Ομολογία

OMΟΛΟΓΙΑ: Γεμισαμε απο Ψευτοαγιους. Απο την μια τον Μασωνο Πανθεϊστη Χρυσοστομο Καλαφατη μητροπολιτη Σμυρνης και τωρα τον Ψευτοαγιο Σωφρονιο Σαχαρωφ καταπατητη των Ιερων Κανονων και θιασωτη των μικτων μοναστηριων.

--------------------------------------

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΕΚΤΡΩΜΑ

(ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ)

 

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη

 

Ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος μὲ τὴν ἀνίερον ἁγιοκατάταξιν τοῦ ἀμφιλεγομένου καὶ ἀντιλεγομένου Ἱερομονάχου Σωφρονίου Σαχάρωφ διέπραξε τὸ συγκλονιστικώτερον καὶ πρωτοφανὲς εἰς ὁλόκληρον τὴν Ὀρθοδοξίαν σκάνδαλον ὅλων των αἰώνων. Τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ περισσότερον εὐαίσθητος χῶρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Δι’ αὐτὸ πάντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουν καταδικάσει μὲ αὐστηρότητα τὴν παπικὴν βιομηχανίαν παραγωγῆς «ἁγίων». Δυστυχῶς, ἡ τοιαύτη βιομηχανία εἶναι πολὺ ἀρεστὴ εἰς τὸν σημερινὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην π. Βαρθολομαῖον.

Ἡ ἐν λόγω ἁγιοκατάταξις εἶναι ἐκτρωματικὴ καὶ ἀνατινακτικὴ τῆς ἁγιοκατατακτικῆς Παραδόσεως καὶ Πράξεως τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν προϋπῆρξεν ἡ ἐμπέδωσις εἰς τὴν κοινὴ συνείδησιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος ὅτι ὁ Σωφρόνιος Σαχάρωφ εἶναι ἅγιος, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς θαυματουργοὺς ἁγίους των ἡμερῶν μας, τὸν ἅγιον Παΐσιον καὶ τὸν ἅγιον Πορφύριον. Ἄνευ τῆς τοιαύτης προϋποθέσεως ἀπαγορεύεται πάσα ἁγιοκατάταξις. Διὰ πρώτην φορᾶν ἐπραγματοποιήθη ἁγιοκατάταξις ἐκ τῶν ἄνω πρὸς ἐξυπηρέτησιν σκοπιμοτάτων ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωματούχων. Ὁ Σωφρόνιος Σαχάρωφ, παρὰ τὰς προσπαθείας προβολῆς τοῦ ὑπὸ τινῶν, παραμένει ἀκόμη ἄγνωστος εἰς τὸ εὐρύτερον κοινόν. Ἡ ἐν λόγω σκανδαλωδεστάτη ἁγιοκατάταξις στιγματίζει τὸν Πατριάρχην ὡς ἀσυνείδητον καὶ ἀθεόφοβον, διότι δέχεται, ἐν τῇ πράξει, ὅτι ἡ ἁγιότης συνδυάζεται, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἀτόπων καὶ μὲ τὰ ἀκόλουθα:

1) Περιφρονητικὴ παράβασις ἱερῶν Κανόνων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν μὲ ἄκραν αὐστηρότητα τὴν ἵδρυσιν μικτῶν Μονῶν, ὅπως  «Μήτε ἐν ἀνδρῴῳΜοναστηρίῳ γυνή, μήτε ἐν γυναικείῳ ἀνὴρ καθευδέτω… εἰ δὲ τοῦτο τὸ τὶς πράξοι, εἴτε κληρικὸς εἴη εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω» (μζ΄ Κανών τῆς ς΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου). «Ἀπὸ τοῦ παρόντος ὁρίζομεν μὴ γίνεσθαι διπλοῦν Μοναστήριον ὅτι σκάνδαλον καὶ πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς γίνεται τοῦτο… Μὴ διατάσσωσιν ἐν ἑνί Μοναστηρίῳ Μοναχοὶ καὶ Μονάστριαι· μοιχεία γὰρ μεσολαβεῖ τὴν συνδιαίτησιν» (κ΄ Κανών τῆς Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου). Όπως έχομεν την νοεράν προσευχήν, υπάρχει και η νοερή σαρκική αμαρτία.

2) Ὅπως ὁ Χριστὸς κατήργησε τὰ Σάββατα τῶν Ἑβραίων δυνάμεθα καὶ ἡμεῖς νὰ καταργῶμεν ἢ νὰ τροποποιῶμεν τοὺς ἱεροὺς Κανόνας.

3) Οἱ ἱεροὶ Κανόνες δὲν ἔχουν γενικὸν καὶ καθολικὸν κύρος. Ἐφαρμόζονται περιστασιακῶς κατὰ τὰς ἑκάστοτε τοπικὰς καὶ καιρικὰς συνθήκας.

4) Ἡ σοβαρὰ Τριαδολογικὴ αἵρεσις, κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ οὐσία καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ταυτίζονται.

5) Καὶ ἄλλη σοβαρὰ Τριαδολογικὴ αἵρεσις, κατὰ τὴν ὁποίαν ταυτίζονται αἱ Ὑποστάσεις τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἐντελῶς διαφορετικὰ ὑποστατικὰ ἱδρύματα, ἤτοι τὸ ἀγέννητον, τὸ γεννητὸν καὶ τὸ ἐκπορευτόν.

6) Ἰσόβιος ἀφοσίωσις εἰς τὸν γνωστὸν πράκτορα τῆς Ἀγγλίας καὶ ἐχθρόν της Ἑλλάδος Δαβίδ Μπάλφουρ. Σεβαστοὶ Ἁγιορεῖται Πατέρες τὸν ἰσοβίως ἀφορισθέντα ἀπεκάλουν αὐτὸν «πράκτορα τῶν Ἐγγλέζων».

7) Περιπετειώδης πολυετὴς θητεία εἰς τὸν Βουδισμὸν ἀπὸ ἀθεΐαν.

8) Νόθευσις τῆς νοερᾶς προσευχῆς: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ, διὰ τοῦ Ἐπισκόπου μου, ἐλέησόν με τον ἁμαρτωλόν». Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν νόθευσιν, ἐδῶ ἀντικαθίστανται ἡ Παναγία καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μὲ τὸν τυχόντα «Ἐπίσκοπον», ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι διεφθαρμένος.

9) «Ὁ προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκπληρώνεται μὲ τὴν παρθενίαν». Καὶ αὐτό, κατὰ τὸν π. Βαρθολομαῖον εἶναι πειστήριον ἁγιότητος. Παναγιώτατε, τυγχάνει εἰς ὅλους γνωστὸν ὅτι ὁ ἄγαμος καὶ ὁ ἔγγαμος βίος εἶναι δύο δρόμοι, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν εἰς τὸν αὐτὸν προορισμόν. Εἰς τὸν Παράδεισον. Παναγιώτατε, ἔχομεν καὶ πολλοὺς ἐγγάμους ἁγίους.

10) «Δὲν συμβιβάζεται ἡ ἐσωτερικὴ προσευχὴ μὲ τὴν ἐν τῷ κόσμω δράσιν». Μωρολόγημα καὶ τοῦτο. Δὲν ἐπαρκεῖ ὁ χῶρος ἑνὸς ἄρθρου νὰ γίνεται εἰς ὅλα ἀνάλυσις.

11) «Δὲν μπορεῖ ὁ Χριστιανὸς πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα νὰ προσευχηθῆ μὲ αἴσθημα Χάριτος». Τὸ «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθαι» (Α΄ Θεσ. ε΄ 17) διαγράφεται;

12) «Ὅταν ἕνας κληρικὸς ἔχη βαθειὰ μετάνοια, δὲν μπορεῖ νὰ ἐργασθῆ πολὺ ποιμαντικὰ στὸν κόσμο». Προσὸν δι’ ἁγιοκατάταξιν καὶ αὐτὴ ἡ μωρολογία, κατὰ τὸν π. Βαρθολομαῖον. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἠργάσθησαν «πολὺ ποιμαντικὰ στὸν κόσμο». Αὐτοὶ δὲν εἶχον «βαθειὰ μετάνοια»;

13) «Ἕνας ἅγιος δὲν μπορεῖ σήμερα νὰ εἶναι Ἐπίσκοπος, διότι οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἀντέξουν τὸν λόγον του». Ἐδραπέτευσεν ἡ σοβαρότης!!!

14)  «Συνήθως δὲν πρέπει νὰ μιλᾶμε σὲ ἐγγάμους ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἀξία τοῦ Μοναχισμοῦ, γιατί τότε μπερδεύονται καὶ δὲν ἐκτιμοῦν τὸν γάμο».

Ὁ Ναυπάκτου εἰς τὸ βιογραφικὸν βιβλίον τοῦ προβάλλει καὶ αὐτὴν τὴν ἀνοησίαν ὡς σαφὴν διδασκαλίαν τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ. Ὅμως, ὁ ἴδιος γράφει ὅτι: «Τὸν Μοναχισμὸ νὰ τὸν βάλουμε καὶ μέσα στὴν οἰκογένεια». Τί ἰσχύει Δέσποτα;

15) «Δὲν βοηθᾶ στὴν πνευματικὴ προκοπὴ τόσο ἡ νηστεία ὅσο ἡ προσευχὴ μὲ πένθος. Μερικὲς φορὲς ἡ πολλὴ καὶ ἀδιάκριτη νηστεία δημιουργεῖ προβλήματα στὴν προσευχὴ».

Διὰ πρώτην φορᾶν διατυπώνεται δυσαρμονία μεταξὺ προσευχῆς καὶ νηστείας. Ἡ ἐνταῦθα δέουσα ἀνάλυσις θὰ εἶναι ἐκτενής. Περιορίζομαι μόνον εἰς δύο παραδείγματα, ἓν ἐκ τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ ἓν ἐκ τῆς Πατερικῆς σοφίας:  «Τοῦτο δὲ τὸ γένος (των δαιμόνων) οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχὴ καὶ νηστεία» (Μτθ. ιζ΄ 21). «Νηστεία προσευχὴν εἰς οὐρανοὺς ἀναπέμπει» (P.G. 31. 173).

Ἅπαντά τα ὡς ἄνω ἐπισημανθέντα καὶ ἀριθμηθέντα ἔγραψεν, ἔπραξε καὶ εἶπεν ὁ Σωφρόνιος Σαχάρωφ. Αἱ παραπομπαὶ ὅλων αὐτῶν εὑρίσκονται εἰς τὸ βιβλίον μου  «ΜΕΓΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΤΥΧΟΝ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ» (Ἀθῆναι, 2015).

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἐν τῇ ἀφροσύνη του, ἀπεφάνθη ὅτι ὅλα αὐτὰ ἐναρμονίζονται μὲ τὴν ἁγιότητα καὶ δὲν ἐδίστασε νὰ προβῆ αἰφνιδίως εἰς τὴν ἀνίερον ἁγιοκατάταξιν τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ, τὴν ὁποίαν εἶχε ματαιώσει πρὸ πέντε (5) ἐτῶν, ἐξ αἰτίας τῶν ἐνταῦθα ἐκτεθέντων, τὰ ὁποῖα περιέχονται εἰς τὸ προαναφερθὲν βιβλίον μου. Ὁ ἴδιος ὁ π. Βαρθολομαῖος εἶπε τότε ὅτι μετὰ ἀπὸ ὅσα γράφει ὁ π. Ἰωάννης ἡ ἁγιοκατάταξις τοῦ Σωφρονίου δὲν θὰ γίνη.

Συνένοχος ὁ Ναυπάκτου Ἰερόθεος

Καίριόν το ἐρώτημα. Τί συνέβη μετὰ ἀπὸ πέντε ἔτη ὥστε νὰ αὐτοαναιρεθῇ ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος καὶ νὰ ἀποτολομήσῃ τὴν αἰφνίδιον ἐν λόγω ψευδοαγιοκατάταξιν; Εἰς τὸν Σωφρόνιον Σαχάρωφ οὐδεμία μεταβολὴ ἐπῆλθε, διότι εἶχεν ἀποβιώσει κατὰ τὸ ἔτος 1993. Μὴ ὑπαρχούσης ἄλλης ἐξηγήσεως, ἀπαντῶ ὅτι ὁ ἀσυνείδητος καὶ ἀθεόφοβος π. Βαρθολομαῖος ἐνόθευσε τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν προσθήκην εἰς αὐτὸ τοῦ θεολογικῶς παραπαίοντος πλανωμένου καὶ μωρολόγου Σωφρονίου Σαχάρωφ, πρὸς ἱκανοποίησιν τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου Βλάχου, ἐπειδὴ οὗτος, κατὰ ἀδίστακτον παράβασιν πολλῶν ἱερῶν Κανόνων συνεχίζει νὰ εἶναι μεταξύ των ἐν Ἑλλάδι Μητροπολιτῶν ὁ φανατικὸς ὑποστηρικτὴς τῆς δοθείσης ψευδοαυτοκεφαλίας εἰς τὴν ἐν Κιέβῳ προσωπικὴν ψευδοεκκλησίαν τοῦ π. Βαρθολομαίου ἀπὸ καθηρημένους, ἀναθεματισμένους, αὐτοχειρονήτους καὶ ἀμετανοήτους σχισματικούς. Αὐτὸς παρέσυρε, κατὰ ἀνώμαλον τρόπον, καὶ τὴν ἐν Ἑλλάδι Διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν νὰ ἀναγνωρίση διὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου π. Ἱερωνύμου τὸν ψευδοεπίσκοπον Ἐπιφάνιον ὡς δεύτερον Μητροπολίτην Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας, ἐνῶ ὡς τοιοῦτος Μητροπολκίτης εἶναι ὁ Ὀνούφριος μὲ συνεχιζομένην ἀναγνώρισιν ἀπὸ ὄλας τὰς Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας. Ὁ Ναυπάκτου ἔγραψε πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον, ἐξωπραγματικῶς, ἀνευθύνως καὶ ἐπιπολαίως, ὅτι ὑπάρχει «δεδομένον» νὰ ἀναγνωρίση ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία τὴν δαιμονοαυτοκεφαλίαν τοῦ καταπατήσαντος ἱεροὺς Κανόνας καὶ ἀνατινάξαντος τὴν Ἐκκλησιαστικὴν τάξιν Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Οὔτε τοιοῦτον δεδομένον ὑπῆρξε ποτὲ οὔτε ὑποχρέωσις οὔτε ἀνάγκη καὶ οὐδεμία ὠφέλεια ἐκ τῆς ἀναγνωρίσεως αὐτῆς. Ἀντιθέτως, ἐπῆλθε μεγάλη ζημία. Ἐδημιουργήθη σχίσμα. Τὸ ὁμόδοξον Πατριαρχεῖον Μόσχας διέκοψε τὴν κανονικὴν κοινωνίαν μετὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου π. Ἱερωνύμου καὶ ἐμειώθη κατὰ πολὺ ὁ ρωσικὸς θρησκευτικὸς τουρισμὸς μὲ ζημίαν τοῦ κράτους καὶ τῆς κοινωνίας πολλῶν ἑκατομμυρίων εὐρώ. Κοινωνικὸν ἔγκλημα καὶ ἐκκλησιαστικὸν κακούργημα διεπράχθη. Ἐδημιουργήθη μία μαυρίλα, ἡ ὁποία θὰ παραμείνη εἰς τὴν νεωτέραν Ἐκκλησιαστικὴν Ἱστορίαν.

Δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἐνθυμηθῶμεν τὴν ἐλεεινὴν συμπεριφορὰν τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου κατὰ τὴν πρώτην φάσιν τοῦ κορωνοϊοῦ. Τότε ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἔθεσε γενικὸν καὶ ἀναγκαστικὸν φίμωτρον τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγους εἰς ὅλους, ἀνεξαιρέτως, τοὺς Μητροπολίτας, εἰς ὅλους τους θεολόγους, εἰς ὅλους τους Καθηγητὰς Πανεπιστημίων, εἰς ὅλους τους ἐγγάμους καὶ ἀγάμους Πρεσβυτέρους, εἰς ὅλους τους Μοναχούς, εἰς ὅλους τους δημοσιογράφους καὶ εἰς αὐτὰ ἀκόμη τὰ μέσα κοινωνικῆς ἐνημερώσεως. Ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς ἀφήρεσεν ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ Συνταγματικὸν δικαίωμά των νὰ ἐκφράζωνται ἐλευθέρως διὰ τὰ ἀφορῶντα εἰς ὁλόκληρον τὸν λαὸν ζητήματα περὶ τοῦ κοινοῦ κινδύνου ἐκ τῆς πανδημίας τοῦ ἰοῦ καὶ διέταξεν ὅλους ἡμᾶς νὰ λαμβάνωμεν οἱανδήποτε πληροφορίαν περὶ τοῦ κορωνοϊοῦ μόνον ἀπὸ τὸν Μητροπολίτην Ναυπάκτου. Αὐτὸς ὡρίσθη συνοδικῶς ὡς ἁρμόδιος καὶ εἰδικὸς κατ’ ἀποκλειστικότητα ἐν μέσω ὁλοκλήρου του ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Ἐπὶ τέλους, πρέπει νὰ γίνη προσγείωσις αὐτοῦ του Μητροπολίτου. Κατὰ τὴν χειροτονίαν τοῦ εἰς Ἐπίσκοπον, Μητροπολίτης τὶς εἶπεν ὅτι: «Αὐτὸς θὰ κάμη κακὸν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν», ὡς ἔχει ἀκουσθῆ. Δὲν θὰ εἶχον ἀναφερθῆ εἰς αὐτὴν τὴν ἀνωνυμίαν, ἐὰν ὁ ἐπιφανὴς Μητροπολίτης Μεσσηνίας κυρὸς Χρυσόστομος Θέμελης δὲν εἶχε χαρακτηρίσει γραπτῶς τὸν Ναυπάκτου ὡς  «ψευδολόγον» καὶ δὲν εἶχε γράψει δι’ αὐτὸν ὅτι: «Σεβ. Μητροπολίτης ἀπέστειλεν εἰς τὴν Σεβασμιότητά του αὐστηροτάτου περιεχομένου ἐπιτιμητικὴν ἐπιστολὴν» («Σχολιασμοὶ ἐπὶ τῆς Ἀποκρίσεως τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου», σελ. 66).

Ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος κατηγορήθη σφοδρῶς καὶ ὡς Ἀρχιμανδρίτης. Ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν Μητρόπολιν Ἐδέσσης ὑπὸ τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου του ὡς «ἀνεπιθύμητος καὶ ἐπιζήμιος διὰ τὸν τόπον».

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν προαναφερθέντα Μητροπολίτη Μεσσηνίας, κατηγορήθη καὶ ἀπὸ ἄλλους Μητροπολίτας ὁ Ναυπάκτου, καθὼς καὶ ἀπὸ Καθηγητὰς Θεολογικῶν Σχολῶν. Εἰς τὴν Ναύπακτον ἀπεδοκιμάσθη εἰς συνεδρίασιν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Ναυπάκτου καὶ ἀπὸ ὁμάδας τοῦ ποιμνίου τοῦ εἰς ἀνοικτοὺς χώρους. Ἐπίσης ἀπεδοκιμάσθη καὶ ἀπὸ εἴκοσι τέσσαρα (24) Σωματεῖα τοῦ Μεσολογγίου. Εἰς τὸ τελευταῖον κεφάλαιον ὑπὸ τὸν τίτλον: «Ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος κρινόμενος» τοῦ μὴ τεθέντος ἀκόμη εἰς εὐρυτέραν κυκλοφορίαν βιβλίου μου «ΤΑ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΑ ΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ», ἐκτός των ἐνταῦθα παρετεθέντων, ὑπάρχει καὶ πλῆθος ἄλλων στοιχείων εἰς βάρος τοῦ Ναυπάκτου. Ἡ ἔκτασις τοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ εἶναι 15 σελίδων.

Ὁ Ἀρχιερεὺς οὗτος αὐτοπροβάλλεται ὡς ὁ κορυφαῖος θεολόγος ὁλοκλήρου της Ὀρθοδοξίας. Ἐδημοσιοποίησεν ὑπερηφάνως διὰ τὸν ἑαυτόν του ὅτι: «Δεύτερος Ἱερόθεος δὲν ὑπάρχει» καὶ ὅτι αὐτὸς εἶναι «συγγραφεὺς καὶ θεολόγος μὲ φήμη σὲ ὅλη τὴν παγκόσμια Ὀρθοδοξία».

Καὶ ὅμως, οὐδεὶς πότε Ἀρχιερεὺς ὁλοκλήρου της Ὀρθοδοξίας δὲν περιέπεσεν εἰς τόσας καὶ τοιαύτας θεολογικὰς πλάνας καὶ κακοδοξίας εἰς ὅσας ἔχει περιπέσει ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος, εἰς τίνας τῶν ὁποίων δὲν θὰ περιέπιπτεν οὔτε πρωτοετὴς φοιτητὴς τῆς Θεολογίας μετρίας ἱκανότητος. Δὲν ὑπερβάλλω. Σέβομαι τὴν ὑπογραφήν μου. Τὰ ἀθεολόγητα τοῦ Ναυπάκτου εἰς τὸ προαναφερθὲν πολυετοῦς ἐργασίας καὶ πολύμοχθον βιβλίον μου ἀνέρχονται εἰς ἑκατοντάδας. Ἰδοὺ τρία δείγματα χωρὶς ἀναλύσεις: «Ὁ Θεὸς σέβεται τὴν ἐλευθερίαν τοῦ διαβόλου» (ἀνατρέπεται ἡ Ἁγία Γραφὴ). «Ἡ φαντασία εἶναι βαρυτάτη νόσος τοῦ πνεύματος» (δῶρον τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ φαντασία). «Στὴν πραγματικότητα ἡ ἡμέρα τῆς ὑποδουλώσεώς μας στοὺς Τούρκους μπορεῖ νὰ θεωρηθῆ Κυριακή της Ὀρθοδοξίας» (παράνοια).

Ψευδολογήματα τοῦ Ναυπάκτου

Ὁ κύριος συντελεστὴς τῆς ἐλεγχομένης ἁγιοκατατάξεως εἶναι ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος μὲ τὴν βιογραφίαν τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ καὶ τὴν πρότασιν τῆς ἁγιοκατατάξεως. Ὁ Ναυπάκτου ὑπῆρξεν ἀηδιαστικὰ ὑμνητὴς τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ μὲ ἀφόρητα ψευδολογήματα ὅτι δῆθεν τὸ πρόσωπον αὐτὸ εἶναι ἰσότιμον μὲ τοὺς μεγάλους Προφήτας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μὲ τὸν Ἀπόστολον Παῦλον, μὲ τὸν Γρηγόριον Παλαμᾶν, μὲ τὸν Συμεὼν τὸν νέον Θεολόγον κ.λπ. Ἔφθασεν ὁ Ἐπίσκοπος οὗτος εἰς τὸν ἐξωφρενισμὸν νὰ γράψῃ ὅτι ὁ Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 4). Ψεύδεται ὁ Ναυπάκτου. Ψεύδεται καὶ πολυψεύδεται. Πῶς γνωρίζει ὅτι ἔγινε τοιαύτη ἁρπαγή; Ὑπῆρξεν αὐτόπτης; Ὁ Σωφρόνιος οὐδαμῶς ἰσχυρίσθη ὅτι ἔγινεν αὐτό. Καὶ «θεόπτης» θεολόγον ὑπῆρξεν ὁ Σωφρόνιος Σαχάρωφ, κατὰ τὸν Ναυπάκτου.

Ὁ Ναυπάκτου προσέβαλε τὰς ἁγίας μεγάλας Προσωπικότητας τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν ὡς ἄνω σύγκρισίν του, τὰς ὁποίας ὑπεβίβασεν εἰς τὸ ἐπίπεδόν του ἀμφιλεγομένου, ἀντιλεγομένου, κακολεγομένου καὶ μωρολόγου Σωφρονίου Σαχάρωφ.

Προκαλεῖ ἀφορήτως καὶ τὴν κοινὴν ἐκκλησιαστικὴν συνείδησιν ὁ Ναυπάκτου. Ἀνεκοίνωσε προσφάτως ὅτι ἐντὸς κεντρικοῦ Ναοῦ τῆς Ναυπάκτου θὰ ἑτοιμάση παρεκκλήσιον πρὸς τιμὴν τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ. Δὲν ἐντρέπεται ὁ Ἐπίσκοπος αὐτὸς νὰ τιμήση μὲ ναὸν ἓν προβληματικὸν πρόσωπον μὲ θεολογικὰς πλάνας καὶ κακοδοξίας, μὲ μωρολογήματα καὶ μὲ Τριαδολογικὰς αἱρέσεις; Τὸ κύριον καὶ μοναδικὸν ἔργον τοῦ Σωφρονίου Σαχάρωφ εἶναι ἡ ὑπ’ αὐτοῦ ἵδρυσις εἰς τὸ Essex τῆς Ἀγγλίας σκανδαλωδεστάτης μεικτῆς Μονῆς μὲ νεαροὺς Μοναχοὺς καὶ νεαρὰς Μοναχάς κατὰ προκλητικὴν παράβασιν καὶ περιφρόνησιν ἱερῶν Κανόνων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ κατὰ ἀθέτησιν τῆς διδασκαλίας Μ. Βασιλείου, ἱεροῦ Χρυσοστόμου καὶ πλήθους ὁσίων ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου ὅτι δὲν πρέπει νὰ συνοικοῦν Μοναχοὶ καὶ Μοναχαί. Εἰς τὴν μεικτὴν ἀνδρογυναικείαν Μονὴν τοῦ Essex τὰ πάντα εἶναι κοινά. Κοινὴ τράπεζα, κοινὰ διακονήματα, κοινὴ προσευχή, ἀλλὰ καὶ κοινὸς Ἡγούμενος Μοναχῶν καὶ Μοναστριῶν (πρωτοφανὲς τοῦτο).

Τέλος, ὁ Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν ἀθεΐαν εἶχε μεταπηδήσει εἰς τὸν Βουδισμόν, τὸν ὁποῖον ἀπήλαυσεν ἐπὶ 7 ἔτη,  ἔχει κατηγορηθῆ ἀπὸ πολλούς. Περιορίζομαι μόνον εἰς μίαν περίπτωσιν. Ὁ διάσημος Ρῶσος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας Μόσχας Α. Ι. Ὀσίπωφ ἔγραψε περὶ τοῦ Σωφρονίου καὶ τὰ ἑξῆς: «Γιὰ μένα δὲν ὑπάρχει καμία ἀμφιβολία ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται σὲ κατάσταση βαθιᾶς καὶ συνάμα πολὺ λεπτῆς πνευματικῆς μαγείας… Θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ μεγάλο βαθμὸ προσεκτικοὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν τὸ ἀδιαφιλονίκητο κύρος τῆς Ἐκκλησίας» («Ἀστὴρ τῆς Ἐφέσου», Μάρτιος 2020).

Κοινοποιεῖται εἰς ὅλας τὰς Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας διὰ νὰ κηρύξουν ὡς ἀπαράδεκτον αὐτήν τὴν ἁγιοκατάταξιν καὶ νὰ ἐνημερώσουν σχετικῶς τὰς Μητροπόλεις των.

Τηλ. 6938566716