ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΜΠΕΡΟΣ (τρελοκαμπέρος)

Ο 1ος αετός της αεροπορίας μας

ΛΑΡΙΣΑ: η πόλη που ξεχνά τους ευεργέτες της

Ο Δημήτρης Καμπέρος είναι μια θρυλική προσωπικότητα που μεγαλούργησε το 19^ο αιώνα (1883-1942). Είναι ο πρώτος Έλληνας Στρατιωτικός αεροπόρος, και ο πρώτος παγκόσμια πιλότος που χρησιμοποίησε το αεροπλάνο για πολεμικούς σκοπούς, ενώ οι Γάλλοι, Άγγλοι και Γερμανοί το χρησιμοποίησαν δύο χρόνια αργότερα.

Ο Δημ. Καμπέρος γεννήθηκε το 1883 στην Ύδρα από οικογένεια αγωνιστών του 1821, αλλά μεγάλωσε στον Πειραιά. Μπήκε πρώτος στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε το 1905 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού.

Το 1911 η κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου αποφάσισε να εκσυγχρονίσει το στράτευμα δημιουργώντας αεροπορική υπηρεσία στους κόλπους της. Το υπουργείο Στρατιωτικών έκανε πρόσκληση σε ενδιαφερόμενους να την επανδρώσουν. Ο πρώτος που δήλωσε παρόν ήταν ο Δημ. Καμπέρος. Επιλέχθηκαν – μεταξύ 60 υποψηφίων – ακόμα ο Μιχ. Μουτούσης, Χρ. Αδαμίδης και Παν. Νοταράς. Ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που στάλθηκαν για εκπαίδευση ως πιλότοι στη Γαλλία στην πόλη Ετάμπ και στην αεροπορική Σχολή Φαρμάν, 45 χλμ. έξω από το Παρίσι. Αυτή η τετράδα θα θέσει τις βάσεις για την ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας στη χώρα μας.

Τον Απρίλιο του 1912 ο Καμπέρος, μετά την σχετική εκπαίδευση, επιστρέφει από τη Γαλλία στην Ελλάδα σιδηροδρομικώς μαζί με δύο αεροπλάνα (διπλάνα) τύπου «Henzy Farman», που έφτασαν στον Πειραιά με πλοίο, αποσυναρμολογημένα σε δύο κούτες, που αγοράστηκαν από το Ελληνικό κράτος έναντι 123.000 φράγκων.

Ο Καμπέρος συναρμολογεί το διπλάνο του και κάνει τις πρώτες αεροπορικές επιδείξεις στο Φάληρο, στο χώρο του τότε Ζωολογικού Κήπου. Το ημερολόγιο έγραφε 14 Μαΐου 1912. Ο κόσμος το έμαθε και άρχισε να συγκεντρώνεται να τον παρακολουθήσει. Οι εντυπωσιακές αεροπορικές επιδείξεις και τα δεξιοτεχνικά επικίνδυνα ακροβατικά του πάγωναν από φόβο τον κόσμο – αρκετές φορές έκανε προσγείωση ανάμεσα στο πλήθος του κόσμου στην παραλία του ΑΚΤΑΙΟΝ –. Οι θεατές παραληρούσαν… Είναι τρελός ο Καμπέρος, θα σκοτωθεί, φώναζαν, και έτσι κόλλησε το παρατσούκλι «Τρελο-Καμπέρος».

Ο ίδιος έγραφε: “Αισθανόμουν ότι, εκτός από τη δική μου προσωπική τέρψη, μάγευα και τα πλήθη”. Ο αθηναϊκός λαός έσπευδε, σαν ορμητικός χείμαρρος, να καταλήξει στο αεροδρόμιο του Φαλήρου όπως το ποτάμι ρίχνει τα νερά του στο Δέλτα.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Ο Σωφρονιος του Εσσεξ, μονο αγιος της Ορθοδοξιας δεν μπορει να ειναι. Και ας το λεει οποιοσδηποτε λογιος ή και ...αγιος. Στην Ορθοδοξια δεν επιτρεπεται η επιμολυνσι του Αγιολογιου της. Οταν τολμησουν οι αρχιερεις να αγιοποιησουν καποιον, χωρις την συμμαρτυρια του πιστου λαου, προκαλουν μεγαλην κρισιν και τεκτονικον σεισμον. Οπως εγινε με τον εθνομαρτυρα Χρυσοστομον Σμυρνης, οπως εγινε σημερα με τον Σωφρονιο του Εσσεξ, του εφευρετου των Συνοισακτων Μονων των Οικουμενιστων. Ουδεποτε θα τους αναγνωρισει αυτους τους δυο ΨΕΥΤΟΑΓΙΟΥΣ ο πιστος λαος, η ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, σαν αγιους. Θα απορριφθουν οψεποτε ως αποβλητοι....ως νοθευτες και ως ανατροπεις της ορθοδοξης παραδοσης.

Ἡ νόθευσις τοῦ ὀρθοδόξου Ἁγιολογίου

ναρκοθετεῖ τήν ἐκκλησιαστική ζωή!

●  Μεῖζον ζήτημα περί τήν ἁγιοκατάταξιν τοῦ Γέροντος Σωφρονίου

    Σαχάρωφ (τοῦ Ἔσσεξ)

● Ἔντονος ὁ προβληματισμός διά τήν προώθησιν καί ὑποστήριξιν

    αὐτῆς ὑπό τοῦ Μητρ/του Ναυπάκτου. Παράδοξοι ἀπόψεις αὐτοῦ.

τοῦ κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Σέ προηγούμενο ἄρθρο μας, τό ὁποῖο φιλοξένησε ὁ "Ὀρθόδοξος Τύπος" (ἀρ. φύλλ. 2285/6.12.2019) ἀναφερθήκαμε γενικῶς στό ζήτημα τῶν ἀθρόων ἁγιοκατατάξεων ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἐκεῖ, μεταξύ ἄλλων, ἔγινε ἐπιγραμματική ἀναφορά στήν περίπτωση τῆς ἁγιοκατατάξεως, κατά τόν παρελθόντα Νοέμβριο (ἐ. ἔ.), τοῦ Γέροντος Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ (+1993).

Σέ ἀντίθεση μέ τά πρόσωπα τῶν ὑπολοίπων προσφάτως ἁγιοκαταταχθέντων ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως, τά ὁποῖα ὑπῆρξαν γνώριμα σέ μεγάλο μέρος τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὁ Γέρων Σωφρόνιος δέν ὑπῆρξε εὐρύτερα γνωστός, οὔτε εἶχε ἐπαφή καί ἐπικοινωνία μέ πλῆθος ὀρθοδόξων πιστῶν. Ἡ γνωριμία μαζί του γιά τούς περισσοτέρους ἔγινε μέσα ἀπό βιβλία, τά ὁποῖα εἴτε ὁ ἴδιος συνέγραψε, εἴτε ἄλλοι (κυρίως πνευματικά τέκνα του) ἔγραψαν περί αὐτοῦ.

Ἰδιαιτέρως ἀσχολήθηκε μέ τό πρόσωπό του καί τή θεολογία του ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος παλαιότερα ἐξέδωσε πολυσέλιδο βιβλίο περί αὐτοῦ, μέ τίτλο "Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῶ", ὅπου μάλιστα προέτεινε καί τήν ἁγιοκατάταξή του. Ἐσχάτως δέ, ὁ ἐν λόγῳ λόγιος καί πολυγραφώτατος Ἐπίσκοπος ἀνήγγειλε τήν ἔκδοση καί νέου σχετικοῦ βιβλίου του (ἐκ 550 σελίδων!).

Ἡ περίπτωση τοῦ Γέροντος Σωφρονίου, ὅσον ἀφορᾶ στήν ὑπόθεση τῶν ἁγιοκατατάξεων, χρήζει ἰδιαιτέρας προσοχῆς διότι πρόκειται περί θεολόγου, ὁ ὁποῖος ἔχει διατυπώσει θεολογικές θέσεις καί προσεγγίσεις πού πλέον προβάλλονται ὡς θεολογικές θέσεις καί προσεγγίσεις ἑνός Ἁγίου Πατρός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δηλαδή ὡς ὀρθόδοξος διδασκαλία. Ἄλλωστε, ὁ Γέρων  Σωφρόνιος προβλήθηκε πρωτίστως ὡς μεγάλος ὀρθόδοξος θεολόγος καί ἡσυχαστής καί ἐπ' αὐτοῦ, κυρίως, βασίσθηκε ἡ ἁγιοκατάταξή του. Ἐπ' αὐτῶν, ὅμως, ὑπάρχουν πολλές καί ποικίλες ἐνστάσεις.

Εἶναι ἰδιαιτέρως λυπηρό καί ἀπογοητευτικό τό γεγονός τῆς προωθήσεως καί οἰονεί ἐπιβολῆς, ὡς Ἁγίων, προσώπων περί τήν ζωή, τήν ἐκκλησιαστική παρουσία καί θεολογία τῶν ὁποίων ἔχουν ἐκφρασθεῖ σοβαρώτατες ἐπιφυλάξεις, οἱ ὁποῖες στηρίζονται εἴτε σέ ἀληθινά γεγονότα καί πραγματικά στοιχεῖα, εἴτε σέ τεκμηριωμένη θεολογική κριτική. Διότι, ἐν τελευταία ἀναλύσει ποῖος ὁ λόγος νά ἀνακηρυχθεῖ ὡς ἅγιος κάποιος ὁ ὁποῖος "βαρύνεται" μέ σοβαρά ζητήματα σέ κανονικό πεδίο καί ἐπιπλέον ἡ "θεολογία" του ἐλέγχεται, ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως, ὡς πεπλανημένη; Τί εἴδους ὁδηγός πρός σωτηρία μπορεῖ νά εἶναι ἕνα τέτοιο πρόσωπο;

Μόνο κατά τό τελευταῖο διάστημα ἔχουν δεῖ τό φῶς τῆς δημοσιότητος κείμενα καί ἄρθρα, τά ὁποῖα ἐπισημαίνουν ἀρκούντως τεκμηριωμένα, βάσει τῆς ὀρθοδόξου Πατερικῆς διδασκαλίας, ἀρκετά σημεῖα τῆς θεολογίας τοῦ Ρώσου Κληρικοῦ, ὡς προβληματικά ἕως καί κακόδοξα. Ἰδιαιτέρως διαφωτιστική εἶναι σχετική ἀρθρογραφία στόν "Ὀρθόδοξο Τύπο", ὑπό τόν τίτλο "Διάλογος μετά Πρωτειομανοῦς", τοῦ κ. Γεωργίου Ἰ. Καραλῆ, ὅπου σέ πολλές ἤδη συνέχειες παρουσιάζονται καί καταδεικνύονται ὡς πεπλανημένες καί προερχόμενες ἀπό τόν χῶρο τῆς φιλοσοφίας, ἀλλά καί τῆς δυτικῆς παραδόσεως, θεολογικές θέσεις τοῦ Γέροντος Σωφρονίου.

Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐγνώριζε καί τίς ἐνστάσεις καί τά ἰδιαίτερα προβλήματα στήν περίπτωση τῆς ἁγιοκατατάξεως τοῦ Γέροντος Σωφρονίου. Μολαταῦτα προχώρησε ἀδιαφορώντας γιά τίς ἐπιπτώσεις καί τόν προκαλούμενο σκανδαλισμό τῶν πιστῶν. Ἴσως ἡ ἀνενδοίαστη ὑποστήριξή της ἐκ μέρους τοῦ νέου ἀφοσιωμένου συνοδοιπόρου καί ὑποστηρικτοῦ ὅλων συλλήβδην τῶν ἐνεργειῶν καί πρωτοβουλιῶν τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως καί τοῦ Προκαθημένου του, τοῦ Μητρ/του Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου (Βλάχου), διεδραμάτισε καθοριστικό ρόλο.

Ἡ περίπτωση, ὅμως, τοῦ Γέροντος Σωφρονίου, ὅπως προελέχθη, δέν εἶναι ἁπλή. Ὅπως ἐπίσης δέν εἶναι ἁπλή καμμία ἁγιοκατάταξη, ἡ ὁποία μάλιστα γίνεται "ἄνωθεν", δηλαδή οὐσιαστικῶς μέ πρωτοβουλία καί εὐθύνη θεσμικοῦ ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι προερχομένη ἐκ (ἤ συνδυαζομένη μετά) τῆς συνειδήσεως τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας ἤ ἐκ θείων σημείων καί θαυμάτων, τά ὁποῖα ἐν προκειμένῳ ἀπουσιάζουν.

Ἐπιπλέον, στή συγκεκριμένη περίπτωση ὑπάρχουν πολλές καί σοβαρές ἐπιφυλάξεις ἀπό Θεολογικῆς καί Κανονικῆς ἀπόψεως, ὅσον ἀφορᾶ στήν πολιτεία καί διδασκαλία τοῦ ἐν λόγῳ Ρώσου Κληρικοῦ, οἱ ὁποῖες ἀναποφεύκτως θά μποροῦν νά λειτουργοῦν, μετά τήν ἤδη γενομένη ἁγιοκατάταξή του, ὡς βάση θεωρητικῶν ἐποικοδομημάτων, ἑρμηνειῶν καί θεωρήσεων, οἱ ὁποῖες θά ἀλλοιώνουν, ἐμφανῶς ἤ ἀφανῶς, τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική Παράδοση καί διδασκαλία.

     ΛΟΓΟΣ ΡΩΜΕΪΚΟΣ

Η Ρωσική Σύνοδος αποσύρει τις Ρωσικές ενορίες στην Αφρική από την δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Μόσχα, 26 Δεκεμβρίου 2019.

Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας συναντήθηκε σήμερα στην Μόσχα υπό την προεδρία του Αγιωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κυρίλλου.

Οι ιεράρχες συσκέφθηκαν και απάντησαν στην απόφαση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρου να αναγνωρίσει τους Ουκρανούς σχισματικούς, εκφράζοντας την βαθιά λύπη τους για την απόφασή του η οποία καθιστά αδύνατη την διατήρηση της Ευχαριστιακής κοινωνίας μαζί του.

Η Σύνοδος έλαβε επίσης αποφάσεις σχετικά με την εκπροσώπηση της Αλεξανδρινής Εκκλησίας στην Μόσχα και την Ρωσική εκπροσώπηση και ενορίες στην Αφρική.

Σύμφωνα με τον Βλαντιμίρ Λεγκόϊδα [Vladimir Legoida], Γραμματέα Τύπου του Πατριαρχείου, η Σύνοδος αποφάσισε:

1.Να εκφράσει την βαθιά Της λύπη για τις αντικανονικές ενέργειες του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου, ο οποίος εισήλθε σε κοινωνία με τους σχισματικούς.

2.Να τονίσει ότι η απόφαση του Πατριάρχη Αλεξάνδρειας Θεοδώρου να αναγνωρίσει τους Ουκρανούς σχισματικούς έρχεται σε αντίθεση με τις επανειλημμένες δηλώσεις υποστήριξης του Μακαριωτάτου προς την κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και τον προκαθήμενό Της Μητροπολίτη Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Ονούφριο, συμπεριλαμβανομένης της δήλωσης κατά την τελευταία του επίσκεψη στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία το διάστημα 27 Οκτωβρίου έως 1 Σεπτεμβρίου του 2018, τρεις εβδομάδες μετά την εισβολή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία με τον διορισμό «έξαρχων» στο Κίεβο.

3.Να σημειώσει ότι η απόφαση αναγνώρισης της σχισματικής δομής στην Ουκρανία δεν πάρθηκε κατά την συνεδρία της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας που διεξήχθη στις 7-9 Οκτωβρίου, ότι δεν ψηφίστηκε από τους ιεράρχες και, συνεπώς, δεν έχει συναινετικό χαρακτήρα, αλλά ελήφθη μονομερώς από τον προκαθήμενο αυτής της Εκκλησίας.

4.Να επιβεβαιώσει την διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου στα δίπτυχα, καθώς και την προσευχητική και Ευχαριστιακή κοινωνία μαζί του.

5.Να διατηρήσει την εκκλησιαστική κοινωνία με τους ιεράρχες της Αλεξανδρινής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκτός από εκείνους που υποστήριξαν ή θα υποστηρίξουν στο μέλλον την νομιμοποίηση του Ουκρανικού σχίσματος.

6.Να αναστείλει την δραστηριότητα της εκπροσώπησης (podvoriye) του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Έδρα του Πατριαρχείου Μόσχας.

7.Να αλλάξει την εκπροσώπηση του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας σε ενορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας στο Κάιρο.

8.Να αποσύρει από την δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας τις ενορίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας που βρίσκονται στην Αφρικανική ήπειρο, δίνοντάς τους σταυροπηγιακό καθεστώς.

Η απόφαση να μετακινηθούν οι συγκεκριμένες ενορίες στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει σοβαρή κριτική από τους ιεράρχες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και ότι θα αυξήσει τις εσωτερικές εντάσεις στην παγκόσμια Ορθοδοξία.

Νωρίτερα ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων, δήλωσε: «Δεν θέλω να προβλέψω πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα, αλλά εάν το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας βρίσκεται στην πλευρά του σχίσματος τότε κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να δημιουργήσουμε ενορίες για τους πιστούς μας, διότι δεν θα μπορούν να κοινωνήσουν στις εκκλησίες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας».

Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων σημείωσε επίσης ότι μόνο τον 20ο αιώνα το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας επέκτεινε την δικαιοδοσία του πέρα ​​από την βόρεια Αφρική, και το έκανε με Ρωσική υποστήριξη. Συγκεκριμένα, όταν η Ρωσική Εκκλησία δημιούργησε ενορίες στην Αφρική, το έκανε με την συμφωνία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας· οι εκκλησίες τέθηκαν υπό την δικαιοδοσία της Αλεξάνδρειας και οι ιερείς -που ήρθαν από την Ρωσία- έγιναν κληρικοί του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας σε προσωρινή βάση.

ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ

 του Αποτειχισμενου Θεολογου 

Νικολαου ΠΑΝΤΑΖΗ

 "Το παρόν παλαιότερο άρθρο γράφτηκε προ τριετίας, στις 2 Ιανουαρίου 2017. Ο αδελφός Νικόλαος δεν ακολουθεί πλέον το Νέο Παπικό Γρηγοριανό Καλαντάριο αλλά το Παλαιό Ημερολόγιο (χωρίς όμως να έχει προσχωρήσει σε κάποια από τις παρατάξεις του Παλαιού) κατά το οποίο Παλαιό, το Άγιο Δωδεκαήμερο ξεκινά στις 7 Ιανουαρίου με το Νέο Γρηγοριανό, το διπλωματικώς, πολύ πονηρώς και παραπλανητικώς αποκαλούμενο "διορθωμένο Ιουλιανό..." Από την πολλή την διόρθωση επήλθε η Παπική επανόρθωση και δεσπόζει η οικουμενιστική διάρθρωση και συνεορταστική διαφθορά. "Όλα πάνε καλά" να'ναι καλά το Νέο που μας βολεύει κι ας κελεύει την αλλαγή Εωσφοριστής ΜΑΣΩΝΟΣ. Δεν φταίει ο Πάπας Γρηγόριος ούτε ο Μεταξάκης. Φταίει ο Πανταζής που μας τους θυμίζει..."

Η τελευταία και χειρότερη από όλες τις παταγώδεις πτώσεις που θα εμπειρευτεί η Ορθόδοξη Εκκλησία πριν από την Δευτέρα Παρουσία είναι η επάρατη αποστασία των πιστών και η εξ’ ολοκλήρου κοσμικοποίηση των ποιμένων.

Η τελευταία και χειρότερη αίρεση από όλες τις φρικτές αιρέσεις που γνώρισε η Εκκλησία του Χριστού και θα εμπειρευτεί πριν από την Δευτέρα Παρουσία είναι η Παναίρεση του Οικουμενισμού. Άλλο βδέλυγμα της ερημώσεως από αυτό, δεν θα δούμε.

Τα δύο ανατριχιαστικότερα χαρακτηριστικά και κολάσιμα στίγματα των εσχάτων χρόνων που ζούμε:

ΚΟΣΜΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ.

 Αμφότερα έχουν κοινό γνώρισμα και προσελκύουν την ίδια ακριβώς αυτοκαταδίκη: την έχθρα του Θεού. “Η φιλία του κόσμου, έχθρα του Θεού εστί”. Οι Οικουμενιστές επίσης, κατά την ολοζώντανη θαυματουργική παρουσίαση και δήλωση της ίδιας της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι “οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου!” Αυτό το μεσότειχον της έχθρας, πάντως, δεν θα μας βγει σε καλό…

Η τραγικότερη κατάντεια των ορθοδόξων πιστών και το έσχατο “σημείο των καιρών” ως οντολογικός πρόδρομος του Αντιχρίστου (“το κατέχον” ως πρόσωπο αλλά και ως σύστημα ταυτοχρόνως) είναι ομολογουμένως η καλπάζουσα κοσμικοποίηση της Εκκλησίας.

Κατά τους Αγίους Πατέρες, “κόσμος” δεν είναι πλέον το άπειρο σύμπαν ως το κάλλιστο κόσμημα και εξαισιότερο στολίδι της δημιουργίας του Θεού, όπως συναντούμε στην Εξαήμερο του εορτάζοντος Μεγάλου Βασιλείου, αλλά “το σύνολο των παθών, η περιεκτικότητα των αιρέσεων και η Βαβυλώνα των βλασφημιών”.

Με την παναίρεση του Οικουμενισμού, δεν έχουμε Εκκλησιαστικοποίηση του κόσμου αλλά κοσμικοποίηση της Εκκλησίας. Δεν παγειώνεται πια Συνταγματικώς η Ορθοδοξοποίηση του Έθνους αλλά θεσμοθετείται Συνοδικώς η Εκκλησιαστικοποίηση των αιρέσεων.

Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της πρωτοφανούς διαφθοράς που ήδη γευόμαστε θανασίμως, είναι σαφέστατα η διαφθορά της αληθείας, η παραφθορά της Πατερικής Παραδόσεως και η ολική καταφθορά της Ορθής Λατρείας. 

Αποκορύφωμα του φάσματος της προδοσίας, παρίσταται ο πανορθόδοξος όλεθρος και ο ανέσπερος πανικός της ταχυνής απωλείας κάθε πνευματικής αξίας.

Ενδεικτικώς αναφέρομαι στο Άγιο Δωδεκαήμερο το οποίο διακαώς διαπερνούμε. Το Ορθόδοξο Δωδεκαήμερο ανέκαθεν, δεν περιλάμβανε την αντορθόδοξη εορτή της κοσμικής πρωτοχρονιάς. Απολύτως ξένη στην Βυζαντινή Παράδοση αυτή η γιορτή της κοσμικής χαράς.

Η κοσμική πρωτοχρονιά δεν έχει καμία σχέση και καμία σύγκριση με την πανίερη και όντως κοσμογονική Εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά. Η κοσμική πρωτοχρονιά αποτελεί ένοχη και ύποπτη παρείσφρηση στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι. Συνιστά “παρείσακτον μέλος” με αρχή και τέλος αποστασιακό. “Μπόλιασμα” παμπόνηρο και “τσοντάρισμα” μαεστρικό των θιασωτών και φορέων του Οικουμενισμού.

Το Ορθόδοξο Δωδεκαήμερο προδιαγράφει την πανίερη και μητροπολιτική περίοδο ως μέσο διάστημα και συνοπτική συνιστώσα των δύο μεγάλων Δεσποτικών, Ακινήτων Εορτών: 

Τα Χριστούγεννα  (25 Δεκ.)

και τα Θεοφάνεια (6 Ιαν.).

Η έκτη ημέρα από της Γεννήσεως του Σωτήρος συνιστά μιαν άλλη Εξαήμερη “Μεσοπεντηκοστή” του Δωδεκαημέρου, την οποία σκιαγραφεί η Μεθέορτος της παρούσης Εορτής: η Απόδοση των Χριστουγέννων στις 31 Δεκεμβρίου.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κατά Σάρκα Περιτομή του Χριστού τοποθετείται την όγδοη ημέρα από της Γεννήσεως του Σωτήρος, στην 1η Ιανουαρίου. “Συγκαταβαίνων ο Σωτήρ, τω γένει των ανθρώπων.” Και όμως, “έως πότε ανέξομαι υμών;”

Μέσα σε αυτήν την περίοδο του Δωδεκαημέρου, Θεαρχικώς και Θεοπρεπεστάτως συμπεριλαμβάνονται, όλως εξαιρέτως, η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου στις 26 Δεκ., η Μνήμη του Ιωσήφ του Μνήστορος, του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου και Αγίου Δαυίδ του βασιλέως.

Η μόνη σοκαριστική και άκρως συγκλονιστική ημέρα σε όλη αυτή την πανευφρόσυνη και υπερκόσμια περίοδο παραστέκεται βουβή η 29η Δεκεμβρίου του Μηνός… φευ, η φρικτή κι απάνθρωπη σφαγή των του Χριστού Πρωτομαρτύρων Νηπίων, υπό Ηρώδου εν Βηθλεέμ αναιρεθέντων.

Παρελαύνει έπειτα πανηγυρικότατα το τρίπτυχο και τριδιάστατο της Εορτής των Επιφανειών:

α) η Κυριακή προ των Φώτων,

β) τα προεξάρχοντα Προεόρτια και

γ) η καθεαυτή θεσπέσιος Ημέρα της αποκαλύψεως της Τρισηλίου Θεότητος, ένθα “η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις”.

Πουθενά όμως δεν υπάρχει ανάμεσα στο υπερευλογημένο και θριαμβικό Δωδεκαήμερο, αυτό το φάλτσο φιάσκο της φρούδας και αποφράδας κοσμικής πρωτοχρονιάς.

Tο εξόριστο βρέφος 

Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος 

και Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης.

Στις 26 Δεκεμβρίου εορτάζεται η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου (τιμούμε δηλ. το πρόσωπό της καθώς συνέβαλε στο Μυστήριο της Θείας Οικονομίας) και η Φυγή στην Αίγυπτο.

“Αναχωρησάντων δε αυτών ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ όναρ τω Ιωσήφ λέγων: εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φέυγε εις Αίγυπτον και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι. Μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό. 14 Ο δε εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον, 15 και ην εκεί έως της τελευτής Ηρώδου, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου λέγοντος. Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου“. (Ματθαίον Β’ 13-18)

Ερμηνεία: Όταν λοιπόν αυτοί αναχώρησαν, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε κατά το όνειρο στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και φεύγε για την Αίγυπτο· και να είσαι εκεί ωσότου σου πω. Γιατί μέλλει ο Ηρώδης να ζητά το παιδί, για να το σκοτώσει». Εκείνος αφού σηκώθηκε, παράλαβε νύχτα το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο. Και ήταν εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον ΚΥΡΙΟ μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου.

Πολλές φορές οι άνθρωποι, που αγωνίζονται να τηρούν το θέλημα του Θεού, απορούν γιατί συναντούν όλο «αναποδιές» και «ατυχίες». Και μάλιστα τη στιγμή, που οι θρησκευτικά αδιάφοροι δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα και καμιά δοκιμασία.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας για τη φυγή του Νεογέννητου Χριστού στην Αίγυπτο, απαντάει με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές:

Από την αρχή, λέγει, του πνευματικού αγώνα πρέπει να περιμένουμε πειρασμούς και δοκιμασίες.

Βλέπεις, ότι αυτό γίνεται και στον Χριστό, ενώ ακόμη είναι στα σπάργανα; Μόλις γεννήθηκε, ξεσηκώθηκε εναντίον του ο Ηρώδης. Ακολουθεί η φυγή στην Αίγυπτο. Εξορία σε χώρα βαρβαρική.

Ακούγοντας τα αυτά, πρόσεξε. Μην ταραχθείς, όταν σε βρίσκουν αθεράπευτες συμφορές και αμέτρητοι κίνδυνοι! Και κυρίως πρόσεξε. Μην ειπείς: «Γιατί μου συμβαίνουν αυτά; Εγώ, αφού τηρώ τις εντολές του Θεού, έπρεπε να στεφανωθώ και να ανακηρυχθώ νικητής! Να αποκτήσω όνομα και δόξα!»

Μη σκέφτεσαι έτσι. Αντίθετα να τα δέχεσαι όλα με γενναιότητα.

Πνευματική ζωή χωρίς πειρασμούς δεν γίνεται.

Να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Τέτοια εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού είχε και ο Δίκαιος Ιωσήφ. Του εμφανίζεται ο Άγγελος και του λέγει: «Πάρε το Παιδί και τη Μητέρα Του και πηγαίνετε στην Αίγυπτο.»

Δεν σκανδαλίσθηκε· όταν άκουσε αυτά ο Ιωσήφ. Ούτε είπε στον Άγγελο: «Τι μπερδεμένα πράγματα μου λες; Εσύ δεν μου έλεγες προηγουμένως, ότι Αυτός θα σώσει τον λαό Του; Τώρα λοιπόν, ούτε τον Εαυτό Του δεν μπορεί να σώσει;! Άλλα μου υποσχέθηκες και άλλα γίνονται στην πραγματικότητα;»

Δεν μίλησε έτσι ο Ιωσήφ. Τίποτε από αυτά δεν είπε. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ούτε για τον χρόνο επιστροφής από την Αίγυπτο δεν δείχνει περιέργεια τη στιγμή μάλιστα που ο Άγγελος μίλησε πολύ αόριστα για επιστροφή.

Πιστεύει, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους πειρασμούς.

***

Να, λοιπόν! Ο αληθινός μαθητής του Χριστού δεν ξαφνιάζεται, όταν τον βρίσκουν θλίψεις και δοκιμασίες. Αλλά παίρνει θάρρος· γιατί ενθυμείται, ότι Αυτός που για μας έγινε Νήπιο, από την πρώτη στιγμή της επιγείου ζωής Του αντιμετώπισε διωγμούς και ταλαιπωρίες.

---

O Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σημειώνει και τα εξής για την Φυγή του Ιησού: «Σημειούμεν δε ενταύθα τα χαριέστατα και αξιοσημείωτα ταύτα. Δηλαδή ότι ο Kύριος φεύγωντας εις την Aίγυπτον, όχι μόνον τα είδωλα εκείνης συνέτριψε, αλλά και τα φυτά έκαμε να τον προσκυνήσουν».

Γράφει γαρ ο Σωζόμενος εις το πέμπτον βιβλίον της Eκκλησιαστικής Iστορίας, εν κεφαλαίω εικοστώ, ότι ο Xριστός φεύγωντας εις την Aίγυπτον διά τον φόβον του Hρώδου, όταν έφθασεν εις την πόρταν Eρμουπόλεως της Θηβαΐδος, μία περσική μηλέα, ήτοι ροδακινέα, έκλινεν έως κάτω την κορυφήν της και επροσκύνησεν αυτόν. Eπειδή γαρ το φυτόν αυτό διά το μεγαλείον και κάλλος του επροσκυνείτο και ελατρεύετο από τους κατοίκους της πόλεως, διά τούτο ο εις το φυτόν αυτό κατοικών δαίμων, αισθανόμενος την παρουσίαν του Kυρίου, εφοβήθη και έφυγε. Φεύγοντος δε του δαίμονος, έμεινε το φυτόν αυτό ιατρείας πολλάς εργαζόμενον, εάν μόνον έγγιζεν εις τους ασθενείς, φύλλον, ή φλούδα, ή κομμάτι από αυτό. Kαι τούτου μάρτυρες είναι και Παλαιστινοί και Aιγύπτιοι.

Γράφει δε ο Bουρχάριος εν τη περιγραφή της Iερουσαλήμ, ότι αναμέσον της Hλιουπόλεως και της Bαβυλώνος, της αιγυπτιακής δηλαδή, ευρίσκεται κήπος του βαλσάμου ωραιότατος, όστις ποτίζεται από μίαν βρύσιν μικράν, εις την οποίαν άδεται λόγος, ότι η Θεοτόκος έπλυνε τα σπάργανα του Xριστού, όταν έφευγε διά τον φόβον του Hρώδου. Kοντά δε εις την βρύσιν ταύτην είναι και μία πέτρα, επάνω εις την οποίαν ήπλωσε τα σπάργανα του Xριστού η Θεομήτωρ διά να ξηρανθούν. Tον δε τόπον εκείνον έχουσιν εις πολλήν ευλάβειαν, τόσον οι Xριστιανοί, όσον και οι Σαρακηνοί. Προσθέττει δε και Aντώνιος ο Mάρτυς εν τη των Iεροσολύμων περιόδω, ότι περνώντας ο Kύριος εις τον κάμπον του εν Aιγύπτω Tάνεως, εκλείσθη από λόγου της η πόρτα ενός μεγάλου ειδωλικού ναού. H οποία ύστερον με δύναμιν ανθρώπων, δεν εδύνετο να ανοιχθή….. Παρώκησαν δε εν Aιγύπτω, εν Hλιουπόλει τη κατά Mέμφιν, ό,τε Iωσήφ και η Mαρία συν τω Iησού, έτη τρία, και ημέρας είκοσιν». (Όρα σελ. 28 της νεοτυπώτου Eκατονταετηρίδος.)

Χριστούγεννα: Γιορτή ή τραγωδία;

 Ιερομόναχος Αντίπας Αγιορείτης.

 Στὴν ἐποχή µας, ὅπως ὅλοι γνωρίζουµε, ὑπάρχει ὑπερπαραγωγὴ νέων. Χιλιάδες ἄνθρωποι σὲ ὅλον τὸν κόσµο ἐργάζονται στὴν εἰδησεογραφία, χιλιάδες ὀργώνουν τὴν ὑφήλιο γιὰ νὰ συλλέξουν νέα. Νέα ἐντυπωσιακά, περίεργα, νέα ἀληθινά, νέα κατασκευασµένα, νέα καλά, νέα κακά. Νέα ποὺ ὠφελοῦν καὶ νέα ποὺ βλάπτουν. Νέα ποὺ ἀνεβάζουν καὶ νέα ποὺ κατεβάζουν. Νέα ποὺ µᾶς ἐνθουσιάζουν καὶ νέα ποὺ µᾶς ἀπελπίζουν. Εἰδήσεις, ποὺ µᾶς κάνουν ὑπερήφανους καὶ εἰδήσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες ντρεπόµαστε, καὶ ἑκατοµµύρια ἀνθρώπων ποὺ τὶς παρακολουθοῦν. Ἐπιστρατευµένα πρὸς τοῦτο, ἡ τηλεόραση, τὸ διαδίκτυο, οἱ ἐφηµερίδες, τὰ περιοδικά, ὅλα τὰ ΜΜΕ ἐπὶ εἰκοσιτετραώρου, µάλιστα, βάσεως. Παλαιὰ εἶναι ἡ διατύπωση ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη τὸν Μέγιστο: «οἱ ἄνθρωποι φύσει τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται», παντοῦ καὶ πάντοτε καὶ µέχρι σήµερα καὶ µακάρι νὰ µαθαίνουν τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιµα καὶ νὰ διδάσκονται ἀπὸ αὐτά. Μακάρι νὰ µὴ µαθαίνουν µόνο νέα καὶ ὅλες αὐτὲς τὶς εἰδήσεις. Ὅµως, αὐτὰ τὰ νέα δὲν εἶναι νέα, ἀλλὰ παλαιά. Τόσο παλαιὰ ποὺ ἀρχίζουν τὴν παρουσία τους µέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν Παράδεισο.

Τὸ πρῶτο νέο εἶναι ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἐξ αἰτίας τῆς ἀνυπακοῆς του στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Τὸ δεύτερο νέο εἶναι ἡ ἐξορία του ἀπὸ τὸν Παράδεισο τῆς τρυφῆς. Τὸ τρίτο νέο εἶναι ὁ πρῶτος φόνος µεταξὺ ἀδελφῶν … καὶ πάει λέγοντας µέχρι καὶ σηµερα. Τὰ ἴδια πάντοτε, πότε µὲ τὶς ἴδιες µορφὲς πότε µὲ ἄλλες καὶ ἀπὸ διαφορετικοὺς ἀνθρώπους σὲ διάφορες ἐποχές. Νέα ποὺ δὲν εἶναι νέα. Εἶναι, τὸ ἐπαναλαµβάνω, παλαιά. Ἐπαναλαµβανόµενες πράξεις καὶ συµπεριφορές.

Μὰ θὰ διερωτηθεῖ κανείς, δὲν ὑπάρχει κανένα νέο; Τὴν ἀπάντηση τὴν δίδει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαµασκηνός: «Ἕνα νέο ὑπάρχει, ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸ εἶναι τὸ µόνο νέο καὶ µάλιστα νεώτατο, «τὸ πάντων καινὸν καινότατον», «Τὸ µόνον καινὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον», ποὺ παραµένει πάντα ἐπίκαιρο καὶ ἐντυπωσιακό, πάντα θαυµάσιο, πάντα σωτήριο. Νέο παγκόσµιο καὶ οἰκουµενικό, νέο ποὺ δὲν παλαιώνει καὶ δὲν ξεχνιέται. Νέο ποὺ θὰ µείνει γιὰ πάντα στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. «Θεὸς τὸ τεχθέν, ἡ δὲ µήτηρ Παρθένος, Τί µείζων ἄλλο καινὸν εἶδεν ἡ κτίσις;» Κανένα. Καὶ ὅσοι γνωρίζουν αὐτὸ τὸ νέο, εἶναι οἱ µόνοι καλοπληροφορηµένοι, οἱ µόνοι ποὺ ἔχουν σωστὴ καὶ ἀληθινὴ ἐνηµέρωση. Οἱ µόνοι ποὺ γνωρίζουν τὰ πάντα, ποὺ τὰ ἔχουν ὅλα. Τὰ νέα τοῦ κόσµου τούτου τὰ µεταφέρουν καὶ τὰ διαδίδουν οἱ ἄνθρωποι. Τὸ νέο ὄµως αὐτὸ τὸ µετέφεραν στοὺς ἀνθρώπους οἱ ἄγγελοι ψάλλοντες «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Κυρίως ὄµως τὸ µετέφερε ὁ «πρὸ αἰώνων Θεὸς» ποὺ ἔγινε γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους «παιδίον νέον».

Καὶ γιὰ ποιό λόγο ἔγινε «παιδίον νέον»; Γιὰ ποιό λόγο ἔγινε ἄνθρωπος; Τὴν ἀπάντηση, ἂς τὴν παρουµε καὶ πάλι ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαµασκηνό: «ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ χαρίσει ξανὰ στὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο τὸν προόρισε. Τὸν δηµιούργησε σύµφωνα µὲ τὴν δική Του εἰκόνα· ἐλεύθερο, προορισµένο νὰ τοῦ µοιάζει, νὰ εἶναι ὅπως καὶ ὁ Δηµιουργός του· τέλειος καὶ ἐνάρετος. Ὁ Θεὸς λοιπόν, δηµιούργησε τὸν ἄνθρωπο σὲ πλήρη κοινωνία µαζί Του, Ἐµεῖς ὅµως, αὐτὸ τὰ γνωρίσµατα τῆς θείας φύσεως τὰ ἀλλοιώσαµε καὶ τὰ µπερδέψαµε. Περάσαµε στὴν παράταξη τῆς κακίας µἐ ἀποτέλεσµα νὰ χάσουµε τὴν κοινωνία µἐ τὸν Θεό. Κι ὅταν πιὰ στερηθήκαµε τὴ ζωή, πέσαµε στὴ φθορὰ τοῦ θανάτου. Ἐπειδὴ ὄµως ὁ Θεὸς µᾶς προσέφερε τὸ ὕψιστο ἀγαθό, τὸ ὁποῖο δὲν τὸ διαφυλάξαµε, χρειάστηκε νὰ κατέβει ἐκεῖνος στὴ δική µας ξεπεσµένη φύση καὶ νὰ γίνει ἄνθρωπος µὲ σκοπὸ νὰ µᾶς ξαναδώσει τὴν πρώτη εἰκόνα καὶ νὰ µᾶς διδάξει τὴν ἐνάρετη ζωή. Γιὰ νὰ µᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Γιὰ νὰ µᾶς ἐπαναφέρει σὲ κοινωνία µαζί Του. Γιὰ νὰ ἀνοίξει τὸν δρόµο τῆς δικῆς µας ἀνάστασης καὶ γιὰ νὰ λύσει τὰ δεσµὰ τῆς κυριαρχίας τοῦ διαβόλου καὶ γιὰ νὰ µᾶς γεµίσει κουράγιο. Γιὰ νὰ µᾶς ἐκπαιδεύσει νὰ πολεµοῦµε τὸν τύραννο µὲ τὴν ὑποµονὴ καὶ τὴν ταπείνωση».

Καὶ συνεχίζει ὁ ἱερὸς πατήρ: «Δόξα σὲ ἐσένα Χριστέ, Λόγε τοῦ Θεοῦ καὶ Σοφία καὶ Δύναµη καὶ Θεὲ Παντοκράτωρ. Τί δῶρα ἀντάξια νὰ Σοῦ προσφέρουµε ἐµεῖς οἱ ἄπραγοι, γιὰ ὅλα ὅσα µᾶς χάρισες; Ἐσὺ ὅλα µᾶς τὰ ἔχεις δώσει πλούσια. Μόνο ἕνα ζητᾶς ἀπὸ ἐµᾶς. Νὰ ἀποδεχθοῦµε τὴ σωτηρία ποὺ µᾶς προσφέρεις, δίνοντάς µας συγχρόνως καὶ τὴ δύναµη νὰ τήν πετύχουµε».

Ομοφυλοφιλία: Θεομίσητη αμαρτία. 

Το τρίτο θαύμα των Χριστουγέννων.

Σε σημείωση του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, στα Προλεγόμενα του πεζού Κανόνος της Χριστού Γεννήσεως, από το Εορτοδρόμιο (τόμος Α’, σελ. 145), αναφέρονται τρία θαύματα που ακολούθησαν την Γέννηση του Χριστού.
Παραθέτουμε εδώ το τρίτο συγκλονιστικό θαύμα: "Τρίτον δε και τελευταίον θαύμα ηκολούθησεν εν τη Χριστού Γεννήσει΄ λέγει γαρ ένας Διδάσκαλος, ότι την νύχτα εκείνην, κατά την οποία εγεννήθη ο Δεσπότης Χριστός, έστειλε πρώτον ένα Άγγελον και εθανάτωσεν όλους τους αρσενοκοίτας, όπου ήσαν εις τον Κόσμον, και έπειτα εγεννήθη, διά να μη ευρεθή τότε εις την γην μία τοιαύτη Θεομίσητος αμαρτία (παρά Ιερονύμω)".

Σχόλιο: "Ίσως τώρα να γίνεται ακόμα πιο φανερό σε καλοπροαίρετους αναγνώστες ότι το αμάρτημα αυτό αποτελεί βδέλυγμα στα μάτια του Θεού και ότι όσοι επιχειρούν να θεσμοθετήσουν "γάμους" και "σύμφωνα συμβίωσης" μεταξύ ανθρώπων του ιδίου φύλου, βλασφημούν και αντιτίθενται στο θέλημα του Θεού. Η δε προπαγάνδα υπέρ της αφύσικης αυτής κατάστασης πρέπει επιτέλους να παύσει. Αφήστε τους ανθρώπους να μετανοήσουν, γιατί δεν υπάρχει αμαρτία που να μην θεραπεύεται από την άπειρη και άφατη αγάπη του Δημιουργού του ανθρώπου".

             Ο Αναντικατάστατος

Τα Χριστούγεννα 

μιας μοναχικής γυναίκας

Επισκοπου Αχριδος Νικολαου

Τα Χριστούγεννα της Ιωάννας.

«Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης. Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο. Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα. Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν, η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.
Τί να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα.


«Σαράντα και κάτι χρόνια βλέπω εγώ αυτό τον κόσμο σαν γυναίκα. Ποτέ καμιά χαρά, εκτός από λίγη σαν παιδί στο σπίτι των γονέων μου. Αλλά μπροστά στον κόσμο δεν έδειχνα λυπημένη. Μπροστά στους ανθρώπους υποδυόμουν τη χαρούμενη, και στη μοναξιά έκλαιγα. Όλοι με θεωρούσαν ένα ευτυχισμένο πλάσμα, αφού ως τέτοια έδειχνα. Ακούω, όλοι γύρω μου παραπονούνται, και οι έγγαμοι και οι άγαμοι, και οι πλούσιοι και οι φτωχοί, όλοι. Και σκέφτομαι, γιατί κι εγώ να παραπονιέμαι στους δυστυχισμένους για τη δική μου δυστυχία, και μόνο να αυξάνω τη λύπη γύρω μου; Θεέ, να δείχνω χαρούμενη έτσι θα είμαι πιο χρήσιμη στον δυστυχισμένο κόσμο, ενώ το μυστικό μου θα το κρύβω μεσα μου και θα κλαίω στη μοναξιά μου. Προσευχόμουν στον Θεό, για να μου εμφανισθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μόνο ένα δάχτυλό Του να αισθανθώ. Προσευχόμουν έτσι, για να μην σβήσω από την κρυμμένη λύπη. Από κάθε έσοδο έκανα ελεημοσύνη οπουδήποτε είχα ευκαιρία. Επισκεπτόμουν αρρώστους και ορφανούς, και έφερνα χαρά με τη δική μου φαινομενική χαρά. Πιστεύω σε Σένα, αγαθέ μου Θεέ, έλεγα συχνά, αλλά Σε παρακαλώ, εμφανίσου μου με κάποιο τρόπο, για να Σε πιστεύω ακόμα περισσότερο. «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία» (Μάρκ. 9, 24). Επαναλάμβανα αυτά τα λόγια από το Ευαγγέλιο. Και πράγματι, βίωσα να μου εμφανιστεί ο Κύριος.

Δυσκολότατες για μένα ήταν οι μεγάλες γιορτές. Μετά από τη Λειτουργία κλεινόμουν στο δωμάτιο και έκλαιγα ολόκληρα τα Χριστούγεννα και την Ανάσταση. Όμως τα προηγούμενα Χριστούγεννα εμφανίστηκε ο Θεός. Αυτό έγινε ως εξής. Πλησίαζε αυτή η μεγάλη μέρα. Εγώ αποφάσισα να ετοιμάσω όλα έτσι όπως η μητέρα μου ετοίμαζε: και κρέας, και ζυμαρικά, και γλυκά, και όλα τ’άλλα. Άπλωσα σανό στο σπίτι, πέταξα από τρία καρύδια σε κάθε γωνιά του δωματίου. Ας είναι η Αγία Τριάδα ελεήμων σε όλες και τις τέσσερις πλευρές του κόσμου. Και κάνοντας όλα αυτά ασταμάτητα προσευχόμουν: Κύριε, στείλε μου επισκέπτες αλλά εντελώς πεινασμένους και φτωχούς! Σε παρακαλώ, εμφανίσου μ’αυτόν τον τρόπο! Που και που μου ερχόταν η σκέψη: τρελή Ιωάννα, τι επισκέψεις περιμένεις τα Χριστούγεννα! Αυτή την άγια μέρα ο καθένας βρίσκεται στο σπίτι του ποιος θα μπορούσε να έρθει ως επισκέπτης σε σένα; Κι εγώ έκλαιγα και έκλαιγα… Όμως και πάλι επαναλάμβανα εκείνη την προσευχή και ετοίμαζα.

Όταν τα Χριστούγεννα γύρισα από την Εκκλησία, άναψα το κερί, έστρωσα το τραπέζι, έβαλα όλα τα φαγητά, και τότε άρχισα να περπατώ από δω κι από κει στο δωμάτιο. Θεέ μου, μην με εγκαταλείψεις! Πάλι προσευχόμουν. Στο δρόμο λίγοι περνούσαν. Είναι Χριστούγεννα, αλλά και ο δρόμος μας είναι απόμερος. Όμως μόλις το χιόνι έτριζε κάτω από τα πόδια κάποιου, εγώ πεταγόμουν στην πόρτα! Άραγε είναι ο επισκέπτης μου; Δεν είναι. Να, προσπέρασε. Το μεσημέρι ήρθε και πέρασε, και εγώ μόνη. Άρχισα να κλαίω και κραύγασα: τώρα βλέπω, Κύριε, ότι με εγκατέλειψες εντελώς! Έκλαιγα έτσι και σιγοέκλαιγα συνεχώς! Ξαφνικά χτύπησε κάποιος την πόρτα, και εγώ άκουσα φωνές: δώσε αδελφέ, δώσε αδελφή! Γρήγορα έτρεξα και άνοιξα την πόρτα. Μπροστά μου ένας τυφλός και ο οδηγός του, και οι δυο σκυμμένοι, κουρελιασμένοι, παγωμένοι. Ο Χριστός γεννήθηκε, κύριοί μου! φώναξα εγώ χαρούμενα. Αληθώς γεννήθηκε! κροτάλιζαν με τα δόντια εκείνοι τρέμοντας. Έλεος, αδελφή, ελέησέ μας! Δεν σου ζητάμε χρήματα. Από το πρωί κανένας δεν μας πρόσφερε ψωμί, λίγα λεφτά ή από ένα ποτήρι με ρακί. Πεινάμε πολύ. Εγώ πέταξα από τη χαρά μου ως τον τρίτο ουρανό. Τους οδήγησα στο σπίτι και τους έβαλα στο γεμάτο τραπέζι. Τους σέρβιρα κλαίγοντας από χαρά. Εκείνοι με ρώτησαν παραξενεμένοι: «Γιατί κλαις, κυρία;». Από χαρά, κύριοί μου, από καθαρή και φωτεινή χαρά! Εκείνο για το οποίο προσευχόμουν στον Θεό ο Θεός μου το έδωσε. Μερικές μέρες εγώ Του προσεύχομαι, να μου στείλει ακριβώς τέτοιους επισκέπτες όπως είσαστε εσείς, και να, Αυτός μου έστειλε. Δεν ήρθατε εσείς έτσι τυχαία, αλλά σας έστειλε ο αγαθός μου Κύριος. Αυτός σήμερα μου φανερώθηκε μέσα από σας. Αυτά είναι τα πλέον χαρούμενα Χριστούγεννα στη ζωή μου. Τώρα ξέρω, ότι είναι ζωντανός ο Θεός μας. Δόξα σ’ Εκείνον και ευχαριστία! «Αμήν», απάντησαν οι αγαπητοί μου επισκέπτες. Τους κράτησα έως το βράδυ, τους γέμισα τις τσάντες και τους αποχαιρέτησα».

Τέτοια ήταν τα προηγούμενα Χριστούγεννα της Ιωάννας. Δώσε Θεέ, να είναι φέτος ακόμα πιο χαρούμενα. Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα. Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά. Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη.

Tι Σοι προσενεγκωμεν, Χριστε, οτι ωφθης επι γης ως ανθρωπος δι ημας. εκαστον γαρ των υπο Σου γενομενων κτισματων την ευχαριστιαν Σοι προσαγει. 
οι αγγελοι τον Υμνον. 
οι Ουρανοι τον Αστερα. 
οι Μαγοι τα Δωρα. 
οι Ποιμενες το Θαυμα. 
η Γη το Σπηλαιον.
η Ερημος την Φατνην. 
ημεις δε Μητερα Παρθενον.
Ο προ αιωνων Θεος, ελεησον ημας.

Καλῶς ἤρθατε στήν χώρα

Καλῶς ἤρθατε στήν χώρα 

τῶν "ἀνθρωποφάγων"

Πορφυρίτης

Καθώς πλησιάζει ἡ ἁγία ἡμέρα τῆς τοῦ Χριστοῦ γεννήσεως, καί στό πλαίσιο τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων, ἡ «Βουλή Τηλεόραση», ὁ τηλεοπτικός σταθμός δηλαδή, τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, προφανῶς θέλοντας νά τιμήσει τό μεγάλο αὐτό γεγονός γιά τούς Χριστιανούς Ἕλληνες, στήν ὑπηρεσία τῶν ὁποίων, θεωρητικά, βρίσκεται, παρουσίασε τήν ταινία: «Almanya, Καλώς Ήρθατε στη Γερμανία»!

   Ἡ ταινία, γερμανικῆς παραγωγῆς, γραμμένη καί σκηνοθετημένη ἀπό τήν Γιασεμίν Σαμντερελί, τουρκικῆς καταγωγῆς, παρουσιάζει μέ σατιρικό ἤ καί, θά λέγαμε, τρομακτικό τρόπο (καί μέσα σέ μιά ἤ δυό σκηνές) τήν χριστιανική πίστη, δημιουργώντας, κατά τήν ταπεινή μας ἄποψη, μιά ἀπέχθεια γιά τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί γιά τούς μαθητές Του, τούς Χριστιανούς.

   Πιό συγκεκριμένα, σέ κάποια σκηνή τῆς ταινίας, δυό τουρκόπουλα συζητούσαν: τό πρῶτο εἶπε ὅτι θά πάει στήν Γερμανία, καί τό δεύτερο, ἀφοῦ τοῦ ζήτησε νά τοῦ στείλει τό γνωστό ἀναψυκτικό ἀμερικανικῆς πολυεθνικῆς ἐταιρείας, τοῦ ἀνέφερε ὅτι χαίρεται πού δέν θά πάει αὐτό στήν Γερμανία. Ὅταν ρωτήθηκε «γιατί», ἀπάντησε ὅτι ἐκεί οἱ ἄνθρωποι εἶναι μόνο ἄθεοι. «Οἱ Γερμανοί», εἶπε, «τρῶνε χοιρινό καί ἀνθρώπους». «Αλήθεια; Τρῶνε ἀνθρώπους;», ρώτησε ἔκπληκτο τό ἕνα παιδί, ἐνῶ τό ἄλλο τοῦ ἐξήγησε ὅτι ἔχουν ἕνα νεκρό ἄντρα ἐπάνω στό σταυρό καί πηγαίνουν κάθε Κυριακή στήν ἐκκλησία, γιά νά τόν φᾶνε καί νά πιοῦν τό αἷμα  του.

   Τό βράδυ, καί ἐνῶ ἔβλεπε στό ὄνειρό του νά πίνει μέ ἕνα τεράστιο καλαμάκι τό πολυδιαφημιζόμενο ἀναψυκτικό, μέ τά γνωστά μπουκάλια ἀραδιασμένα σέ ὅλη τήν ὀθόνη, ἐμφανίστηκε ἕνας ἄντρας ἐπάνω στόν σταυρό μέ ἀγκάθινο στεφάνι στό κεφάλι καί μαύρους κύκλους στά μάτια,  πού ὑποδύονταν τόν Χριστό, καί ὄρμηξε νά τρομάξει τό παιδί...

   Δέν ξέρω ἐάν οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ ἤ κάποιοι «ὑπεράνω» «χριστιανοί» γελάσανε μέ αὐτές τίς «ἀστεῖες» σκηνές πού προσβάλλουν τόν Χριστό μας. Δέν ξέρω, ἐάν πράγματι, πρόβαλλαν αὐτήν τήν ταινία, πέντε ἡμέρες, πρό τῶν Χριστουγέννων γιά νά τιμήσουν τούς Χριστιανούς. Ἐκεῖνο πού ξέρω, εἶναι ὅτι δέν θά ἔκαναν ποτέ, μά ποτέ, κάτι ἀνάλογο μέ τόν Μωάμεθ. Ἀκόμη καί ἐάν κατά τά ἄλλα, ἡ ταινία ἦταν ἡ καλύτερη τοῦ κόσμου!

   Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ Χριστός, ὁ Μόνος Ἀληθινός Θεός, καί ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία, ἡ Μόνη Ἐκκλησία, πολεμᾶται καί θά πολεμᾶται ἔως τή συντέλεια τῶν αἰώνων. Μᾶς ἔχουν συνηθίσει, ἄλλωστε, ὁ πόλεμος αὐτός νά ἐντείνεται παραμονές τῶν μεγάλων ἑορτῶν τῆς Χριστιανοσύνης. Ἐμεῖς, εὐχόμαστε, μέ πραγματική ἀγάπη Χριστοῦ, ὅπως ἔχουμε ἐντολή ἀπό τόν Ἴδιο νά ἀγαπᾶμε τούς πάντες μηδενός ἐξαιρουμένου, μετάνοια σέ ὅλους, ὥστε ὅλοι νά γίνουμε κοινωνοί τοῦ Παναγίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Κυρίου μας· ὅσοι εἴμαστε στήν Ἐκκλησία Του, πολεμώντας μέ τήν ἁμαρτία καί ὁμολογώντας τήν Πίστη μας, καί ὄσοι εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας, ἐπιστρέφοντας σέ Αὐτήν!

Προβατόσχημοι

Προβατόσχημοι 

λυκο-ποιμένες 

εν δράσει.

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

Η αρχής της αποστασίας εις τον σύγχρονο κόσμο καθίσταται ο μηδενισμός των πάντων, μία αναγκαία συνθήκη, εις την οποία ακουσίως, πλην όμως, βαθμηδόν, περιάγονται οι κοινωνίες, δια της ηθικής αυτουργίας των κοσμο-εξουσιαστών.

Η υπονόμευση των εθνών, συνιστά μία δοκιμασμένη πρακτική η οποία άρχεται ως εφαρμόσιμη μέθοδος αρκετά χρόνια πριν, ιδίως εν Ελλάδι προς 50 σχεδόν ετών και εξικνείται εις το σήμερον.

Η εκρίζωση του εθνικής μας συνειδήσεως και η αντικατάσταση του πληθυσμού δια της επιδοτούμενης μεταναστεύσεως εις την πατρίδα μας με στοχευμένη πολιτισμική θεοκρατική ταυτότητα δια της συντεταγμένης υποστηρίξεως του Ισλάμ, δεν συνιστά μία τυχαία συγκυρία, παρά την αισχρά προπαγάνδα των έμμισθων μίσθαρνων οργάνων των εξωθεσμικών και εξωεθνικών διευθυντηρίων εξουσίας, τα οποία επιδιώκουν, να πειθαναγκάσουν δια οργανωμένης φληναφηματολογίας τις μάζες, κάμπτοντας τις αντιστάσεις τυχόν συλλογικής ανανήψεως και διαμαρτυρίας.

Το σχέδιο αποδιοργάνωσης των κοινωνιών και αποδόμησης των εθνών διέρχεται τα εξής στάδια :

α) ηθική εξαχρείωση, εκμαυλισμός και αποχαλίνωση των ηθών μίας κοινωνίας β) αποσταθεροποίηση, με την εισαγωγή νέων ηθών, δήθεν ως αντιπαράθεση με τις παραδοσιακές αξίες και έντονη αμφισβήτηση των δομικών σταθερών της πολιτισμικής ταυτότητας ενός λαού γ) Τεχνητή οικονομική κρίση η οποία απευθύνεται ήδη σε μία καταρρακωμένη κοινωνία, ψυχικά καθημαγμένη,  πολιτισμικά απαξιωμένη, θεσμικά διαβρωμένη, οντολογικά ανερμάτιστη, μία κοινωνία έρμαιο εις χείρας των δοκησίσοφων εγκάθετων –εντεταλμένων πολιτικών, οι οποίοι επιβουλεύονται την ψυχολογία της μάζας εν είδει σωτήρος δ) κοινωνικές αναταραχές, εσκεμμένη διασάλευση της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας, έξαρση της εγκληματικότητας, ή έμμεση δια του νόμου, ανοχή προς την υφιστάμενη εγκληματικότητα, η οποία επιτείνει το αίσθημα της φοβίας προς την δρώσα μάζα, η οποία έχουσα υποστεί τα προηγούμενα στάδια, καθίσταται, άβουλη, κατακαμφθείσα και πελιδνή, να προσανατολισθεί και αποδέχεται ως μοναδική λύση ανάγκης την υποταγή, η οποία επιβάλλεται, παντί τρόπω, ακόμη και με εμφύλιες συρράξεις, ή τεχνικής φύσεως, βραχύ θερμό επεισόδιο, δια εξωτερικής επεμβάσεως.

Τα ως άνω βιώνουμε, σήμερον, όπου η κοινωνία, επί μακρόν, έχει εμπεδώσει την προπαγάνδα της παρωχημένης χρεωκοπημένης αριστεράς, η οποία χρονίως, ως οιονεί Δούρειος ίππος, δηλονότι ως ετεροκατευθυνόμενος υιός, δηλητηριάζει τα υγιή τμήματα της κοινωνίας, με τον ανθελληνισμό της, με αποτέλεσμα, να μην καθίσταται φορέας οράματος να μην νιώθει το αίσθημα της συλλογικής εθνικής ταυτότητας, να μην έχει επίγνωση της στοχοθεσίας του.

Αποτέλεσμα τούτου είναι να δρα ατομικώς, να αναπαράγει στείρα συνθήματα της αριστεράς, συμβάλλοντας δηλαδή εις την διαιώνιση ενός στεγανού συστήματος, το οποίο δια πράξεων και παραλείψεων συντηρούν το ριζωμένο κατεστημένο του μηδενισμού και της κατάπτωση των εθνικών και κοινωνικών αξιών.

Εις αυτό το περιβάλλον, της πλήρης παρακμιακής αποσυνθέσεως, της κατάπτωσης των ηθών, της κατάλυσης της νομιμότητας, του κλυδωνισμού των θεσμών, εντείνεται η κενότητά του ανθρώπου, δια της μονομερής ωθήσεώς του προς τον καταναλωτισμό, διαστρέφοντας εκ βάθρων και δομικά τον εσωτερικό του κόσμο.

Ο πόλεμος κατά της ορθοδόξου παραδόσεως, ως διαχρονικό στοιχείο της εθνικής ιδιοπροσωπίας μας πλήττεται σφόδρα, ακριβώς δια να μην επιδράσει αφυπνιστικά προς την πνευματική κατεύθυνση των πολιτών και ανανήψουν από τον λήθαργο, διαρρηγνύοντας τα δεσμά του κοινωνικού μιθριδατισμού και της υποσυνειδήτου, πλην εθελουσίας και άμεσης αυτοπαραδόσεως μας.

Η Νέα Τάξη πραγμάτων συντείνει προς την κατάργηση των συλλογικών υποκειμένων, ευαγγελιζόμενη της παγκόσμια εξουσία.