Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012

OTAN ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ 


ΤΟΝ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ,


ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ 


ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑ.

 
           Οι δύο ....αδελφούλες....
                
               ψυχές ...εννοούμε!!! 






 "Συντασσόμαστε μέ τήν «...ελπίδα πώς το τοίχος που χωρίζει την Ανατολική Εκκλησία και την Δυτική Εκκλησία μπορεί να μετακινηθεί, και πώς -επιτέλους- μπορεί να υπάρξει μόνο μία στέγαση, δυνατά εδραιωμένη στον Ιησού Χριστό, τον ακρογωνιαίο λίθο που θα κάνει και τα δύο σε ένα (Unitatis Redintegratio ^18)". (Βαρθολομαιος προς Παπαν μολις προχθες)


Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΣ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ.

ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ Β΄ ΒΑΤΙΚΑΝΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ΔΕΝ ΑΣΚΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ. 

ΜΟΝΟΝ ΘΕΤΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΙ ΕΚΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΙ ΤΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ.

ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΣΥΜΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΟ ΦΡΙΚΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΣΗΜΟΤΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΕΜΜΟΝΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΙ ΤΟΥΣ.



 Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς βεβαιώνει το 1967, ότι 





Β΄Σύνοδος του Βατικανού αποτελεί αναγέννησιν όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, αναγέννησιν πτωμάτων... διότι η Σύνοδος ενέμεινεν επιμόνως εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα = του ανθρώπου...



"Τί είναι ο πυρήν του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα = του ανθρώπου; 
Η αποθεανθρωποίησις του ανθρώπου. 
Αυτό επιδιώκουν όλοι οι ουμανισμοί, ακόμη και οι θρησκευτικοί. 
Ολοι επαναφέρουν τον άνθρωπον εις την ειδωλολατρίαν, εις τον διπλούν θάνατον, τον πνευματικόν και τον φυσικόν. 



 Απομακρυνόμενος από τον Θεάνθρωπον, ο κάθε ουμανισμός βαθμηδόν μετατρέπεται εις μηδενισμόν. 
Αυτό δεικνύει η σύγχρονος χρεωκοπία όλων των ουμανισμών, με επί κεφαλής τον παπισμόν, έμμεσον ή άμεσον, εκούσιον ή ακούσιον πατέρα όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών.  


Η δε χρεωκοπία, η καταστρεπτική χρεωκοπία του παπισμού, έγκειται εις το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα. 
Και είναι ακριβώς το δόγμα αυτό το κορύφωμα του μηδενισμού... 


"Ομως, κατά την Αληθινήν Εκκλησίαν του Χριστού, η οποία από της εμφανίσεως του Θεανθρώπου Χριστού υπάρχει εις τον επίγειον κόσμον μας ως θεανθρώπινον σώμα, το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα είναι όχι μόνον αίρεσις, αλλά παναίρεσις. 
Διότι καμμία αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσον ριζοσπαστικώς και τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο παπισμός διά του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα-ανθρώπου. 



Δεν υπάρχει αμφιβολία, το δόγμα αυτό είναι η αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού. 



Το δόγμα αυτό είναι, φεύ! η πλέον φρικτή εξορία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού από την γην. νέα προδοσία του Χριστού. νέα σταύρωσις του Κυρίου, μόνον ουχί επί του ξυλίνου, αλλ΄ επί του χρυσού σταυρού του παπικού ουμανισμού. 



Και ταύτα πάντα είναι κόλασις, κόλασις διά το άθλιον γήϊνον ον, που λέγεται άνθρωπος.



"Υπάρχει διέξοδος από τας αναριθμήτους αυτάς ουμανιστικάς κολάσεις; 
Υπάρχει ανάστασις εξ αυτών των αναριθμήτων ευρωπαϊκών τάφων; 
Υπάρχει φάρμακον δι΄ αυτάς τας αναριθμήτους θανατηφόρους νόσους; 
-Υπάρχει, βεβαίως υπάρχει: η μετάνοια...  



Αναμφιβόλως δε, η μετάνοια είναι το φάρμακον και δι΄ αυτήν την "παναμαρτίαν" του παπισμού, την περιεχομένην εις το αλαζονικόν δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα..."

(Βλ. βιβλίο "Ανθρωπος και Θεάνθρωπος", εκδ. "Αστήρ", Αθήναι 1970, σελ. 156-157, 159).



Ο Οικουμενιστής Βαρθολομαίος ουδεμία νήξι περί μετανοίας έκανε στους αδελφούς του παναιρετικούς, παναμαρτωλούς Παπικούς, προφανώς διότι συμμετέχει στην ίδια παναίρεσι και παναμαρτία. 



Για να καλέσης σε μετάνοια, πρέπει να είσαι έξω από την αποστασία και αμαρτία την οποίαν καταγγέλεις, όχι εντός αυτής.
Και καλά ο Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ. 
Αυτοί πλανώνται πλάνην οικτράν. 
Οι λοιποί κοινωνούντες αυτώ, αλλά δήθεν μη συμφωνούντες, δεν καταλαβαίνουν, ούτε αισθάνονται τίποτε απολύτως;;!!



 Διότι, την άλλη εβδομάδα ο Βαρθολομαίος, μετά τις "ευλογίες", ήτοι αλογίες, του Βατικανού, θα μεταβή για να "προελάση" στην αγία γη της Μακεδονίας, στις Σέρρες, στο Σιδηρόκαστρο, πλησίον του οποίου θα εγκαινιάση ναό σε αγιορειτικό μετόχιο, στην Σιάτιστα κλπ. 



Και βεβαίως παντού, οι ήσυχοι στην συνείδησι "συντηρητικοί" ορθόδοξοι, ακόμη και αγιορείτες κλπ., θα σπεύσουν εις προϋπάντησιν, προσκύνησιν και σύμπραξιν μετ' αυτού.



Δεν αναλογίζονται ότι στο πρόσωπο αυτού του λυκοποιμένος, προσκυνούν τον ίδιο τον Πάπα;!...

3 σχόλια:

  1. Δυστυχώς, αυτά τα σημερινά καραγκιοζιλίκια περί του αλαθήτου συνέβαιαιναν και στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, πολύ πριν από το Σχίσμα του 1054, όταν οι υπερφίαλοι Πάπες (πολύ εκ των οποίων είναι άγιοι της Εκκλησίας ΜΑΣ) ήταν ο φόβος και ο τρόμος της Εκκλησίας και όατν το πρωτείο και το αλάθητο εξασκούνταν, χωρίς να ανοίξει μύτη.

    Θα στενοχωρήσουμε τους ευσεβείς και/ή ανίδεους περί την εκκλησιαστική ιστορία, μεταφέροντες ένα σχετικό κείμενο του αγίου Νεκταρίου, από την έμπρακτη εξάσκηση και του αλαθητού, από έναν άγιο Πάπα, το 536, επί Ιουστινιανού (του γνωστού παπόφιλου αγίου αυτοκράτοτορα, που κατακύρωσε νομοθετικά το πρωτείο):


    Στον άγιο Αγαπητό Α΄, εκτός από την καταφανή εξάσκηση του πρωτείου, έχουμε και την προσπάθεια εξάσκησης του αλαθήτου, περίπου 1350 χρόνια πριν αυτή θεσμοθετηθεί επίσημα από την Α΄ Βατικανή Σύνοδο. Βρισκόμαστε την εποχή, που ο ΚΠόλεως Άνθιμος Α΄, μετατεθείς αντικανονικώς από την Τραπεζούντα με ραδιουργίες της Θεοδώρας, φίλος του Αντιοχείας Εφραίμ απέκρουε μαζί με αυτόν τα της Δ΄ Οικουμενικής. Ο Ρώμης Αγαπητός δεν κοινωνούσε με τον Άνθιμο και πέτυχε με τη συναίνεση του Ιουστινιανού Α΄, να συγκαλέσει σύνοδο στην ΚΠολη με την παρουσία Ορθοδόξων Επισκόπων και Αρχιμανδριτών και να καταδικάσει τον Άνθιμο, με τις ευλογίες δε του αυτοκράτορα, του κλήρου και του δήμου χειροτόνησε Πατριάρχη το Μηνά και έσπευσε να το αναγγείλει στον Ιεροσολύμων Πέτρο Α΄ και του ζητούσε να του απαντήσει περί του πως «υποδέξονται την κρίσιν της Αποστολικής καθέδρας», όχι την κρίση της τοπικής συνόδου. Ο Πέτρος συγκάλεσε σύνοδο στα Ιεροσόλυμα, η οποία ενέκρινε την απόφαση του Ρώμης Αγαπητού. «Εκ του τρόπου της καταδίκης του Ανθίμου και της υποδοχής της αποφάσεως της τοπικής ταύτης συνόδου υπό του Πέτρου Πατριάρχου Ιεροσολύμων, ικανώς δηλούται η ηγεμονία του Πάπα εν τη Εκκλησία και η ευπείθεια και υποταγή προς αυτόν των λοιπών Εκκλησιών και η του αλαθήτου αυτού αναγνώρισις» (αγίου Νεκταρίου, τα αίτια του σχίσματος, τ. Α΄, σελ. 158-159).



    ΙΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://greeknation.blogspot.gr/2012/10/blog-post_4753.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΙΚ μάθε κάποτε να κρίνεις τα γεγονότα ενταγμένα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Η Εκκλησία προ του 1054 ανέχθηκε κάποια πράγματα καθ υπερβολήν προκειμένου να διαφυλάξει την ενότητα. Από ένα σημείο και πέρα όταν η περαιτέρω ανοχή δεν είχε κανένα νόημα αλλά προκαλούσε ζημιά ανακάλεσε τους τολμητίες στην εκκλησιαστική τάξη. Επίσης μην αγνοείς ότι τότε το πρωτείο και το αλάθητο δεν είχαν αναχθεί σε δόγμα πίστεως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου