Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Αναγκάζομαι
να επανέλθω με συμπληρωματικό πιο αναλυτικό
κείμενο σε απάντηση στα γραφόμενα στο ιστολόγιο «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», μετά τα νέα
δεδομένα που έχουν προκύψει από τη δική
μου έρευνα. Υπενθυμίζω στους αναγνώστες ότι διαχειριστής του ιστολογίου ΙΩΑΝΝΗΣ
Ν.Π., (στο εξής Ι.Π) ξεκίνησε την τοποθέτησή του στη δημοσίευση του άρθρου «Περί
του λόγου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου που αφορά τον Προφήτη Ηλία.
όχι ως ένας ουδέτερος ερευνητής που αναζητά την αλήθεια, αλλά ως ένας θιγμένος ιστολόγος
που το δημοσίευσε ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ του λόγου, που προσπαθεί να
υπερασπιστεί το κύρος του. Η τακτική που ακολουθεί επικεντρώνεται στο να
ακυρώσει τον γράφοντα ( π.Δ.Α)
υποδεικνύοντας τα λάθη του (οι «ψεύτικες» ή λανθασμένες πηγές;;;;), αντί
να μπει στην ουσία της πατρολογικής αλήθειας. Άγευστος ποιμαντικής ευαισθησίας,
αδιαφορεί για τον τυχόν σκανδαλισμό των πιστών σε μια εποχή που η Παλαιά
Διαθήκη αμφισβητείται και τίθεται στο στόχαστρο διαφόρων αντιεκκλησιαστικών.
Η αναφορά στην Τεχνητή Νοημοσύνη (AI)
χρησιμοποιείται ως «εύκολος στόχος. Αντί να μείνει στην αυστηρή επιστημονική
αποδόμηση, χρησιμοποιώντας ειρωνεία και υποτιμητικό τόνο για τον γράφοντα ,υποβάθμισε το επίπεδο του διαλόγου,
που ο ίδιος προκάλεσε, αλλά δυστυχώς απέτυχε του στόχου του, όπως θα
αποδείξουμε στη συνέχεια. Αποτυγχάνει να αποδείξει τη γνησιότητα του κειμένου
που ο ίδιος δημοσίευσε, διότι αγνοεί τη βασική πατρολογική πραγματικότητα για
τα ΨΕΥΔΟ-ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.
Η
μέθοδος του Ι.Π.
Ο Ι.Π. ξεκίνησε με ένα σοβαρότατο πατρολογικό
σφάλμα. Είναι γνωστό στην επιστημονική
Πατρολογία ότι ο 56ος τόμος της Patrologia Graeca του J.P. Migne (καθώς
και τμήματα των PG 55, 59-64) αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από νόθα,
αμφισβητούμενα ή ψευδεπίγραφα έργα (Spuria / Pseudo-Chrysostomica). Ο
Ι.Π. ισχυρίζεται ότι, επειδή οι πηγές του γράφοντος( π.Δ.Α ) ήταν κατά την γνώμη του κατασκευασμένες, τότε... το κείμενο του
Χρυσοστόμου είναι αυτόματα γνήσιο! Αυτό αποτελεί λογική πλάνη.
Για να υποστηρίξει την άποψή του στο
υστερόγραφο (Υ.Γ.) καταφεύγει σε μια φθηνή επίκληση στην αυθεντία, αναφέροντας
ότι ένας Μητροπολίτης (ο Γόρτυνος) χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη ομιλία: «Μάλλον
και ο Γόρτυνος δεν θα ήξερε για ψευδεπίγραφα κείμενα...». Του
απαντάμε ως εξής:Ο Γόρτυνος ήταν καθηγητής στον τομέα της Ερμηνείας της Παλαιάς
Διαθήκης και όχι της Πατρολογίας. Το ότι ένας επίσκοπος ή ρήτορας χρησιμοποίησε
μια ομιλία από την PG σε ένα κήρυγμα ή άρθρο δεν αποτελεί επιστημονική
απόδειξη γνησιότητας. Οι κληρικοί συχνά χρησιμοποιούν κείμενα της παράδοσης
για ποιμαντικούς λόγους, χωρίς να κάνουν κριτική εξέταση των χειρογράφων.
Η επίκληση σε πρόσωπα αντί για χειρόγραφα και
κριτικές εκδόσεις (όπως π.χ. της σειράς Sources Chrétiennes ή του Clavis
Patrum Graecorum - CPG) αποδεικνύει ερασιτεχνισμό.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Οι
βιβλιογραφικές πηγές.
‘Όπως φαίνεται από τη δημοσίευση του γράφοντος “ ΜΙΑ
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ. (ΠΡΟΣΟΧΗ.....) χρησιμοποιήθηκαν και άλλες
βιβλιογραφικές πηγές στην τελευταία παράγραφο, τις οποίες ο Ι.Π αγνοεί
προκλητικά, ΕΠΕΙΔΉ ΑΚΥΡΏΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ.
Ο γράφων χρησιμοποίησε, ως βάση του παραπάνω άρθρου, τρεις βασικές επιστημονικές εργασίες (ΠΗΓΕΣ Α1, Α2,Α3, A4).
Δυο μεταπτυχιακές εργασίες και μια διδακτορική διατριβή που πραγματοποιήθηκαν
αρκετά χρόνια πριν και σε διαφορετικές εποχές και ασχολούνται με το έργο του
Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Αυτές αναφέρουν τις αμφισβητούμενες από Ι.Π, πηγές, ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΜΕ. Επειδή πρόκειται
για πολύ δυνατές εργασίες επανεξέτασα τις πηγές και κατέληξα στα συμπεράσματα,
που θα φανούν στην πορεία. Υπενθυμίζω ότι βασικοί σκοποί
των δημοσιεύσεων του γράφοντος ήταν οι εξής:
1. Η γνωστοποίηση στους αναγνώστες της ύπαρξης
ΨΕΥΔΟ-ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΏΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ (ΝΟΘΩΝ).
2. Η ενημέρωση ότι σε αυτά τα κείμενα υπάρχει και
αυτό που δημοσίευσε ο Ι.Π και αφορά τον προφήτη Ηλία.
3. Η κριτική αντιμετώπιση του κειμένου καθώς και του
σχετικού κηρύγματος του Π.ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ (σχετικό
άρθρο «Διαστρέβλωση του Προφήτου Ηλία του Θεσβίτου από τον π. Ευάγγελο
Παπανικολάου). Επειδή απέχουν πολύ από την ερμηνευτική του Αγίου Ιωάννου του
Χρυσοστόμου.
Πριν ξεκινήσουμε τα σχετικά με τις
αμφισβητούμενες βιβλιογραφικές πηγές από
τον Ι.Π. θα πρέπει να αναφέρουμε μερικά σημεία της σχετικής ομιλίας στον
προφήτη Ηλία, που δημιουργούν προβλήματα και αποδεικνύουν ότι βρίσκονται έξω
από το πνεύμα της ερμηνευτικής του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
Θεολογικά προβλήματα του λόγου «ΣΤΟΝ
ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ»
1. Ο
συγγραφέας παρουσιάζει τον Προφήτη Ηλία ως εκδικητικό, απάνθρωπο, σκληρόκαρδο
και «μισάνθρωπο», ο οποίος εμμένει στην τιμωρία των ανθρώπων ακόμα και όταν
εκείνοι υποφέρουν. Αντίθετα, ο γνήσιος Χρυσόστομος εξαίρει το προφητικό ήθος
και βλέπει την αυστηρότητα του Ηλία ως θεία παιδαγωγία και όχι ως εμπιστοσύνη
σε προσωπικό γινάτι.
2. Στο
κείμενο εμφανίζεται ο Θεός να «φοβάται» τον όρκο του Ηλία, να πιέζεται, να
εκλιπαρεί («πρεσβεύει») τον δούλο Του και να χρησιμοποιεί «τεχνάσματα» (όπως
τον θάνατο του παιδιού της χήρας) για να μαλακώσει την καρδιά του Προφήτη. Η
εικόνα ενός Θεού που άγεται και φέρεται από το πείσμα ενός ανθρώπου είναι
δογματικά απαράδεκτη και εντελώς ξένη προς τη χρυσοστομική θεολογία.
3. Το
κείμενο εισάγει φανταστικούς, δραματικούς διαλόγους μεταξύ Θεού και Προφήτη,
καθώς και αποκαλύψεις μέσω «οραμάτων» στη χήρα της Σαρεφθά, τα οποία δεν
υπάρχουν στο βιβλικό κείμενο (Γ' Βασιλειών/Α' Βασιλέων 17).
4. Η
παρουσίαση της ανάληψης του Ηλία ως
«εξορία» στον ουρανό για να μην καταστρέψει τους αμαρτωλούς στη γη, αποτελούν
ευφάνταστη και θεολογικά αδόκιμη κατασκευή.
ΟΙ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ
Α. Για την πρώτη βιβλιογραφική πηγή του άρθρου
έγραψα τα εξής που βρήκα σε μια μεταπτυχιακή εργασία.(ΠΗΓΗ Α1).
|
Παπαδόπουλος,
Στυλιανός Γ., Πατρολογία, Τόμος Β΄ (4ος αιώνας: Ανατολή και Δύση), Αθήνα 1990
. Ο συγγραφέας αναλύει εκτενώς το γνήσιο έργο του Ιωάννου Χρυσοστόμου και
κάνει ειδική μνεία στο πρόβλημα των νοθευμένων λόγων (Spuria) που διεισέδυσαν
στη χρυσοστομική παράδοση. Σελίδες: 711–715 (Ενότητα: «Έργα – Αυθεντικότητα
και Νόθα») & σελ. 720 (αναφορά στις συλλογές των Spuria). |
|
Διαπίστωσα
ότι η πηγή ασχολείται με τα νόθα έργα των πατέρων της τέταρτης μετά Χριστό χιλιετίας και σε αρκετά σημεία ασχολείται και
με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Επομένως, ως πηγή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΕΤΗ ΜΕ ΤΟ
ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΥΜΕ. Απλά, τα αναφερόμενα στη συνέχεια (και πιθανόν οι σελίδες)
ανήκουν σε άλλα έργα του μακαριστού πατρολόγου Σ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ή σε άλλη έκδοση
από αυτή που χρησιμοποιεί ο Ι.Π., που εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκαν.
Θέσαμε την εξέταση της παραπάνω βιβλιογραφικής πηγής σε μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης ,ρωτώντας και τι έκδοση χρησιμοποίησε και πήραμε την εξής απάντηση:
|
ΤΕΧΝΗΤΗ
ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ. Χρησιμοποιώ την 1η έκδοση του Β΄ Τόμου της Πατρολογίας
του Στυλιανού Παπαδόπουλου (Αθήνα 1990, Εκδόσεις «Γρηγόρη» / Αυτοέκδοση), η
οποία περιλαμβάνει 854 σελίδες. Επειδή το συγκεκριμένο έργο επανεκδόθηκε και
αναθεωρήθηκε μεταγενέστερα (με αλλαγές στην σελιδοποίηση και την κατάταξη
ορισμένων ενοτήτων), είναι πιθανό να συμβουλεύεστε διαφορετική ανατύπωση ή
έκδοση (π.χ. 2η ή 3η έκδοση). Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον Β΄ Τόμο της
Πατρολογίας του Στ. Παπαδόπουλου εξετάζεται πολύ νωρίτερα, στις σελίδες
263 έως 628. |
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ.
Η τεχνητή νοημοσύνη δίνει διαφορετική απάντηση από
αυτή που γράψαμε.
ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΜΕ,
ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΕΞΕΤΑΣΑΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Β. ΓΙΑ ΤΗ
ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΉ ΠΗΓΗ (Α2) ΓΡΑΨΑΜΕ:
|
Παντελεήμων
(Καθρεπτίδης), Αρχιμ., Τα Ψευδο-Χρυσοστομικά έργα: Συμβολή στην έρευνα των
Spuria του Ιωάννου Χρυσοστόμου, Θεσσαλονίκη 2005.Εξειδικευμένη μονογραφία
πάνω στους λόγους της PG 55-56 και στη μεθοδολογία αναγνώρισης των νόθων
κειμένων. Σελίδες: 45–52 (Μεθοδολογία ταξινόμησης των Spuria) & σελ.
118–122 (Ειδικός κατάλογος ομιλιών της PG 56 με αναφορά στον λόγο «Εἰς
τὸν Προφήτην Ἠλίαν»). |
|
|
Ο Ι.Π γράφει.
|
Kατ΄ αρχάς ο
Παντελεήμων Καθρεπτίδης δεν θα μπορούσε το 2005 να
ήταν Αρχιμανδρίτης όπως παρουσιάζεται Παντελεήμων (Καθρεπτίδης),
Αρχιμ., διότι το 2003 με πρόταση του
Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου, εξελέγη Επίσκοπος. Αλλά
και αυτό να μην ήταν, τέτοια έκδοση πολύ απλά δεν υπάρχει...... |
ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.
Ο συντάκτης της κρίσης (Ι.Π.) επιδεικνύει θεμελιώδη
άγνοια βασικών κανόνων της ακαδημαϊκής και βιβλιογραφικής δεοντολογίας,
αδυνατώντας πλήρως να διακρίνει την έννοια του «τίτλου μονογραφίας» από
εκείνη του «τίτλου αυτοτελούς βιβλίου».
Με ποια απολύτως επιστημονική, λογική ή
βιβλιογραφική βάση αποφαίνεται αυθαίρετα ότι «δεν υπάρχει τέτοια έκδοση»,
όταν ουδέποτε ισχυριστήκαμε ή αναγράψαμε εμείς την ύπαρξη αυτοτελούς έκδοσης;
Η απόδοση ανύπαρκτων ισχυρισμών σε εμάς συνιστά προφανή διαστρέβλωση της
πραγματικότητας, ενώ παράλληλα ο Ι.Π. οφείλει να απαντήσει με ποια συγκεκριμένα
στοιχεία «αποδεικνύει» τον αρνητικό του ισχυρισμό: πώς στοιχειοθετεί ότι η εν
λόγω μονογραφία δεν δημοσιεύθηκε πράγματι ως αυτοτελής ενότητα, κεφάλαιο ή
άρθρο σε κάποιο βιβλίο ή επιστημονικό περιοδικό το έτος 2005; Η παντελής
έλλειψη διασταύρωσης των δεδομένων, η αυθαίρετη κατασκευή ισχυρισμών και η
εκτόξευση ανυπόστατων αφορισμών καθιστούν την κρίση του Ι.Π. επιστημονικά
μετέωρη, ουσιαστικά αβάσιμη και απολύτως απορριπτέα.
Ο ισχυρισμός του Ι.Π. καταρρέει αμέσως κάτω από το βάρος της ίδιας
του της προχειρότητας. Για να δικαιούται ένας μελετητής να αποφανθεί τελεσίδικα
για την ανυπαρξία ενός έργου ή μιας θεολογικής μονογραφίας, οφείλει
προηγουμένως να έχει πραγματοποιήσει εξαντλητική και συστηματική βιβλιογραφική
έρευνα. Ο Ι.Π., ωστόσο, αποτυγχάνει παταγωδώς να αποδείξει την υπόθεσή του,
καθώς η τακτική του χαρακτηρίζεται από πλήρη απουσία βιβλιογραφικού ελέγχου.
Είναι προφανές πως δεν εξέτασε ένα προς ένα τα τεύχη των επίσημων
εκκλησιαστικών περιοδικών (ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ, ΘΕΟΛΟΓΙΑ),
ούτε μπήκε στον κόπο να αποδελτιώσει την πολυδεκαετή αρθρογραφία και το
συγγραφικό έργο του νυν επισκόπου Π.Κ., ο οποίος υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας του
Καθεδρικού Ναού Αθηνών για σχεδόν τρεις δεκαετίες (1974–2003).
Παράλληλα, ο Ι.Π. επιδεικνύει προκλητική άγνοια της
πραγματικότητας, προσπερνώντας το γεγονός ότι η διακονία του επισκόπου στον
άμβωνα είναι στενά υφασμένη με τη μελέτη, την ερμηνευτική σκέψη και την
κοινωνική θεολογία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου — του κατεξοχήν προστάτη
των ιεροκηρύκων. Η χρυσοστομική αυτή επίδραση διατρέχει πληθώρα άρθρων,
κηρυγμάτων και αυτοτελών εκδόσεών του, όπως το βιβλίο «Κηρύξατε επί των
δωμάτων».
Στην πραγματικότητα, ο Ι.Π. δεν «αποδεικνύει»
απολύτως τίποτα· απλώς αυθαίρετα μετατρέπει τη δική του άγνοια, ερευνητική
ανεπάρκεια ή τεμπελιά σε «τεκμήριο ανυπαρξίας». Το γεγονός ότι ο ίδιος δεν
κρατά στα χέρια του έναν συγκεκριμένο ακαδημαϊκό τίτλο που ο ίδιος φαντάζεται,
δεν σημαίνει ότι η συγγραφική και ποιμαντική προσφορά του επισκόπου πάνω στον
Χρυσόστομο δεν υφίσταται. Εν κατακλείδι, ο ισχυρισμός του Ι.Π. είναι
επιστημονικά μετέωρος, σοφιστικός και ανυπόστατος, καθώς στηρίζεται
αποκλειστικά σε εικασίες και όχι σε πραγματική αποδελτίωση των πηγών.
Γ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΗΓΗ (Α3) ΓΡΑΨΑΜΕ.
|
Αραμπατζής,
Χρήστος, Η χειρόγραφη παράδοση των έργων του Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εκδόσεις
Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2001. Εξετάζει πώς οι μεταγενέστεροι αντιγραφείς
πρόσθεταν το όνομα του Χρυσοστόμου σε ανώνυμες ομιλίες. Σελίδες: 83–91
(Ενότητα: «Η διείσδυση ανωνύμων ομιλιών στη χρυσοστομική παράδοση») &
σελ. 142–146. Στη γενική σειρά 37 τόμων του Χρυσοστόμου στην ΕΠΕ, ο τόμος PG
56 παραλείπεται στο σύνολό του). |
Ο Ι.Π γράφει:
« επίσης πολύ απλά τέτοια έκδοση δεν υπάρχει.....»
ΣΧΟΛΙΑ.Ο ισχυρισμός του Ι.Π. ότι «τέτοια έκδοση πολύ
απλά δεν υπάρχει» δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα μνημείο
επιπολαιότητας, δογματικής άγνοιας και παντελούς απουσίας σοβαρής ερευνητικής
μεθοδολογίας. Ο Ι.Π. βιάστηκε να θριαμβολογήσει για μια ανυπαρξία που
κατασκεύασε ο ίδιος στο μυαλό του, αποδεικνύοντας ότι αδυνατεί να διαβάσει
ακόμα και τα βασικά.
Ουδέποτε ισχυριστήκαμε ή γράψαμε ότι τα
εν λόγω στοιχεία αποτελούσαν αυτοτελείς τίτλους βιβλίων.
Αυτό το αυθαίρετο συμπέρασμα κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον Ι.Π.
αντί να κάνει το στοιχειώδες: να πραγματοποιήσει πραγματική έρευνα.
Η δική μας διασταυρωμένη έρευνα τον εκθέτει
ανεπανόρθωτα. Το βιβλίο όχι μόνο υπάρχει, αλλά εντοπίστηκε, και τα στοιχεία που
επικαλούμαστε συνιστούν συγκεκριμένες, καταγεγραμμένες ενότητες εντός αυτού του
έργου, το οποίο εκδόθηκε υπό διαφορετικό τίτλο. Η ανικανότητα του Ι.Π. να
εντοπίσει την πηγή και η βιασύνη του να αποφανθεί τελεσίδικα με την αλαζονική
φράση «πολύ απλά δεν υπάρχει», δεν αποδεικνύει την ανυπαρξία του κειμένου —
αποδεικνύει «πολύ απλά» τη δική του ερευνητική ανεπάρκεια, την επιφανειακή ανάγνωση
των δεδομένων και την επιστημονική του φθηνεία.
Θέσαμε ως
ερώτηση σε μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης την
παραπάνω βιβλιογραφική και πήραμε την εξής απάντηση.
|
ΤΕΧΝΗΤΗ
ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ Το βιβλίο με
τίτλο «Η χειρόγραφη παράδοση των έργων του Ιωάννου Χρυσοστόμου»
(Εκδόσεις Πουρναρά, 2001) δεν υπάρχει ως ξεχωριστή έκδοση ή αυτοτελής
τίτλος στη βιβλιογραφία του Χρήστου Αραμπατζή. |
ΚΥΡΙΕ
ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΠΑΡΗΓΑ, ΠΟΙΟΣ ΤΕΛΙΚΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΕΓΩ Η ΕΣΥ;;;
Δ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΗ
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΗΓΗ (Α4) γράψαμε:
|
Θρησκευτική
και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘΗΕ), Τόμος 6, Λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος»
(Ενότητα: Νόθα Έργα / Spuria), Αθήνα 1965. Σελίδες: Στήλες 1152–1154 (στο
λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», ειδική υπο-ενότητα «Νόθα και Αμφισβητούμενα»). |
Ρωτήσαμε μοντέλο της τεχνητής νοημοσύνης
γι΄αυτά και πήραμε την εξής απάντηση, χωρίς να εξετάσουμε την ακρίβειά της.
|
ΤΕΧΝΗΤΗ
ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ Η ειδική
υπο-ενότητα για τα Νόθα / Αμφισβητούμενα (Spuria) βρίσκεται εκτενέστερα προς
το τέλος του λήμματος (γύρω στις στήλες 1180–1185) |
ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΟΣ Ι.Π.
Η απάντηση της τεχνητής νοημοσύνης μοιάζει με ό,τι δημοσίευσα εγώ ή ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ;;;
ΤΕΛΙΚΑ Ι.Π., ΠΟΙΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ;;;
----------------------------------------------------------------------
ΓΙΑ ΤΑ ψευδο-χρυσοστομικά γράψαμε :
|
Ο Γάλλος
εκδότης Jacques-Paul Migne, όταν συγκέντρωσε την Ελληνική
Πατρολογία τον 19ο αιώνα, βασίστηκε στην παλαιότερη σπουδαία έκδοση του
Βενεδικτίνου
μοναχού Bernard de Montfaucon (1718–1738). Οι
γνήσιοι λόγοι του Χρυσοστόμου καταλαμβάνουν τους τόμους 47 έως
55. Ο 56ος τόμος (PG 56) φέρει τον τίτλο «Spuria» (Νόθα)
ή «Homiliae Variae». Ο ίδιος ο Montfaucon, ήδη από τον
18ο αιώνα, διαχώρισε αυτά τα κείμενα επειδή τα χειρόγραφα παρουσίαζαν
υφολογικές, γλωσσικές και δογματικές αποκλίσεις από το ύφος του
Χρυσοστόμου. Το εγκυρότερο εργαλείο της παγκόσμιας Πατρολογίας για την
αυθεντικότητα των πατερικών κειμένων είναι το πολύτομο
έργο Clavis Patrum Graecorum (CPG), που εκδίδεται στο
Βέλγιο
(Brepols / Corpus Christianorum). Η CPG καταγράφει
εξαντλητικά όλα τα σωζόμενα έργα των Ελλήνων Πατέρων. Τα έργα του
Ιωάννου του Χρυσοστόμου αριθμούνται από το CPG 4305 έως
4525 (ως Γνήσια). Πέρα από
τους καταλόγους, οι ειδικοί πατρολόγοι διαπιστώνουν τη νοθεία μέσω της
κριτικής των κειμένων. Ο γνήσιος Ιωάννης Χρυσόστομος διακρίνεται για την
αττικίζουσα χριστιανική ρητορεία του, την αμεσότητα και την ποιμαντική του
ισορροπία. Η παρουσίαση του Προφήτη Ηλία ως σχεδόν «εκδικητικού» που πιέζει
τον Θεό, καθώς και οι ακραίες ανθρωποπαθείς εκφράσεις για τον Θεό, απαντούν
συχνά σε λαϊκότροπες ή μεταγενέστερες ρητορικές δραματοποιήσεις και όχι στην
ερμηνευτική γραμμή της Σχολής της Αντιοχείας. |
Ο Ι.Π έγραψε:
|
… οι
βιβλιογραφικές πηγές που παρουσιάζονται δεν υπάρχουν, αλλά και αυτές που
υπάρχουν και παρουσίασα δεν φέρουν την έννοια που παρουσιάζει ο αρθρογράφος. |
Αφού δεν του
αρκούν τα παραπάνω, τον παραπέμπουμε στο
πρώτο μέρος ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ…
Σχετικά με την αυθεντικότητα του λόγου «Εἰς τὸν
Προφήτην Ἠλίαν» (PG 56, 584-586), ανεξάρτητα από τυχόν αβλεψίες ή λάθη στην
παραπομπή βιβλιογραφικών πηγών —τα οποία οφείλουν πάντα να διορθώνονται με
πνεύμα αυτοκριτικής— η ουσία της πατρολογικής έρευνας παραμένει αμετάβλητη. Ο
56ος τόμος της Patrologia Graeca (Migne) περιλαμβάνει ευρέως αναγνωρισμένα
Spuria (νόθα/ψευδεπίγραφα) έργα, όπως επιβεβαιώνεται από διεθνείς πατρολογικούς
καταλόγους (όπως το Clavis Patrum Graecorum). Η διάκριση μεταξύ γνήσιων και
ψευδεπίγραφων έργων είναι θεμελιώδης αρχή της Πατρολογίας και συνιστά σεβασμό
στην ιστορική αλήθεια και την προσωπικότητα του Αγίου. Η αναζήτηση της αλήθειας
απαιτεί διασταύρωση των πηγών και γόνιμο διάλογο, μακριά από εύκολους
αφορισμούς. Αυτά προς το παρόν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου