Ομολογία

 Πρόσκλησης δόλια, 

πανήγυρης μετά δόλου

Γράφει ο Μέτοικος

«Ότι ήταν χθες ο Αρειανισμός, είναι σήμερα ο Παπισμός».
Απόφαση Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως του 1848

Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράττεται ο γέρων του Φαναρίου.

Πρόσκλησης δόλια, πανήγυρης μετά δόλου, η Θρονική Εορτή της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, στις 30 Νοεμβρίου.

Ο π.Βαρθολομαίος, επειδή «η μετριότης του [διαπίστωσε ότι] συνεχίζεται η απουσία πλήρους κοινωνίας (!) με την Πρεσβυτέρα Ρώμη», προσκάλεσε τους Ορθοδόξους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αντιοχείας στο Φανάρι για να «διακρίνουν συνοδικά τις μεγάλες και πιεστικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο χριστώνυμος λαός του Θεού στον ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο μας»!

Και οι «προκλήσεις», που ο Λαός του Θεού αντιμετωπίζει και πρέπει να διακρίνουν οι Πατριάρχες Ιεροσολύμων Θεοφίλος Γ΄ και Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄ μαζί με τον π.Βαρθολομαίο και τον τιτανοτεράστιο των πατριαρχών Αλεξανδρείας Θεόδωρο τον Β, προϋποθέτουν την εγκατάλειψη της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας και του Κανονικού Δικαίου με την παραδοχή πως, «οι κανονικές διατάξεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ουσιαστικά εργαλεία για την προώθηση της οικουμενικής κίνησης»!  

Επιπρόσθετα και, εάν παραστούν στην μετά δόλου θρονική εορτή στο Φανάρι, οι δύο Ορθόδοξοι Ιεράρχες θα πρέπει στο Ναό του Αγίου Γεωργίου να συμπροσευχηθούν με τους αιρετικούς παπικούς και εκπροσώπους των τοξικών παραφυάδων τους ή, και με τον ίδιο τον Αρχιαιρεσιάρχη πάπα της Ρώμης που, ο  οικουμενιστής π.Βαρθολομαίος προσκαλεί κάθε χρόνο στο φαναριώτικο πανηγύρι.

Βεβαίως, είναι γνωστό στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» ότι, ο π.Βαρθολομαίος υπερασπίζεται με πάθος μόνον τους Κανόνες που, κατά τη γνώμη του ενισχύουν το αξίωμά του ότι, στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «πρώτος άνευ ίσων»! «Εμείς [διαλαλούσε στις 13 Σεπτεμβρίου του 2023 στο Ταλίν] βαδίζουμε σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες (!!) και τις πράξεις της Εκκλησίας και η άλλη πλευρά [εν προκειμένω, όποιος αμφισβητεί το αλάθητό του] προχωρεί με όπλα, απειλές και καταστρατήγηση των ιερών κανόνων και της τάξης της ορθοδόξου εκκλησίας»!

Πάντως, υπάρχει πρόοδος στην διατύπωση των κακοδοξιών του π. Βαρθολομαίου.

Χθες, δήλωνε, «ότι μερικοί Κανόνες έχουν περιπέσει σε αχρησία και ότι, κάποιοι από τους Κανόνες που δεν έχουν περιπέσει σε αχρησία πρέπει να αλλάξουν» και, εν πάση περιπτώσει, «οι Κανόνες είναι τείχη του αίσχους τα οποία πρέπει να γκρεμίσουμε…» ενώ, σήμερα, έγιναν «ουσιαστικά εργαλεία προώθησης της οικουμενικής κίνησης»!

Την δόλια πρόσκληση προς τους Ορθόδοξους Ιεράρχες Ιεροσολύμων και Αντιοχείας να παραστούν στο πανηγύρι της Θρονικής Γιορτής στο Φανάρι, ο π.Βαρθολομαίος ανακοίνωσε στα εγκαίνια ενός ακόμα κέντρου προώθησης της παναίρεσης του Οικουμενισμού στη Βουδαπέστη.

Η νέα, αιρετική σφηκοφωλιά, έχει την ψευδεπίγραφη ετικέτα «Ορθόδοξο Χριστιανικό Κέντρο Διαλόγου [το] «Φανάριον» και, ο ολετήρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας φιλοδοξεί  «να αναδειχθεί σε ένα αληθινό «εργαστήριο νομικού οικουμενισμού»! στόχο για τον οποίο άοκνα εργάστηκε ο πρώην πρόεδρός του δεσπότης Γρηγόριος Παπαθωμάς που διαφεντεύει την επισκοπή Περιστερίου.

Στην ομιλία του στο 27ο Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας Δικαίου των Ανατολικών Εκκλησιών που έγινε στο νέο «Φανάριον», ο π. Βαρθολομαίος με δαιμονικό ίστρο αποκάλεσε τον πάπα Ρώμης «προκαθήμενο της αγάπης», φράση του Αγίου Ιγνατίου Αντιοχείας που, ο δαιμονισμένος Αθηναγόρας πρώτος  μαγάρισε.

Επιπρόσθετα και, μιλώντας διεστραμμένα, ο Φαναριώτης κληρικός αναφέρθηκε στον αρχαίο θεσμό της Πενταρχίας αναγνωρίζοντας στον Πάπα της Ρώμης το πλεονέκτημα να είναι «πρώτος μεταξύ ίσων» και, όχι «πρώτος άνευ ίσων», «προνόμιο που απολαμβάνει μόνον ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως», σύμφωνα με δική του ομολογία.

Η Ρώμη, βεβαίως, είναι ερώτημα εάν δέχεται την πρωτοκαθεδρία του primus inter pares, αφού, θεωρεί, ότι μόνον αυτή έχει το προνόμιο να διδάσκει αιρέσεις, καθώς, ο π. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης είναι «ελλειμματικός», όπως «ελλειμματικές» θεωρεί ο παπισμός και όλες τις Χριστιανικές Εκκλησίες που δεν έχουν πλήρη κοινωνία με τον Πάπα Ρώμης. 

Γιατί, όμως, επιμένει ο π.Βαρθολομαίος στην «αποκατάσταση αυτού του τίτλου» για τη Ρώμη που, τάχα μου, είναι «ένα πρωτείo διακονίας και αγάπης εντός της κοινωνίας των Εκκλησιών και όχι υπεράνω αυτών»;

Γιατί προφασίζεται πως αποδίδει «τόσο μεγάλη σημασία σε αυτόν τον αρχαίο θεσμό και στην ποιμαντική ευθύνη που συνεπάγεται», όταν ο ίδιος έχει ομολογήσει «ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως απολαμβάνει ορισμένα προνόμια …[που] ανήκουν μόνο στον Οικουμενικό Πατριάρχη και από αυτή την άποψη, είναι ο πρώτος άνευ ίσων»;

Γιατί, προσχηματικά και δια ίδιον όφελος, επικαλείται το «ιστορικό και θεολογικό χρέος που μας κληροδότησαν οι Άγιοι Πατέρες και οι Οικουμενικές Σύνοδοι» που, μόνον «πρώτο άνευ ίσων» δεν αναγνώρισαν τον Κωνσταντινουπόλεως, ενώ, καταδίκασαν τον παπισμό ως φορέα αιρετικής πλάνης, ως «βλασφημία κατά της Ευαγγελικής αληθείας» και, «συνελόντι ειπείν» ως «εωσφορική πλάνη»;

 Πως τολμά, ο προβατόσχημος κληρικός, και αποκαλεί τον Ρώμης «προκαθήμενο της αγάπης», όταν η επί Μεγάλου Φωτίου Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως (879–880),  οι επί των ημερών του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Ησυχαστικές Σύνοδοι της Κωνσταντινουπόλεως (1341, 1347, 1351), η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως (1450), η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως (1484) και, οι Τοπικές Σύνοδοι της Κωνσταντινουπόλεως (1722, 1727, 1838, 1848, 1895, αποκήρυξαν τις κακοδοξίες του παπισμού και διεκήρυξαν ότι «ήν ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός»;

Μήπως, γιατί δεν πιστεύει, παρά μόνον στην επίγεια δόξα και, με τη δόλια πρόσκληση προς τους Ορθόδοξους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αντιοχείας στην μετά δόλου πανήγυρη της Θρονικής Γιορτής στοχεύει στην δημιουργία συνοδικών τετελεσμένων, ώστε επί των ημερών του να πραγματοποιηθεί η «πλήρης κοινωνία με την Πρεσβυτέρα Ρώμη»;