ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΠΛΑ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

 

 

Η Ιντερπόλ είχε προειδοποιήσει από το 2022 ότι όπλα που διατίθενται στην Ουκρανία, µπορεί να καταλήγουν στα χέρια του οργανωµένου εγκλήµατος.

Την ίδια ανησυχία είχε εκφράσει η Europol (Ευρωπαϊκή αστυνοµία) και η Eurojust (Ευρωπαϊκή ανακριτική αστυνοµία).

Το ιταλικό περιοδικό Notizic Geopolitiche (Γεωπολιτικά Νέα) είχε αποκαλύψει µια διαφήµιση στη darknet ότι πωλείται ένας αντιαρµατικός πύραυλος Javelin ATGM αντί 20.000 δολαρίων που οι ΗΠΑ έχουν προµηθεύσει τις Ουκρανικές δυνάµεις. Αυτό δηµιούργησε µεγάλη ανησυχία για τις προµήθειες της Ευρώπης στο Κίεβο.

Η µεγάλη Ιταλική εφηµερίδα Fatto Quotidiano δηµοσίευσε ότι από τις αρχές του 2022 έως τα τέλη Ιουλίου 2026 έχουν χαθεί ή κλαπεί στην Ουκρανία 750.465 όπλα, χωρίς να µπορούν να προσδιορίσουν πώς και γιατί. Σηµειώνουν ότι ο αριθµός αυτός δε σηµαίνει ότι όλα κατέληξαν στη µαύρη αγορά, διότι µπορεί µέρος αυτών να έχει καταστραφεί, να έχει εγκαταλειφθεί στο πεδίο της µάχης ή να έχει καταχωρηθεί ελλιπώς.

Ἡ θέση τοῦ Σταυροῦ στό ἱερό Βῆμα.( Παναγιώτη Ἰ. Σκαλτσῆ, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.).(Άλλη μια απάντηση στους διαδικτυακούς διαστρεβλωτές των θέσεών μας)

 

Δημοσιεύουμε τη μελέτη του καθηγητή Λειτουργικής του ΑΠΘ, π. Σκαλτσή, με τίτλο «Η Θέση του Σταυρού στο Ιερό Βήμα». Αυτή η μελέτη αποτελεί μια αμείλικτη απάντηση στους θλιβερούς διαστρεβλωτές που προσπάθησαν να πολεμήσουν τις θέσεις μας στο προηγούμενο άρθρο μας (διαβάστε το εδώ). Όσοι βιάστηκαν να φορέσουν το μανδύα του «σύγχρονου αντι-οικουμενιστή λειτουργιολόγου» αποδείχθηκαν απλώς κατώτεροι των περιστάσεων, εκτεθειμένοι από την ίδια τους την εμπάθεια. Η αλήθεια δεν φιμώνεται από κραυγές και αβάσιμες επιθέσεις.Ας αναμετρηθούν οι διαστρεβλωτές τώρα με την επιστημονική εγκυρότητα του καθηγητή.Η μελέτη δημοσιεύτηκε σε τρία μέρη το 2025 στα τεύχη 1,2 και 3 του περιοδικοΎ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ π. Δ. Α.

 

 

α) Ἡ ἑορτολογική τιμή τοῦ Σταυροῦ

Ὁ τίμιος Σταυρός ἀποτελεῖ τήν ὡραιότητα καί τό καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, τόν φύλακα τῶν πιστῶν καί τό κραταίωμα τοῦ σύμπαντος κόσμου, τό ξύλο τῆς ζωῆς καί τῆς βασιλείας τό σύμβολο Δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι ἡ τιμή πού ἀποδόθηκε στόν Σταυρό στά Ἱεροσόλυμα ἀπό τόν 4ο μ.Χ. αἰ., μετά τήν ἀνεύρεσή του, διαδόθηκε σέ Ἀνατολή καί Δύση κατά τούς ἀμέσως ἑπόμενους αἰῶνες. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τήν, σύμφωνα μέ τήν Αἰθερία καί τό Ἀρμενικό Ἀναγνωσματάριο (4ος-5ος αἰ.)  προσκύνηση τοῦ τιμίου Σταυροῦ κατά τήν Μεγάλη Παρασκευή. Ἡ πράξη αὐτή στήν Κωνσταντινούπολη ἐξελίχθηκε ἀπό τόν 7ο αἰ. στή γνωστή ἑορτή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (Γ΄ τῶν Νηστειῶν)

Τό δεύτερο παράδειγμα ἀφορᾶ τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ἑορτή τοῦ θανάτου καί τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Ἡ ἑορτή αὐτή μαρτυρεῖται στά Ἱεροσόλυμα ἀπό τόν 5ο αἰ. καί συνδέεται μέ τήν εὕρεση τοῦ Σταυροῦ καί τήν ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως πού ἔγιναν στίς 13 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 335. Τήν ἑπομένη τῶν ἐγκαινίων ὕψωναν τόν Σταυρό, πού πρόσφατα εἶχε ἀνευρεθεῖ, γιά νά τόν δεῖ τό ἐκκλησίασμα. Τά ἐγκαίνια μέ τόν καιρό ὑποβαθμίστηκαν καί ἀναδείχθηκε ἡ Ὕψωση, ἡ ὁποία ἀπό τόν 7ο αἰ. καθιερώθηκε σέ ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία ὡς ἡ ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ τήν 14η τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου.

---

β) Ὁ Σταυρός ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος (γενική παρουσίαση)

Χωρίς ἀμφιβολία λοιπόν οἱ ρίζες τῆς ἑορτολογικῆς τιμῆς τοῦ Σταυροῦ βρίσκονται στά Ἱεροσόλυμα. Τά ἐκεῖ ἀπό τόν 4ο-5ο αἰ. λατρευτικά γεγονότα, ἀλλά καί οἱ περιπέτειες τοῦ Σταυροῦ, ὅπως εἶναι ἡ ἀπαγωγή του ἀπό τούς Πέρσες καί ἡ ἐπανάκτησή του ἀπό τόν Ἡράκλειο (631), καθώς ἐπίσης καί ἡ διάδοση τεμαχίων τοῦ τιμίου ξύλου στίς Ἐκκλησίες συνέτειναν στήν περαιτέρω λειτουργική τιμή καί ἀνάδειξή του. Δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι στίς πηγές γίνεται λόγος γιά «ζωοποιά ξύλα», τά ὁποῖα διαμοιράζονταν. Ὁ Σταυρός ἐκφράστηκε μέ σύμβολα, ὑμνήθηκε ἀπό σπουδαίους ὑμνογράφους καί ἀπεικονίσθηκε ἀπό ἐξέχοντες ἁγιογράφους ἐντός καί ἐκτός τῶν ἐκκλησιῶν.

Ἐντός τῶν ἱερῶν Ναῶν τόν τίμιο Σταυρό τόν βρίσκουμε στόν χῶρο ὅπου ἀπεικονίζεται τό δωδεκάορτο, στήν κορυφή τοῦ εἰκονοστασίου ὅπου τά λεγόμενα «λυπηρά», στά προσκυνητάρια ὅπου τοποθετεῖται ὅταν χρειάζεται εἰκόνα φορητή ἀπό τό δωδεκάορτο τοῦ τέμπλου, στόν νάρθηκα, στόν τροῦλο κ.ἀ. Ἐξέχουσα θέση ἐπίσης ὁ Σταυρός κατέχει ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Ἐκτός τοῦ ὅτι ἀπεικονίζεται σέ ὅλα τά ἄμφια τῆς Τραπέζης, τῆς Προσκομιδῆς καί τῶν ἱερέων, ὁ Σταυρός ὑπῆρχε πάντα μέ διάφορες μορφές τόσο ἐπάνω στήν ἁγία Τράπεζα, ὅσο καί πίσω ἀπό αὐτήν, ἀκόμη καί στήν κόγχη.

Ὁ Σταυρός ἐπάνω στήν ἁγία Τράπεζα

Ἐπάνω στήν ἁγία Τράπεζα καί πλησίον τοῦ Εὐαγγελίου βρίσκεται ὁ Σταυρός εὐλογίας, χωρίς βάση, μέ τόν ὁποῖο εὐλογεῖ ὁ ἀρχιερεύς τόν λαό στίς διάφορες ἀκολουθίες. Στήν ἁγία Τράπεζα ἐπίσης ἤ στό σκευοφυλάκιο βρίσκεται καί ὁ Σταυρός μέ βάση, σέ ἀργυρό πλαίσιο, ἔχοντας ἀπό τή μία πλευρά τή σταύρωση καί ἀπό τήν ἄλλη τή βάπτιση. Μέ τόν Σταυρό αὐτό τελοῦνται οἱ ἁγιασμοί. Αὐτός ὁ τύπος Σταυροῦ ἀξιοποιεῖται κατά τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως (14 Σεπτεμβρίου) καί τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

Ὁ Σταυρός στό κιβώριο

Στήν κορυφή τοῦ κιβωρίου, πού εἶναι γνωστό ἀπό τόν 4ο μ.Χ. αἰ. καί ἐκφράζει τόν τόπο ὅπου σταυρώθηκε ὁ Χριστός ὑπάρχει σφαῖρα μέ Σταυρό.

Στά ὡς ἄνω παραδείγματα ἀναφέρεται προφανῶς ὁ ἱερός Χρυσόστομος ὅταν γράφει· «οὐδὲ γὰρ οὕτω στέφανος βασιλικὸς καλλωπίζει κεφαλήν, ὡς Σταυρὸς παντὸς κόσμου τιμιώτερος ὤν… Οὗτος ἐν τῇ ἱερᾷ τραπέζῃ, οὗτος ἐν ταῖς τῶν ἱερέων χειροτονίαις, οὗτος πάλιν μετὰ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τὸν μυστικὸν δεῖπνον διαλάμπει… τοῦ θανάτου τοῦ ἐπαράτου τούτου τὸ σύμβολον ἅπασι ποθεινόν, περισπούδαστον, εἰ μὴ μεγάλη τοῦ σταυρωθέντος ἡ δύναμις;».

 

γ) Ὁ Σταυρός στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος — μαρτυρίες ἐκκλησιῶν

Στην ἱστορία τοῦ Χριστιανικοῦ Ναοῦ, σέ Ἀνατολή καί Δύση, μαρτυρεῖται ἡ ὕπαρξη σταυροῦ στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος, ὄχι μόνο κατά τή διάρκεια τῆς εἰκονομαχίας, ἀλλά καί πρίν καί μετά ἀπό αὐτήν. Ἀπό ἐπίδραση πάλι ἱεροσολυμητική ὁ μεγάλος ἀναμνηστικός διάλιθος χρυσός σταυρός (ὕψους 2 μ. περίπου) πού στίς ἀρχές τοῦ 5ου αἰ. εἶχε ὑψωθεῖ στόν βράχο τοῦ Γολγοθᾶ ἀπό τόν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ ἐπέδρασε στήν εἰκονογραφία καί στή δημιουργία ἀνάλογων διαστάσεων σταυροῦ στά παλαιοχριστιανικά μνημεῖα.

Σύμφωνα μέ σχετικές ἔρευνες μέχρι τόν 8ο αἰ. στίς κόγχες τῶν ἱερῶν Ναῶν, πίσω ἀπό τό θυσιαστήριο, ὑπῆρχε σταυρός ἀπεικονισμένος συνήθως σέ ψηφιδωτό ἐπί τῆς κόγχης, εἴτε σέ θέση πού νά μετακινεῖται. «Ἡ δὲ κόγχη τοῦ θυσιαστηρίου –σημειώνει ὁ ἅγ. Γερμανός ΚΠόλεως– ἡ μετάθεσις ἐστι τοῦ σταυροῦ». Μετατίθεται, δηλαδή τοποθετεῖται ἐκεῖ ὁ σταυρός, προφανῶς γιά νά φαίνεται, «Ἰδού, γράφει ὁ μακαριστός καθηγητής Κωνσταντῖνος Καλοκύρης, ἡ ἀρχή τῆς κατόπιν παράδοσης νά τοποθετεῖται μέγας σταυρός μέ τόν ἐσταυρωμένο σέ αὐτή τήν κόγχη τῶν ἐκκλησιῶν».

Παραδείγματα ἐκκλησιῶν

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αὐτῆς τῆς παλαιᾶς παράδοσης, τῆς τοποθέτησης δηλαδή σταυροῦ, μεγάλου ἤ μικροῦ, στό κέντρο τῆς κόγχης τοῦ ἱεροῦ Βήματος ἤ τῆς σέ ψηφιδωτό ἀπεικόνισής του στήν ἁψῖδα (κόγχη) ἔχουμε τόσο στή Δύση, ὅσο καί στήν Ἀνατολή.

Στή Δύση:

• Ἡ βασιλική τῆς Ἁγ. Πουδεντιανῆς τῆς Ρώμης (μέσα 5ου μ.Χ. αἰ.)
• Τό Ἀρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο στή Ραβέννα (ἀρχές 6ου αἰ.)
• Ἡ βασιλική τοῦ Ἁγ. Ἀπολλιναρίου in Classe τῆς Ραβέννας (μέσα 6ου αἰ.)
• Ὁ Ναός τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου Λατερανοῦ στή Ρώμη (7ος αἰ.)

Στήν Ἀνατολή: ὑπάρχει πληθώρα μαρτυριῶν περί τοῦ σταυροῦ στήν κόγχη ἤ καί σέ ἄλλα σημεῖα τοῦ ἱεροῦ Βήματος:

• Ὁ Ἅγ. Γεώργιος Ροτόντα στή Θεσσαλονίκη (5ος αἰ.), ὅπου στήν ἁψῖδα ὑπάρχει σταυρός σέ μωσαϊκό
• Ὁ Ναός τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας (7ος αἰ.)
• Ἡ ἐκκλησία Ἁγ. Βασιλείου στή Σινασσό τῆς Καππαδοκίας (8ος-9ος αἰ.)
• Ἄλλοι ναοί καί παρεκκλήσια 9ου-11ου αἰ. στήν ἴδια περιοχή, μέ τόν σταυρό διαφόρων μεγεθῶν σέ τοιχογραφία στήν ἁψῖδα
• Ὁ ψηφιδωτός σταυρός στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος τῆς Ἁγ. Σοφίας Θεσσαλονίκης (8ος αἰ.)
• Ἡ σχετική τοιχογραφία στή Λευκή Μονή, Sohag στήν Αἴγυπτο (13ος αἰ.)

Ὁ σταυρός δεξιά τοῦ ἱεροῦ Βήματος — μαρτυρίες ἀπό Κύπρο

Ὑπάρχουν μαρτυρίες ὅτι ὁ σταυρός ἐκτός ἀπό τήν κόγχη βρισκόταν καί σέ κάποιο σημεῖο στά δεξιά τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Ὁ σταυρός αὐτός μεταφερόταν στό κέντρο τοῦ Ναοῦ γιά τή σχετική τελετή κατά τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (14 Σεπτεμβρίου) καί τήν Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως.

• Ἀνάλογη περίπτωση ὑπάρχει στό Ναό Τιμίου Σταυροῦ στό Πελένδρι τῆς Κύπρου.
• Στήν Ἐγκλείστρα τοῦ Ἁγ. Νεοφύτου στήν Πάφο ὑπῆρχε ξύλινος σταυρός σέ ειδική ξύλινη βάση ἐπάνω στήν Ἁγία Τράπεζα, πού χρησιμοποιεῖτο μᾶλλον ὡς λειψανοθήκη.
• Στήν Κύπρο ἰδιαίτερα δέν ἦταν ἄγνωστοι οἱ σταυροί οἱ ὁποῖοι χρησίμευαν ὡς λειψανοθῆκες ἤ ἀρτοφόρια. Λόγῳ τῆς τεχνοτροπίας των μάλιστα διατυπώθηκε ἡ ἄποψη περί λατινογενοῦς ἐπίδρασης κατά τήν περίοδο τῆς φραγκοκρατίας στήν Κύπρο (1192-1489).

Ἡ Ἁγ. Σοφία Κωνσταντινουπόλεως

Ἀφήσαμε τελευταῖο τό λαμπρό παράδειγμα τῆς Ἁγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως. Σύμφωνα μέ τό τυπικό τῆς Βασιλείου Τάξεως, ἔργο τοῦ Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος τοῦ περίφημου αὐτοῦ Ναοῦ ὑπῆρχαν δύο μεγάλοι ἀναμνηστικοί σταυροί:

• Ὁ πρῶτος, περίπου 2 μ. ὕψος, βρισκόταν στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος· «εἰς τὸ κικλὶν ἐν ᾧ ἵδρυται ἡ διάχρυσος ἁγία Σταύρωσις». Ἦταν διακοσμημένος μέ μαργαριτάρια καί πολύτιμους λίθους καί ἡ ἀκριβής θέση του ἦταν πίσω ἀπό τήν ἁγία τράπεζα καί μπροστά ἀπό τόν θρόνο τοῦ Πατριάρχου στό σύνθρονο.
• Ὁ δεύτερος, πού ἔφερε τά σύμβολα τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου (σπόγγο, λόγχη κ.λπ.), βρισκόταν στό σκευοφυλάκιο.

Οἱ ὡς ἄνω δύο πολύτιμοι σταυροί, ἐκτός ἀπό τήν σπουδαιότητά των στόν χῶρο τῆς χριστιανικῆς τέχνης, ἦταν συνδεδεμένοι καί μέ τίς ἐπίσημες αὐτοκρατορικές τελετές. Τή μαρτυρία αὐτή καί συνάμα λαμπρή παράδοση τῆς ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως μνημονεύει, ὡς Κωνσταντινουπολίτης, καί ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης· «Διὸ καὶ ὄπισθεν τοῦ θυσιαστηρίου αὐτοῦ ἐξ ἀνατολῶν τὸ εὐλογημένον ὄργανον τῆς θυσίας ὁ θεῖος ἵσταται σταυρός, τετραμερὴς ὢν διὰ τὸν ἐν αὐτῷ προσπαγέντα, τά τε ἄνω καὶ κάτω καὶ τὰ σύμπαντα πεποιηκότα τε καὶ συνέχοντα».

 

δ) Ὁ σταυρός τῶν λιτανειῶν καί ὁ «ἐσταυρωμένος»

Στή συνέχεια θά σχολιάσουμε δύο ἀκόμη παραδείγματα σταυρῶν πού ὑπάρχουν ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Πρόκειται γιά τόν σταυρό τῶν λιτανειῶν, μικροῦ ἤ μεγάλου σχήματος, καί δεύτερον γιά τόν «ἐσταυρωμένο» πού λιτανεύεται τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ πέμπτου εὐαγγελίου.

Ὁ σταυρός τῶν λιτανειῶν

Ὁ σταυρός λιτανείας βρίσκεται συνήθως μέ τά ἑξαπτέρυγα (παλαιά ριπίδια) πίσω ἀπό τήν ἁγία τράπεζα, ἤ ἐπί τῆς ἁγίας τραπέζης σέ εἰδική θήκη, πάλι ἀνάμεσα στά ἑξαπτέρυγα, ἤ στό σκευοφυλάκιο. Ἡ χρήση του εἶναι συνδεδεμένη μέ τή μεγάλη εἴσοδο στή θεία Λειτουργία, μέ λιτανικές πομπές σέ μνῆμες ἁγίων καί ἄλλες ἑορτές, καθώς ἐπίσης καί μέ πομπές εὐχαριστίας γιά τή σωτηρία τῆς πόλης ἤ ἀπομάκρυνσης τοῦ κινδύνου ἐπιδημίας.

Ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης περιγράφοντας τήν τάξη τοῦ ἀσματικοῦ ὄρθρου τῶν Κυριακῶν ἀλλά καί τῶν καθημερινῶν μιλᾶ γιά τόν τίμιο σταυρό τῶν λιτανειῶν, τόν «ὄπισθεν ἱστάμενον τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου». Τόν σταυρό αὐτό, πού φέρει μάλιστα τρία ἀναμμένα κεριά, τόν παραλαμβάνει ὁ ἱερέας ἀπό τό ἱερό Βῆμα, τόν μεταφέρει στόν νάρθηκα καί ἀπό ἐκεῖ, μέ τή συμμετοχή ὅλων τῶν πιστῶν, τόν λιτανεύει στόν Ναό «μετὰ λαμπρότητος».

Ἀναφερόμενος στήν ἀσματική αὐτή ἀκολουθία ὁ ἅγιος Συμεών βρίσκει τήν εὐκαιρία νά ἐκφρασθεῖ θεολογικά περί τοῦ σταυροῦ καί νά τονίσει τήν ἄμεση σχέση του μέ τήν ἀνάσταση ἀλλά καί τήν πρός τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ πορεία τοῦ ἀνθρώπου· «διὰ τοῦ σταυροῦ, γράφει, ἡ γνῶσις τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ δόξα πεφανέρωται».

Ὁ σταυρός ἐπίσης δέν περιορίζεται μόνο στόν θάνατο καί τό πάθος τοῦ Κυρίου, ἀλλά μαρτυρεῖ καί τήν ἔγερση τοῦ Σωτῆρος «καὶ τὸ τῆς Τριάδος κήρυγμα διὰ τῶν ἀναπτομένων ἐν αὐτῷ τριῶν φώτων». Ἡ ἐσταυρωμένη δέ ζωή καί ἅγια πολιτεία τοῦ Κυρίου ἔδειξε ὅτι ἡ μετά τοῦ σταυροῦ ζωή εἶναι αὐτή πού μᾶς φέρνει κοντά στήν οὐράνια πύλη καί τήν ἀγγελική πολιτεία, τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ δηλαδή.

Ὁ συμβολισμός ἄλλωστε τῆς μετά τοῦ σταυροῦ εἰσόδου ἀπό τόν νάρθηκα στόν κεντρικό Ναό κατά τήν ἀκολουθία τοῦ ἀσματικοῦ ὄρθρου συνδέεται ἄμεσα μέ τό ὡς ἄνω ἐσχατολογικό μήνυμα· «διὰ τοῦτο καὶ ἔξωθεν τοῦ Ναοῦ ὁ σταυρὸς αὐτοῦ φέρεται· ἵνα ὡς παθόντος αὐτοῦ καὶ θλιβέντος ἔξωθεν διὰ τὸν ἔσωθεν τῆς Ἐδέμ πειρασθέντα τε καὶ νενικημένον καὶ τεθανατωμένον Ἀδὰμ καὶ ἐξωθέντα αὐτῆς, ἡμεῖς ἔνδον εἰσέλθωμεν διὰ τοῦ παθόντος ἔξωθεν τῆς Ἱερουσαλὴμ Ἰησοῦ, καὶ σὺν αὐτῷ ὡς βασιλεῖ τῶν οὐρανῶν εἰς τὸν οὐρανὸν συνανέλθωμεν».

Ὁ «ἐσταυρωμένος» τῆς Μεγάλης Πέμπτης

Ἡ περίπτωση τοῦ ὄπισθεν τῆς ἁγίας τραπέζης ἱσταμένου «ἐσταυρωμένου» χρήζει ἰδιαίτερης προσοχῆς καί μελέτης. Σύμφωνα μέ ὅσα ἀναφέρθηκαν ἕως τώρα ἔγινε σαφές ὅτι στό ἱερό Βῆμα καί δή στήν ἁγία τράπεζα, πάνω καί πίσω ἀπό αὐτήν, ὑπῆρχε πάντοτε σταυρός σέ διάφορες μορφές. Ὁ «ἐσταυρωμένος» μέ τό σῶμα τοῦ νεκροῦ Χριστοῦ προσηλωμένο στόν εὐμεγέθη ξύλινο σταυρό εἶναι ἕνα ἀκόμη παράδειγμα σταυροῦ ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος.

“ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ’’ Η ΕΛΛΔΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ ΣΠΙΤΙ ΔΙΧΩΣ ΠΟΡΤΕΣ & ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΕΤΕ…! ΔΕΝ ΤΑΚΟΥΤΕ…!

 

«Το της πόλεως όλης ήθος οµοιούται τοις άρχουσι» (ισοκράτης)

 

 

Ο Ελληνικός λαός που σας ψηφίζει και κάθεστε στα έδρανα του ναού της Δηµοκρατίας, στη Βουλή, αισθάνεται απογοητευµένος και προδοµένος παρακολουθώντας τα έδρανα της Βουλής να είναι πάντα άδεια. 

      Παίζεται µέσα στη Βουλή µεταξύ σας ένα µατς εντυπώσεων, καυγαδίζοντας και φωνασκώντας. Αντί να ενωθείτε και να αντιτάξετε το εθνικό µας συµφέρον µπροστά στη λαίλαπα που έρχεται, εσείς φωνάζετε, δηµιουργείτε εντάσεις, ρίχνετε ευθύνες ο ένας στον άλλο, χλευάζεστε, ειρωνεύεστε, για να αποσπάσετε τα χειροκροτήµατα των δικών σας ζώντας την αυταπάτη ότι κερδίσατε τις εντυπώσεις… Τόσο πολύ έχει χαθεί πλέον το ήθος και ο γνήσιος ρητορικός και χαρισµατικός πολιτικός λόγος;

 Ο λαός συνήθισε να σας ονοµάζει “πατέρες του Έθνους”, ή ακριβέστερα, σεις τον πείσατε να σας τιµάει µ’ αυτήν την προσφώνηση.

       Όµως, αυτή την κρίσιµη στιγµή, δε µοιάζετε καθόλου για πατέρες. Δε διαθέτετε τη νηφαλιότητα ώριµων ανδρών και τη ζεστή καρδιά των πατέρων.

 Σας ρωτάω µε αγανάκτηση και περιµένω να δώσετε απάντηση σε µένα και σ’ όλους τους ψηφοφόρους σας.

 Πώς τα καταφέρατε, “πατέρες του Έθνους”, οι ξένοι να νοµοθετούν για µας, χωρίς εµάς; Αυτοί ν’ αποφασίζουν κι εσείς να εκτελείτε χωρίς συζήτηση; Να φορτώνετε µε πίκρα και απογοήτευση τον υπερήφανο λαό, να τον ταπεινώνει η αυθαιρεσία και πονηρή προγραµµατισµένη σκοπιµότητα των αδίστακτων δυναστών.

        Δέκα έξι χρόνια προσπαθείτε να µας πείσετε ότι είστε οι σωτήρες µας και πως, µε λίγη υποµονή ακόµα, θα βγούµε από την κρίση και την ύφεση.       

       Αναλογισθήκατε για πόσο ακόµη θα ανεχόµαστε τους πειραµατισµούς σας; Όλοι είστε ίδιοι. Δεν έχει σηµασία το χρώµα της σηµαίας σας. Δεν έχετε αφήσει τίποτα όρθιο. Βάλατε τσεκούρι στους µισθούς και τις συντάξεις· η περίθαλψη έχει καταρρεύσει και η αγορά χωρίς έλεγχο υφίσταται τις συνεχείς ανατιµήσεις. 

       Υποσχεθήκατε ότι µε ένα Νόµο και Άρθρο θα καταργούσατε τα µνηµόνια.

       Μας στύψατε, µας ξεζουµίσατε, µας φορολογήσατε ακόµα και τον αέρα που αναπνέουµε. Τσαλαπατήσατε την αξιοπρέπειά µας, κοιτάς στα µάτια τα παιδιά σου µε απόγνωση, όταν σου ζητούν τα αυτονόητα και περιµένεις τους γονείς σου να σε βοηθήσουν, ενώ έπρεπε, εσύ να τους βοηθάς. Στείλατε αξιοπρεπείς ανθρώπους  στα συσσίτια (στην καλύτερη περίπτωση), γιατί κάποιες χιλιάδες τους στείλατε στον άλλο κόσµο και άλλοι τόσοι που αυτοκτόνησαν,  κλέψατε το χαµόγελο! Καταδικάσατε σε ένδεια ανθρώπους νοικοκύρηδες που ζούσαν, πριν λίγο, µια ζωή αξιοπρεπή. Παρακαλούµε να µην αρρωστήσει κάποιος από την οικογένεια, γιατί δε θα µπορούµε να αντιµετωπίσουµε τα έξοδα. Αρπάζουν τα σπίτια ακόµα και για 500 ευρώ (εφ. Πρώτο Θέµα) Μας φέρατε το νέο φρούτο ως µοντέλο ανάπτυξης, τα Funds, είναι διαρρήκτες µε νοµιµότητα, καλύπτετε τις κακουργηµατικές τους  πράξεις κάτω από κάποια λεπτοµερειακή διάταξη και παρουσιάζονται όχι σαν παραβάτες του Νόµου, αλλά σαν προστάτες και επενδυτές. ξεσπιτώνετε τους φτωχούς βιοπαλαιστές, τους πολύτεκνους. Ψηφίσατε το ηλεκτρονικό πλειστηριασµό, για τους παίρνετε πιο εύκολα τα Σπίτια, έχουν προγραµµατιστεί µόνο για φέτος (2026) να τους αρπάξετε 404.260 κατοικίες. Στα µουλωχτά η δηµόσια και ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων πάει σε εξωχώρια συµφέροντα. Κάτοχοι;   Τούρκοι, Κινέζοι Σκοπιανοί, Εβραίοι, Αλβανοί, Άραβες και υπό το καθεστώς Airbnb.  

 Λιώνετε τους µικρούς και στηλώνετε τους µεγάλους. Τώρα αποδεικνύεται ότι είχαν πολύ δίκαιο εκείνοι που υποστήριζαν ότι όλα ήταν µεθοδευµένα. Ο στόχος ήταν να κλείσουν οι µικρές επιχειρήσεις και τα µαγαζιά, – είναι πάρα πολλά αυτά που έλεγε και σεις τα εφαρµόζετε το Κουαρτέτο (τρόικα – θεσµοί) –. Όλοι δουλεύουν για τους µεγάλους, για να περιέλθει ο τζίρος σε εµπορικά κέντρα. να κλείσουν τα εργοστάσια και να αγοράζουµε τα προϊόντα τους Καταστρέφετε τον πρωτογενή τοµέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία..) και φέρατε τη Μερκοσούρ, για να τρώει ο κόσµος τα δηλητήρια.

 Σας ρωτάµε και περιµένουµε απάντηση.

      Έχετε το µέτωπό σας καθαρό; Κι αν ναι, έχετε το θάρρος, να κάνετε µια και µόνο γενναία πράξη; Ποια; Να µιλήσετε ανοιχτά και σταράτα στο λαό. Σταµατήστε να µας παρουσιάζεται το ψέµα ως αλήθεια. Σταµατήστε να µας χρυσώνετε το βούρκο. Σταµατήστε να µας παραπλανάτε. Στο χέρι σας είναι. Εσείς νοµοθετείτε, γι’ αυτό ψηφίστε νόµο αλλά να «εφαρµοστεί κατά γράµµα» και όπχι τέτοιους που να λιώνουν τους µικρούς και αδύναµους και να στηλώνουν τους µεγάλους.

        Όσο για τις µεγάλες ληστείες και τις φοβερές καταχρήσεις που έγιναν και γίνονται άνετα από διάφορους εξαδάχτυλους, που µε το προνόµιο της προστασίας του Νόµου (που εσείς ψηφίζετε) καταφέρνουν να φυγαδεύουν το µόχθο του λαού από το παράθυρο της… νοµιµότητας· κι όσο για τους προστατευόµενους καπάτσους µεγαλοαπατεώνες που θησαύρισαν πουλώντας αέρα κοπανιστό µε τη µεγάλη απάτη που είχαν στήσει οι ντόπιοι και ξένοι κερδοσκόποι στο Ελληνικό Χρηµατιστήριο, ΑΥΤΟ…! άκρα του τάφου σιωπή.

Προς τους αναγνώστες του ιστολογίου-ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 

Ενημερώνουμε τους αναγνώστες του ιστολογίου ότι δημιουργήσαμε ένα άλλο αρχειο pdf με τίτλο «ΟΙ ΔΙΜΕΡΕΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ-ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ». 

Το αρχείο περιέχει τα παρακάτω σχετικά  άρθρα που δημοσιεύτηκαν στα ιστολόγια ΟΜΟΛΟΓΙΑ και ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ.

1.  Σταθμοί των διμερών θεολογικών διαλόγων Ορθοδόξων–Ρωμαιοκαθολικών μετά την Σύνοδο της Κρήτης (Ιούνιος 2016 – Σεπτέμβριος 2026)-

2.  Κριτικός σχολιασμός των προβληματικών άρθρων του κειμένου του CHIETI (ΚΕΪΤΙ): «Συνοδικότητα και πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία: Προς μια κοινή κατανόηση στη διακονία της ενότητας της Εκκλησίας».

3.   Το κείμενο της Αλεξάνδρειας :( Συνοδικότητα καὶ πρωτεῖο στὴ δεύτερη χιλιετία καὶ σήμερα)

4.   Δύο κριτικές του κειμένου της Αλεξάνδρειας.

5.   Το Κείμενο της Αλεξανδρείας, το κείμενο του Kέϊτι  και οι ορθόδοξες αντιδράσεις.

6.   Αποκρυπτογραφώντας την ομιλία του Μητροπολίτη Περιστερίου « Ο Επίσκοπος της Ρώμης . Από τις αρχαίες παραδόσεις στους μελλοντικούς ορίζοντες για Καθολικούς και Ορθοδόξους

 Όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν το αρχείο αυτό, όπως και τα άλλα τέσσερα που αφορούν την Σύνοδο της Κρήτης, χωρίς καμία υποχρέωσή τους, μπορούν να μας στείλουν μήνυμα στο e-mail.

melitinisdometianos@gmail.com.

Eπίσης στο ίδιο  e-mail μπορείτε να στέλνετε κρίσεις και απόψεις για τα περιεχόμενα των παραπάνω αρχείων pdf.

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

ΕΡΩΤΗΜΑ: “ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ…;”

 

 

 

 

Ο Χριστός µε παράπονο αναρωτήθηκε µετά τη θεραπεία των δέκα λεπρών, που πίσω γύρισε, να τον ευχαριστήσει µόνο ο “ετερόδοξος” Σαµαρείτης (ξένος για τους Ιουδαίους της εποχής), είπε: «Οι εννέα πού…; Ει µη ο αλλογενής ούτος;» (Λουκ. 17, 17-18).

Τούτο το φαινόµενο το συναντήσαµε τούτες τις µέρες µε την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, όπου η κυβέρνηση της Αιγύπτου µε δικαστικά τεχνάσµατα προσπαθεί να καταχραστεί µια ιστορία 1500 ετών που τη σεβάστηκαν γενιές, γενεών. Από το Μωάµεθ που είχε εκδώσει το Αχτιναµέ (διαθήκη/συνθήκη) και δόθηκε στους µοναχούς για την προστασία τους, αποτελεί ως τµήµα της Σαρίας των Μουσουλµάνων και το σεβάστηκαν στους αιώνες τα Αραβικά Χαλιφάτα, οι Μαµελούκοι Τούρκοι, και οι Οθωµανοί Σουλτάνοι.

Μια απόφαση – τέλη Μαΐου 2025 – από ένα δικαστήριο που είναι αναρµόδιο (κατά τον καλώς γνωρίζοντα  κ. Μάρκο Μπόλαρη π. υπουργό), διότι εκδικάστηκε σε πολιτικό Δικαστήριο, ενώ αρµόδιο είναι το Διοικητικό δικαστήριο και δεν κλήθηκε εκπρόσωπός της.

ΤΟ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΑΞΙΩΜΑ ΚΑΙ Ο ΙΕ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΒ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΚΑΙ ΕΡΜΗΝΕΙΑ.

 

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.

Εισαγωγικά.

Επειδή στον χώρο των αποτειχισμένων συμβαίνουν διάφορα σοβαρά και λυπηρά γεγονότα, τα οποία είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ορθής εκκλησιολογικής κατήχησης σε κληρικούς και λαϊκούς, αναγκάζομαι να δημοσιεύσω το παρόν άρθρο, προκειμένου να απαντήσω γραπτά  σε σχετικές ερωτήσεις που μου υποβλήθηκαν.

Συγχρόνως, επιθυμώ, το άρθρο αυτό να αποτελέσει αφορμή προβληματισμού, ώστε να κατανοηθούν τα εξής. Εφόσον οι αποτειχισμένοι δεν αποτελούν αναγνωρισμένη  νομική θρησκευτική κοινότητα και ζουν σε ένα έννομο κράτος (με σεβασμό στους νόμους), θα έπρεπε να κινούνται με τους όρους της Εκκλησίας των Κατακομβών. (ο έχων νουν, νοείτω)

Το αρχιερατικό αξίωμα: ποιες ιδιότητες φέρει και ποιες «αφαιρεί» ο ΙΕ΄ Κανόνας

Για να κατανοηθεί πλήρως το νόημα του χαρακτηρισμού «ψευδεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος», είναι αναγκαίο να διευκρινισθεί  τι ακριβώς περιλαμβάνει το αρχιερατικό αξίωμα. Στην Ορθόδοξη κανονική παράδοση, ο επίσκοπος δεν είναι, απλώς, ένας ανώτερος κληρικός· είναι ο κατ' εξοχήν φορέας της πληρότητας της Ιερωσύνης, ο «τύπος και εικόνα» του Χριστού εν τω οίκω αυτού. Όταν αναφερόμαστε στον Αρχιερέα (τον Επίσκοπο), η ύπαρξη και το έργο του συνδέονται άμεσα με τα τρία αξιώματα του Χριστού (το προφητικό, το αρχιερατικό και το βασιλικό), τα οποία εκφράζει με έναν ιδιαίτερο και ολοκληρωμένο τρόπο μέσα στην Εκκλησία:

1. Το Προφητικό Αξίωμα (Ο Διδάσκαλος της Αλήθειας)

Ως διάδοχος των Αποστόλων, ο Αρχιερέας έχει χρέος και εξουσία να κηρύττει το Θείο Λόγο. Είναι ο βασικός διδάσκαλος και θεματοφύλακας της ορθόδοξης πίστης στην επαρχία του, εξηγώντας τις Γραφές και καθοδηγώντας το ποίμνιο στην πνευματική αλήθεια.

2. Το Αρχιερατικό / Ιερατικό Αξίωμα (Ο Λειτουργός των Μυστηρίων)

Είναι η κορυφαία του ιδιότητα. Κατέχει την πληρότητα της ιερωσύνης.

Μόνος του μπορεί να τελέσει τις χειροτονίες των νέων κληρικών (διακόνων και ιερέων), να καθιερώνει ναούς, να αγιάζει τα Αντιμήνσια και να προΐσταται των μυστηρίων, αποτελώντας τον «τύπο και τόπο Χριστού» μέσα στη Θεία Λειτουργία.  Σύμφωνα με την Ορθόδοξη κανονική παράδοση και θεολογία, τα μυστήρια ενός ακατάκριτου αιρετικού επισκόπου είναι έγκυρα και έχουν θεία χάρη μέχρι τη στιγμή της επίσημης καθαιρέσεώς του από Σύνοδο.

3. Το Βασιλικό Αξίωμα (Ο Ποιμένας και Διοικητής)

Εκδηλώνεται μέσα από την πνευματική εξουσία και τη διακυβέρνηση της τοπικής Εκκλησίας (της Μητρόπολης ή της Επισκοπής). Δεν πρόκειται για κοσμική εξουσία τυραννικού τύπου, αλλά για διακονία αγάπης, προστασίας και τάξης, ώστε το σώμα της Εκκλησίας να οδηγείται με ασφάλεια στη Βασιλεία του Θεού, τιθασεύοντας τα πνευματικά εμπόδια και τις διχόνοιες.

Τι «αφαιρεί» λοιπόν ο ΙΕ΄ Κανόνας;

Καμία από τις παραπάνω ιδιότητες δεν αίρεται τυπικώς και δικανικώς με την πράξη της αποτείχισης. Ο ΙΕ΄ Κανόνας δεν είναι κανόνας καθαιρέσεως. Ο κανόνας, ωστόσο, αναγνωρίζει και βεβαιώνει μια ήδη συντελεσθείσα πνευματική απώλεια, η οποία εκτείνεται ως εξής:

•Αφαιρεί την αληθή ιδιότητα του ποιμένος. Ο επίσκοπος διατηρεί το όνομα — «τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον» — αλλά παύει να είναι αληθινός ποιμήν· γίνεται ψευδεπίσκοπος. Η χειροτονία του δεν χάνεται, χάνεται όμως η ουσία που την νοηματοδοτεί: η πίστη την οποία οφείλει να φυλάσσει.

•Αφαιρεί τη νομιμότητα της διδασκαλίας του. Από τη στιγμή που κηρύσσει αίρεση «δημοσίᾳ καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», κάθε διδασκαλία του καθίσταται πνευματικώς άκυρη· γίνεται ψευδοδιδασκαλία, έστω και αν προσφέρεται με τα εξωτερικά σημεία της επισκοπικής αξίωσης.

•Αφαιρεί το δικαίωμα  της εκκλησιαστικής  κοινωνίας. Οι συνειδητοί Ορθόδοξοι υποχρεούνται να μη μνημονεύουν αυτόν και να μη κοινωνούν μαζί του. Το μνημόσυνο, ως σημείο ενότητας, μετατρέπεται σε σημείο αποχωρισμού.

•ΔΕΝ ΑΦΑΙΡΕΙ, ωστόσο, τη δικαιοδοσία του — ακόμη. Η διοικητική εξουσία του επίσκοπου πάνω στην επαρχία παραμένει τυπικώς εν ισχύϊ μέχρι τη συνοδική καθαίρεση. Αυτή, ακριβώς, η διάκριση — όσα ο κανόνας αναγνωρίζει ως χαμένα πνευματικά και όσα δεν αίρει διοικητικά — συνιστά τον πυρήνα της ερμηνείας του και αποτρέπει τη μετατροπή της αποτείχισης σε αυτοδίκαιο καθαιρετικό δικαστήριο από μεμονωμένους κληρικούς.

Ο  ΙΕ΄ Κανόνας δεν αποσύρει από τον αιρετικό επίσκοπο τη χειροτονία του, ούτε τον θρόνο του.Τον απογυμνώνει, όμως, από τη μοναδική ιδιότητα που καθιστούσε το αξίωμά του πηγή ζωής για το ποίμνιο — την ορθή διδασκαλία της πίστεως και από τη  ιδιότητα του ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΠΟΙΜΕΝΑ.

.

Παράλληλα, εφόσον ο επίσκοπος δεν έχει καθαιρεθεί ακόμη συνοδικά, τυπικά διατηρεί το δικαίωμα να ελέγξει τον κληρικό που εισήλθε αυθαιρέτως στην επαρχία του. Φαινομενικά, αυτό φαντάζει αντίφαση — πώς ο αιρετικός ελέγχει τον ομολογητή; — όμως εξηγείται από την κανονική τάξη: ο εισερχόμενος χωρίς «γράμματα απολύσεως» παραβιάζει εκκλησιαστικούς  Κανόνες, και ο τοπικός επίσκοπος, έστω κατ' όνομα, κατέχει τη διοικητική δικαιοδοσία της περιοχής.

Εδώ έγκειται και η παγίδα. Ένας ακατάκριτος αιρετικός επίσκοπος μπορεί να χρησιμοποιήσει την τυπική διοικητική του ισχύ, για να τιμωρήσει κληρικούς όχι επειδή υπερασπίστηκαν την Ορθοδοξία, αλλά επειδή παραβίασαν την κανονική τάξη. Γι' αυτό η ορθόδοξη θεολογία τονίζει ότι η ομολογία και η αποτείχιση πρέπει να γίνονται με τεράστια προσοχή, ώστε να μη δίδεται στον εσφαλμένο επίσκοπο το πλεονέκτημα να ελέγξει τον ομολογητή σε επίπεδο κανονικής πειθαρχίας.

Ποιος ορίζει ΕΠΙΣΗΜΑ ότι η ηγεσία μιας τοπικής Εκκλησίας ή μια ΣΥΝΟΔΟΣ  είναι ΑΙΡΕΤΙΚΗ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δίκαιο και την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επίσημος φορέας αρμόδιος να κηρύξει ΕΠΙΣΗΜΑ  την εκκλησιαστική ηγεσία μιας τοπικής εκκλησίας ως ΑΙΡΕΤΙΚΗ ή να καταδικάσει επισήμως μια διδασκαλία ως αίρεση και –κατ' επέκταση– να διαπιστώσει ότι μια εκκλησιαστική κοινότητα ή ηγεσία έχει αποκοπεί λόγω κακοδοξίας είναι αποκλειστικά ΜΙΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ (Τοπική, Μείζων ή Οικουμενική).

Η περίπτωση του Νεστορίου, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, αποτελεί χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα εφαρμογής της εκκλησιαστικής τάξης, καθώς γύρω στο 428 μ.Χ. άρχισε να κηρύττει αιρετικές απόψεις διαχωρίζοντας τις δύο φύσεις του Χριστού και αρνούμενος τον όρο Θεοτόκος, ωστόσο, παρότι υπήρξαν έντονες διαμαρτυρίες, παρέμενε στον θρόνο του ως «ακατάκριτος» και όλα τα μυστήρια που τέλεσε τότε θεωρούνταν έγκυρα, μέχρις ότου το 431 μ.Χ. συγκλήθηκε η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Έφεσο, η οποία καταδίκασε τη διδασκαλία του και τον καθαίρεσε επίσημα, με αποτέλεσμα από τη στιγμή της καθαίρεσής του και μετά να παύσει να είναι επίσκοπος, κάθε μετέπειτα ιεροπραξία του στην εξορία να είναι παντελώς άκυρη και όσοι τον ακολούθησαν να αποκοπούν από την Εκκλησία δημιουργώντας δικό τους σχίσμα

Μέχρις ότου μια  ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ Σύνοδος αποφανθεί επίσημα και συνοδικά για μια τοπική Εκκλησία ή ηγεσία ότι είναι ΑΙΡΕΤΙΚΗ εφαρμόζονται πλήρως όλοι οι ιεροί κανόνες που αφορούν την ιερατική διακονία. Μέχρι την σύγκληση της Συνόδου  αν  ο τοπικός επίσκοπος η οι  επίσκοποι προωθούν  φανερά και απροκάλυπτα κακοδοξίες που έχουν ήδη καταδικαστεί από προηγούμενες Οικουμενικές ή Τοπικές Συνόδους και Πατέρες, οι πιστοί και οι κληρικοί έχουν όχι απλώς το δικαίωμα, αλλά και την κανονική υποχρέωση (βάσει του περίφημου 15ου Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Φωτίου του Μεγάλου) να διακόψουν την εκκλησιαστική κοινωνία. Ωστόσο, η ενέργεια αυτή είναι ομολογιακή και προσωπική ευθύνη και δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία αυτή έχει αυτόματα κηρυχθεί συλλήβδην «ανυπόστατη» πριν από μια Πανορθόδοξη Συνοδικὴ απόφαση.

Ο  15ος Κανόνας δίνει το δικαίωμα της διακοπής μνημοσύνου για λόγους πίστης, αλλά δεν παρέχει κανονική άδεια αλλαγής δικαιοδοσίας, ούτε καταργεί τους κανόνες που απαγορεύουν την αυθαίρετη μετακίνηση κληρικών.

 

Τα όρια του ΙΕ΄ Κανόνα

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, η ιερωσύνη δεν αντλεί την εξουσία της από τον ίδιο τον κληρικό, ούτε λειτουργεί με όρους «ελεύθερου επαγγέλματος της πίστης». Ο ιερέας αποκτά την ιδιότητά του δια της χειροτονίας  από την Ιερωσύνη του Χριστού και ασκεί τη διακονία του αποκλειστικά με βάση τους Ιερούς Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και των αναγνωρισμένων από αυτές τοπικών Συνόδων.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Εφόσον ένας κληρικός δεν αναγνωρίζει την εκκλησιαστική διοίκηση λόγω αποδοχής αιρετικών διδασκαλιών, γιατί απαιτείται να ζητήσει την άδειά της, για να φύγει από την επαρχία στην οποία ανήκει;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κατ' αρχάς, οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε τη φύση του ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου.  Στην  Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, η διοικητική δομή και η μυστηριακή ζωή δεν είναι αποσπασμένα θέματα. Ο ΙΕ κανόνας δεν δίνει το δικαίωμα δημιουργίας προσωπικών, απομονωμένων ποιμνίων γύρω από ένα πρόσωπο. Αν υπήρχε σοβαρός λόγος πίστεως, η πατερική οδός ήταν η παραμονή στο πόστο με ομολογιακή σταθερότητα ή η προσφυγή στη συνοδική οδό ή η εκκλησιαστική κοινωνία με άλλη ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ και όχι η μετατροπή της αποτείχισης σε μέσο διαδικτυακής προβολής και αυτοδικίας. Η αυθαίρετη μετακίνηση σε ξένη επαρχία, η ίδρυση νέων ναών και η συγκρότηση αποκλειστικά «αποτειχισμένου» ποιμνίου αποτελεί ένα από τα πιο ακανθώδη και συζητημένα ζητήματα στο πεδίο του  εκκλησιαστικού  κανονικού δικαίου. Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, μια τέτοια πρακτική αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη αυστηρότητα, καθώς τέμνει τα όρια μεταξύ ομολογίας πίστεως και κανονικού παραπτώματος.

Ακόμη και αν η αρχική αφορμή για την αποτείχιση είναι θεολογικά ορθή —βάσει του ΙΕ΄ Κανόνα, λόγω κήρυξης αίρεσης «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ»— η αυθαίρετη είσοδος κληρικών σε ξένη επαρχία ή δημιουργία ναών (χωρίς εκκλησιαστική και νομική κάλυψη) και η άσκηση ποιμαντικού έργου χωρίς την άδεια του τοπικού κανονικού επισκόπου (εφόσον παραμένουν οι αποτειχισμένοι στην Εκκλησία της Ελλάδος) συνιστούν σαφή παράβαση εκκλησιαστικών Κανόνων.

Η μετατροπή ενός ιδιωτικού χώρου σε ναό και η τέλεση μυστηρίων εν αγνοία του τοπικού Μητροπολίτη συνιστά κλασική περίπτωση παρασυναγωγής και αυθαίρετης δημιουργίας «ανεξάρτητου θυσιαστηρίου».

Ο ΛΑ΄ (31ος) Αποστολικός Κανόνας είναι καταπέλτης:

«Εἴ τις πρεσβύτερος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, χωρὶς ἐκκλησίας ποιήσῃ, καὶ τὸ θυσιαστήριον ἕτερον πήξῃ... καθαιρείσθωσαν ὡς  φίλαρχοι».

Παρόμοιες απαγορεύσεις περιέχονται στον ΣΤ΄ Κανόνα της Συνόδου της Γάγγρας και στους ΙΓ΄, ΙΔ΄ και ΙΕ΄ Κανόνες της Συνόδου της Αντιοχείας, οι οποίοι καθαιρούν όσους κληρικούς περιπλανώνται και προκαλούν διχοστασίες εκτός της κανονικής τάξης.