Ομολογία

Η ομοφυλοφιλία ως  ανθρώπινο 

δικαίωμα (;;;), κατ’ εξοχήν σημείο 

αναφοράς της εποχής του 

Αντιχρίστου.

Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικα

Ένα από τα πολύ καλά θεολογικά άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο για το θέμα της ομοφυλοφιλίας είναι και του θεολόγου Ιωάννη Ν. Μαρκά με τίτλο «Η  ομοφυλοφιλία ως άρνηση της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας». Ιδιαίτερη εντύπωση μας προξένησαν και μας εξέπληξαν οι εξής απόψεις του αρθρογράφου. (που αναλυτικά παρουσιάζονται στη συνέχεια).

Α. Η ερμηνεία που δίνει στην απενοχοποίηση της ομοφυλοφιλίας και την μετατροπή της σε ανθρώπινο δικαίωμα.

Β. Η σχέση της ομοφυλοφιλίας με την εποχή του Αντιχρίστου.

Με όσα θεολογικά επιχειρήματα παρουσιάζει ο συγγραφέας, γίνεται φανερό ότι η αποδοοχή της ομοφυλοφιλίας ως ανθρώπινο δικαίωμα εκ μέρους εκκλησιαστικών ταγών είναι σοβαρό αίτιο αποτείχισης με βάση τον 31^ο Αποστολικό Κανόνα 

(λόγοι πίστεως και δικαιοσύνης).

Τα γραφόμενα στη συνέχεια τα αφιερώνουμε και στη Σύναξη Μοναχών και κληρικών που βλέπουν τον Αντίχριστο στις νέες αστυνομικές ταυτότητες. Περιμένουμε να δούμε πώς θα αντιδράσουν στην έμμεση αναγνώριση του γάμου ομοφυλοφίλων δια του Μυστηρίου του Βαπτίσματος υιοθετημένων τέκνων από ομοφυλόφιλους, όπως έπραξε ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής. Και να μη  ξεχνάνε, ότι δεδηλωμένος ομοφυλόφιλος πολιτικός με γάμο στο εξωτερικό γίνεται αποδεκτός στους ναούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας.(π.χ.Καλάβρυτα-Φανάρι).

------------------------------------------------------------------------

Γράφει ο κ. Ι. Μαρκάς.

«Η πρωτοφανής αυτή προπαγάνδα, που αγγίζει τα όρια της υστερίας, δυστυχώς στις μέρες μας φαίνεται να κερδίζει διαρκώς έδαφος, ακόμα και σε –τουλάχιστον μέχρι πρότινος- ορθόδοξες κοινωνίες, όπως η ελληνική, κατά βάσιν για ένα πολύ σημαντικό λόγο. Διότι έχει εξασθενήσει κατά πολύ το κριτήριο της ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας σε θέματα πίστεως-δογματικής συνειδήσεως και ζωής. Χάνουμε αργά, αλλά σταθερά την ορθοπραξία μας, διότι χάνουμε την ορθοδοξία μας. Σε τούτη την αλλοτρίωση του ορθοδόξου dna μας, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και παίζει ο –εδώ και δεκαετίες- συμφυρμός μας με την αιρετική Δύση, που έχει ως συνέπεια τον πλήρη εκδυτικισμό μας ως προς τον καθημερινό τρόπο ζωής και σκέψης. 

Κατ’ αυτό τον τρόπο, απαξιώσαμε πλήρως το αποστολικό «εξέλθετε εκ µέσου αυτών και αφορίσθητε και ακαθάρτου µη άπτεσθε»  και στη θέση του τοποθετήσαμε το οικουμενιστικό και άκρως συγκρητιστικό τσιτάτο «ανήκοµεν εις τη Δύσιν», που ερμηνεύεται, παραφράζοντας το αποστολικό χωρίο, ως: εισέλθετε εν µέσω αυτών και αφοµοιωθείτε και (ότι πιο) ακαθάρτου άπτεσθε»…..

Στην αιρετική Δύση, ο Λούθηρος εξέφρασε εντελώς διαφορετική γνώμη. Πιο συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι το κατ’ εικόνα του ανθρώπου καταστράφηκε πλήρως (με την πτώση του Αδάμ), με άμεση συνέπεια η αμαρτία να αποτελεί οντολογικό γνώρισμα του ανθρώπου, ακόμα και μετά την αναγέννησή του μέσα από τα μυστήρια της εκκλησίας. Αυτή η απαράδεκτη δογματική θέση του Λούθηρου ουσιαστικά νομιμοποίησε το δικαίωμα στην αμαρτία, ως μία sui generis (=ιδίου γένους) κατάσταση ως προς την ανθρώπινη φύση, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα τη θέληση του ανθρώπου ως ανελεύθερη, άρα και τη σωτηρία του ανθρώπου εξαρτημένη αποκλειστικά από το Θεό. Μέσα από αυτή την πέρα για πέρα άστοχη προσέγγιση ο Λούθηρος θεμελίωσε την επόμενη κακοδοξία του περί απόλυτου προορισμού, ως αποτέλεσμα της υπόδουλης και ανίκανης ανθρώπινης θελήσεως να κάνει κάτι πραγματικά καλό και δίκαιο. Η γνώση αυτής της δογματικής κακοδοξίας του Λούθηρου αποκτά ιδιαίτερη σημασία, διότι μας βοηθάει να κατανοήσουμε για ποιο λόγο ο «πολιτισμένος» δυτικός κόσμος διολίσθησε στην εποχή μας σε διαστροφές τύπου ομοφυλοφιλίας, παιδοφιλίας και κτηνοβασίας.

Η «θεολογική» αμνήστευση της έννοιας αμαρτία, καθώς και η υποβάθμιση του διαβόλου σε μία ημιφανταστική σφαίρα, συνετέλεσαν, εις τρόπον ώστε να επιχειρείται βαθμιαία η απενοχοποίηση κάθε διαστροφής και η θεσμική της αναγνώριση ως ατομικό δικαίωμα και φυσική λειτουργία. Έτσι δεν είναι τυχαίο, πως πολλοί άνθρωποι σήμερα, ακόμη και Ορθόδοξοι Χριστιανοί που «πάνε στην εκκλησία», δικαιολογούν το πάθος της ομοφυλοφιλίας, ως μία φυσιολογική-οντολογική κατάσταση του ανθρώπου, εκφράζοντας, έστω και ανεπιγνώστως, την λουθηρανική δικαιολογία πως «έτσι γεννήθηκε αυτός ο άνθρωπος». Υπονοούν ασφαλώς αυτό που υποστήριζε ο Λούθηρος, ότι δηλαδή η αμαρτία, σε οποιαδήποτε μορφή της, από τη στιγμή που καταστράφηκε το κατ’ εικόνα, είναι ριζωμένη εντός του ανθρώπου και αποτελεί μία πραγματικότητα την οποία ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν δύναται να την αναστρέψει, αλλά οφείλει να την αποδεχτεί, αφού έτσι κι αλλιώς η σωτηρία του ανθρώπου εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τη βούληση του Θεού ….

….Είναι σαφώς καταγεγραμμένο από τον Απόστολο Παύλο, ότι η εποχή μετά την πρώτη έλευση του Χριστού σηματοδότησε και την εσχατολογική περίοδο που οδηγεί και καταλήγει στη Δευτέρα Παρουσία Του. Στη Β΄ προς Θεσσαλονικείς επιστολή του, ο Απόστολος χωρίζει το μεσοδιάστημα σε δύο περιόδους. Στην πρώτη περίοδο αναφέρει πως ο διάβολος ενεργεί συγκεκαλυμμένα, τονίζοντας τη λέξη «μυστήριο», λέγοντάς μας ότι «τὸ γὰρ µυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνοµίας» , ενώ στη δεύτερη περίοδο ο διάβολος ενεργεί φανερά, καθότι μας λέει ότι «καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνοµος» .

Το προειδοποιητικό σημείο για την επικείμενη φανέρωση του πλάνου Αντιχρίστου είναι η προηγηθείσα εκτεταμένη αποστασία της ανθρωπότητας. Για αυτό και ο Απόστολος Παύλος συγκρατεί τους ενθουσιώδεις και αγωνιστές Θεσσαλονικείς, επισημαίνοντας να μην προβούν σε άκαιρες ενέργειες , διότι ο Αντίχριστος δεν θα φανεί «εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας.».

Συνεπώς η έλευση του Αντιχρίστου δεν θα συμβεί απροϋποθέτως, αλλά θα πραγματοποιηθεί ως μία φυσική θα λέγαμε συνέχεια αυτής της γενικευμένης αποστασίας και καθολικής ανταρσίας του ανθρώπου απέναντι στο νόμο του Θεού.

Με άλλα λόγια, όπως εξηγούν οι άγιοι ερμηνευτές, ο Αντίχριστος θα έλθει, επειδή και θα τον θέλει και θα τον επιζητά η ανθρωπότητα. 

Για αυτό και ο Χριστός προείπε στους θεομάχους Εβραίους,

«εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του πατρός μου, και ου λαμβάνετέ με· εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λήψεσθε.».

 

Ο Αντίχριστος θα επικρατήσει στην παγκόσμια κοινότητα, ακριβώς επειδή αυτή θα έχει χρεοκοπήσει πρωτίστως πνευματικά κι εκείνος, αφού πρώτα εκμεταλλευτεί στο έπακρο αυτή την πνευματική πενία, θα ευθυγραμμιστεί με τη γενική ηθική και πνευματική κατεύθυνση των ανθρώπων της εποχής του, θα μας πει ο άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ. Και ποια θα είναι αυτή η γενική ηθική, που θα γιγαντώσει το πνεύμα της αποστασίας στην ανθρωπότητα; 

Θα είναι αυτή η έκφυλη ηθική που επικρατούσε τον καιρό του Νώε και του Λωτ, απαντά ο ίδιος ο Κύριος ΄

«και καθώς εγένετο εν ταις ημέραις Νώε ούτως έσται και εν ταις ημέραις του υιού του ανθρώπου· ήσθιον, έπινον, εγάμουν, εξεγαμίζοντο, άχρι ης ημέρας εισήλθε ο Νώε εις την κιβωτόν, και ήλθεν ο κατακλυσμός και απώλεσεν άπαντας. ομοίως και ως εγένετο εν ταις ημέραις Λωτ· ήσθιον, έπινον, ηγόραζον, επώλουν, εφύτευον, ωκοδόμουν· η δε ημέρα εξήλθε Λωτ από Σοδόμων, έβρεξε πυρ και θείον απ' ουρανού και απώλεσεν άπαντας. κατά τα αυτά έσται η ημέρα ο υιός του ανθρώπου αποκαλύπτεται.»

 

Με βάση λοιπόν τον συγκλονιστικό αυτό προειδοποιητικό λόγο του Κυρίου και την αναφορά που κάνει γύρω από την ηθική που επικρατούσε στην εποχή του Νώε και των Σοδόμων, αντιλαμβανόμαστε πως στην εποχή του Αντιχρίστου, κατ’ εξοχήν σημείο αναφοράς αυτής της ηθικής παρακμής θα είναι (και) η ομοφυλοφιλία. Κοινό στοιχείο των δύο εποχών και πρωτογενές αίτιο που οδηγεί στο θανάσιμο αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας, η υπερηφάνεια  και δευτερευόντως η καλοπέραση. Λέει χαρακτηριστικά ο προφήτης Ιεζεκιήλ:

«πλην τούτο το ανόμημα Σοδόμων της αδελφής σου, υπερηφανία· εν πλησμονή άρτων και εν ευθηνία οίνου εσπατάλων αυτή και αι θυγατέρες αυτής.»

 Η σύνδεση αυτή μας φέρνει αμέσως στο νου την αποστροφή που ένιωσε ο Θεός μπροστά στην ακόλαστη κοινωνία των Σοδόμων, κάτι που τον εξώθησε στην απόφαση να καταστρέψει ολοσχερώς την περιοχή γύρω από τη σημερινή «Νεκρά Θάλασσα», ως μία προειδοποίηση για την ανθρωπότητα όλων των εποχών και κυρίως των εσχάτων ημερών΄ «όπως τα Σόδοµα και τα Γόµορρα και οι γύρω τους πόλεις, που καταπόρνευσαν µε τρόπο όµοιο µε αυτούς και πήγαν πίσω από διαφορετική σάρκα, είναι μπροστά μας παράδειγμα, αφού τιµωρήθηκαν µε καταδίκη αιώνιας φωτιάς». Έτσι λοιπόν, οι περιοχές πέριξ των Σοδόμων και Γομόρρων πλήρωσαν με το επιτίμιο του θανάτου την αλαζονεία και την υπερηφάνειά τους απέναντι στην καταπάτηση των φυσικών νόμων και λειτουργιών που θέσπισε ο Θεός στον κτιστό κόσμο ΄

«και εμεγαλαύχουν και εποίησαν ανομήματα ενώπιον εμού, και εξήρα αυτάς καθώς είδον.»

 

θα μας ερμηνεύσει ξανά ο προφήτης Ιεζεκιήλ. Η τιμωρία όμως των ανόμων των εσχάτων ημερών θα είναι κατά πολύ βαρύτερη από εκείνη της κοινωνίας των Σοδόμων, διότι, όπως εξηγεί ο Μέγας Βασίλειος, οι άνθρωποι εκείνοι οι σοδομίτες είχαν κι ένα ελαφρυντικό, άσχετα εάν αυτό δεν ήταν αρκετό για να τους σώσει: το γεγονός πως έζησαν στην προ Νόμου εποχή και δεν γνώριζαν με ακρίβεια αυτά που γνώριζαν, όσοι έζησαν μετά την εποχή του Μωυσή, ο οποίος τους παρέδωσε, μόλις κατέβηκε από το Σινά, γραπτώς το νόμο του Θεού. Έτσι, στην περίπτωσή τους θα ισχύσει ό,τι ίσχυσε στην περίπτωση, όπου «ο µεν Κάιν επτά φοράς ετιµωρήθη, ο δε Λάµεχ επτά φοράς το εβδοµήκοντα», αν και ο τελευταίος διέπραξε το όμοιο αμάρτημα του φόνου. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει συμπληρωματικά, προς σωφρονισμό όσων συνεχίζουν να ασεβούν, τα εξής: «τι λοιπόν; Επειδή τιµωρήθηκαν εκείνοι µε τέτοιο τρόπο, δεν υπάρχουν και τώρα πολλοί που διαπράττουν τα ίδια αµαρτήµατα µε εκείνους και όµως δεν τιµωρούνται; Ναι΄ όμως αυτό θα προκαλέσει μεγαλύτερη τιμωρία σε αυτούς που πίπτουν στα ίδια παραπτώματα. Όταν δεν συνετιζόµαστε ούτε από τα όσα συνέβησαν σε εκείνους, ούτε κερδίζουµε κάτι από τη µακροθυµία του Θεού, σκέψου, ότι καθιστούµε σφοδρότερο εκείνο το άσβεστο πυρ εναντίον και κάνουµε τον σκώληκα φοβερότερο». Άρα, ας μην υπάρχει επανάπαυση στη σημερινή εποχή και σκόπιμη παρερμηνεία της μακροθυμίας του Θεού. 

Οι Άγιοι Πατέρες, που ασχολήθηκαν με την εσχατολογική γραμματεία, άπαντες συγκλίνουν κι αυτοί με τη σειρά τους στην άποψη πως οι άλογες επιθυμίες των ανθρώπων θα κυριαρχήσουν κατά την εποχή του Αντιχρίστου, αφήνοντας ορισμένοι εξ αυτών ως παρακαταθήκη μία σειρά προφητειών που μας προειδοποιούν συγκεκριμένα για τα επερχόμενα σημεία των καιρών. Μάλιστα, μία από τις πιο γνωστές προφητείες στην πατερική γραμματεία κάνει λόγο ανοιχτά για το θέμα της ομοφυλοφιλίας και είναι αυτή του –εκ Δύσεως ορμώμενου και άριστου γνώστη της παραδόσεως της Ανατολής- αγίου Ιερώνυμου (347-420 μ. Χ.), που αναφέρει, κατά τρόπο ξεκάθαρο, πως,

«όταν θα πολλύνει η αρσενοκοιτία πάνω στη γη, τότε θα καταστραφεί ο κόσμος και θα έρθει ο Χριστός ξανά στη γη». Στην ίδια κατεύθυνση και ακόμα πιο αναλυτικός ο όσιος Νείλος ο Μυροβλήτης προφητεύει για την εποχή μας, λέγοντας τα εξής: «…Κατά το 1900 έτος, βαδίζοντες προς τον µεσασµό του 8ου αιώνος, άρχεται ο κόσμος του καιρού εκείνου να γίνεται αγνώριστος. Όταν πλησιάσει ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου, θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σάρκας, και θα πληθυνθεί σφόδρα η ασέβεια και η ανοµία. Τότε άρχεται ο κόσµος να γίνεται αγνώριστος… Θα μετασχηματίζονται οι μορφές των ανθρώπων και δεν θα γνωρίζονται οι άνδρες από τις γυναίκες δια της αναισχύντου ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής (…………) Οι πορνείες, µοιχείες, αρσενοκοιτίες, κλοπές και φόνοι θα πολιτεύονται εν τω καιρώ εκείνω και διά την ενέργειαν της µέγιστης αµαρτίας και ασελγείας οι άνθρωποι θέλουν στερηθεί την χάριν του Αγίου Πνεύµατος, όπου έλαβαν εις το Άγιον Βάπτισµα καθώς και την τύψιν και τον έλεγχο της συνειδήσεως (…………….)». Ας αρκεστούμε όμως σε αυτές τις δύο ενδεικτικές προφητείες. Τον αν εκπληρώνονται αυτές σήμερα, εκτιμούμε πως μπορεί εύκολα ο κάθε πιστός της εποχής μας να κάνει την σχετική αναγωγή και να βρει τη σωστή απάντηση. Άλλωστε, σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος ο Κύριος, μας έδωσε τα κριτήρια εκείνα που θα μας βοηθήσουν να αναγνωρίσουμε τα σημεία των καιρών, πάντα με την προϋπόθεση ότι θα βρισκόμαστε σε κατάσταση διαρκούς νίψεως και αυξημένης ετοιμότητας

«Από δε της συκής μάθετε την παραβολήν. όταν ήδη ο κλάδος αυτής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφύη, γινώσκετε ότι εγγύς το θέρος· ούτω και υμείς όταν ίδητε ταύτα πάντα, γινώσκετε ότι εγγύς εστιν επί θύραις.»