Ομολογία

18 Ιαν Αθανασίου Εβ 13,7-16

Θυσίες που μας ζητάει ο Χριστός

 του αρχιμ. Αθανασιου Σιαμακη

Η ομιλία αυτή γράφεται με αφορμή τη γιορτή του μεγάλου Αθανασίου. Επειδή ο μέγας Αθανάσιος ήταν ιεράρχης, η αποστολική περικοπή που όρισε η εκκλησία να διαβάζεται κατ’ αυτήν αναφέρεται στον Ιουδαίο αρχιερέα, που ήταν τύπος του μεγάλου αρχιερέως Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, για να μεταφερθούμε συνειρμικά στον Αθανάσιο, μεγάλο άντρα της θείας οικονομίας, στύλο της Ορθοδοξίας. Περιττό να πούμε ότι είναι κατάλληλη και σε κάθε επέτειο Ιεράρχου.

Το ανάγνωσμα ανήκει στο τελευταίο μέρος της προς Εβραίους Επιστολής όπου ο απόστολος Παύλος κάνει ηθικές προτροπές. Πιο συγκεκριμένα τονίζει τις υποχρεώσεις που έχουν οι Χριστιανοί προς την εκκλησία και προς τους επισκόπους και πρεσβυτέρους, που είναι επιφορτισμένοι με καθήκοντα ποιμαντορίας. 

Λέει·

Να μην ξεχνάτε ποτέ τις συμβουλές τη διδασκαλία και το άγιο παράδειγμα των ανθρώπων που είχαν και έχουν την πνευματική ηγεσία και ευθύνη, δηλαδή τους αποστόλους και διδασκάλους που σας κήρυξαν το λόγο του Θεού και με το κήρυγμά τους ίδρυσαν την εκκλησία και σας κάλεσαν σ’ αυτήν κι εσάς. Να θυμάστε και να μελετάτε στη μνήμη σας το μαρτυρικό τέλος τους, όπως λ.χ. το τέλος  του πρωτομάρτυρος Στεφάνου που μαρτύρησε με λιθοβολισμό, του Ιακώβου αδελφού του ευαγγελιστού Ιωάννου που αποκεφαλίστηκε με μαχαίρι από τον Αγρίππα τον εγγονό του Ηρώδου του σφαγέως των νηπίων, του άλλου επίσης Ιακώβου του αδελφοθέου και πρώτου επισκόπου Ιεροσολύμων που και αυτός υπέστη μαρτυρικό θάνατο, και άλλων πολλών, και να τους μιμείσθε στην πίστη. Διότι αυτοί πίστεψαν αταλάντευτα στα μέλλοντα και έζησαν ζωή καθαρή και άγια και έχυσαν το αίμα τους για την πίστη τους (7).

Ο Ιησούς Χριστός που ενέπνευσε αυτούς  τους πνευματικούς προϊσταμένους σας και τους στήριξε κατά την ώρα του μαρτυρίου, θα εμπνέει και θα στηρίζει κι εσάς. Διότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος πάντοτε, αγήραστος και αιώνιος και στο παρελθόν και στο παρόν και στο μέλλον και σ’ όλους τους αιώνες. Δεν αλλάζει ποτέ η βουλή του και η αγάπη του προς τους ανθρώπους, σ’ όποια εποχή κι αν ζουν. Και δεν παύει να είναι δίπλα τους έτοιμος για βοήθεια (8).

Δεθείτε γερά επάνω του και μείνετε τόσο σταθεροί απέναντί του όσο σταθερός είναι αυτός απέναντί σας. 

Μη φανατίζεστε και παρασύρεστε απ’ εδώ και απ’ εκεί από διδασκαλίες που είναι αλλιώτικες και ξένες προς την αληθινή διδασκαλία του Χριστού, που σας δίδαξαν οι πνευματικοί σας προϊστάμενοι. Διότι είναι καλό να στερεώνεται η καρδιά σας στην πίστη, και η σταθεροποιητική της δύναμη να είναι η χάρη του Θεού. Μην έχετε εμπιστοσύνη στις διακρίσεις των φαγητών που κάνουν οι ιουδαΐζοντες , από την οποία δεν ωφελήθηκαν στη διαγωγή τους ούτε οι ίδιοι (9).

Και αφού ανασκεύασε τα σχετικά με τις ανούσιες παρατηρήσεις και αποχές από τις τροφές που έκαναν οι ιουδαΐζοντες, μπαίνει στο θέμα των θυσιών, και με την πρωτότυπη θυσία του Χριστού ανασκευάζει τις τυπικές θυσίες του ιουδαϊσμού. 

Λέει·

Εμείς οι Χριστιανοί έχουμε ασύγκριτα ανώτερο θυσιαστήριο και θύμα τον ίδιο το Χριστό που προσφέρει ο ίδιος εθελοντικά το σώμα του και το αίμα του και μετέχουμε σ’ αυτό με την αγία μετάληψη. Απ’ αυτό το θυσιαστήριο δεν έχουν δικαίωμα να φάνε αυτοί που λατρεύουν το Θεό στη σκηνή του μαρτυρίου αρχιερείς και ιερείς. Πρέπει να σας πω ότι αυτοί συχνά δεν είχαν δικαίωμα να φάνε ούτε και από τις δικές τους θυσίες, που ήταν προτύπωση της θυσίας του Χριστού. Λόγου χάριν, όπως ορίζει ο νόμος, τα σώματα των ζώων εκείνων, που με το αίμα τους ο αρχιερεύς ράντιζε τα άγια των αγίων, δεν τρώγονταν από τους αρχιερείς, αλλά καίγονταν εξ ολοκλήρου έξω από το στρατόπεδό τους και μεταβάλλονταν σε στάχτη. Γι’ αυτό και ο Ιησούς Χριστός, προσφέροντας κατά την προτύπωση των θυσιών εκείνων το δικό του αίμα, έπαθε πάνω στο σταυρό έξω από την πύλη της Ιερουσαλήμ, στο γνωστό μας Γολγοθά (10-12).

Πόση ντροπή υπέμεινε ο διωγμένος έξω από την πόλη Ιησούς τότε από τους σταυρωτάς του και τους περαστικούς! Αν θέλουμε κι εμείς να είμαστε πιστοί ακόλουθοί του, ας βγούμε έξω από το στρατόπεδο σαν ανεπιθύμητοι και εξόριστοι από τον κόσμο και τις αιρέσεις. Είναι ευκαιρία να κόψουμε κάθε σχέση με το εμπαθές και αμαρτωλό σύστημα του ιουδαϊσμού, κι ας μας ονειδίσουν κι εμάς επειδή πιστεύουμε στο Χριστό. Τιμή μας να δεχθούμε τις βρισιές για το όνομά του όπως κι εκείνος δέχτηκε όλη την περιφρόνηση για τις αμαρτίες μας. Ο διωγμός και τα παθήματα και η διαπόμπευση και η αρπαγή των υπαρχόντων σας, που δεχτήκατε για την πίστη σας στο Χριστό, σας έκανε συμμέτοχους με όσους καταδιώκονταν και ζούσαν στις θλίψεις και στους κατατρεγμούς. Και μην ξεχνάτε ότι στην παρούσα κατάσταση όλα είναι πρόσκαιρα και προσωρινά. Εδώ δεν έχουμε μόνιμη και σταθερή πόλη, αλλά με λαχτάρα ζητούμε την πόλη στην οποία θα μας εγκαταστήσει στο μέλλον για πάντα ο Θεός, την άνω Ιερουσαλήμ (13-14).

Δια μέσου λοιπόν του αρχιερέως μας Ιησού Χριστού ας προσφέρουμε θυσία δοξολογίας και ευχαριστίας στο Θεό ασταμάτητα. Όχι βέβαια θυσία ζώων και αιμάτων αλλά θυσία που σαν καρπός ζέουσας ευγνωμοσύνης θα βγαίνει από τα χείλη μας, που θα δοξολογούν το άγιο όνομά του. Σας παρακαλώ επίσης να μην ξεχνάτε και ένα άλλο είδος θυσίας αρεστής στο Θεό. Και αυτή δεν είναι άλλη από τη φιλανθρωπία και τα καλά έργα προς τους άλλους, καθώς και τη συμμετοχή στον πόνο και στις ανάγκες τους. Επαναλαμβάνω , σε τέτοιες θυσίες αρέσκεται ο Θεός, κι όχι σε θυσίες ζώων και αιμάτων.

Μεγάλα μηνύματα εκπέμπει ο απόστολος. Μηνύματα που εμπνέουν θάρρος και απαιτούν θυσίες. Το θάρρος να τον ακολουθούμε, έστω και αν αυτό μας κοστίζει ειρωνείες εμπαιγμούς διωγμούς και άλλες θυσίες υπέρ της αληθείας, αλλά και υπέρ των αδυνάτων και απόρων αδελφών μας. Αυτά υπέστη αυτός για μας, αυτά υπέστη και ο μέγας Αθανάσιος, που πέρασε 16 χρόνια εξόριστος, αυτά θέλει να του προφέρουμε κι εμείς, των αναλογιών τηρουμένων. Σ’ αυτά κρύβεται η αληθινή και αιώνια μακαριότητα.