“γενεά διεστραμμένη”….
Έζησε πριν από 28 αιώνες. Και, όπως ο ίδιος λέει, η γυναίκα
του τον απατούσε. Γι’ αυτό και για ένα χρονικό διάστημα τη χώρισε. Αλλά
κατόπιν τη συχώρεσε και την ξαναπήρε στο σπίτι του.
Ο λόγος για τον προφήτη Ωσηέ, που η μνήμη του γιορτάζεται στις17 Οκτωβρίου.Δεν είναι βέβαιο ότι η οικογενειακή του κατάσταση, ήταν όντως, όπως την περιγράφει.
Γιατί μπορεί η αναφορά του στη συζυγική απιστία να ήταν απλά
μια παραστατική εικόνα της σχέσης των Εβραίων προς το Θεό. Πράγμα,
που ισχύει και σήμερα, σχετικά με τους σιωνιστές….
Είναι, άλλωστε χαρακτηριστικό ότι την ίδια γλώσσα με τον Ωσηέ, θα χρησιμοποιήσει αργότερα και ο Χριστός, όταν θα μιλήσει για τη “γενεά τη μοιχαλίδα και διεστραμμένη”…
Λευτέρωσε ο Θεός τους Εβραίους απ’ την καταπίεση και τη
γενοκτονία, που τους επέβαλαν οι Αιγύπτιοι. Τους περιέθαλψε για σαράντα
χρόνια στην έρημο. Κάνοντας τον ουρανό να βρέχει τροφή και τις πέτρες να
αναβλύζουν νερό.
Κι όταν το προαιώνιο όνειρό τους έγινε πραγματικότητα, εκείνοι τον πρόδωσαν. Και λάτρεψαν άλλους θεούς.Κύριοι υπαίτιοι της πραγματικότητας αυτής; Η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία! Οι βασιλιάδες και το ιερατείο…
Οι οποίοι πάνω απ’ το θέλημα του Θεού και την αγάπη για το συνάνθρωπο έβαζαν την ξενόφερτη απάνθρωπη θρησκεία. Που απαιτούσε κόμη και τις θυσίες των πρωτότοκων παιδιών.
Ο Ωσηέ αποκαλεί τη θρησκευτικότητα αυτού του είδους «πορνεία»
και «μοιχεία» . Και εκσφενδονίζει τους μύδρους του εναντίον του
ιερατείου:
“Το συνάφι του ιερατείου, λέει, μοιάζει με συμμορία ληστών. Καλλιεργούν την αδικία και γι’ αυτό θερίζουν το μίσος…”. Aπευθυνόμενος προς τους ιερωμένους της εποχής του, τους λέει:
“Ο λαός μου καταστράφηκε από την έλλειψη γνώσης. Επειδή σεις απορρίψατε τη γνώση μου, απορρίπτω κι εγώ εσάς από του να είσθε λειτουργοί μου. …”.
Και ασφαλώς και ο λαός ακολουθεί το “χορό” των βασιλιάδων και του ιερατείου:
“Ψευδορκίες και δολοφονίες…πολλαπλασιάζονται και αίματα επί
αιμάτων συσσωρεύονται! λέει ο προφήτης. Κάνουν συμφωνίες και παίρνουν
αποφάσεις με ψεύτικους όρκους. Και η δικαιοσύνη τους είναι σαν
δηλητηριώδες φυτό”!…
Ο Γιεχωβά αντιμετωπίζει τους Εβραίους, όπως και ο προφήτης την άπιστη γυναίκα του.
Προσπαθεί με προσωρινές τιμωρίες να τους φέρει στο σωστό δρόμο. Αλλά
τελικά πείθεται ότι δεν πρόκειται για κάποια περιστασιακά
παραστρατήματα αλλά για ολοσχερή διαστροφή. Και καταλήγει πως μόνο μια μεγάλη καταστροφή μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια ουσιαστική μεταστροφή και επιστροφή:
«Κάποτε οι Εβραίοι έμοιαζαν με θαλερό και πολύκαρπο αμπέλι, λέει ο προφήτης. Αλλά, όσο πλουσιότεροι είναι οι καρποί και ευφορότερη η χώρα, που τους πρόσφερα, τόσο περισσότερα θυσιαστήρια χτίζουν στους ξένους θεούς”…
Όμως! Θα ’ρθει η ώρα, που θα δώσουν λόγο των πράξεών τους:
«Μη χαίρεσαι και μη γλεντοκοπάς Ισραήλ. Τ’ αλώνια με το σιτάρι
και τα πατητήρια των σταφυλιών με το κρασί θα τα χάσεις. Άλλοι θα πάνε
αιχμάλωτοι στην Αίγυπτο κι άλλοι στην Ασσυρία. Και θα φάνε ακάθαρτο και
πικρό ψωμί. Κι εδώ τα πολύτιμα κι αγαπημένα πράγματά σας θα τα σκεπάσουν
αγκάθια…».
Το κήρυγμα όμως της καταστροφής επισύρει την αγανάκτηση των
Ισραηλιτών κατά του προφήτη, οι οποίοι τον χαρακτηρίζουν ανόητο και
τρελό:
“Ανόητος είναι ο προφήτης, λένε, τρελός είναι ο άνθρωπος του πνεύματος!…”Όταν όμως θα ’ρθει η καταστροφή οι Εβραίοι, πάνω στην ανάγκη τους, θα κάμουν ο, τι κάνουμε, συνήθως, όλοι μας. Θα θυμηθούν το Θεό:
“Στην ανάγκη τους, λέει ο Θεός, θα με αναζητήσουν. Αλλά με τις θυσίες των βοδιών και των προβάτων δεν θα με βρουν”.
“Δεν θέλω τα πρόβατα σας και τα βόδια σας. Γνώση κι εμπιστοσύνη στο Θεό σας θέλω. Δικαιοσύνη, και ευσπλαχνία για το συνάνθρωπό σας. Σπείρετε δικαιοσύνη, για να θερίσετε αγάπη…”.
Αυτά έλεγε στους Εβραίους ο Ωσηέ “τω καιρώ εκείνω”.
Και τι, άραγε, θα είχε να πει σε μας σήμερα; Μήπως τα ίδια; Ή και χειρότερα!…
Γιατί και σήμερα δεν υπάρχει αληθινή θεογνωσία.
Και βέβαια όπου δεν υπάρχει θεογνωσία και δικαιοσύνη ούτε και αγάπη
μπορεί να υπάρξει. Κι όταν λέμε αγάπη δεν εννοούμε κάποια γλυκερότητα
απέναντι στους συνανθρώπους μας. Ούτε κάποιες ελεημοσύνες της
πενταροδεκάρας.
Που σημαίνει ότι ο προφήτης Ωσηέ έρχεται να πει σε μας τους
σημερινούς χριστιανούς και προπάντων τους κληρικούς ότι βρισκόμαστε πολύ
μακρύτερα απ’ το Θεό απ’ όσο οι σύγχρονοί του Εβραίοι.
Και ότι ζούμε στην προϊστορία όχι μόνο της Καινής αλλά και αυτής ακόμη της Παλαιάς Διαθήκης…
Και ότι συνεπώς θα χρειαστούν πολλές ακόμη χιλιετηρίδες, για
ν’ αποκτήσουμε τη θεογνωσία και την αγάπη, που θέλει από μας το
Ευαγγέλιο.
Έτσι ώστε να είμαστε και όχι απλά να λεγόμαστε χριστιανοί. Τυπικά και καταχρηστικά! Όπως τώρα….
Που από το ένα μέρος δοξολογούμε το Χριστό κι από το άλλο
χειροκροτούμε και ψηφίζουμε τους κανακάρηδες της σατανικής
Μπίλντεμπεργκ…
παπα-Ηλίαςhttp://papaliasyfantis.wordpress.com
τι θα’ λεγε ο Πατροκοσμάς;
Στο διαδικτυακό τόπο “Αγιορείτικο Βήμα”, διαβάσαμε εγκύκλιο του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά, η οποία, μεταξύ άλλων, λέει και τα εξής:
«Κατόπιν τούτων, εντελλόμεθα, όπως, χωρίς αναβολήν, όσοι ιερείς διαθέτουν Facebook, MSN, Twitter κλπ, να το καταργήσουν πάραυτα. Εαν όμως επιδείξουν ανυπακοήν και συνεχίσουν να τα χρησιμοποιούν θα αντιμετωπίσουν και θα δεχθούν προσωπικόν επιτίμιον».
Kατά τη γνώμη μου και με όλο τον υικό σεβασμό, επί του προκειμένου ο Σεβασμιότατος σφάλλει. Και σφάλλει τραγικά!
Προσπαθεί να “σταματήσει τον καιρό”-πράγμα ανέφικτο-αντί να τον αξιοποιήσει υπέρ της Ορθοδοξίας.
Όταν και οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να αξιοποιηθούν, για να ακουστεί η φωνή της Ορθοδοξίας.
Υπάρχουν πολυάριθμα προφίλ χρηστών και σελίδες, ιερέων-μοναχών και μη,-με άρωμα Ορθοδοξίας. Και κάνουν έργο!…
Οι πολέμιοι, δεν έχουν αναστολές και χρησιμοποιούν κάθε δυνατή δίοδο για να δηλητηριάζουν την κοινωνία.
Που σημαίνει ότι, σε όλα τα Μέσα, πρέπει να υπάρχει και ο Ορθόδοξος αντίλογος.
Δεν υπάρχουν “καλά” και “κακά” Μέσα. Μόνο, καλή και κακή χρήση τους.
Η τηλεόραση, προβάλλει κάθε είδους σκουπίδια. Ενώ την εξαιρετική, για παράδειγμα, εκπομπή “Το Αρχονταρίκι”, που πρόβαλλε, την κατάργησε.
Τα περίπτερα, πουλάνε άθλιες φυλλάδες, αλλά και εκκλησιαστικά περιοδικά. Και καθένας, επιλέγει.
Τώρα, αν κάποιος είναι ασκητής-αναχωρητής και έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια, αυτό είναι άλλη περίπτωση. Ορθά θα επιλέξει να μην έχει επαφή με το διαδίκτυο και την τηλεόραση.
Επεκτείνοντας το σκεπτικό της εγκυκλίου, η Ορθοδοξία δεν πρέπει να αξιοποιεί ούτε την τηλεόραση ούτε το ραδιόφωνο ούτε τα περιοδικά ή τις εφημερίδες. Ούτε να συμμετέχει σε γενικής θεματολογίας σταθμούς και έντυπα, αλλά ούτε καν να διαθέτει αντίστοιχα δικά της…
Πού βρίσκεται η διαφορά; Μήπως στο ότι στο διαδίκτυο υπάρχει η αμφίδρομη δυνατότητα έκφρασης;
Μα, και σε ραδιοφωνική εκπομπή έχει τη δυνατότητα ένας ακροατής να παρέμβει τηλεφωνικά και να πει τη γνώμη του, όπως και να στείλει επιστολή σε ένα περιοδικό για να σχολιάσει κάποιο άρθρο.
Η Εκκλησία δεν λέει την αλήθεια; Τι έχει να φοβηθεί!
Αν περιμένουμε ν’ ακούσουν οι άνθρωποι τη φωνή της Ορθοδοξίας μόνο από τον άμβωνα, οι ναοί θα συνεχίσουν να ερημώνουν!
Επίσης, οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση των ιερέων που, συχνά, αποδεικνύεται ελλειμματική.
Αποκτά μια επίπλαστη εικόνα των πραγμάτων, από μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων με την οποία έρχεται σε επαφή. Και καθίσταται έτσι ανίκανος να προσφέρει όσα πρέπει στο ποίμνιό του. Ακόμα και μέσω της εξομολόγησης.
Εξάλλου, παιδιά του Θεού είναι και οι μη εκκλησιαζόμενοι. Που
σημαίνει ότι ο ιερέας-ποιμένας, πρέπει να πηγαίνει προς το λαό και όχι
να περιμένει να πάει ο λαός σ’ αυτόν.
Ο πιστός, ζει το μέγιστο της ζωής του εκτός ναού. Αν ο ιερέας δε γνωρίζει την πραγματικότητα αυτής της ζωής, δε μπορεί να τον συνδράμει.
Εξάλλου, ο χωρισμός του κοινωνικού χώρου σε “εντός και εκτός ναού”, ευνοεί την υποκρισία:
Βλέπουμε πιστούς να έχουν άλλο “πρόσωπο” εντός ναού-εκείνο του καλού χριστιανού-και άλλο εκτός! Σαν να ζουν δύο διαφορετικές ζωές…
Αναπόφευκτο, αφού αντιλαμβάνονται εσφαλμένα πως είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι και περνάνε από τον ένα στον άλλο.
Τέλος, η επικοινωνία με το Θεό και τους συνανθρώπους, μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κάθε τόπο και χρόνο.
Όταν ο ιερέας κρούει την θύρα του βασανισμένου ανθρώπου-προσωπικά ή διαδικτυακά-βοηθάει τους “ελάχιστους αδελφούς” του Χριστού. Και στη συνάντηση αυτή, ποιμένα και πιστού, παρευρίσκεται κοινωνός τους και ο ίδιος Θεός.
Πειρασμοί για τον ιερέα-όπως και για κάθε άνθρωπο-υπάρχουν παντού:
Στο δρόμο, στα σπίτια που θα επισκεφθεί, μέσα στο Ναό, ακόμα και στο Μυστήριο της εξομολόγησης.
Αυτό, όμως, δεν αντιμετωπίζεται με εγκλεισμό σε θάλαμο ασφαλείας.
Ο ιερέας, πρέπει να βρίσκεται παντού. Και, παντού, να είναι ικανός να κρατάει τη θέση του.
Δε μιλάμε για άσκοπη και εσκεμμένη έκθεση σε πειρασμικό κίνδυνο. Αλλά για παρουσία και προσφορά σε όλους τους κοινωνικούς χώρους.
Εξάλλου, αν ο ιερέας είναι ελλειμματικός, ως τέτοιος θα
αποδειχθεί και θα εκτεθεί, τόσο στο διαδικτυακό, όσο και στο φυσικό
χώρο. Εντός και εκτός του Ναού…
Γενικότερα μιλώντας θα έλεγα πως, οι άνθρωποι της Εκκλησίας, ρασοφόροι και μη, καλό θα είναι να εγκαταλείψουμε τις «εκτός τόπου και χρόνου» λογικές. Καθώς και την συχνά εμφανιζόμενη ελιτίστικη νοοτροπία.
Και να ανοιχτούν επιτέλους πραγματικά προς το σύνολο της
κοινωνίας, που χρειάζεται την ανάσα του λόγου του Θεού και το έργο
στήριξης και φιλανθρωπίας.
Ο Χριστός κυρίως στους δρόμους δίδασκε και θαυματουργούσε ελεώντας τον λαό! Και όχι μόνο στο ναό του Σολομώντα. Και, “δρόμοι”, στις μέρες μας, είναι πολλοί: Το διαδίκτυο, το σπίτι του κάθε ανθρώπου, η τηλεόραση, τα ραδιόφωνα, τα έντυπα.
Όλα τα υπόλοιπα, μου φαντάζουν ακατανόητα. Άλλοτε προϊόντα αδιαφορίας και άλλοτε αδικαιολόγητης ενδοστρέφειας.
Γιατί, βέβαια, είναι εύκολο για τον ιερέα να αντιμετωπίσει τους πιστούς ανθρώπους, συγκεκριμένης άποψης, λογικής και τοποθέτησης. Όπως αυτοί, που φτάνουν ως το Ναό.
Και που είναι θετικά διακείμενοι προς την Ορθοδοξία και τον ιερέα. Όχι βέβαια πάντοτε ειλικρινά φερόμενοι…
Κατηγορική όμως προσταγή της σύγχρονης συγκυρίας είναι, να μπορεί να προσεγγίσει ή ν’ “αντιμετωπίσει” και τους άλλους.
Που τον έχουν εξίσου ανάγκη! Ακόμα και αν οι ίδιοι δεν το συνειδητοποιούν….
Γιάννης Ζαβιτσανάκης
http://papailiasyfantis.wordpress.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου