Ομολογία

Του 

αρχ. Επιφανιου Θεοδωροπουλου.

«Νυν παντα πεπληρωται φωτος ουρανος τε και γη και τα καταχθονια…», διοτι «ανεστη Χριστος εκ νεκρων, λυσας θανατου τα δεσμα. Ευαγγελιζου, γη, χαραν μεγαλην…». 
Ισχυσατε, «χειρες ανειμεναι και γονατα παραλελυμενα», καρδιαι σαλευομεναι, στερεωθητε.

Διανοιαι τεταραγμεναι, ηρεμησατε. «κοπιωντες και πεφορτισμενοι» οδοιποροι της γης, θαρσειτε.

Ταλαιπωροι αμαρτωλοι, αναπνευσατε.

Δουλοι και αιχμαλωτοι, διωκομενοι και καταδυναστευομενοι, πτωχοι και πενητες, αποκληροι της κοινωνιας και ναυαγοι του βιου, τηκομενοι εν ασθενειαις και σηπομενοι εν φυλακαις, κατακοπτομενοι εν βασανιστηριοις και καταδεδικασμενοι εις την εσχατην των ποινων, τιναξατε την λυπην και υψωσατε τας βεβαρημενας κεφαλας:  Ε θ α ν α τ ω θ η    ο   θ α ν α τ ο ς!

Ευσεβεις και φιλοθεοι, αγωνισται του καλου, ερασται της δικαιοσυνης, εργαται της αρετης, οσιοι και ταπεινοι τη καρδια, μαθηται πιστοι του Σαρκωθεντος Θεου, συνεχισατε απτοητοι την επι της στενης και τεθλιμμενης οδου πορειαν, αναμενοντες εν γλυκυτατη ελπιδι από στιγμης εις στιγμην την εμφανισιν του διαβιβαζοντος υμας «εκ θανατου προς ζωην και εκ γης προς ουρανον».

Καλως γνωριζετε ότι «ουκετι θανατος κυριευει.

Ο γαρ ελθων επ’ αυτόν το κρατος αυτου κατελυσεν».

Αγνωστικοι και αδιαφοροι, ταλαντευομενοι και αμφιρρεποντες, κλυδωνιζομενοι υπο αμφιβολιων και κατατρυχομενοι υπο μεταφυσικου αγχους, δερομενοι υπο ποικιλων ανεμων φιλοσοφικων πλανων και ανιατω αγωνια συνεχομενοι, διψαλεοι αναζητηται πηγων εν χωραις ανικμοις, ιδου πηγη «υδατος αλλομενου εις ζωην αιωνιον» και το πυρ του θανατου σβεννυοντος, ιδου «πηγη αφθαρσιας" : Ο κ ε ν ο ς   τ α φ ο ς! 

Παυσασθε ματαιοπονουντες και περιπλανωμενοι εν «γη ερημω και αβατω και ανυδρω» και δευτε αντλησατε «υδωρ αθανασιας», ινα «υιοι αναστασεως» αποβητε και «θανατον μη θεωρησητε εις τον αιωνα».

Απιστοι και αθεοι, αρνηται και πολεμιοι της Αληθειας, ιχνηλαται του χαους, τεκνα του σκοτους, ασπαλακες και νυκτικορακες, εχθροι λυσσωδεις του Υιου της Παρθενου, και δι’   Υ μ α ς  ανεστη ο Ιησους, αφου και υπερ Υμων απεθανε!

Δευτε λοιπον και Υμεις «λαβετε φως εκ του ανεσπερου φωτος…», αν ποθητε την ζωην, αν μισητε τον θανατον…

Αγγελοι και ανθρωποι, παντα τα οντα, εμψυχα και αψυχα, λογικα και αλογα, αισθητα και νοητα, η κτισις συμπασα, «ορωμενη τε και ουχ ορωμενη», κοσμοι εγγυς και μακραν «θανατου εορταζομεν νεκρωσιν, αδου την καθαιρεσιν, αλλης βιοτης της αιωνιου απαρχην και σκιρτωντες υμνουμεν τον αιτιον, τον μονον ευλογητον των Πατερων Θεον και υπερενδοξον».

Αδελφοι, 
Χριστος Ανεστη,

Χριστος Ανεστη,

Χριστος Ανεστη.