Το αζυμο του Μνημονευομενου.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ.
[φ. 230β]
Αν μνημονεύεις τον πάπα τον αζυμίτη(που χρησιμοποιεί άζυμο ψωμί) , το ένζυμο ψωμί
σου, που σύμφωνα με την παράδοση του Κυρίου προσέφερες ως αναίμακτη θυσία, δεν
μπορεί πια να θεωρείται δικό σου ένζυμο ψωμί, αλλά λόγω του άζυμου του ατόμου που
μνημονεύεις, θα θεωρηθεί κι αυτό άζυμο. Αυτό δεν το λέει ψέματα ο Παύλος, το στόμα της
αλήθειας· γιατί ό,τι κολλάει κανείς, με αυτό που κολλήθηκε γίνεται ένα· όπως ακριβώς αυτός
που κολλάει με την πόρνη είναι ένα σώμα μαζί της (Α' Κορ. 6, 17), έτσι κι αυτός που
μνημονεύει τον Λατίνο που χρησιμοποιεί άζυμο ψωμί, είναι κι αυτός ένα με τον αζυμίτη. Και
μάρτυρας στον ουρανό είναι ο πιστός εκκλησιαστικός κανόνας που λέει ότι όποιος κοινωνεί
με αυτόν που είναι ακοινώνητος, είναι κι αυτός ακοινώνητος (βλ. κανόνα 2 της συνόδου της
Αντιοχείας και την ερμηνεία του από τον Αριστηνό)· και άλλος κανόνας που αφορίζει αυτόν
που προσεύχεται στο ίδιο σπίτι με σχισματικό (κανόνας 10 των Αποστόλων)· το οποίο
θεωρείται ακόμα πιο φοβερό· και άξιο αιώνιας τιμωρίας· το επόμενο κεφάλαιο θα το δείξει
αυτό, και όποιος έχει αυτιά να ακούει (Ματθ. 11, 15 κ.λπ.), ας ακούσει, είπε ο Κύριος.
Κάνοντας κεφαλή σου και φως και δάσκαλό σου και ποιμένα σου αυτόν που παραβαίνει
διπλά τη θεολογία του Χριστού για το Άγιο Πνεύμα ότι εκπορεύεται από τον Πατέρα (Ιω. 15,
26), και τον όρο των οικουμενικών αγίων συνόδων, και τολμάει να λέει ότι το Άγιο Πνεύμα
εκπορεύεται και από τον Υιό, αν και με τη γλώσσα σου σιωπάς εκείνη την παραβατικότατη
και παράνομη φωνή, την πιο φανερή παράνομη προσθήκη, αλλά να ξέρεις καλά (και
κανένας να μη σε ξεγελάει σαν φίδι, όπως το φίδι παλιά την Εύα) γιατί στην πράξη
υποστηρίζεις και εγκρίνεις την πιο παράνομη προσθήκη του Λατίνου, αφού μνημονεύεις
εκκλησιαστικά αυτόν που λέει αυτήν την προσθήκη ως παναγιότατο και άκρο αρχιερέα και
κορυφαίο της εκκλησίας του Χριστού.
Άκουσε και άλλο
Θέλεις να μάθεις με ακρίβεια, εσύ που νομίζεις ότι δεν κάνεις κανένα αμάρτημα, αν θέλεις
να μνημονεύεις ως ορθόδοξο τον Λατίνο επίσκοπο της παλιάς Ρώμης, τον πάπα, που
αθετεί τις αποστολικές και των διαδόχων τους και των αγίων και οικουμενικών συνόδων
θεοδίδακτες παραδόσεις και όρους; Πόση οργή Θεού θα τραβήξεις εξαιτίας αυτής σου της
παρανομίας στον παρόντα αιώνα και στον μέλλοντα; Μάθε πρώτα με ακρίβεια τι αθετείς·
λέει γαρ ο γλυκύτατος και αψευδής Ιησούς: «Αυτός που σας ακούει, εμένα ακούει· και αυτός
που σας αθετεί, εμένα αθετεί· και αυτός που εμένα αθετεί, αθετεί αυτόν που με έστειλε»
(Λουκ. 10, 16).( ὁ ἀκούων ὑμῶν, ἐμοῦ ἀκούει· καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς, ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ
ἀθετῶν, ἀθετεῖ τὸν ἀποστήλαντά με (Λουκ. 10, 16).
Βλέπεις ότι αυτός που αθετεί τις οικουμενικές αγίες συνόδους και τους διαδόχους των
αποστόλων και τις παραδόσεις των αποστόλων, αθετεί οπωσδήποτε και τον μονογενή Υιό
του Θεού και το Άγιο Πνεύμα που εκπορεύεται από τον Πατέρα. Σε αυτό το Άγιο Πνεύμα
χτυπούν φανερά, μάλλον δε βλασφημούν, εξαιτίας της παράνομης προσθήκης στο άγιο
σύμβολο, λέγοντας οι Λατίνοι ότι και από τον Υιό, όπως δηλαδή από τον Πατέρα υπαρκτικά
εκπορεύεται, έτσι και από τον Υιό έχει την αιτία του να είναι, κατά την ιδιαίτερη προσωπική
του υπόσταση που εκπορεύεται.
ΚΕΙΜΕΝΟ
Ὁ ἀναγινώσκων νοείτω, ὡς φοβερὰ ὄντα καὶ ταῦτα
[φ. 230β] Ἐὰν ὅλως μνημονεύσῃς πάπαν τὸν ἀζυμίτην, τὸ ἔνζυμόν σου, ὃ κατὰ τὴν παράδοσιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀναίμακτον θυσίαν προσέφερες, οὐκ ἔτι τὸ σὸν ἔνζυμον εἶναι δύναται ἔνζυμον, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἄζυμον τοῦ παρὰ τοῦ μνημονευομένου, καὶ αὐτὸ ἄζυμον
λογισθήσετο· ὅπερ οὐ ψεύδεται Παῦλος τὸ στόμα τῆς ἀληθείας· ὃ γάρ τις κολλᾶται, μετὰ τοῦ
κολλωμένου (κολομένου χγ.), ἓν γίνεται· ὥσπερ γὰρ ὁ τῇ πόρνῃ κολλώμενος (κολόμενος
χγ.), ἓν σῶμά ἐστι (A΄ Κορ. 6, 17), οὕτω καὶ ὁ μνημονεύων τὸν ἀζυμίτην Λατῖνον (τῷ
ἀζυμίτῃ Λατίνῳ χγ.), ἓν καὶ αὐτὸς μετὰ τοῦ ἀζυμίτου ἐστί· καὶ μάρτυς ἐν οὐρανῷ πιστὸς ὁ
κανὼν ὁ ἐκκλησιαστικὸς ὁ λέγων, ὅτι ὁ κοινωνῶν τῷ ἀκοινωνήτῳ, καὶ αὐτός ἀκοινόνητός
ἐστι (βλ. καν. 2 τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου καὶ τὴν ἑρμηνεία αὐτοῦ ὑπὸ Ἀριστηνοῦ)· καὶ
ἕτερος κανὼν ἀφορίζων τὸν ἐν οἴκῳ ἑνὶ μετὰ σχισματικοῦ προσευχόμενον (καν. 10 τῶν
Ἀποστόλων)· ὃ δὴ τούτου φοβερώτερον θεωρεῖται· καὶ αἰωνίου κολάσεως ἄξιον· τὸ
ἀκόλουθον κεφάλαιον παραστήσει, καὶ ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν (Ματθ. 11, 15 κ.ἀ.), ἀκουέτω,
εἶπε ὁ Κύριος. Κεφαλήν σου καὶ φῶς καὶ διδάσκαλόν σου καὶ ποιμένα ποιήσας τὸν διπλῆν
(δυπλῆν χγ.) παραβάντα τὴν τε Χριστοῦ θεολογίαν περὶ τοῦ πνεύματος τοῦ ἁγίου ὅτι ἐκ τοῦ
πατρὸς ἐκπορεύεται, (Ἰω. 15, 26) τόν τε ὅρον τῶν οἰκουμενικῶν ἁγίων συνόδων, καὶ
ἀποτολμῶντα λέγειν ὅτι καὶ ἐκ τοῦ υἱοῦ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκπορεύεται, εἰ γὰρ καὶ τῇ
γλώσσῃ σιωπᾶς τὴν παραβατικοτάτην καὶ παράνομον ἐκείνην φωνήν, τῆς προφανεστάτης
παρανόμου προσθήκης, ἀλλὰ ἀκριβῶς γίνωσκε (καὶ μηδείς ὀφιακῶς σε ἀπατάτω, ὡς ὁ ὄφις
πάλαι τῇ Εὔᾳ) ἐπεὶ πράγματι γὰρ σαλπίζεις καὶ ὑπογράφεις τὴν τοῦ λατίνου
παρανομωτάτην προσθήκην (προσθύκην χγ.), ἐν ὅσῳ τὸν [φ. 231α] λέγοντα ταύτην ἐπ’
ἐκκλησίας, σὺ ὡς παναγιώτατον καὶ ἄκρον ἀρχιερέα καὶ κορυφαῖον τῆς τοῦ Χριστοῦ
ἐκκλησίας, ἐπ’ ἐκκλησίας μνημονεύσεις.
Ἄκουσον καὶ ἕτερον
Θέλεις μαθεῖν μετὰ ἀκριβείας ὁ μηδὲν ἁμαρτάνειν ἡγούμενος, ἐὰν τὸν Λατῖνον τὸν τῆς
παλαιᾶς Ῥώμης ἐπίσκοπος, τὸν ἀθετοῦντα τὰς ἀποστολικὰς καὶ τῶν διαδόχων αὐτῶν, καὶ
τῶν ἁγίων καὶ οἰκουμενικῶν συνόδων τὰς θεοδιδάκτους παραδόσεις (παραδώσεις χγ.) καὶ
ὅρους, ὡς ὀρθοδοξώτατον τὸν πάπαν μνημονεύειν ἐθέλεις, πόσην ὀργὴν Θεοῦ ἕνεκεν τῆς
παρανομίας σου ταύτης ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καὶ ἐν τῷ μέλλοντι ἐπισπᾶσαι; Μάθε ἀκριβῶς
πρῶτον, τίνα ἀθετεῖς· λέγει γὰρ ὁ γλυκύτατος καὶ ἀψευδὴς (ἀψευδεῖς χγ.) Ἰησοῦς· ὁ ἀκούων
ὑμῶν, ἐμοῦ ἀκούει· καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς, ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν, ἀθετεῖ τὸν ἀποστήλαντά
με (Λουκ. 10, 16). Ὁρᾷς ὅτι ὁ ἀθετῶν τὰς οἰκουμενικὰς ἁγίας συνόδους, καὶ τούς διαδόχους
τῶν ἀποστόλων, καὶ τὰς παραδόσεις τῶν ἀποστόλων, ὅτι τὸν μονογενῆ υἱὸν τοῦ Θεοῦ,
ἀθετεῖ πάντως καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον· εἰς ὃ πνεῦμα τὸ
ἅγιον ἀριδήλως προσκρούουσιν, μᾶλλον δὲ βλασφημοῦσι διὰ τὴν ἐν τῷ ἁγίῳ συμβόλῳ
προσθήκην παράνομον, λέγοντες οἱ Λατῖνοι, ὅτι καὶ ἐκ τοῦ υἱοῦ, ὥσπερ ἐκ τοῦ πατρὸς
δηλονότι ὑπαρκτικῶς ἐκπορεύεται, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ υἱοῦ, τὴν αἰτίαν τοῦ εἶναι ἔχει, κατὰ τὴν
ἰδίαν προσωπικὴν ἐκπορευομένην ὑπόστασιν.
Σημειώσεις:
[1] Βλ. ἐνδεικτικὰ τὴν περιγραφὴ τοῦ χειρογράφου στὸν κατάλογο τοῦ K. Hajdú, Wiesbaden
2012, σσ. 363-378.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου