Νεκτάριος Δαπέργολας: Εἰκόνες αἴσχους, παρακμῆς καὶ δαιμονικῆς κατάπτωσης μὲ τὴν στήριξη τοῦ ξετσίπωτου μπακογιαννομητσοτακέικου
Μέ
αὐτό τό πατσαβουρόχαρτο - καί μέ τήν ἐπίσημη βεβαίως στήριξη τοῦ
ξετσίπωτου μπακογιαννομητσοτακέικου - ἡ γνωστή συνομοταξία/προμετωπίδα
τοῦ δυστοπικοῦ νεοεποχίτικου φασισμοῦ διαφημίζει τή γιορτή πρός τιμήν
τῆς…ἀγάπης πού δημιούργησε, λέει, τίς «οἰκογένειές» της!
Μία
ἀκόμη ἐφιαλτική πτυχή τοῦ ἀνάποδου κόσμου, ὁσονούπω βέβαια καί θεσμικά
κατοχυρωμένη (μέ «γάμους» καί τεκνοθεσίες) μέσω τοῦ ἑλληνέζικου
ἀντίχριστου κυνοβουλίου.
Καί
ἐνῶ ἡ πάλαι ποτέ ἁγιοτόκος πατρίδα μεταβάλλεται ραγδαῖα σέ ἀποτρόπαιο
θεσμικό σκουπιδοντενεκέ ὅλης τῆς νεοεποχίτικης σαβούρας καί σέ ἐπίσημο
διαβολότοπο τῆς πλέον ἀκραίας βλασφημίας καί ἀποστασίας, ἀπό τήν ἄλλη
ἐλάχιστοι θλίβονται καί πονοῦν πραγματικά.
Ἡ συντριπτική πλειονότητα εἴτε ἐπιχαίρει γιά τόν ζόφο, εἴτε ἔχει πλέον ἐθιστεῖ καί περί ἄλλα τυρβάζεται, βλακώδη καί ἀνούσια.
Ἀκραῖες
εἰκόνες φρικώδους παρακμῆς καί δαιμονικῆς κατάπτωσης μιᾶς κοινωνίας πού
ἀγνοεῖ με ἑωσφορική ἀμετανοησία τά ἐκκωφαντικά πλέον σημεῖα τῶν Καιρῶν
καί ἀρνεῖται πεισματικά νά βγεῖ ἀπό τόν βοῦρκο.
Κυριολεκτικά εἰκόνες μιᾶς νέας Πομπηΐας, λίγες μόνο στιγμές πρίν ἐκραγεῖ ὁ Βεζούβιος…
Η εκκωφαντική σιωπή της λεγόμενης διοικούσας Εκκλησίας διευκολύνει τα μέγιστα τους νεοταξίτες που λυμαίνονται τη διακυβέρνηση της χώρας μας, προκειμένου να υλοποιήσουν τους βρώμικους και σκοτεινούς σχεδιασμούς τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤρίβουν τα χέρια τους και μειδιούν έχοντας δίπλα τους και όχι απέναντί τους, όπως εκ των πραγμάτων επιβάλλεται, έναν τέτοιο, βολικό για το σύστημα αρχιεπίσκοπο και μια σιωπηλή, κατά τη συντριπτική της πλειοψηφία, Ιεραρχία.
Δυστυχώς, και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, έχει αποχαυνωθεί από τη δαιμονική φωλεά που ακούει στο όνομα «τηλεόραση και ΜΜΕ», τη λεγεώνα αυτή των δαιμονίων, τη φωνή του Άδη.
Λίαν ορθώς, στο τόσο εύστοχο σχόλιο που προηγείται του υπέροχου κειμένου του κ. Δαπέργολα, γίνεται επιτυχέστατα λόγος για τα «εκκωφαντικά σημεία των καιρών».
Δυστυχώς, οι δέκτες των πνευματικών αισθήσεων των πολλών υπολειτουργούν ή δεν ανταποκρίνονται διόλου στα μηνύματα που προσπίπτουν σε αυτούς.
Τα αξιολογικά κριτήρια του πλήθους των συνανθρώπων μας έχουν στρεβλωθεί ή /και διαστραφεί.
Μονάχα μια οδός απομένει για την αναστροφή αυτής της τραγικής κατάστασης : η εν συντετριμμένη καρδία και εν πνεύματι ταπεινώσεως, δια της μετανοίας όλων μας, επιστροφή στον Πατρικό οίκο από τον Οποίο θεληματικά απομακρυνθήκαμε.
Ο περί συλλογικής μετανοίας αφυπνιστικός αυτός λόγος θα έπρεπε να κυριαρχεί στο στόμα και τη γραφίδα των ποιμένων και όχι η πληθωρική αγαπολογία, έκφραση και έκφανση, της σύγχρονης θεότητας που ακούει στο όνομα «πολιτική ορθότητα».
Λ.Ν.