Ομολογία

 

Διά τήν Ἁγιοκατάταξιν τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου.

Νικόλαος Μάννης, ἐκπαιδευτικός

Κύριε Διευθυντά,

Ἔλαβα γνώση τῆς προσπάθειας ποὺ γίνεται ἀπὸ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, γιὰ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο [1]. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶναι μὲν ἐπαινετή, ἐπειδὴ φανερώνει τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ζῆλο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, ἀλλὰ τυγχάνει, κατὰ τὴν γνώμη μου, λίαν ἐσφαλμένη γιὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς λόγους:

Πρῶτον, διότι ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος ὡς ὑπόδικος στὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ ὄργανο (ἐφόσον ἀφενὸς μὲν ἐκκρεμεῖ ἡ ἐκδίκαση τῆς ἐναντίον του καταγνώσεως ἑτεροδιδασκαλιῶν, ποὺ ὑπέβαλε ὁ μακαριστὸς καθηγούμενος π. Χρυσόστομος Πῆχος, πνευματικὸς διάδοχος τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου [2], ἀφετέρου δὲ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς στὴν Οὐκρανία καὶ ἀναγνωρίζει τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς) δὲν ἀντιπροσωπεύει τὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (τὸν θεσμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου), καὶ ἔτσι τὸ κῦρος τῶν ἁγιοκατατάξεων καὶ τῶν λοιπῶν ἐκκλησιαστικῶν του πράξεων τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ [3].

Δεύτερον, ἐπειδὴ ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος εἶναι ἤδη ἀπὸ ἐτῶν ἀναγνωρισμένος Ἅγιος στὴν συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων ὅλου τοῦ κόσμου, εἴτε ὑπάρξει, εἴτε δὲν ὑπάρξει «πράξη ἁγιοκατατάξεως»· διότι στὴν Ὀρθοδοξία δέν ὑπάρχει «ἁγιοποίηση», ἀλλὰ ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος. Καὶ ἡ ἀναγνώριση αὐτὴ ὑφίσταται ἤδη οὐσιαστικῶς.

Τρίτον, καὶ κυριότερον, διότι ἡ τυχὸν ἀναγνώριση τῆς ἁγιότητος τοῦ Ὁσίου Φιλοθέου ἀπὸ τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖο θὰ ἀποτελέσει προσβολὴ στὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου, ἐπειδὴ ὑφίσταται ἐκκλησιολογικὸ χάσμα μέγα μεταξὺ τῶν δύο ἀνδρῶν. Δὲν εἶναι κρυφὸ ἄλλωστε ὅτι ὁ Ὅσιος Φιλόθεος πολέμησε μὲ θάρρος τοὺς Οἰκουμενιστές, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν πνευματικὸ πατέρα τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου, τὸν Χαλκηδόνος Μελίτωνα, τὸν ὁποῖο ἀποκαλοῦσε καὶ αὐτὸν «προβατόσχημο λύκο» [4]. Πῶς λοιπὸν θὰ ἐφαρμοσθεῖ τὸ «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου», ὅταν ὁ μὲν Ὅσιος Φιλόθεος θεωροῦσε τὸν Πάπα ἀντίχριστο καὶ ἑωσφόρο καὶ τοὺς Παπικοὺς αἱρετικοὺς [5], ὁ δὲ Πατρ. Βαρθολομαῖος θεωρεῖ τὸν Πάπα «ἐν Χριστῷ ἀδελφό», τοὺς παπικοὺς ὡς μέλη τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐνῷ ὁ ἴδιος προσωπικὰ προΐσταται τοῦ Ἑνωτικοῦ (Οὐνιτικοῦ/ Οἰκουμενιστικοῦ) κινήματος;

Ἕναν τέτοιον Πατριάρχη θὰ παρακαλέσουν δουλικῶς τὰ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Φιλοθέου γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξή του; Θὰ σηκωθεῖ ἀπὸ τὸν τάφο ὁ Ὅσιος νὰ τοὺς κυνηγήσει!

Ὅπως σίγουρα θὰ ἔτριξαν καὶ τὰ ὀστᾶ τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Λουκάρεως, ὅταν τὴν ἁγιότητά του ἔμελλε νὰ ἀναγνωρίσει ἐκεῖνος ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδὴ ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖ­ος) ποὺ ὄχι μόνο ὑπάρχει ὁμόφρων τοῦ δολοφόνου του (τοῦ λατινόφρονος ψευδοπατριάρχου Κυρίλλου Κονταρῆ), ἀλλὰ καὶ ἐπεκύρωσε συνοδικά, στὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, τίς, ὑπὸ τῶν Παπικῶν ὑποκινούμενες, ψευδοσυνόδους τοῦ ΙΣΤ΄ αἰῶνος ποὺ ἀναθεμάτισαν τὸν Ἅγιο Κύριλλο! Ὡραία τιμὴ ἁγίου! Ὁ Θεὸς νὰ φυλάξει τὸν Ὅσιο Φιλόθεο ἀπὸ μία τέτοια ἀτίμωση.

Σημειώσεις:

[1] xristianikispitha.gr
[2] aktines.blogspot.com
[3] Ἤδη πολλοὶ πιστοὶ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἁγιότητα τῶν μεγάλων νεοφανῶν Ἁγίων Παϊσίου, Πορφυρίου, Ἰακώβου κ.ἄ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τοὺς ἀναγνώρισε ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἄδικο;
[4] Ὀρθόδοξος Τύπος, ἀρ. 167-168/1 & 15-8-1972, σελ. 3.
[5] Βλ. ἐνδεικτικὰ Ὀρθόδοξος Τύπος, ἀρ. 70/Δεκέμβριος 1966, ἀρ. 114/20-1-1970 κ.ἄ.