λάρισας. Αντίθεση που µεταβιβάστηκε σε πράξεις διαµαρτυρίας όπως υποµνήµατα που υπόγραψαν 142 επιστήµονες της πόλης, πολλά τηλεγραφήµατα στην Αρχιεπισκοπή µε χιλιάδες υπογραφές πιστών που ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων…» (εφ. “Ηµερ. Κήρυκας”, 22/9/89, σελ. 9). Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε

Τυχαίες συµπτώσεις; Μετά από 100 χρόνια!

Συνεχίζει το παραπληροφοριακό και ψευδέστατο κείµενο ο “δεσπότης” κ. Δηµήτριος «… Συγκρίνατε – λέγει – τον θαυµατουργό Άγιο του 20ου αι. προς τον Ιεράρχη– σύµβολο των φανατικών. Μελετήσατε – προτρέπει τους συνεπισκόπους του και τον λαό –ευλαβώς τον Άγιο της Αιγίνης ως προς τα αίτια και τον τρόπο εκθρονίσεως του και ως προς το ασίγηστο αίτηµά µου για µια θέση ιεροκήρυκος (!) και παραβάλατε προς τον Άγιο ένα Συνεπίσκοπό µας αδιάλλακτο µέχρι τέλους. Δεν υπάρχουν αναλογίες, το µέγεθος του ενός είναι ουρανόµηκες, µη συγκρίσιµο τόσο εύκολα όσο θα επιθυµούσαν οι εκτιµητές».

Και βεβαίως να τους συγκρίνουµε µαζί µελετώντας παράλληλα από τους προτεινόµενους από τον ίδιο τους βιογράφους του αγίου Νεκταρίου.

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΟΥ π. ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Ο θαυµατουργός άγιος, εκδιώχθηκε χωρίς δίκη, χωρίς δικαιολογία, χωρίς διαδικασία (το ίδιο και ο Θεολόγος), έτσι ήθελαν κέντρα σκοτεινά και συκοφάντες (ίδια ο Θεολόγος). Από την ηµέρα της εκδίωξής του δεν σταµάτησε να ζητάει το σεβασµό στην κανονική τάξη στην Εκκλησία και για δε την αποκατάστασή του ήταν το κύριο µέληµά του (το αυτό έκανε και ο Θεολόγος).

Από τον Ιούλιο του 1890, που εκδιώχθηκε από την Αίγυπτο ο άγιος µέχρι τον Οκτώβριο του 1902 δε σταµάτησε να ενοχλεί, ακόµα και µε την αποχώρησή του σε µοναστήρι δεν έπαυσε να σκέπτεται την τακτοποίησή του, πάνω από όλα ακόµα και την ησυχία ή οποιαδήποτε άλλη πνευµατική εργασία έθετε την κανονική του αποκατάσταση.

Ο π. Θεόκλητος µας παραθέτει στο βιβλίο του την επιστολή που έστειλε ο άγιος στο νέο Πατριάρχη Φώτιο: «µακαριώτατε, εγκλείστως πέµπω τη Υ.Θ. Μακαριότητι τρία έγγραφα εκδοθέντα υπό του αοιδίµου Πατρός και Πατριάρχου ηµών Σωφρονίου… δι’ ών ο αοίδηµος Πατριάρχης µε παύει της θέσεώς µου, µε απαλλάσσει των καθηκόντων µου, µε απολύει ως Εφηµέριον και µε αποπέµπει της Αιγύπτου άνευ δίκης, άνευ αιτιολογίας, άνευ απολογίας, ως δηλούται και εξ αυτών των εγγράφων.

» Η απόφασις αύτη, Μακαριώτατε, ήτο παρά τους Κανόνας και τας εκκλησιαστικάς διατάξεις ήτο δε τοσούτον άδικος, όσον και αυθαίρετος… Τι τούτου αδικώτερον ή αυθαιρετώτερον;

»Όθεν παρακαλώ την Υ.Θ. Μακαριότητα, να µοι αποδώση δικαιοσύνην, αναγνωρίζουσά µε Αρχιερέα της εαυτής Πατριαρχικού θρόνου και µοι γνωρίση δι’ εγγράφου της δικαίαν Αυτής απόφασιν.

 »Εύελπις, ότι η Υ.Θ. Μακαριότης θέλει ευαρεστηθή, να µοι αποδώση δικαιοσύνην και κανονίση την θέσιν µου, εκφράζω εκ προοιµίων την ευγνωµοσύνην µου και διατελώ µετά πάσης ευλαβείας. Ευπειθέστατος.Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος» (επιστολή 10/10/1902 –βιβλίο του π. Θεοκλήτου, σελ.83).

Εδώ ο άγιος ζητάει δικαιοσύνην επί της γης και την τακτοποίησή του, διότι η αδικία δεν αφορά τη ζηµία µόνο ενός ανθρώπου, αλλά τους θεσµούς και την τάξη στην Εκκλησία και επεξηγεί: “Η απόφασις αύτη ήτο παρά τους Κανόνας και τας εκκλησιαστικάς διατάξεις” αυτό δεν αφήνει τον άγιο Νεκτάριο να ησυχάσει, γι’ αυτό και συνεχίζει: “ήτο δε τοσούτον άδικος, όσον και αυθαίρετος”. Την αυθαιρεσία µέσα στην Εκκλησία δεν µπορεί να ανεχθεί.

Δυστυχώς ο διάδοχος του Σωφρονίου, Πατριάρχης Αλεξανδρείας Φώτιος δεν απάντησε στο αίτηµά του και τον αγνόησε τελείως. Το θέµα, όπως προαναφέραµε, δεν ήταν προσωπικό αλλά κανονικό και θεσµικό της Εκκλησίας, ο άγιος δε σταµάτησε, τότε δεν υπήρχαν Διεθνείς οργανισµοί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωµάτων, η Αίγυπτος ήταν µουσουλµανικό κράτος και τα δικαστήρια δεν ασχολούνταν µε θέµα εσωτερικά κάποιας χριστιανικής Εκκλησίας. Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµητριε!

Ο αδικηµένος και περιφρονηµένος άγιος αναγκάστηκε να καταφύγει στο Οικουµενικό Πατριαρχείο, που τότε στο πηδάλιο ήταν ο Ιωακείµ ο Γ΄, βέβαια γνώριζε ότι δεν ήταν υπό τη δική του δικαιοδοσία αλλά το έπραξε προφασιζόµενος ότι ο άγιος είχε καταγωγή από την περιοχή της Θράκης και ότι µοναχός και διάκονος έγινε στη Χίο, περιοχή τότε του Οικουµενικού Πατριαρχείου. Γράφει:

«Παναγιώτατε,

Ευσεβάστως πέµπω εγκλείστως τη Υµετέρα Θ. Παναγιότητι αντίγραφον της προς την Α. Μακαριότητα τον Πατριάρχην Αλεξανδρείας Κύριον Φώτιον επιστολής µου…

Δια της επιστολής µου εξήτουν παρά της Α. Μακαριότητος του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Φωτίου θεραπείαν της προσγενοµένης µοι αδικίας και ικανοποίησιν του δικαίου. Αλλ’ η Α. Μακαριότης, καίτοι προ ένδεκα ακριβώς µηνών εγένετο κάτοχος της επιστολής µου, εγκλείστως φερούσης και αντίγραφα εν τούτοις αναξίους εθεώρησεν ηµάς απαντήσεως… κύριον σκοπόν έχει την διακανόνισιν της θέσεώς µου, ως Αρχιερέως της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας και επίγνωσιν της Εκκλησιαστικής Αρχής, εξ ής εξαρτώµαι και εις ήν υπάγοµαι ως Αρχιερεύς…

Την αίτησίν µου ταύτην προς την Υµετέραν Θ. Παναγιότητα υποβάλλω και εκ καθήκοντος, ανήκων ως κληρικός εις την δικαιοδοσίαν του Οικουµενικού Θρόνου, ως δηλούται εκ του επισυνηµµένου αντιγράφου του ενδεικτικού της εις ιεροδιάκονον χειροτονίας µου.

Πέποιθα ότι η Υµετέρα Θ. Παναγιότης θέλει ευδοκήσει να µοι συµβουλεύση τα δέοντα γενέσθαι και συντελέση εις την διακανόνισιν της θέσεώς µου, ως Αρχιερέως της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας.

Διατελώ µετ’ απείρου σεβασµού, κατασπαζόµενος την παναγίαν δεξιάν και εξαιτούµενος τας θεσπειθείς ευχάς και ευλογίας της Υ.Θ. Παναγιότητος.

Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος».

(π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, σελ. 85-86)

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Η απάντηση που περίµενε ο άγιος, δεν ήρθε, αλλά απλώς τον παρήγγειλε να κάνει υποµονή άχρι καιρού! Και ο βιογράφος του π. Θεόκλητος συνεχίζει:

«Δεν πρέπει να ξεχνάµε ότι οι “µεγάλοι”, είτε πολιτικοί είναι, είτε εκκλησιαστικοί, δεν είναι εντελώς ελεύθεροι. Ευρίσκονται µέσα σ’ ένα κύκλωµα συναρτήσεως από φιλίες, εχθρότητες, σκοπιµότητες, παράγοντες, ισχυρούς. Και κάθε ενέργειά τους έχει αµέσους ή εµµέσους αντικτύπους στα συµφέροντα που εκπροσωπούν. Και ο Ιωακείµ, ένας µεγάλος Πατριάρχης, θα µπορούσε βέβαια να επέµβει υπέρ του αδικουµένου Πενταπόλεως, αλλά εγνώριζε ότι θα συνεκρούετο…

Γι’ αυτό ο Ιωακείµ Γ., “ο πάνυ”, περιορίστηκε σ’ ένα αδελφικό προφορικό µήνυµα προς τον “δεδιωγµένο ένεκεν δικαιοσύνης”. Όπως ο σαρκωµένος Λόγος, ο Κύριος Ιησούς, “ήλθεν εις τα ίδια, και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον”, κι έτσι µέσα στον κόσµο του και ανάµεσα στα πλάσµατά του ήταν σαν ξένος, πρέπει και οι πιστοί δούλοι να ακολουθούν τα ίχνη του. Κρύβει βαθύ νόηµα η αποδοκιµασία των Αγίων από τους ανθρώπους. Αποκαλύπτει τη διαφορότητά τους. “Τι ηµίν και σοι, Ιησού υιέ του Θεού;” (π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, σελ. 86-87).

Αφού το “µελετήσαµε ευλαβώς” και “συγκρίναµε” το θαυµατουργό Άγιο του 20^ου αιώνα µε το νέο άγιο Ιεράρχη του 20^ου αιώνα π. Θεολόγο είναι ίδιοι και απαράλλακτοι οι διωγµοί και οι διώκτες. Στο µεν άγιο Νεκτάριο κρύβονταν πίσω από τον Πατριάρχη σκοτεινοί και συκοφάντες άνθρωποι: «Έτσι άρχισε να λειτουργεί ο παράνοµος µηχανισµός του φθόνου. Και επειδή ήταν άψογος σε όλα του, επινοήθηκε το κλασικό όπλο, η συκοφαντία» (Σ. Χονδρόπουλος, σελ. 27), «υπηρετούντες σατανικές βολές, εξύφαναν τις συκοφαντίες τους… και έφθαναν και ως την ηθική του ζωή» (π. Θεόκλητος Διονυσιάτης). Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Στο δε π. Θεολόγο µαζί µε τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείµ Τίκα κρύβονταν σκοτεινοί συκοφάντες άνθρωποι και µασόνοι. “Δεν θέλουµε αγίους” φώναζε ο αρχιεπ. Σεραφείµ και σοφίστηκε τη συκοφαντία “το τραπέζωµα των Μετεώρων” (“Αγώνας”, φ. 257). Για τον τότε Πρωθυπουργό Μητσοτάκη που τον πίεζαν οι σκοτεινοί άνθρωποι, να µην τακτοποιήσει την υπόθεση Θεολόγου, Κωνσταντίνου, Νικοδήµου, απηυδισµένος φώναξε, δεν µπορώ: «Με απειλούν οι Μασόνοι» (εφ. Ν.Α., 31/5/1991).

Υπάρχουν και άλλες οµοιότητες µεταξύ των δύο αγίων, θα αναφερθώ σε µία µόνον ακόµα. Ο άγιος Νεκτάριος διαµαρτυρήθηκε, διότι ο Πατριάρχης του στέρησε τους µισθούς εκβιάζοντάς τον ίσως να µην µιλήσει και ο άγιος απαντά στο έγγραφο του πατριάρχη που έλεγε: «… εξοφληθέντων των λογαριασµών τας διαχειρίσεως αυτού και πληρωθέντων πάντων των µισθών µέχρι της εποχής καθ’ ήν έδει να λαµβάνη µισθούς, ουδέν του λοιπού οφείλει ή έχει λαµβάνειν παρά του Πατριαρχικού ηµών θρόνου…».

Η απάντηση: «η Υ.Θ. Μακαριότης νοµίση, ότι ούτος συµπίπτει τω χρόνω της από των ηµετέρων καθηκόντων απαλλαγής. Δυστυχώς ουχί. Κατά την αντίληψιν του Πατριάρχου την επ’ ουδενί δικαίω στηριζοµένην, ο χρόνος του δικαιώµατος της µισθοδοσίας έληγεν εν τη ενάρξει του χρόνου της εις Αρχιερές προχειρίσεώς µου. Διό και µοί ηρνήθη την πληρωµήν 16 µηνιαίων µισθών, τους από της χειροτονίας µου εις Αρχιερέα και εντεύθεν, ούς µοι καθυστέρει ένεκα οικονοµικών δυσχερειών, ως έλεγε, µέχρι της απολύσεώς µου, εν ώ ευρισκόµεθα εν τη υπηρεσία, ως εξάγεται εκ των υποβαλλοµένων εγγράφων. Ότι δε εις τον χρόνον τον προ της εις Αρχιερέα προχειρίσεώς µου αναφέρεται το “έδει λαµβάνειν”, τούτο δύναται να δηλωθή εκ των βιβλίων του αοιδίµου Πατριάρχου, εν οίς φαίνεται ο χρόνος της λήξεως των πληρωµών µισθών δι’ υπηρεσίας µου εις τον θρόνον. Αλλ’ ηµείς εξ απολύτου σεβασµού προς το ιερόν αυτού πρόσωπον και εκ πνεύµατος ειρήνης µη εισακουσθέντες διαµαρτυρόµενοι επί τη διπλή αδικία, διατελώ µετά πάσης ευλαβείας».

Ευπειθέστατος

Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος».

Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµητριε!

 ΕΔΩ ΜΑΛΛΟΝ ΥΠΕΡΤΥΡΗ Ο π. ΘΕΟΛΟΓΟΣ

 Μετά από 84 χρόνια έχουµε την ίδια επανάληψη. Το 1974 ο δικτάτορας Σεραφείµ και το κονκλάβιο του, αφού έδιωξαν – όπως γράψαµε πιο πάνω – τους 12 κανονικούς και νόµιµους µητροπολίτες, για να τους ξεφτιλίσουν, τους αφαίρεσαν τους διακριτικούς και δικαιωµατικούς τίτλους που τους έλαβαν µε την εκλογή και χειροτονία τους και τους κόλλησαν “παρατσούκλια”, ήταν µια πονηρή εφεύρεση του Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη που για τις “καλές υπηρεσίες” έγινε δεσπότης Δηµητριάδος και µετά αρχιεπίσκοπος. Και αντί, Λαρίσης Θεολόγος ή πρώην Λαρίσης τον βάπτισαν ο “Γαλάζων” Θεολόγος. Τον “τιµητικό” αυτόν τίτλο τον αρνήθηκε και συνεχώς από τότε έλεγε και ξανάλεγε εγώ είµαι ο Λαρίσης Θεολόγος, τότε ο Σεραφείµ και όλη η σπείρα άρχισε τους εκβιασµούς και ένας ο πιο δυνατός ήταν η στέρηση του µισθού, χωρίς χρήµατα τι θα κάνει; Έλεγε. Για τρία (3) χρόνια ήταν απλήρωτος µη δεχόµενος το “Σεραφειµικό Χριστοδουλικό παρατσούκλι”.

«Δεν τεκµηριώνει κανέναν παραλληλισµό προς τον άγιο Νεκτάριο»(ο π. Θεολόγος), γράφετε στην 3 σελίδα και βεβαίως δεν τεκµηριώνει, αφού στον άγιο Νεκτάριο, οι διώκτες του δεν τόλµησαν να του αφαιρέσουν τον χειροτονιστήριο τίτλο “Επίσκοπο Πενταπόλεως” ενώ εσείς του αφαιρέσατε του “Λαρίσης και Τυρνάβου Θεολόγου” και τον κάνατε “Γαλάζων Θεολόγο”. Δεν είναι ντροπή σας ;;;

«Δεν τεκµηριώνει κανέναν…» και βεβαίως, αφού στον άγιο Νεκτάριο που τα µεσάνυχτα της 8^ης Νοεµβρίου1920 εγκατέλειψε τον προσωρινόν τούτον κόσµο, το φέρετρο µε το σκήνωµά του βρήκε τις πόρτες του Ναού στο Πειραιά αµπαρωµένες και τον “φιλοξένησε” ο νάρθηκας για αρκετές ώρες, µέχρι να αποπλεύσει το καράβι της γραµµής (φωτ. σελ. 6). Ενώ στην εξόδιο ακολουθία παρευρέθηκε πλήθος λαού, δεν παρέστη όµως ουδείς σας κ. Δηµήτριε να κηδεύσει τον αδελφό και συλλειτουργό σας!

Αντίθετα, «Δεν τεκµηριώνει κανέναν…». Όταν ο ιεροµάρτυρας π. Θεολόγος λίγο πριν τα µεσάνυχτα αναχωρούσε από το µάταιο τούτο κόσµο και στον ουρανό δεν υπήρχε ούτε συννεφάκι, απρόσµενα για 2-3 λεπτά άρχισαν να αυλακώνουν αστραπές και να τις διακόπτουν οι βροντές, ο κόσµος ξαφνιασµένος ξεπετάχθηκε έξω να δει τι συµβαίνει! Γι’ αυτό ο Τύπος έγραψε: “Σύµπτωση;”. «ΘΥΜΟΣΑΣΤΕβέβαια το φυσικό φαινόµενο που έλαβε χώραν στον ουρανό της Λάρισας κοντά στα µεσάνυχτα προχθές βράδυ…

» Τις στιγµές που παρέδιδε το πνεύµα του στον Ύψιστο, τον ουρανό αυλάκωναν αστραπές και τη γαλήνη της νύχτας διέκοπταν βροντές. Δεν ξέρω αν ήταν τραγική σύµπτωση ή επανάληψη του φαινοµένου του Γολογθά. Σίγουρα όµως ήταν η επουράνια δικαίωση» (εφ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 2/8/1996).

Ο µητροπολιτικός ναός του αγίου Αχιλλείου βρέθηκε ορθάνοιχτος, οι επίτροποι µυρίστηκαν οικονόµα (µέχρι χθες ήταν ξαφανισµένοι από το ναό, όταν Λειτουργούσε ο π. Θεολόγος και ρύθµιζαν από την παραµονή το χειµώνα το κλιµατιστικό σύστηµα αντί ζεστό αέρα να βγάζει παγωµένο, ώστε να τον αρρωστήσουν). Το αυτοκίνητο του κηροπλάστη πηγαινοέρχονταν και ξεφόρτωνε κεριά. Το τριήµερο Πέµπτη, Παρασκευή και Σάββατο (1-3 Αυγούστου) προσέρχονταν όλο το εικοσιτετράωρο να ασπαστούν µε ευλάβεια το άγιο λείψανό του χιλιάδες πιστοί (κατά µέτριους υπολογισµούς υπολογίζονται ότι πέρασαν πάνω από 90.000) ενώ συγχρόνως έγιναν δύο ολονύκτιες αγρυπνίες και τρεις ηµερήσιες µε ενδιάµεσα δεκάδες τρισάγια από επισκόπους, ηγουµένους µε συνοδείες, ιεροµονάχους και ιερέων παρ’ ότι ο τόπος έβραζε και το θερµόµετρο έδειχνε τους 40-44 βαθµούς.

Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµητριε!

 ΦΟΒΕΡΟ!!! ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΤΕ ΝΑ

ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΑΤΑΦΟ….(;)

Ο γέροντάς σου αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ, µόλις πληροφορήθηκε την κοίµηση του π. Θεολόγου αναπαύθηκε στο µαξιλάρι του θριάµβου, συγκάλεσε έκτακτα τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο και αποφάσισε πεισµατικά να µην άρει το ψευδοεπιτίµιο “της ακοινωνησίας” και για την εξόδιο ακολουθία – είπαν – να αποφασίσει η Ιεραρχία στο πρώτο δεκαήµερο του Οκτωβρίου, που θα συνέλθει! Δηλαδή, κ. Δηµήτριε, να παραµείνει άταφος περίπου δυόµισι (2 ½) µήνες. Και αν η Ιεραρχία για κάποιους λόγους, όπως ο δικός σας που ήσασταν περιχαρής µε την κοίµησή του, δεν συγκατατίθετο τί θα γινόταν;;; Θα έµεινε ΑΤΑΦΟΣ;

Και βεβαίως «Δεν τεκµηριώνει κανέναν…» αφού στον άγιο Νεκτάριο έγινε κανονικά ο ενταφιασµός του, ενώ στον π. Θεολόγο δώσαν παράταση δυόµισι µήνες, για να αποφασίσουν, αν πρέπει να γίνει η κηδεία (SIC).

Τα δηµοσιεύµατα στον Τύπο εκείνες τις ηµέρες είναι δεκάδες και µιλούσαν σκληρά ακόµα και µέχρι “πρόστυχη απόφαση”. Θα αναφέρω µόνο αποσπάσµατα από δύο δηµοσιεύµατα.

α) ΤΙΤΛΟΣ: “Τον κυνηγάνε µέχρι τον τάφο”, «Με µια σκληρόκαρδη απόφασή της η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αρνήθηκε, έστω και µετά θάνατον, τη συγχώρηση στον θεολόγο, µη δεχόµενη να άρει το επιτίµιο της ακοινωνησίας…

» Ήταν η πρώτη φορά χθες το πρωί που αρχιερέας ενταφιάστηκε ως “ακοινώνητος”, αφού η ΔΙΣ αρνήθηκε να άρει το επιτίµιο της ακοινωνησίας…» (εφηµ. “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ”). Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΦΡΟΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ &…

8) Άλλη επιστολή – µε ποιό σκληρή γλώσσα – προς την Ιερά Σύνοδο γράφει: «Συνοδικοί συνεπίσκοποι».

«Δε σας αρνούµαι την ελευθερία να εξευτελίζετε το προσωπικό σας κύρος…

Δεν σας εξουσιοδοτώ, όµως, να εξευτελίζετε το κύρος του συνοδικού σώµατος, στο οποίο θητεύετε. Και πολύ περισσότερο δε σας παραχωρώ τη συγκατάθεσι να ασχηµονήτε µπροστά στο φέρετρο ενός πρεσβύτερου συλλειτουργού σας.

Η πράξη σας της 2ας Αυγούστου υπήρξε κατάπτυστη και καταγέλαστη. Δεν είναι µόνο προσωπική µου κρίση αυτή. Τα τηλεοπτικά Μέσα Ενηµερώσεως του λαού σας χλεύασαν. Και ο καθηµερινός τύπος στιγµάτισε µε ιδιαίτερη έµφαση την άπρεπη συµπεριφορά σας. Μίλησαν πολλοί ανοιχτά για «πρόστυχη απόφαση» και για «πρόστυχη ανακοίνωση». Άλλοι κάγχασαν για τα τερτίπια σας. Και πολλοί αγανάκτησαν για την κατάπτωσή σας.

Εκοιµήθη ο αδελφός σας και συλλειτουργός σας. Ο Μητροπολίτης Λαρίσης Θεολόγος. Ο άνθρωπος του Θεού. Ο οµολογηµένος και καταξιωµένος άγιος. Ο επίσκοπος που εικοσιδυό ολόκληρα χρόνια τον καταδιώκετε και δεν µπορείτε να του βρήτε ψευγάδι, για να στηρίξετε τις καταδικαστικές αποφάσεις σας. Και θεωρήσατε αυτή την ιερώτατη και αξιοσέβαστη στιγµή κατάλληλη, για να διαπράξετε την ειδεχθέστερη ασχηµία.

Μαζευτήκατε και συνεδριάσατε. Κανένας δεν περίµενε εκ µέρους σας την ευγένεια, που θα σας ωδηγούσε σε µια ανακοίνωσι συµπάθειας. Πολύ περισσότερο δεν προσδοκούσε ο λαός του Θεού την έκφρασι της µετάνοιας για το βάρβαρο διωγµό που ασκήσατε στο γαλήνιο επίσκοπο και συµπάρεδρό σας στο Ιερό Θυσιαστήριο. Αλλά και κανένας δεν φαντάστηκε ότι θα φτάνατε στο έσχατο σηµείο της καταπτώσεως, για να κουβεντιάσετε, αν πρέπει να κηδευτεί ο µακαριστός Μητροπολίτης Θεολόγος ή όχι…

Όλοι σας το ξέρετε και το κουβεντιάζετε στις ιδιαίτερα συναντήσεις σας, ότι τον αδικήσατε κατάφωρα. Τα επιτίµια ακοινωνησίας ήταν σκέτα µασκαριλίκια…

» Μερικοί από σας, ολοχρονίς, περιφέρεστε στα νεκροταφεία και κηδεύετε γνωστούς και αγνώστους. Έντιµους πολίτες και σκληρούς εγκληµατίες. Πιστούς και άπιστους. Και καµιά από τις κηδείες αυτές δεν την κάνατε «κατ’ άκραν εκκλησιαστικήν οικονοµίαν». Ίσως γιατί στις πολλές περιπτώσεις, αντί να προσφέρετε οικονοµία, την δεχθήκατε φιλότιµα. Ο δυναµικός φάκελος εισεχώρησε στις βαθειές τσέπες σας και ικανοποίησε την αρχιερατική σας ευαισθησία. Και προβληµατιστήκατε, αν έπρεπε να αποδοθούν οι τελευταίες τιµές στον αγνό ιεράρχη που µε µοναδικά όπλα τη φτώχεια του και το χαµόγελό του αιχµαλώτισε τις καρδιές ολόκληρης της ελληνικής Εκκλησίας…

» Σεις, στην ανακοίνωσί σας, αποκαλείτε το µακαριστό Θεολόγο «Μητροπολίτη». Άρα, δεν αµφισβητείτε την αρχιερωσύνη του…

» Γράφετε και οµολογείτε ότι ο µακαριστός Μητροπολίτης «εξεδήµησε προς Κύριον». Αλλά ποιος σας έδωσε το δικαίωµα να διαχειρίζεσθε θετικά ή αρνητικά την τιµή και την ευλογία της εκκλησιαστικής εξοδίου ακολουθίας που η Εκκλησία προσφέρει σε κάθε βαπτισµένο µέλος της, ακόµα και το πιο αµαρτωλό; Και, πολύ περισσότερο, ποιος σας εξουσιοδότησε να θέσετε σε συνοδική διάσκεψη και κρίση την εξόδιο προσευχή για ένα επίσκοπο, που σεις οι ίδιοι οµολογείτε, ότι «εξεδήµησε προς Κύριον»; Έχετε άλλο προηγούµενο στην ιστορία; Έχετε κανένα Ιερό Κανόνα που να σας δίνει ένα τέτοιο δικαίωµα; Αν κάποιος έχει αποκοπεί από το σώµα της Εκκλησίας, τότε η υπεύθυνη εκκλησιαστική αρχή δε δικαιούται να ανακοινώσει, ότι «εξεδήµησε προς Κύριον». Και όταν ανακοινώνει, ότι «εξεδήµησε προς Κύριον», δεν έχει το δικαίωµα να του αρνηθερί την εξόδιο ακολουθία. Ναι ή όχι; Απαντήστε…

» Και σαν να µην έφταναν όλα αυτά, είχατε τη φαεινή!!! έµπνευση να παραπέµψετε την απόφασί σας και στην Ιεραρχία «προς οριστικήν επικύρωσιν των αποφασισθέντων». Για εξηγήστε µας, παρακαλώ. Η παράγραφος αυτή της ανακοινώσεώς σας δηλώνει ότι η απόφασί σας δεν είναι οριστική, αλλά παραπεµπτική. Τη στέλνετε, δηλαδή, στην Ιεραρχία, για να την επικυρώσει οριστικά. Αυτό σηµαίνει, ότι αποφασίσατε να µην κηδευτεί ο µακαριστός Μητροπολίτης Θεολόγος, µέχρι που να συνέλθει η Ιεραρχία και να επικυρώσει την άκρα οικονοµία σας και τη φιλανθρωπία σας. Και καθώς δεν είδαµε να συγκαλήτε την Ιεραρχία σε σύντοµο χρονικό διάστηµα, η αναβολή της κηδείας θα έπρεπε να τραβήξει σε µήκος χρόνου.

Αλλά και αν, παρ’ ελπίδα, η Ιεραρχία δεν επεκύρωνε την απόφασή σας, αν οι σκληροπυρηνικοί του γνωστού φύλου δεν έδιναν τη συγκατάθεσή τους, τί θα γινόταν; Δε θα γινόταν η κηδεία του Μητροπολίτη; Θα τον αφήνατε άταφο;

Ύστερα από αυτές τις παρατηρήσεις καταλάβατε, γιατί γίνατε καταγέλαστοι; Ή ακόµα;

Επιτρέψτε µου να σας το επαναλάβω για µια ακόµα φορά. Μπορείτε να διακυβεύετε το προσωπικό σας κύρος. Όχι, όµως, και το κύρος της Ιεράς Συνόδου».

Κηφισιά, 5/8/1996

Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος

Νικόδηµος

(δηµοσιεύθηκε στον ηµερήσιο Τύπο)

 ΤΩΡΑ ΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΤΩΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩΝΤΩΝ

ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

Έχουµε και συνέχεια:

Ο γέροντάς σου, κ. Δηµήτριε, αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ, όταν πληροφορήθηκε ότι η εξόδιος ακολουθία έγινε παρά την “απαγόρευσή” του και συµµετείχαν 10 αρχιερείς, ηγούµενοι µονών, µοναχοί, µοναχές, ιερείς και χιλιάδες κόσµου, θύµωσε, έγινε έξω φρενών και έξαλλος όρισε αµέσως ανακριτή και τους καλούσε “επείγον” σε απολογία. Ο Τύπος έγραφε: «Σε απολογία οι Μητροπολίτες που κήδεψαν τον Θεολόγο…», «Σε ανακριτή καλούνται µητροπολίτες». Ανακριτή όρισε το δεξί του χέρι, τον άνθρωπο που τον έκανε µοιχεπιβάτη δεσπότη καταλαµβάνοντας τη µητρόπολη Διδυµοτείχου και Ορεστιάδος διώχνοντας τον π. Κωνσταντίνο Πούλο που εξελέγη µητροπολίτης δέκα χρόνια πριν την δικτατορία και έτσι έπεσε και ο µύθος ότι διώξατε τους εκλεγµένους από Αριστίνδην Σύνοδο της δικτατορίας!

Το δεξί αυτό χέρι είναι που άκουγε ως πειθήνιο όργανο του Σεραφείµ, που τον διέταξε «τρέξτε γιατί χάνουµε το τρένο». Στις 23 Ιουλίου 1974 έγινε τούτο το φοβερό: Η Κύπρος καίγονταν, η χώρα βρίσκονταν σε κατάσταση πολέµου µε επιστρατεύσεις, επιτάξεις, µετακινήσεις στρατευµάτων, κυβέρνηση δεν υπήρχε, είχε εξαφανιστεί, τα µεσάνυχτα αναµένονταν να έρθει από το Παρίσι ο κ. Καραµανλής, να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Σ’ αυτή την άνευ προηγουµένη κατάσταση ο νεοεκλεγείς αυτός αστέρας της µοιχεπιβασίας που το όνοµά του ήταν Αγαθάγγελος Ταµπουρατζάκης, “δεσπότης Διδυµοτείχου και Ορεστιάδος”, “άνοιξε” το Εθνικό Τυπογραφείο και δηµοσίευσε τα διατάγµατα της εκλογής των µε αρ. φύλλου 284/23.7.1974, τα οποία φιγουράρουν µέχρι σήµερα χωρίς υπουργικές υπογραφές, αφού δεν υπήρχε κυβέρνηση.

ΤΑ ‘’ΘΑΜΑΤΑ’’ ΤΩΝ ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΩΝ

Επανέρχοµαι να υποµνήσω για λόγους ιστορικούς το Μεγάλο Έγκληµα που έγινε από τους µοιχεπιβάτες δεσποτάδες, ότι ο Διδυµοτείχου Κωνσταντίνος εξελέγη µητροπολίτης στις 7 Νοεµβρίου 1957 και χειροτονήθηκε στις 13 του ιδίου µηνός από τον τότε αρχιεπίσκοπο Θεόκλητο. Ο δικτάτορας Σεραφείµ µε το βούρδουλα των Συντακτικών Πράξεων της δικτατορικής πολιτείας, τον έδιωξε χωρίς κάποια κατηγορία, χωρίς µαρτυρία, χωρίς απολογία και εντελώς παράνοµα και πωλώ µάλλον που οι Συντακτικές Πράξεις 3 & 7 δεν παραχωρούσαν τέτοιο δικαίωµα για επισκόπους πριν της δικτατορίας.

Παρ’ όλα αυτά ο Σεραφείµ κάλεσε τους υποτακτικούς του “Συνοδικούς” και ψήφισαν την καταδίκη του, χωρίς να ακολουθηθεί η στοιχειώδης Νοµική ή Κανονική διαδικασία. Ο δε π. Κωνσταντίνος δεν αποδέχθηκε ποτέ τη Σεραφειµική απόφαση και δεν έπαυσε να διαµαρτύρεται για την πρωτοφανή βάναυση αυτή αδικία και η διαµαρτυρία του φαίνεται ότι: «ηκούσθη γαρ εις τα ώτα Κυρίου Σαβαώθ»(Ησαΐας 5, 9).

Καταπατώντας επάνω στο πτώµα του µητροπολίτου π. Κωνσταντίνου, κατακουρελιάζοντας τους Ιερούς Κανόνες και ποδοπατώντας κάθε έννοια ηθικής και δικαίου! Ο Αγαθάγγελος έγινε δεσπότης Διδυµοτείχου και Ορεστιάδος και µετά δώδεκα χρόνια αντικανονικά και παράνοµα ήρθε (23/10/1986) και κατέλαβε την πιο πλούσια µητρόπολη του αθηναϊκού λεκανοπεδίου. Το µεγάλο προσόν του ήταν η προσωπική φιλία µε την οικογένεια Μητσοτάκη και γι’ αυτό η εφηµ. “Το Ποντίκι” έγραφε: «Οι καλά γνωρίζοντες τα εκκλησιαστικά πράγµατα θα είναι ο επόµενος αρχιεπίσκοπος ΜΕΤΑ το Σεραφείµ αν….» (“Ποντίκι”, 2/11/1990). “Όταν ο άνθρωπος σχεδιάζει, ο Θεός γελάει”.

Στάθηκε “άτυχος” να γίνει αρχιεπίσκοπος, γιατί πέθανε. Αυτός ήταν ο δεσπότης Ανακριτής! Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Επίσης µήπως θυµάστε, δέσποτα κ. Δηµήτριε, πως αποκαλούσε τον προϊστάµενό σου (υποψήφιο αρχιεπίσκοπο) µοιχεπιβάτη δεσπότη Λάρισας Σεραφείµ Ορφανό (που άρπαξε τον επισκοπικό θρόνο του π. Θεολόγου), ο επίσης µοιχεπιβάτης από Καστοριάς και µετά Αττικής Δωρόθεος Γιανναρόπουλος (παρ’ ολίγον αρχιεπίσκοπος) µέσα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος;

Το φώναζε δυνατά να τον ακούσουν: «Σεραφείµ είσαι κλεφτοκοτάς και καραγωγέας… θα φάω εγώ το κόλλυβά σου» (“ΤΟ ΒΗΜΑ”). Η προφητεία του επαληθεύτηκε παρά τα 21 χρόνια διαφορά!

Αυτόν βέβαια θα πρέπει να τον θυµάστε, διότι πέρασες από τη µητρόπολή του, αλλά γρήγορα όµως έφυγες! Είναι ο Φιλίππων Νεαπόλεως Αλέξανδρος Καντώνας που ήταν ο πρώτος µοιχεπιβάτης, ο οποίος κατέλαβε τη µητρόπολη Περιστερίου (και αυτός για αρχιεπίσκοπος), υπήρξε ο πρωτοστάτης στην εκδίωξη των 12 αγίων επισκόπων και… πέρυσι (14/8/2021) που έγινε η εκταφή του µετά από 43 ολόκληρα χρόνια (Ω… Θεέ µου) βρέθηκε άλιωτος. «Η εικόνα είναι τροµακτική. Με τα µάτια του αναλλοίωτα να παραµένουν στη θέση τους. Και αυτό που κάνει το σκήνωµα τόσο αποκρουστικό, καθώς η σχεδόν απείραχτη και παραµένουσα στη θέση της γενειάδα του προσδίδουν µίαν όψη ενός νεκρού σώµατος…» (“Εξάψαλµος” Σωτ. Τζούµας, 23/8/2021) (φωτ. δίπλα).

Ρωτάω δέσποτα κ. Δηµήτριε, µήπως; Ο Θεός τη µοιχεπιβασία τη συγκατατάσσει εξ ίσου µε το αιρετικό συλλείτουργο του Πατριάρχου Βέκκου και αγιορειτών που οι µετέχοντες µετά το θάνατό τους βρέθηκαν άλιωτοι; Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Ο ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΗΣ ‘’ΛΑΡΙΣΗΣ’’

ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΤΩΝ ΜΕΤΕΧΩΝΤΩΝ

Έχουµε και συνέχεια:

Ο έτερος µοιχεπιβάτης της Λάρισας Ιγνάτιος Λάππας, ο οποίος ως άλλο πτερωτό όρνεο περίµενε τον θάνατο του π. Θεολόγου για να καταβροχθίσει τον θρόνο, τρεις ηµέρες πρίν πανηγυρικά δήλωνε στο µητροπολιτικό ναό του Αγίου Αχιλλείου, ο Θεολόγος πεθαίνει: «Γυρίζουµε σελίδα …» και «όπως βλέπετε… το ποτάµι δεν γυρίζει πίσω…». Και αφού ανέβηκε στο ΄΄θρόνο΄΄ έστειλε επιστολή στον πάτρονά του αρχιεπίσκοπο Σεραφείµ και ζητούσε την τιµωρία στους µετέχοντες στην εξόδιο ακολουθία…!

«Μακαριότατε – του γράφει – πάτερ και Δέσποτα. Ασπαζόµενος πρώτον εν αγάπη και ευλαβεία πολλή τας τιµίας Υµών χείρας προάγοµαι ίνα γνωρίσω Υµίν και τα περί υµάς Ιερά Συνόδω τα περί της κηδείας του Μητροπολίτου κυρού Θεολόγου Πασχαλίδη…

» Προσεπάθουν να εκθειάσουν τον εν επιτιµίω θανόντα επίσκοπον ονοµάζοντας αυτόν άγιον… Εις τας ιεράς ακολουθίας που ετέλουν ιερείς της Ι.Μ. Λάρισας και Τυρνάβου ως και φιλοξενούµενοι εξ άλλων Ιερών Μητροπόλεων εµνηµόνευον ονόµατα διαφόρων Αρχιερέων πλην του ονόµατός µου…

» Οι εν ακοινωνησία τελούντες δύο ούτοι Αρχιερείς – Νικόδηµος Γκατζιρούλης και Κωνσταντίνος Σακελλαρόπουλος – εν τη ιερά ακολουθία κατέλαβαν την σύµφωνον µε τα πρεσβείας της Αρχιερωσύνης αυτών θέσιν. Οφείλει να σηµειωθεί ότι την εξόδιον ακολουθίαν ετέλεσαν άπαντες οι ως άνω Μητροπολίται… ακοινώνητοι και κανονικοί οµού… συνιερούργησαν και πολλοί Ηγούµενοι, Αρχιµανδρίται και ιερείς και εν οίς ο Ιεροκήρυξ της καθ’ ηµάς Ι.Μ. Αρχιµ. Ιγνάτιος Μανδελίδης, ο Ηγούµενος της Ιεράς Μονής Κοµνηνείου Αρχιµ. Αθανάσιος Μυτιληναίος… Επειδή δεν παρέστην εις την κηδείαν, δεν δύναµαι να αναφέρω διεξοδικώς τα ονόµατα των παριστάντων…

» Εκ της επισυναπτοµένης τω παρόντι µαγνητοσκοπηµένης ταινίας δύνασθε να αναγνωρίσετε και τους λοιπούς λαβόντας µέρος κληρικούς.

- Και αναφέρει διάφορα αποσπάσµατα οµιλητών καταλήγει: «Ταύτα γνωρίζω ευλαβώς υµίν, παρακαλώ θερµώς δια τα καθ’ Υµάς» (Αρ. Πρωτ. 308/12-8-1996).

Μετά βαθυτάτου Σεβασµού. Ευπαθέστατος. Ο Λαρίσης και Τυρνάβου Ιγνάτιος.

Και αυτός ζητούσε µέσω του Σεραφείµ από τον Ανακριτή την “δικαία τιµωρία” των συµµετεχόντων στην εξόδιο ακολουθία – καλύτερα, σωστότερα για την ΤΑΦΗ του π. Θεολόγου. Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

 Και αφού ‘’µελετήσαµε ευλαβώς-όπως µας προέτρεψε ο κ. Δηµητριος-τον Άγιο της Αιγίνης’’ και διαπιστώσαµε ότι οι βίοι δεν είναι µόνο παράλληλοι, αλλά και σε πολλά υπερτερούν του π. Θεολόγου στις διώξεις ,στις συκοφαντίες, στους εµπαιγµούς, στις περιφρονήσεις κ,α. Αµέσως στην επόµενη παράγραφο γράφει: «Θα αρκεσθώ να παραθέσω για άλλη µια φορά την έµµεση κατηγορηµατική περί τα Λαρισαικά ενός αγίου», καιπαρουσιάζει επιστολή σταλµένη από τον όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη (φωτ. δική του επιστολή σελ. 4), που τον ευχαριστεί πολύ για τα τίµια δώρα και τα βιβλία που του έστειλε και αυτό το παρουσιάζει ως ένα ντοκουµέντο, ότι δήθεν ο γέρων όσιος “αξιώθηκε να διακρίνει πεντακάθαρα την αλήθεια των γεγονότων και των προσώπων…”. Βέβαια τα µπερδεύει µε τα βιβλία και τα δώρα που του έστειλε ο κ. Δηµήτριος. Τέτοια βιβλία έστειλε και στον π. Θεολόγο και ο οποίος από λόγους ευγένειας τον ευχαρίστησε, τούτο δεν πάει να πει ότι και τον αναγνώριζε κιόλας!

Δεν είχα όµως καµία πρόθεση να παρουσιάσω κάτι τέτοιο, περί π. Θεολόγου, αλλά αναγκάζοµαι λόγω της πρόκλησης, και το κάνω για να αποδείξω ότι το επιχείρηµά του είναι πολύ πτωχό. Γιαυτό θα αναφερθώ µόνο σε ένα από τα πολλά που στάλθηκαν για τον άγιο Θεολόγο, (λόγω χώρου) που είναι µια επιστολή που στάλθηκε σε πνευµατικοπαίδι του στη Λάρισα και είναι γραµµένη µε το ίδιο του το χέρι, από τον νέο άγιο της Εκκλησίας, τον άγιο Βησσαρίωνα της Ι.Μ.Αγάθωνος που το σώµα του είναι άφθαρτο και ευωδιάζει και ο οποίος µε υποµονή περίµενε την επιστροφή του π. Θεολόγου στο επισκοπείο, και είχε ανυποµονησία να τον επισκεφτεί, τον αποκαλεί άγιο τον π. Θεολόγο, για δε τον αγώνα των Λαρισαίων εύχεται ο καλός Θεός να φέρει τη νίκη. Αυτά ήταν πηγαία και όχι µε κόλπα και τερτίπια µε δώρα, και βιβλία για να αποσπάσει κάποια ευνοϊκή επιστολή προς εκµετάλλευση.

Η Επιστολή του π. βησσαρίωνα

 

Επανέρχοµαι στα του υποµνήµατος του κ. Δηµητρίου Μπεκιάρη προς τους Ιεράρχες, που γράφει:

(α) Δέκα ηµέρες µετά την κοίµηση του Λαρίσης Σεραφείµ Ορφανού († 14.09.1989), δηµοσιεύθηκαν στον τοπικό Τύπο δύο επάλληλες δηλώσεις του Σεβασµιωτάτου Θεολόγου. Στην πρώτη ανέφερε: «Δε θέλω να αδικήσω την πόλη που αγάπησα και που νοµίζω ότι θα ήθελε έναν νέο άνθρωπο, για να προσφέρει, αντί για µένα, µια που και η ηλικία και η υγεία µου δε θα µου επιτρέψουν να δώσω όλο µου τον εαυτό των παλαιών µου χρόνων. Όµως, εάν η Εκκλησία µε καλέσει, δεν θα πω όχι στη φωνή της. Μόνον µέσω της Εκκλησίας θα επιστρέψω…» (δηµοσίευµα στην ηµερήσια Λαρισαϊκή εφηµερίδα “Ελευθερία”, 24.09.1989). Την εποµένη, στην εβδοµαδιαία εφηµερίδα της Λάρισας «Ώρα», ο αυτός Ιεράρχης δήλωνε: «… θα περιµένω τη φωνή της Εκκλησίας… πιστεύω ότι θα εκφρασθεί γνήσια η φωνή της Εκκλησίας, στην οποία έχω εµπιστοσύνη».

ΣΤ΄ ψέµα: Είναι γεγονός, όπως το γράφει, φαίνονται εκ πρώτης όψεως αληθινά, είναι όµως η µισή αλήθεια και ο θυµόσοφος λαός λέει “”η µισή αλήθεια είναι ολόκληρο ψέµα”. Διότι κόβει και ράβει κείµενα στα µέτρα και στο µπόι του. Στην πρώτη δήλωση του π. Θεολόγου υπάρχουν και άλλα, τα οποία του “διέφυγαν”, όπως, ότι ο θρησκευόµενος λαός της Λάρισας αµέσως άρχισε να οργανώνεται, όπως γίνονταν τα αποστολικά χρόνια και όπως το επιβάλλει η αρχαία τάξης της Εκκλησίας, άρχισαν να πραγµατώνονται κατά ενορίες συγκεντρώσεις ζητώντας την επιστροφή του αδίκως διωχθέντος π. Θεολόγου, µε τηλεγραφήµατα και επιστολές προς την Ιερά Σύνοδο που ήταν εκατοντάδες, ενορίτες όλης της πόλης, Επιπλέον έστειλαν και επιστολή στη Σύνοδο µε χιλιάδες υπογραφές στην οποία ζητούσαν όπως ανέφεραν: «Σας γνωστοποιούµε ότι ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ παραµένει ο κ. Θεολόγος. Κάθε άλλη σκέψη αποτελεί πρόκληση στα αισθήµατα του πιστού λαού….

Το από 15 χρόνων αίτηµά µας είναι η επιστροφή του Μητροπολίτου µας Θεολόγου. Ο κύριος εµίλησε. Ο Λαός αναµένει». ΓΙΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ. Μακαριώτατε… Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµητριε!

 Η εφηµερίδα “Ηµερήσιος Κήρυκας” έγραφε πρωτοσέλιδο και το µετέφερε στην 9^η σελίδα:

“Εκπρόσωποι ενοριών εκκλησιών Λάρισας: «Η Λάρισα έχει µητροπολίτη τον κ. Θεολόγο». Στο ολοσέλιδο τότε ανεξάρτητο ρεπορτάζ περιγράφει την κατάσταση αλλά επιπλέον υπάρχει και δήλωση παλαιότερη του π. Θεολόγου που έλεγε: «Δεν κυνηγάω το θρόνο. Αν µε καλέσει η Εκκλησία, θα υπακούσω. Η καρδιά µου ανήκει στη Λάρισα” (22/9/1989).

Ο π. Θεολόγος εννοούσε και το πιστό λαό, όπως µας τονίζει ο Ν. Μίλας, «εγίνετο τοιώδε τω τρόπω. Προκειµένου να συµπληρωθή κενός επισκοπικός θρόνος, συνήρχοντο επί τω αυτώ ότε λαός… και δηλώσαντος του λαού την εαυτού γνώµην περί τούτων… ο δε λαός εξεδήλου την εαυτού γνώµην υπέρ ή κατά του προταθέντος…» (Ορθ. Εκκλησιολογία, Αθήνα 1973, σελ. 439). Και ότι ο πιστός λαός ήταν και είναι πάντοτε ο «φύλαξ της Ορθοδοξίας», όπως µας άφησαν ως παρακαταθήκη µε την εγκύκλιον προκήρυξή τους το 1848 οι τέσσερις Πατριάρχες της Ανατολής.

Ο Μέγας Βασίλειος είναι σύντοµος και περιεκτικός στο θέµα αυτό: «Αι περί τας Εκκλησίας οικονοµίας γίνονται µεν παρά των πεπιστευµένων την προστασίαν αυτών, βεβαιούνται δε παρά των λαών». Οι διευθετήσεις, που σχετίζονται µε την Εκκλησία, γίνονται µεν από κείνους, που τους έχει ανατεθή η διοίκησι, δηλαδή απ’ τους επισκόπους, επικυρώνονται δε απ’ τους λαούς.

Και συνεχίζει ο φωστήρας της Καισαρείας για κάποιον επίσκοπον που εξέλεξαν και χειροτόνησαν και παρακαλεί τους άρχοντες και το λαό της Νικοπόλεως να τον αποδεχθούν “εκθύµως” εκπληρώνοντας το δικό τους καθήκον:

«Ώστε ό µεν ήν επί τοις θεοφιλεστάτοις επισκόποις πεπλήρωται, το δε λειπόµενον ήδη προς υµάς βλέπει, εάν καταξιώσητε εκθύµως περιέχεσθαι του δεδοµένου υµίν επισκόπου και τας παρά των έξωθεν πείρας ισχυρώς αποκρούσασθαι».

Οι επίσκοποι έκαναν το δικό τους χρέος. Ωστόσο, υπήρχε και το «λειπόµενο». Η αποδοχή του πνευµατικού πατέρα. Η αναγνώριση του πνευµατοκίνητου ποιµένα.

Δε θεωρεί «τετελεσµένη» την επισκοπική εκλογή, πριν υπάρξει και η αποδοχή του πληρώµατος της Εκκλησίας. Δεν αποφαίνεται, πως είναι υποχρεωµένος ο λαός να σκύψει το κεφάλι και να υποταγεί στην απόφαση της ηγεσίας. Θεωρεί, πως τότε µόνο θα ολοκληρωθεί το έργο της εκλογής του νέου επισκόπου στους άρχοντες και λαός «καταξιώση εκθύµως περιέχεσθαι του δεδοµένου επισκόπου». Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε

Τέτοιες περιγραφές είναι γεµάτα τα πατερικά κείµενα, για την παρουσία του λαού.

Για τη δεύτερη εφηµερίδα “ΩΡΑ” που αναφέρει ο κ. Δηµήτριος δεν είναι µόνο ψέµα, είναι απάτη και… (!) διότι παίρνει τέσσερις λέξεις από τη µία ερώτηση και κάποιες από την άλλη ερώτηση και τις συναρµολογεί, για να δικαιολογήσει την παρακάτω παράγραφο που είναι πρόστυχη στην εκλογή και ύβρις κατά του Αγίου Πνεύµατος.

Παρακολουθήστε τι ακριβώς είπε ο π. Θεολόγος στην εφηµ. “ΩΡΑ” και γιατί το είπε:

ΩΡΑ: Σεβασµ. Θεολόγε, όπως πιθανόν να ξέρετε, τις τελευταίες µέρες παρατηρείται στη Λάρισα µια ιδιαίτερη κινητικότητα και δραστηριότητα ορισµένων συµπολιτών για την υποστήριξη της υποψηφιότητάς σας στην Ιερά Σύνοδο και την επιστροφή σας στη Λάρισα. Θα θέλατε να µας πείτε κάτι σχετικό µε αυτή τη πρωτοβουλία;

Θεολόγος: Κατ’ αρχήν σας ευχαριστώ που µου δίνετε τη δυνατότητα να επικοινωνήσω µε τους κατοίκους της Λάρισας και ολοκλήρου του νοµού µέσω της εφηµερίδας σας. Όσον αφορά την κίνηση αυτή έχω να πω ότι είναι µια καθαρά ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία βέβαια γνωρίζω νοµίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι κινούνται από καθήκον και υποχρέωση προς τη νοµιµότητα επιδιώκοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την αποκατάστασή της. Εγώ από τη πλευρά µου πάντως θέλω να διαβεβαιώσω ότι θα περιµένω τη φωνή της Εκκλησίας εφ’ όσον αυτή εκφρασθεί και είναι θετική, πιστεύω ότι θα µπορέσω να ανταποκριθώ στα καθήκοντά µου.

ΩΡΑ: Η απάντησή σας, νοµίζω, έχει κάποια αµφιβολία ως προς το εάν µπορέσει να εκφρασθεί έγκυρα αυτή η απόφαση, της Ιεραρχίας, είναι έτσι ή κάνω κάποιο λάθος;

Θεολόγος: Όχι, πιστεύω ότι θα εκφρασθεί γνήσια η φωνή της Εκκλησίας, στην οποία έχω εµπιστοσύνη, αλλά ενδεχοµένως µπορεί να κινούνται µερικοί άλλοι για την πλήρωση της κενής θέσης, η πρωτοβουλία πάντως των συµπολιτών αυτών µε συγκινεί ιδιαίτερα και µε υποχρεώνουν, νοµίζω ότι δηµιουργείται έτσι µια συνέχεια στο πρόσωπό µου, η οποία – εφ’ όσον η επίσηµη Εκκλησία πει τον τελικό λόγο της – θα σκεφτώ και θα αποφασίσω, µιας και δεν πιστεύω ότι κάποιοι λόγοι υγείας που υπάρχουν σήµερα, θα σταθούν εµπόδιο.

Λέγει και κάτι που το αποφεύγει ο κ. Δηµήτριος και δείχνει το ποιόν του πνευµατικού ανδρός:

ΩΡΑ: Στο σηµερινό φύλλο της εβδοµαδιαίας εφηµερίδας ………… υπάρχει µια ολοσέλιδη διαφήµιση-προειδοποίηση αγνώστων προς τον Αρχιεπίσκοπο και λέει επί λέξει τα εξής: «Προσοχή Μακαριώτατε, ΟΧΙ η … Ναταλία (ή Αράπης) δεσπότης στη Λάρισα!». Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό; Το εγκρίνετε; Το θεωρείτε…

Θεολόγος: Όχι, όχι, όχι τέτοια πράγµατα. Δεν έχω υπ’ όψιν µου αυτό το δηµοσίευµα που µου λέτε, αλλά οπωσδήποτε µε λυπεί δεν το ακούω ευχάριστα. Σας παρακαλώ ας µην πω τίποτα άλλο…» Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Παρεπιµπτόντως θα ήθελα να κάνω γνωστό το εξής περιστατικό που έτυχε να είµαι αυτόπτης µάρτυς, για να γνωρίσουν ποιος υπήρξε ο π. Θεολόγος που τη ζωή του πρόσφερε ταπεινά και ανεπιτήδευτα στη λατρεία του Θεού.

Ένα πρωινό µια γυναίκα ζητούσε να δει τον π. Θεολόγο (ήταν τις πρώτες  ηµέρες εγκαταστασής του στο επισκοπείο), τη δέχθηκε µετά χαράς, αυτή µετά τη σύστασή της τον ενεχείρισε ένα µικρό φάκελο, ο π. Θεολόγος τον άνοιξε και τότε έκπληκτος άρχισε να σταυροκοπιέται, τον σφίγγει σφιχτά στο χέρι, αν ήταν δυνατόν να τον λιώσει και φωνάζει δυνατά τον οδηγό, Παύλο-Παύλο πάρε σπίρτα και οινόπνευµα και εκεί µπροστά στο διάδροµο να τον κάψεις, τώρα, και θέλω να τον βλέπω. Η γυναίκα τα έχασε, διότι περίµενε να την ευχαριστήσει για το πολυβόλο ηθικό όπλο που του έδωσε, για να πολεµήσει τους πολεµούντας του!.

Η ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΚΑΤΑ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

 Επανέρχοµαι: Όλη αυτή τη διαβολή συρραφή την έκανε, για να δικαιολογήσει το παρακάτω κείµενο. Να η παράγραφος του κειµένου:

«Κατά βάθος, στο υποσυνείδητο, αν όχι και στο συνειδητό, επιπόλαζε η συναίσθηση του τρόπου Επισκοποιήσεώς του. Δεν αποκλείεται να αποζητούσε κάποια στιγµή κι εκείνος την αποκατάστασή του από την Ιεραρχία, ως κατ’ ουσίαν µηδέποτε εκλεγείς, αλλά διορισθείς από τον αντιβασιλέα Ζωϊτάκη».

Αυτή είναι η µεγάλη βλασφηµία που εξεστόµησε ποτέ “επίσκοπος” κατά του Αγίου Πνεύµατος, αµφισβητώντας τις εκλογές και χειροτονίες τριάντα τεσσάρων (34) επισκόπων που έγιναν µε το σύστηµα αυτό, το οποίο για εκατόν πενήντα (150) περίπου χρόνια λειτουργούσε και έτσι εκλέγονταν οι επίσκοποι. Γι’ αυτό αν είναι “µηδέποτε εκλεγείς” πρέπει να δώσουν λόγο στον πιστό λαό του Θεού, οι επίσκοποι Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος και ο Εδέσσης Ιωήλ που πρότειναν την αγιοκατάταξη του Εδέσσης Καλλινίκου, αφού και αυτός ήταν µέσα στους 34 εκλεγέντας, όπως ακριβώς και ο π. Θεολόγος. Να δώσει λόγο η Συνοδική Επιτροπή των Νοµοκανονικών Ζητηµάτων της Εκκλησίας της Ελλάδος που ενέκρινε – αφού µελέτησε το σχετικό φάκελο – την αγιοκατάταξή του και η Σύνοδος του Οικουµενικού Πατριαρχείου που συνεδρίασε στο Σαµπεζί για το σκοπό αυτό και ανακήρυξε τον Εδέσσης Καλλίνικο Άγιο της Εκκλησίας, και να πούνε στους χριστιανούς ή είναι κανονικές οι εκλογές, άρα και οι χειροτονίες! Και τότε να παρέµβει ο Οικουµενικός Πατριάρχης να επιβάλλει τις προβλεπόµενες από τους Ιερούς Κανόνες ποινές στο βλάσφηµο του Παναγίου Πνεύµατος ή δεν είναι κανονικές και πρέπει όλα τα Μυστήρια, Λειτουργίες, χειροτονίες που έκαναν και αποφάσεις που πάρθηκαν πάνω από πενήντα χρόνια είναι ανύπαρκτες, ωσάν να µην έγιναν ποτέ και τότε θα πρέπει να επαναληφθούν. Το κατ’ οικονοµία εµπαιγµός στο άγιο πνεύµα δε χωράει, ο Κύριός Μας µας το ξεκαθάρισε: «Δια τούτο λέγω υµίν πάσα αµαρτία και βλασφηµία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, ή δε του Πνεύµατος βλασφηµία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις» (Ματθ. 12, 31).

Αναµένουµε!!!

Ζ΄ ψέµα: Συνεχίζει ο ψευδολογών δεσπότης κ. Μπεκιάρης παρουσιάζοντας την επιστολή π. Θεολόγου προς τα µέλη της Ιεραρχίας όχι, όπως κατατέθηκε στην Ιεραρχία, ή από τον εκκλησιαστικό και Λαρισαϊκό Τύπο αλλά µόνο τρεις σειρές από την επιστολή, ώστε να παρασύρει τους αρχιερείς σε παρερµηνεία του σκεπτικού της επιστολής.

 Η επιστολή ακριβώς έγραφε:

Αθήναι 10.10.89

Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε,

Συγκαλείτε σήµερον η Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, µε µόνον θέµα την πλήρωσιν του Επισκοπικού Θρόνου της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης.

Δε νοµίζω ότι υπάρχει Ιεράρχης, ο οποίος να µην γνωρίζει ποια είναι η θέσις της ταπεινότητός µου έναντι της Μητροπόλεως Λαρίσης.

Είναι γνωστοί οι έκτακτοι λόγοι, οι οποίοι επέβαλαν εις Υµάς την επίσπευσιν της τοιαύτης εκτάκτου Συνεδρίας.

Έκτακτοι όµως λόγοι επιβάλλουν και εις εµέ την διακοπήν, σήµερον, της επί 15ετίαν σιωπής µου, και µε υποχρεώνουν εις την υποβολήν της παρούσης προς το Σεπτόν Σώµα της Ιεραρχίας, προς την οποίαν και προς ένα έκαστον εκ των συγκροτούντων αυτήν Αγίων Αρχιερέων επιθυµώ να υποβάλω τα εξής απόψεις µου:

1. Προσφάτως παρεχωρήθη από µέρους της Πολιτείας εις ηµάς τους εκρονισθέντας Μητροπολίτας το δικαίωµα της προσφυγής εις το Συµβούλιον της Επικρατείας, το οποίον είχοµεν στερηθεί επί 15ετίαν.

2. Αι σχετικαί προσφυγαί των λοιπών Μητροπολιτών και η ιδική µου εδικάζονται ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου την 30ήν Νοεµβρίου 1989.

3. Από µέρους του ποιµνίου µου φθάνουν µέχρις εµού φωναί διαµαρτυρίας και ποικίλαι εκφράσεις της επιθυµίας του δια επάνοδόν µου εις την Ιεράν Μητρόπολιν, εις την οποίαν επιθυµώ και εγώ να αναλώσω τας υστάτας δυνάµεις µου, δεδοµένης της αποκαταστάσεως ήδη της υγείας µου και της πεποιθήσεώς µου ότι είµαι εις θέσιν να ασκήσω πλήρως τα ποιµαντικά µου καθήκοντα.

Παρέχω την διαβεβαίωσιν ότι δεν συµµερίζοµαι προσωπικώς πάσαν επέµβασιν οιουδήποτε τρίτου προς επηρεασµόν της αποφάσεως της Εκκλησίας, της οποίας την φωνήν και µόνον αναµένω, εάν και όποτε µε καλέσει, όπως έχω ήδη δηλώσει και όπως πιστεύω ότι γνωρίζουν οι Σεβασµιώτατοι Σύνεδροι και Άγιοι Αρχιερείς.

Δια του παρόντος εγγράφου ανταποκρίνοµαι εις την φωνήν ικανού αριθµού Αδελφών Αρχιερέων, δια να καταστήσω γνωστάς και επισήµως εις το Σεπτόν Σώµα τας ανωτέρω θέσεις µου εν σχέσει προς το ζήτηµα της επισπευδοµένης πληρώσεως του Μητροπολιτικού Θρόνου Λαρίσης και ευλαβώς εκφράζω την διακαή επιθυµίαν µου, όπως το υφιστάµενον πρόβληµα της εν λόγω Ιεράς Μητροπόλεως εύρη την λύσιν του δια δικαίας αποφάσεως αυτού τούτου του Σεπτού Σώµατος της Ιεραρχίας και όχι δια των Οργάνων της Πολιτείας.

Ευσεβάστως

Ο Λαρίσης Θεολόγος

Αυτή είναι αυτούσια η επιστολή και την υπογράφει “Ευσεβάστως ο Λαρίσης Θεολόγος” και όχι όπως ψευδέστατα δηµοσιεύει ο κ. Δηµήτριος ως “ο από Λαρίσης Θεολόγος”. Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Συνεχίζει ο “έχων τη χειροτονία απολυµένη” κ. Δηµήτριος, ότι «στις 13/10/1989 εννέα Λαρισαίοι υποστηρικτές του Μητροπολίτου Θεολόγου κατέθεσαν στο ΣτΕ αίτηση ακυρώσεως της εκλογής µου». Μέχρι εδώ σωστά, αλλά όµως αποφεύγει δια της πλαγίας, χωρίς να αναφέρει ότι η εκλογή του ήταν αντικανονική και παράνοµη, διότι πριν τη Συνεδρίαση δύο µητροπολίτες κατέθεσαν ένσταση στο Σώµα της Ιεραρχίας µε αιτιολογηµένη πρόταση για αναβολή της Συνεδρίασης εκλογής µητροπολίτη, αλλά ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ ούτε καν την ανάγνωσε αλλά επιδεικτικά την πέταξε στο καλάθι των αχρήστων.

Μετά δύο ηµέρες (15/10/1989) οι ως άνω εννέα Λαρισαίοι καταθέτουν ΜΗΝΥΣΗ στον αρχιεπίσκοπο Σεραφείµ για έξι παραβιάσεις των Ιερών Κανόνων για την Εκλογή Δηµ. Μπεκιάρη. Μάρτυρες προτείνονται να καταθέσουν καθηγηταί Πανεπιστηµίων, µητροπολίτες, δικηγόροι, δηµοσιογράφοι, θεολόγοι. Η Μήνυση έλεγε:

ΚΑΤΑ

Του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος

κ.κ. Σεραφείµ, κατοίκου Αθηνών

 Άγιοι Συνοδικοί Αρχιερείς,

Με την παρούσα µηνύοµε το Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Σεραφείµ για τα αδικήµατα της παραβιάσεως των Ιερών Κανόνων, της περιφρονήσεως της βουλήσεως του πιστού Ορθοδόξου Λαού και της σιµωνίας, τα οποία διέπραξε προ, κατά και µετά την εκλογή και τη χειροτονία του φεροµένου ως Μητροπολίτου Λαρίσης, Αρχιµανδρίτου κ. Δηµητρίου Μπεκιάρη.

Η εκλογή και χειροτονία του ανωτέρω υπήρξε πράξη του Αρχιεπισκόπου αντικανονική, εκτός άλλων και για τους λόγους που αναφέρει η επισυναπτοµένη αίτηση εννέα κατοίκων της Λαρίσης και του Τυρνάβου από 12.10.89 ενώπιον του Συµβουλίου της Επικρατείας, µε την οποία διώκουν την ακύρωση της από 10.10.89 πράξεως της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η παραπάνω µήνυση ούτε ερευνήθηκε ούτε απαντήθηκε από το δικαστικό Σώµα της Εκκλησίας, απλώς την πέταξαν, γι’ αυτό δε γίνεται αναφορά από τον κ. Δηµήτριο και τότε αναγκάσθηκε – µετά από ένα τρίµηνο – ο π. Θεολόγος να προσφύγει στο Συµβούλιο της Επικρατείας που είναι το µόνο αρµόδιο, να ελέγχει παρανοµίες, παραλείψεις διοικητικές των δηµοσίων οργάνων, όποιες κι αν είναι αυτές.

Να τι έλεγε στην Αίτηση Αναστολής κατά του Π.Δ. καταστάσεως του κ. Δηµητρίου που αναφέρει (γ) ο Νοµικός Σύµβουλος του µητροπολίτου Θεολόγου στις 12/1/1990:

«υποβολή της, ο ασκήσας την αίτηση ακυρώσεως µπορεί µετά την κατάθεση της αιτήσεως µε ιδιαίτερη αίτησή του προς το ΣτΕ να ζητήσει την αναστολή της εκτελέσεως της προσβαλλοµένης διοικητικής πράξεως. ..

Εν προκειµένω ο αιτών είναι ο Μητροπολίτης Λαρίσης. Έχει εκλεγεί σύµφωνα µε τους Κανόνες της Εκκλησίας και τους νόµους της Πολιτείας, όπως αυτοί ίσχυαν κατά τον χρόνο της εκλογής. Η κανονικότητα της εκλογής του αναγνωρίσθηκε από ολόκληρη την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Αποµακρύνθηκε µε εφαρµογή των συντακτικών πράξεων της δικτατορίας. Οι συντακτικές πράξεις στέρησαν από αυτόν το δικαίωµα να ακουστεί, όχι µονάχα από το όργανο που τον καταδίκασε, αλλά και από το ΣτΕ.

Είναι συνεπώς σήµερα:

- ένας κανονικός Μητροπολίτης,

- ένας νόµιµος Μητροπολίτης,

- ένας Μητροπολίτης που αποµακρύνθηκε παράνοµα και αντικανονικά,

- ένας Μητροπολίτης που δεν κρίθηκε ακόµα από το Δικαστήριο τούτο το κύρος της αποµάκρυνσής του,

- ένας Μητροπολίτης που, µέχρις ότου κριθεί το κύρος της αποµάκρυνσής του, είναι «δυνάµει» ο ποιµένας του λογικού ποιµνίου της Μητροπόλεώς του contra οποιασδήποτε αυθαιρεσίας περί τον θρόνο (τη διακονία), που του εµπιστεύθηκε η Εκκλησία.

Είναι ένας Μητροπολίτης… αλλά δεν εννοεί στο πρόσωπό του να επιτρέψει αδιαµαρτύρητα να συντριβούν οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας. Αισθάνεται ότι είναι θεµατοφύλακας από την ιδιότητά του και συνεγγυητής µε όλους τους συνεπισκόπους του για την εφαρµογή των Ιερών Κανόνων.

Η προσβαλλοµένη πράξη παραβίασε τους Ιερούς Κανόνες. Παραβίασε και τους νόµους της Πολιτείας, σύµφωνα µε τα όσα εκτίθενται στην αίτηση ακυρώσεως». Αυτή είναι η αλήθεια κ. Δηµήτριε!

Τα περί άσκησης πίεσης στο γέροντα µητροπολίτη του κ. Δηµητρίου είναι ψεύδη µε τα οποία προσπαθεί να ξεγελάσει τους αποδέκτες της απάντησής του, ενώ γνωρίζει ότι υπάρχουν πληθώρα δηµοσιεύµατα, προσφυγές, παραστάσεις που ζητούσαν την επιστροφή του από τη µητρόπολη την οποία του αφαίρεσαν αντικανονικά και παράνοµα.

 ΔΙΑΨΕΥΔΕΤΑΙ Ο κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΠΕΡΙ ΠΙΕΣΕΩΣ ΤΟΥ π. ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Θα µεταφέρω µόνο µία ολοσέλιδη µεγάλου σχήµατος συνέντευξη Θεολόγου στην εφηµ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” (4/12/1989), την οποία δεν είδε ο κ. Δηµήτριος (!) και η οποία λέει µετά πολλών άλλων:

Τίτλος: “ΘΕΟΛΟΓΟΣ:Να αναβληθεί η ενθρόνιση του Δηµητρίου”.

Από κάτω: «Ουδέποτε παρητήθην του δικαιώµατός µου να επιστρέψω εις την Μητρόπολίν µου…».

» Βεβαίως ο θάνατος; Εκείνο που δεν ήτο δυνατόν να φαντασθώ, βεβαίως όχι δια την αδύνατον άλλωστε τελειότητάν µου, ήτο ο τρόπος δια του οποίου εκηρυσσάµην έκπτωσης βάσει των 3 και 7/74 συντακτικών πράξεων και της αποφάσεως της «Μείζονος Ιεράς Συνόδου» άνευ συγκεκριµένης κατηγορίας και, άνευ στοιχειώδους εκ µέρους µου απολογίας, δικαίωµα το οποίο έχει κάθε Έλλην πολίτης πολλώ µάλλον ιεράρχης. Όχι µόνο δε αλλά πλέον τούτων, δια των Ιωανίδειων ως άνω Συντακτικών Πράξεων, αφηρείτο αυτό τούτο το φυσικόν δικαίωµα προσφυγής εις ένδικα µέσα, πράγµα ισχύον µέχρι και της σήµερον. Εζήτησα από υπεύθυνον της πολιτείας, να δικαιωθώ. Μου εδόθη η απάντησις ότι δεν υπήρχαν επιβαρυντικά στοιχεία. Εζητήσαµεν µε άλλους δύο αδελφούς ιεράρχας να ανοιχθούν οι φάκελοί µας εις το Πανελλήνιον, δια να µάθωµεν επιτέλους ποίον ήτο το αµάρτηµά µας. Ούτε και αυτό έγινε δεκτόν. Αλλά τότε περί τίνος πρόκειται; Και όµως οµιλούµεν και κοπτόµεθα δια την ταλαίπωρον δηµοκρατίαν, την ελευθερίαν, τα δικαιώµατα του ανθρώπου, χωρίς δυστυχώς να εντρεπώµεθα.

» Καµία λοιπόν λύσις, καµία απάντησις εις το δράµα τούτο της καθόλου και της τοπικής της Λαρίσης Εκκλησίας. Εν προκειµένω δε, υπευθύνως καταθέτω ότι µέχρι και της σήµερον, επί ολόκληρον 15/ετίαν δεν µου εγένοντο γνωστοί αρµοδίως και υπευθύνως, οι λόγοι της εκ της λαχούσης µοι Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης εκθρονίσεώς µου, ούτε γραπτώς, ούτε προφορικώς, και, ως εκ τούτου αληθώς δεν γνωρίζω διατί. Δεν θα καταστρώσω δε εγώ, ιδία χειρί το κατηγορητήριόν µου, δια µόνης της φαντασίας µου.

» Το εξαγόµενον συµπέρασµα; Ότι άνευ ουδενός επιχειρήµατος παραµένοµεν εν εκπτώσει, πράγµα το οποίον και οδηγεί δυστυχώς την Διοικούσαν Εκκλησίαν να αντιδρά εις πάσαν πράξιν της πολιτείας, δυναµένων να µας δώση το δικαίωµα της προσφυγής µας εις τε την Σεπτήν Ιεραρχίαν, αρµοδίαν εκκλησιαστική αρχή ή εις το Συµβούλιον της Επικρατείας, δια να αποφανθή εν τέλει τούτο, εάν ευσταθεί η έκπτωσίς µας, ή ο τρόπος επιβολής της εκπτώσεως ταύτης υπό της «Μείζονος Συνόδου» στηριχθείσης εις τας 3 και 7/74 Συνταγµατικάς Πράξεις, µόνας ισχυούσας µέχρι σήµερον.

» Σας ευχαριστώ πολύ. Όµως, δύναµαι να δηλώσω ευθέως και ειλικρινώς ότι, ουδέποτε παρητήθην του δικαιώµατός µου να επιστρέψω εις την Μητρόπολίν µου,πράγµα το οποίον και επιδιώκω, διότι το θεωρώ δίκαιον, αρεστόν δε ενώπιον Κυρίου, ενώ, το αντίθετον, µία παραίτησίς µου ενδεχοµένως, θα ήτο αντίθετος εις το θέληµα του Θεού, και την αγαθήν απαίτησιν και την αγάπην των πιστών της τοπικής Εκκλησίας. Το επιδιώκω ως άτοµον ………

» ΑΠ.:Δια την λαϊκήν αντίδρασιν εις την Μονήν Πετράκη είπα ήδη πιο πάνω. Δια τα επεισόδια εις την Μητρόπολιν κατά την στιγµήν της χειροτονίας, θα είχα να πω ότι, το «ανάξιος» δικαιούται να το φωνάζη ο λαός κατά τας χειροτονίας των κληρικών. Εάν και εφ’ όσον ακουσθή το «ανάξιος» πρέπει να διακόπτεται η χειροτονία, να συλλαµβάνεται ο φωνάζων «ανάξιος» να αποδεικνύει δι’ επιχειρηµάτων και στοιχείων υπευθύνων την αντίθεσίν του προς τον χειροτονούµενον και την αναξιότητα τούτου και η συµµετοχή άλλωστε του λαϊκού στοιχείου, εις την εκλογήν Μητροπολιτών εφαρµόζεται παλαιόθεν και εξακολουθεί να εφαρµόζεται εις την Εκκλησίαν.»

Τριανταφυλλος Τασιοπουλος

ακολουθει η τριτη συνεχεια