Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Ένα πρότυπο παραπλάνησης και διαστροφής!

Ένα πρότυπο παραπλάνησης και διαστροφής!


Πηγή

    Η επικείμενη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και οι προεκτάσεις της βρέθηκαν στο επίκεντρο βαρυσήμαντης συνέντευξης που παραχώρησε ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, διακεκριμένος Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος και Θεολόγος καθώς και Πανεπιστημιακός δάσκαλος, στο περιοδικό ProNews, ένα νέο ενημερωτικό περιοδικό με πολιτικο-κοινωνική θεματολογία και πλούσια αρθρογραφία.
   Στη συνέντευξή που παραχώρησε στον θεολόγο-δημοσιογράφο και συγγραφέα Αντώνη Ελευθεριάδη, ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ο οποίος συμμετείχε στις Προσυνοδικές διασκέψεις και θα συμμετάσχει στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο μέσω της οποίας σημειώνει θα σταλεί, «ένα μήνυμα, τόσο μέσα ἀπό τό λόγο ὅσο καί μέσα ἀπό τήν εἰκόνα, ἑνότητας ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιών σέ καιρούς μάλιστα ὅπου ἡ διάσπαση τείνει νά γίνει τρόπος ζωῆς».
    Ακολουθεί η συνέντευξη του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου στον θεολόγο και δημοσιογράφο Αντώνη Ελευθεριάδη (μὲ σχόλια τῆς "Π.Π."):
Aντ. Ελευθεριάδης: Η Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προετοιμάζεται γιά τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, στή Κρήτη. Πόσο σημαντική εἶναι καί τί μπορεῖ νά προκύψει ἀπό αὐτήν;
Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Μέ τήν ἀπόφαση τῶν Προκαθημένων τοῦ Μαρτίου τοῦ 2014, ἀπεφασίσθη τελικά ἡ σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου γιά τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, μέ τήν ὁποίαν ἀφ᾿ ἑνός ἱκανοποιήθηκε ἕνα αἴτημα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τό ὁποῖο εἶχε ἐκφρασθεῖ ἤδη ἀπὸ τό 1930, καί ἀφ᾿ ἑτέρου ὡλοκληρώθηκε μία διαδικασία προετοιμασίας, ἡ ὁποία εἶχε ξεκινήσει ἀπό τό 1961.
[1η παραπλάνηση-ψέμα: Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες εἶχαν ἐκφράσει Αἴτημα καὶ προχώρησαν στὴν διαδικασία γιὰ σύγκληση Πανορθοδόξου-Οἰκουμενικῆς Συνόδου,  κατὰ τὰ πρότυπα καὶ τὸ τυπικὸ τῶν Ὀρθοδόξων Συνόδων. Τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ Αἰτήματος, ὅμως, τὸ διέστρεψαν, τὸ μετήλλαξαν, ἀσεβοῦντες στὴν θέληση καὶ ἐπιθυμία τῶν ἁπανταχοῦ πιστῶν τῆς «Μίας Ἐκκλησίας» οἱ Οἰκουμενιστές (ἐν οἷς καὶ ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος) μὲ καθοδηγητὲς τὸν κ. Βαρθολομαῖο Ἀρχοντώνη καὶ τὸν κ. Ἰωάννη  Ζηζιούλα, καὶ συγκαλοῦν μιὰ ΜΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ Σύνοδο, ποὺ τὴν ὠνόμασαν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» ποὺ ὁμοιάζει ἐν πολλοῖς καὶ βαδίζει στὰ πρότυπα καὶ τὶς προδιαγραφὲς τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου!].
Ἡ σημασία τῆς Συνόδου αὐτῆς ἔγκειται στό μήνυμα τό ὁποῖο θά ἐκφράσει. Ἕνα μήνυμα, τόσο μέσα ἀπό τό λόγο ὅσο καί μέσα ἀπό τήν εἰκόνα, ἑνότητας ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν σέ καιρούς μάλιστα ὅπου ἡ διάσπαση τείνει νά γίνει τρόπος ζωῆς.
[2η παραπλάνηση-ψέμα: Τὸ μήνυμα τῆς Συνόδου, δὲν θὰ εἶναι μήνυμα «ὅλων τῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν», διότι οἱ Οἰκουμενιστὲς διοργανωτὲς τῆς Συνόδου ἔχουν ἀποκλείσει τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων. Καί, ἀκόμα χειρότερα, ἔχουν ἀποκλείσει καὶ ἐκ τῶν παρόντων Ἐπισκόπων τὴν διαφωνία, ἀφοῦ θὰ ὑπάρχει μία ψῆφος γιὰ κάθε Ἐκκλησία καὶ ἄρα οἱ διαφωνίες (π.χ. δέκα ἢ καὶ περισσότεροι Ἐπίσκοποι μιᾶς, δύο ἢ πέντε τοπικῶν Ἐκκλησιῶν) γιὰ τυχὸν κακόδοξες ἀποφάσεις ποὺ θὰ ψηφιστοῦν στὴν Σύνοδο, δὲν θὰ ληφθοῦν ὑπόψιν!].
Ἐπιπλέον, ἡ λειτουργία ἐν Συνόδῳ ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας θά δώσει τή δυνατότητα στίς ἴδιες τίς Ἐκκλησίες μέσα ἀπό μία διαδικασία διαλόγου νά συνειδητοποιήσουν καλύτερα καί οὐσιαστικώτερα τά ὑφιστάμενα διορθόδοξα καί διεκκλησιαστικά προβλήματα, νά ἐνσκύψουν πάνω σέ αὐτά καί εἰ δυνατόν νά ὁδηγηθοῦν στήν ἐπίλυσή τους.
Αὐτό διαφαίνεται καί μέσα ἀπό τά κείμενα τά ὁποῖα καλεῖται ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος νά ἐπεξεργασθεῖ, ἔστω καί ἄν ἐκ πρώτης ὄψεως αὐτά δέν ἀποτυπώνουν καί δέν καταγράφουν κάποια συγκεκριμένη προβληματική.
Aντ. Ελευθεριάδης: Μετά τήν ἀπόφαση τοῦ καθορισμοῦ τῆς ἡμερομηνίας σύγκλησης τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου ἐμφανίσθηκαν ἔντονες «φωνές», οἱ ὁποῖες ἐκφράζουν συνοδοφοβικές ἀντιλήψεις καί θέσεις. Κατά τήν γνώμη σας εἶναι δυνατόν «οἱ φωνές» αὐτές νά ἀποτρέψουν τήν πραγματοποίηση τῆς Συνόδου;
Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Ἀπό μία πρώτη θεώρηση ὅλων αὐτῶν τῶν ἀντιδράσεων καθίσταται ἀκατανόητο ὡς γεγονός, ὀρθόδοξοι πιστοί καί κληρικοί κυρίως Ἐπίσκοποι, νά ἀντιδροῦν στήν πραγματοποίηση μιᾶς Συνόδου, μάλιστα ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅταν γιά τήν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἡ συνοδικότητα εἶναι στοιχεῖο τῆς ἐκκλησιολογικῆς της ταυτότητας. Χαρακτηριστική εἶναι ἡ θέση τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὅτι «ὄνομα Ἐκκλησίας συνόδου ἐστί καί συμφωνίας».
[3η παραπλάνηση-διαστροφή:  «Ἡ συνοδικότητα εἶναι στοιχεῖο τῆς ἐκκλησιολογικῆς της ταυτότητας», ναί· ὄχι ὅμως καὶ ἡ ἀθέτηση τῆς συνοδικότητας, ἡ καρικατούρα τῆς συνοδικότητας, ὅπως συμβαίνει μὲ αὐτὴ τὴν Σύνοδο ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τοῦ Φαναρίου. «Ὄνομα Ἐκκλησίας συνόδου ἐστί καί συμφωνίας», ναί· ἀλλὰ συμφωνίας μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, μὲ τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, κι ὄχι καταρράκωση αὐτῆς τῆς Ἀληθείας, ὅπως ἤδη ἔχει γίνει μὲ τὶς Προσυνοδικὲς ἀποφάσεις ποὺ ἔχουν ψηφίσει οἱ Οἰκουμενιστὲς ποὺ «ἐπιμελοῦνται αὐτὴν τὴν Σύνοδο, ἐν οἷς καὶ ὁ Μεσσηνίας! Ἡ αὐτοσυνειδησία καὶ ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς τῶν Εὐαγγελίων κι ὄχι οἱ κακοδοξίες καὶ οἱ δολιότητες τῶν Οἰκουμενιστῶν].
Δεύτερον, εἶναι ἀπορίας ἄξιον, τό φοβικό σύνδρομο, ἔτσι ὅπως παρουσιάζεται ἀπό ὁρισμένους ἀκραίους συντηρητικούς κύκλους, γι᾿ αὐτό καθεαυτό τό γεγονός τῆς συγκλήσεως, πού προσπαθοῦν προκαταβολικά νά τό παρουσιάσουν ὡς γεγονός ἀλλοίωσης τῆς συνοδικότητος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί ἐπεμβαίνουν δῆθεν προληπτικά, ἀναδεικνόντας περισσότερο τήν ληστρικότητα ἀπό τήν κανονικότητα.
[4η παραπλάνηση: Ἡ ἀλλοίωση τῆς Συνοδικότητας εἶναι δεδομένη καὶ ἀποδεδειγμένη ἀπὸ πολλοὺς Ἐπισκόπους, θεολόγους καὶ τελευταῖα ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Τσελεγγίδη, τοῦ ὁποίου τὰ ἐπιχειρήματα δὲν τόλμησε νὰ ἀντικρούσει ὁ Μεσσηνίας, καὶ γι’ αὐτὸ κατέφυγε στὴν συνέντευξη αὐτή· γνώριζε ὅτι συνεντευξιαζόμενος μὲ τὸν ἐν λόγῳ δημοσιογράφο παίζει σὲ «δικό του γήπεδο»! Ὅσο γιὰ τὴν ληστρικότητα, ἔχει κατὰ τὸ ἥμισυ διαπραχθεῖ καὶ καταδειχθεῖ μὲ τὶς μεθοδεύσεις ἀποκλεισμοῦ ἐκφράσεως τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν μελῶν τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν].
Καί τρίτον, πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐθελοτυφλοῦμε μπροστά στή σπουδαιότητα καί τήν ἀναγκαιότητα αὐτοῦ καθεαυτοῦ τοῦ συνοδικοῦ γεγονότος, ἀφοῦ καί μόνον ὡς διαδικασία, πέραν ὅλων τῶν ἄλλων θετικῶν ἀποτελεσμάτων, θά ὁδηγήσει σέ μία διαλογική ὅπου θά ἐκφρασθεῖ ἡ διαλεκτική σχέση κοινωνίας τῶν Ἐπισκόπων ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἐπίσης στοιχεῖο τῆς ἴδιας τῆς συνοδικῆς ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Μία ἀποτροπή σύγκλησης τῆς Συνόδου τήν θεωρῶ ἀδύνατη καί ἀνιστόρητη καί ξένη πρός τήν Ὀρθοδοξία.
[5η παραπλάνηση-διαστροφή: «Ἐθελοτυφλεῖ» δολίως, ὅποιος τὶς ἤδη εἰλημμένες ἀποφάσεις τὶς ὀνομάζει «συνοδικὸ γεγονός»! Καὶ ἄλλοι θεσμοὶ καὶ ὁμάδες συγκεντρώνονται συνοδικά, ἀλλὰ ἐν τῷ ψεύδει. Σύνοδος εἶναι, κατὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, «ου το απλώς συνάγεσθαι ιεράρχας τε και ιερείς, καν πολλοί ώσιν. Κρείσσων γαρ εις ποιων το θέλημα του Κυρίου, η μύριοι παραβαίνοντες, αλλά το εν ονόματι Κυρίου, εν τη ειρήνη και φυλακή των κανόνων». Ὡς πρὸς τὴν ἀποτροπὴ ἤ ὄχι τῆς Συνόδου, ὑπάρχει καὶ Θεός, τὴν βούληση τοῦ Ὁποίου δὲν γνωρίζουμε].

 
Aντ. Ελευθεριάδης: Ἐν τούτοις ὅμως ὑπάρχουν ἀντιδράσεις, οἱ ὁποῖες προέρχονται φαινομενικά κυρίως ἀπό τόν ἐκκλησιαστικό κόσμο, ὡς πρός τή σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, πῶς τίς κρίνετε;
Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Θά χαρακτήριζα τίς παροῦσες ἀντιδράσεις ὡς μία μορφή ἐνδοορθόδοξου καί ἐνδοεκκλησιαστικοῦ «ψυχροῦ πολέμου» μεταξύ ἑνός ἰδεολογικοποιημένου τρόπου ζωῆς ἀνατολικοῦ τύπου καί ἑνός φοβικοῦ συνδρόμου πρός ἕνα δυτικό μοντέλο ζωῆς˙ τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι κάποιες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, προερχόμενες κυρίως ἐκ τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, θεωροῦν ὡς ἀπορριπτέα κάθε μορφή «φιλελεύθερου» μοντέλου, πού ἐφαρμόζεται στή Δύση καί στηρίζεται ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Κοινότητα, ἤ κάθε τι τό ὁποῖο μπορεῖ νά προέρχεται ἀπό τή Δύση.
Μία βαθύτερη ὅμως καί οὐσιαστικότερη προσέγγιση τῶν διορθωτικῶν παρεμβάσεων πού κατέθεσαν οἱ παραπάνω Ἐκκλησίες, σέ συγκεκριμένα κείμενα τῆς Συνόδου (σχέσεις μέ τόν λοιπό χριστιανικό κόσμο, ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας στόν σύγχρονο κόσμο, κωλύμματα γάμου), τίς ὁποῖες ἐπαναλαμβάνουν mo ta mo καί οἱ ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες ἐκκλησιαστικοί κύκλοι, ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ φόβοι τους γιά τόν ἐπερχόμενο δυτικό τρόπο ζωῆς καί νοοτροπίας θά τύχουν τῆς συνοδικῆς κατοχυρώσεως ἐνῷ ἡ ἴδια ἡ Σύνοδος, κατά τή γνώμη τους, θά ἔπρεπε μέ τίς ἀποφάσεις της νά ἀποτελέσει τό μέσον ἐκεῖνο μέ τό ὁποῖο θά δημιουργηθεῖ τό ἀνάχωμα πρός κάθε μορφή φιλελεύθερου προτύπου ζωῆς, τό ὁποῖο ὑποδεικνύεται ἀπό τή Διεθνῆ Κοινότητα καί τό ὁποῖο ἐφαρμόζεται στόν δυτικό κόσμο.
Μέ βάση αὐτή τήν προσέγγιση νομίζω ὅτι θά μπορούσαμε νά δικαιολογήσουμε ἄριστα τήν ὅλη προσπάθεια τοὐλάχιστον «ἀμαύρωσης» τοῦ ἔργου τῆς Συνόδου, γιά νά μήν πῶ ἀκύρωσης αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς πραγματοποίησής της ἀπό κύκλους συντηρητικούς, μέσα ἀπό τόν κάθε μορφῆς τύπο, ἠλεκτρονικό καί ἔντυπο, καί μέσα ἀπό κάθε ὀργανωμένη ἐπιχείρηση ἀπειλῶν καί ἄλλων ἐνεργειῶν. Ὅμως, μία τοιούτου εἴδους θεώρηση τοῦ ἔργου τῆς Συνόδου, ὑπὸ τῶν ἐνισταμένων, εἶναι ὄχι μόνο ἀνέρειστος ἀλλά καί προσβλητικός γιά ὅλες τίς ἄλλες Ἐκκλησίες καί κυρίως τῶν Ἐπισκόπων τους, οἱ ὁποῖοι βλέπουν συνετότερα καί πιό ἤρεμα τήν ὅλη πορεία πρός τή Σύνοδο.
Τό ἐπικίνδυνο καί λίαν ὀξύμωρο εἶναι, ὅτι συνειδητά ἤ ἀσυνείδητα, οἱ ἀντιδροῦσες ὁμάδες σ᾿ αὐτόν τόν δῆθεν ἐκδυτικισμό τῆς Ὀρθοδοξίας υἱοθετοῦν τρόπους καί ἐκφράσεις θεολογικῆς τεκμηριώσεως, τούς ὁποίους ἀντλοῦν ἀπό δυτικές ἀντιλήψεις καί διδασκαλίες θεολογικές καί ἐπίσης ἀπολαμβάνουν τῆς στηρίξεως, ἐξαιτίας τῆς συντηρητικῆς τους νοοτροπίας, καί ἀπό ἀκραῖες πολιτικές παρατάξεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐμφυλοχωρήσει στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο καί ἐκφράζονται ἀπό συγκεκριμένα πρόσωπα.
[6η παραπλάνηση-διαστροφή: Ἡ Ἐκκλησία εἴμαστε ἐμεῖς, οἱ Ἐπίσκοποι Οἰκουμενιστές, μᾶς λέει ὁ Μεσσηνίας· ἀσχέτως ἂν αἱρετίζουμε· ἀσχέτως ἂν διδάσκουμε κακόδοξες θέσεις περὶ διηρημένης Ἐκκλησίας· ἀσχέτως ἂν προΐσταταται τῆς Οἰκουμενιστικῆς μας φατρίας ὁ σύγχρονος Μεγάλος αἱρετικὸς τῆς Ἐκκλησίας μητροπολίτης Περγάμου κ. Ζηζιούλας· ἀσχέτως δηλαδή, ἂν ἀμαυρώνουμε τὴν Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια, βαδίζοντες χωρὶς τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Καὶ ἄρα, τὶς ὁμάδες τῶν πιστῶν ποὺ ἐκφράζουν τὴν διαχρονικὴ Ὀρθόδοξη Παράδοση, τὶς συκοφαντεῖ ὁ κατ’ ἐξοχὴν δυτικότροπος καὶ παποσπουδαγμένος μητροπολίτης Μεσσηνίας, ὅτι ἔχουν «φοβικὸ σύνδρομο καὶ ἀκολουθοῦν δυτικό μοντέλο ζωῆς»! Ἀλλὰ τὰ λέει αὐτὰ καὶ διότι βρίσκει καὶ πάτημα στὴν ἀφωνία τῶν συμβιβασμένων Μητροπολιτῶν. Ἐξ ἄλλου, λέει, ἐμᾶς ὑποστηρίζουν οἱ Ἐπίσκοποι ποὺ βλέπουν «συνετότερα καὶ πιὸ ἤρεμα» τὰ πράγματα ἀπὸ ὅ,τι τὰ βλέπουν οἱ φανατικοὶ πιστοί].
Aντ. Ελευθεριάδης: Αὐτό τό ὁποῖο ἐπισημαίνετε εἶναι πάρα πολύ σημαντικό, μπορεῖτε νά γίνετε πιό συγκεκριμένος;
Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Αὐτό τό ὁποῖο ἐπιδιώκεται ἀπό τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης εἶναι ἡ ἐπιβολή μιᾶς Ὀρθοδοξίας ἑνός ἰδεολογικοῦ μορφώματος μέ ἐπικάλυμμα θεολογικῆς κατοχύρωσης, τό ὁποῖο μπορεῖ νά συντηρηθεῖ καί συγχρόνως νά ἐκφράσει ἕνα μοντέλο ζωῆς μέ θρησκοληπτικές ἀντιλήψεις καί κοινωνικές προεκτάσεις. Τί συνεπάγεται αὐτό; Ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα ἀπό τήν υἱοθέτηση μιᾶς ἀντίληψης θρησκοληπτικοῦ συντηρητισμοῦ μετατρέπεται ἀπό Ἐκκλησία σέ σέκτα, ὁμάδα ἰδεολογική, τά δέ μέλη τῆς Ἐκκλησίας δέν κατανοοῦνται ὡς πιστοί ἀλλά ὡς ὁπαδοί.
Τό δεύτερο στοιχεῖο  εἶναι ἡ ἀρχή, ὅτι κάθε τι τό δυτικό καί νέο εἶναι ἀπορριπτέο, ἐπειδή θεωροῦν ὅτι ἀλλοιώνει τό μοντέλο τοῦ χριστιανοῦ καί μάλιστα τοῦ Ὀρθόδοξου, ὁ ὁποῖος εἶναι κατ’ αὐτούς «ὁ περιούσιος λαός τοῦ Θεοῦ», «τό νέον ἔθνος», «ὁ ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ» ἐνῷ ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοί, οἱ Δυτικοί, ἐξ αἰτίας τῆς θρησκευτικῆς τους διαφοροποίησης δέν ἔχουν θέση στό γεγονός τῆς σωτηρίας καί ἄρα εἶναι ἀπόβλητοι καί καταδικαστέοι. Μέ αὐτόν τόν ἀντιδυτικό τύπο ἐκκλησιαστικότητας τονίζεται μία μορφή ἰδεολογικοῦ μοντέλου καί θρησκοληπτικῆς «ἀποκλειστικό-τητος» τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς ἰδεολογήματος καί ὄχι ὡς τρόπου ζωῆς, ἐνῷ συγχρόνως καί ἀποκλειστικά κατανοεῖται ὡς παραδοσιαρχικός μόνο ὁ ἀνατολικός τρόπος ζωῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ὁ μοναδικός πού δίνει νόημα σέ αὐτή τή ζωή καί στή μέλλουσα. Κάθε τι τό ἀνατολικό εἶναι σωτήριο, κάθε τι τό δυτικό εἶναι ἁμαρτωλό καί ἀπορριπτέο ἤ καί καταραμένο.
[7η παραπλάνηση-διαστροφή: Αὐτὸ τὸ σημεῖο τῆς συνεντεύξεως ἀποτελεῖ τὸν ὁρισμὸ τῆς τρικυμίας ἐν κρανίῳ, τῆς διαστροφῆς καὶ τοῦ ψεύδους. Ἀποδίδει ἀνεύθυνα καὶ ἀνώνυμα κατηγορίες, ποὺ τελικὰ τὶς συγκεκριμενοποιεῖ στοὺς ἀντιμαχόμενους τοὺς ἡγετικοὺς ἐγκεφάλους τῶν Οἰκουμενιστῶν στοὺς ὁποίους ἀνήκει, αὐτοὺς ποὺ ὑπηρετοῦν τὸ ἔκτρωμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἰσχυρίζεται, λοιπόν, ἀσυστόλως καὶ παραπλανῶν ὅτι, γι’ αὐτούς ποὺ ἀντιδροῦν, «κάθε τι τό δυτικό καί νέο εἶναι ἀπορριπτέο, ἐπειδή θεωροῦν ὅτι ἀλλοιώνει τό μοντέλο τοῦ χριστιανοῦ καί μάλιστα τοῦ Ὀρθόδοξου… Ἡ θρησκοληπτικῆς «ἀποκλειστικότητος» τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς ἰδεολογήματος καί ὄχι ὡς τρόπου ζωῆς… Οἱ Δυτικοί, ἐξ αἰτίας τῆς θρησκευτικῆς τους διαφοροποίησης δέν ἔχουν θέση στό γεγονός τῆς σωτηρίας καί ἄρα εἶναι ἀπόβλητοι καί καταδικαστέοι»!!! Νά, λοιπόν, ἡ «νέα Ἐκκλησία» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ αἵρεση –κατὰ τὸν Ἐπίσκοπο Χρυσόστομο, τὸν ἀθεολόγητο καὶ ἀδιάβαστο καθηγητὴ Πανεπιστημίου καὶ κ. Σαββᾶτο, δὲν εἶναι ἀπορριπτέα, ἀποτελεῖ ἁπλὰ μιὰ διαφοροποίηση. Ὅλοι ἔχουν θέση στὸ γεγονὸς τῆς σωτηρίας, κι ἂς μὴ μετανοοῦν γιὰ τὶς πλάνες τους! Καὶ οἱ Ποιμένες, ἀλλὰ καὶ οἱ πιστοί, ποὺ ἐνδιαφέρονται πραγματικὰ γιὰ τὴν ἔνταξη στὴν μοναδικὴ Ἐκκλησία τῶν αἱρετικῶν, ὥστε νὰ σωθοῦν, εἶμαι συντηρητικοὶ καὶ θρησκόληπτοι, μανιχαϊστές].
Αὐτή ἡ ἀντίληψη προσπαθεῖ νά ἐπιβληθεῖ ἀπό τήν παροῦσα ἀντιδρῶσα κατάσταση, ἡ ὁποία τείνει νά δημιουργηθεῖ, μέ ἀκμή τοῦ ὅλου ζητήματος γιά τή σύγκληση τῆς Συνόδου, μία κατάσταση μανιχαϊστικά διχαστική καί πολωτική, στήν ὁποία παρασκηνιακά φαίνεται ὅτι ὑποκινεῖται ἀπό τό «γνωστό» ἐκκλησιαστικοπολιτικό «δίδυμο», τό ὁποῖο τόσο πολιτικά, ὅσο καί ἐκκλησιαστικά μεταχειρίζεται τρόπους καί μεθόδους πρός ἀπόκτηση πρωτείων ἐξουσίας καί ἡγεσίας στούς ἀντίστοιχους χώρους καί δημιουργία ζωνῶν ἐπιρροῆς ἀναλόγως.
[8η παραπλάνηση-διαστροφή-ἀντιστροφή: Οἱ Οἰκουμενιστές, ποὺ ἔχουν γίνει ἕνα σῶμα μὲ τοὺς Νεοταξίτες καὶ τοὺς Μασώνους, κατηγοροῦν ὅσους μένουν πιστοὶ στὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση ὅτι «ὑποκινοῦνται ἀπό τό «γνωστό» ἐκκλησιαστικοπολιτικό «δίδυμο»!].
Aντ. Ελευθεριάδης: Θά μπορούσατε νά δώσετε μερικά παραδείγματα ἀπό τά ὁποῖα νά ἐπιβεβαιώνονται ὅλα αὐτά τά ὁποῖα ἀναφέρατε;
Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Παράδειγμα πρῶτο.
Ἐνῶ τό γεγονός τῶν μικτῶν γάμων γιά ὁρισμένες Ἐκκλησίες εἶναι μιά πραγματικότητα, δέν μπορεῖ νά ἑρμηνευθεῖ διαφορετικά ἡ μανική καί ἔντονη ἀντίδραση νά μήν κατοχυρωθεῖ στό ἀντίστοιχο συνοδικό κείμενο, ὡς δυνατότητα ἡ κατ᾿ οἰκονομία τέλεση μικτῶν γάμων, ὅταν γιά πολλές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες εἶναι ὄχι μόνο ἀπαίτηση ἀλλά ἀναγκαιότητα πού ἀπηχεῖται στήν καθημερινή πρακτική τους. Ὁ φόβος τῶν Ἐκκλησιῶν πού ἀντιδροῦν σ᾿ αὐτούς τούς μικτούς γάμους μέ ἑτερόδοξους, ὑποκρύπτει κυρίως τό φοβικό σύνδρομο τῆς δῆθεν ἀλλοίωσης μιᾶς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς οἰκογένειας ὡς προτύπου, ὅμως ξεχνοῦν ὅτι μέ μιά τέτοιου εἴδους ξενοφοβική ποιμαντική καί μέ ἀποκλεισμούς, δέν θεραπεύεται τό ὅλο ζήτημα. Ἐπιπλέον, δέν εἶναι δυνατόν μία μεμονωμένη περιπτωσιολογική ἀντίληψη περί μικτῶν γάμων νά δεσμεύει τήν ἀπόφαση μιᾶς Πανορθόδοξης Συνόδου, ἡ ὁποία καλεῖται ὡς σῶμα Πανορθόδοξο νά ἐπιλύσει προβλήματα ὑπαρκτά ποιμαντικά, τά ὁποῖα δέν ἀφοροῦν τόν χῶρο τῆς πίστεως. Οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου πρέπει νά εἶναι χρηστικές γιά ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καί νά ἐκφράζουν τήν ὁλότητα καί ὄχι τή μερικότητα τοῦ ποιμνίου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μιά Σύνοδος ἐπίσης, δέν μπορεῖ νά ἀποφασίζει ὑπό τήν «ἀπειλή» φοβικῶν συνδρόμων. Ἡ κατ᾿ οἰκονομίαν τέλεση μικτῶν γάμων εἶναι ἡ χρυσή τομή πρός ἐπίλυση ὑπαρκτῶν προβλημάτων γιά κάποιες Ἐκκλησίες ἀλλά καί ἡ δυνατότητα τήρησης τοῦ κανόνα τῆς ἀκριβείας γιά τίς ἄλλες Ἐκκλησίες πού τό ἐπιθυμοῦν.
[9η παραπλάνηση – διαστροφή – ἀντιστροφή: Ὅσα ἐξωφρενικά, φοβερὰ καὶ ἀντορθόδοξα λέγει ἐδῶ, ἀποτελοῦν κατάλυση ὁλόκληρης τῆς ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως, καὶ φυσικὰ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου· σημαίνουν προσαρμογὴ τοῦ Εὐαγγελίου πρὸς τὸν κόσμο κι ὄχι τοῦ κόσμου πρὸς τὸ Εὐαγγέλιο! Ὁ ἀθεόφοβος Δεσπότης θέλει νὰ μεταβάλλει τὴν Οἰκονομία σὲ Ἀκρίβεια, νὰ κάνει ἀποδεκτὴ τὴν ἐκκλησιαστικότητα τῶν Μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν, διὸ καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι «οἱ μεικτοὶ γάμοι δὲν ἀφοροῦν τὸν χῶρο τῆς πίστεως. Οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου πρέπει νά εἶναι χρηστικές γιά ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καί νά ἐκφράζουν τήν ὁλότητα καί ὄχι τή μερικότητα»!
Ἀλλὰ ἡ ὀδύνη -ἐδῶ- προκύπτει, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν κακοδοξιῶν τοῦ συγκεκριμένου ψευδεπισκόπου (αὐτὸ ἦταν ἀναμενόμενο), ἀλλὰ ἀπὸ τὴν συνειδητοποίηση τοῦ γεγονότος (ἄλλη μιὰ φορὰ καὶ περισσότερα ἐπίσημα) ὅτι, ὅσοι θεωροῦνται ἀκόμα Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καὶ ὀρθόδοξες Ἀδελφότητες, κοινωνοῦν, μνημονεύουν καὶ συνεργάζονται μὲ Ἐπίσκοπο τοιοῦτον].
Ἕνα δεύτερο παράδειγμα εἶναι οἱ ἀντιδράσεις, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐμφανισθεῖ μέ ἀφορμή τό κείμενο γιά τίς σχέσεις τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέ τόν λοιπό χριστιανικό κόσμο. Τά προβαλλόμενα ὡς ἀντεπιχειρήματα πρός τό κείμενο αὐτό ἐκφράζουν ἀπόλυτα μιά ἰδεολογικοποιημένη ἀντίληψη Ὀρθοδοξίας. Μία ἔννοια περί Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία κλείνεται καί περιορίζεται στόν ἑαυτό της καί ἡ ὁποία δέν διαλέγεται μέ κανέναν ἄλλον πού εἶναι ἐκτός αὐτῆς, ἐνῷ ἐπιδιώκεται νά ἀποτυπωθεῖ μία ἀντίληψη ἐκκλησιακῆς ἀποκλειστικότητας, τήν ὁποία μπορεῖ νά ἐκφράσει μέσα στόν κόσμο μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐνῷ ὅλες οἱ ἄλλες χριστιανικές ὁμολογίες δέν μποροῦν νά διεκδικοῦν τόν ἐκκλησιακό τους χαρακτῆρα καί δέν μποροῦν νά διαλέγονται μέ τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ὅταν στοιχεῖο τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων, εἶναι ὁ διάλογος μέ κάθε ἕναν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐκτός αὐτῆς. Πρωτεύουσα θέση σ᾿ αὐτή τή διαδικασία ἔχει ἡ ὑπονόμευση τοῦ διαλόγου μέ τή Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία, τήν ὁποία θεωροῦν ὄχι μόνο τόν ἰσχυρό ἐκπρόσωπο τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, ἀλλά καί τόν μόνο ἐπίσημο καί σοβαρό συνομιλητή μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, γι᾿ αὐτό καί προσπαθοῦν νά δαιμονοποιήσουν αὐτή τή σχέση καί κυρίως τά πρόσωπα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τοῦ Πάπα !!!
[10η παραπλάνηση-διαστροφή-ἀντιστροφή: Ξεδιάντροπα ἐπαναλαμβάνει τὰ περὶ ἐκκλησιαστικότητας καὶ τῶν αἱρετικῶν, σύμφωνα μὲ τὶς κακοδοξίες περὶ «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν» καὶ «βαπτισματικῆς θεολογίας», παρότι αὐτὲς τὶς κακοδοξίες τὶς ἔχουν συντρίψει οἱ Πατερικὲς θέσεις ποὺ κατὰ καιροὺς ἔχουν παρουσιάσει Ὀρθόδοξοι θεολόγοι καὶ κληρικοί. Ἀλλ΄ «ὁ παράνομος Ἰούδας, οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι»!].
Καταλαβαίνετε ὕστερα ἀπό αὐτά γιατί ὑπάρχει τόση ἔντονη ἀντίδραση γιά τό συγκεκριμένο κείμενο, μέχρι τοῦ σημείου νά ὑποδεικνύεται καί ἡ ὁλοκληρωτική ἀπόρριψή του.
Καί ἐρχόμαστε στό τρίτο κείμενο, ὅπου ἡ Ἐκκλησία διαλέγεται μέ τόν κόσμο στή βάση τῶν διαφόρων κοινωνικῶν ζητημάτων καί κοινωνιολογικῶν θεμάτων. Κατ᾿ ἀρχήν ἡ πρόταση ἀλλαγῆς τοῦ ὅρου πρόσωπο καί ἡ ἀντικατάστασή του μέ τόν ὅρο ἄνθρωπος, δέν ἐξυπηρετεῖ μόνο τήν ὑπάρχουσα μεταφραστική δυσκολία ἀπόδοσης τοῦ ὅρου στή σλαβική γλῶσσα, ἀλλά κυρίως ἀποδυναμώνει αὐτό τό ὁποῖο ἐκφράζει ἡ ἴδια ἡ ἔννοια πρόσωπο καί πού εἶναι ἡ κοινωνία μέ κάθε τι τό διαφορετικό. Τό ἰδεολόγημα λοιπόν πού ὑποκρύπτεται κάτω ἀπό αὐτήν τήν ἀντικατάσταση, σημαίνει, ὅτι δέν μποροῦμε νά διαλεγόμεθα μέ κάθε τι πού εἶναι διαφορετικό ἀπό μᾶς καί ἔξω ἀπό μᾶς ἐνῷ συγχρόνως μέσα ἀπό αὐτή τήν ἀπομάκρυνση–διαφοροποίηση–ἀδιαφορία πρός τό διαφορετικό, ἐπιβεβαιώνουμε τήν ἀποκλειστικότητα καί τήν μοναδικότητα τῆς ἀξίας τοῦ δικοῦ μας ἀνθρωποειδώλου. Σέ μία τέτοια προοπτική ὁ σεβασμός πρός τήν ἑτερότητα εἶναι ἀνύπαρκτος καί ἀποδεικνύεται ἡ ὑπεροχικότητα τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων, τῶν διαφορετικῶν, ἔστω καί ἄν εἶναι Χριστιανοί ἤ καί ἑτερόθρησκοι. Τήν ἴδια σκοπιμότητα ἐξυπηρετοῦν καί οἱ ἄλλες ἐπιμέρους διορθώσεις περί ἀξίας ἤ ἱερότητας τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας !!!
[11η παραπλάνηση-διαστροφή: Ὥστε, ὅποιος παρουσιάζει τὴν θεολογία τῶν Πατέρων ἐναντίον τῶν κακοδοξιῶν τῶν Οἰκουμενιστῶν, δὲν δείχνει –γιὰ τὸν κ. Χρυσόστομο Σαββᾶτο– σεβασμὸ στὴν Ζηζιούλια «ἑτερότητα» τῶν αἱρετικῶν. Ὅποιος παρουσιάζει τὴν «ὑπεροχικότητα» τῆς ὀρθόδοξης Ἀλήθειας ἔναντι τῆς διαφορετικότητας τῶν αἱρετικῶν, εἶναι ἀσεβὴς κατὰ τὸν «εὐσεβῆ» ἀκόλουθο τῶν δαιμονικῶν κακοδοξιῶν τῆς φατρίας τῶν Οἰκουμενιστῶν κ. Σαββᾶτο. Οὐδεμία ἀπάντηση θεολογικὴ στὴν Ὀρθόδοξη θεώρηση ποὺ παρουσίασε ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος! Μόνο λογικοκρατούμενες ἐξυπνάδες, μακρὰν τῆς ἁγιοπνευματικῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως].
Ἀντιλαμβάνεσθε λοιπόν ὅτι μιά τέτοια υἱοθέτηση ἀπό μέρους τῆς Συνόδου ἑνός μοντέλου δηλαδή κοινωνίας ὑπό τόν μανδύα μάλιστα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ λόγου, πού ὁδηγεῖ σέ ἀποκλεισμούς καί ἀπολυτότητες, σέ τι ἀδιέξοδα ὁδηγεῖ καί τί «ρατσιστικές» ἀντιλήψεις στηρίζει, γιά νά μήν ἀναφερθῶ σέ προτάσεις περί ἀποκλειστικῆς σωτηρίας «ἐν Χριστῷ» μόνον συγκεκριμένων λαῶν καί ἐθνῶν ἤ περί γένους χριστιανῶν ἤ ἀκόμη καί περί τῆς ἐπευλογήσεως ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν πολέμων ἀπό μέρους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἤ τέλος τῆς ἐφαρμογῆς βίας κάθε μορφῆς ἀλλά καί σέ συγκεκριμένες μορφές κοινωνικῶν ἤ θρησκευτικῶν μειονοτήτων, προτάσεις οἱ ὁποῖες κατετέθησαν ἀπό Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί οἱ ὁποῖες εὐτυχῶς δέν υἱοθετήθηκαν ὁμόφωνα στό στάδιο ἐπεξεργασίας τῶν κειμένων. Μπορεῖ ἡ Σύνοδος νά υἱοθετήσει τέτοιου εἴδους ναζιστικές πρακτικές μέ ἀποχρώσεις ὀρθοδόξου χριστιανικῆς ἠθικῆς τῆς «ἀρίας φυλῆς», ἤ τέτοιου εἴδους ἀποκλεισμούς ὅταν ὁ Χριστός τονίζει, ὅτι «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»;
[12η παραπλάνηση-διαστροφή: Ἀλήθεια, τί λέγει καὶ σὲ ποιούς ἀπευθύνεται ὁ ἄνθρωπος; Ποιά θεολογία ἢ μᾶλλον ποιές σκοπιμότητες ὑπηρετεῖ; ].
Aντ. Ελευθεριάδης: Τί συνεπάγεται λοιπόν μιά τέτοιου εἴδους ἀντιδυτικοῦ τύπου ἀντίδραση καί ἡ τάση ἐπιβολῆς μιᾶς ἀνατολικῆς παραδοσιαρχίας;
Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Ἡ ἀρχή ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται, ὅτι κάθε τι τό δυτικό εἶναι καί ἁμαρτωλό, εἶναι αὐτό πού διαφαίνεται μέσα ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἀντιδράσεις (ἄρνηση ἀποδοχῆς μικτῶν γάμων, ἀντιοικουμενιστικές παρεμβολές καί παραφωνίες, ἀντιλήψεις μεσσιανικοῦ τύπου περί τοῦ ρόλου τῶν ὀρθοδόξων στόν κόσμο), οἱ ὁποῖες συνεπάγονται καί τίς ἀντίστοιχες δηλώσεις τοῦ τύπου «ἔξω ἀπό τήν Εὐρώπη», «ἀποκομένοι ἀπό τή Δύση», «ἀπόρριψη κάθε μορφῆς διαλόγου μέ τίς ἄλλες Θρησκεῖες καί Ὁμολογίες». Τό μόνο δηλαδή πού θά πρέπει νά καλλιεργοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι, καί ἄρα ὡς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στούς πιστούς μας, θά πρέπει νά εἶναι μία θρησκοληπτική (δηλαδή μαγική) στανική καί στατική ἀντίληψη περί πίστεως, μία καλλιέργεια συνείδησης στό λαό μας, ὅτι εἶναι ὁ μόνος περιούσιος καί ἐκλεκτός λαός τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο θά χαρακτηρίζει μία πνευματική αὐτάρκεια καί ἐσωστρέφεια, καί συγχρόνως νά τοῦ τονίζουμε ὅτι ὅλα αὐτά θά τοῦ τά παράσχει μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τό πολιτικό καθεστώς, τό ὁποῖο τήν στηρίζει ἐνῷ ἀποκλειστικό καί μόνο μέλημα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ θά πρέπει νά εἶναι ἡ βιολογική του ἐπιβίωση «ὁ ἄρτος ὁ ἐπιούσιος» καί ἡ πνευματική καί ἐθνική του «καθαρότητα», ἐνῷ τήν ἐν γένει κοινωνική του καταξίωση θά τήν παραλαμβάνει ἀποκλειστικά καί μόνο ἀπό τούς πνευματικούς του καθοδηγητές, οἱ ὁποῖοι, ἔχοντας καί τήν ἀρωγή τῶν πολιτικῶν ἐξουσιῶν, θά μεριμνοῦν καί θά ἀγωνίζονται γιά τή σωτηρία τους. Ἐπιπλέον, ἡ καλλιέργεια μιᾶς φοβικῆς σχέσης μέ τό Θεό καί τούς ἐπί γῆς ἀντιπροσώπους Του ὁδηγεῖ σέ ἕνα αὐτοαποκλεισμό τῶν πιστῶν ἀπό τίς πνευματικές ἀναζητήσεις καί συγχρόνως τούς καλλιεργεῖ μιά ψευδαίσθηση αὐτάρκειας πνευματικῆς, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ καί σέ μία ἰδεολογική ἀπομόνωση καί ὑπεροχική καθαρότητας. Μιά τέτοιου εἴδους ἐσωστρεφής ἀντίληψη τῆς ζωῆς ὅμως, ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τόν ὑπεροχικό ρόλο τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν ἔναντι τῶν ὁποιωνδήποτε ἄλλων καί ἀκόμη ἐπιμαρτυρεῖ τήν ὑπεροχή τῆς κάθε πολιτικῆς ἡγεσίας, ἡ ὁποία στηρίζει αὐτήν τήν ἀντίληψη περί Ὀρθοδοξίας ἔναντι τῶν ὑπολοίπων. Φαίνεται λοιπόν αὐτό τό ὁποῖο χαρακτήρισα ὡς «ψυχρό πόλεμο» Ἀνατολῆς καί Δύσης σέ ἀναφορά πρός τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, δέν ἀπέχει πολύ ἀπό τήν πραγματικότητα, ἐάν λάβουμε ὑπ ὄψιν καί κάποιες ἄλλες ἐξελίξεις.
Παρουσιάζονται μέ τόν ἐκκλησιαστικό μανδύα ἐνῷ δέν ἀπέχουν πολύ ἀπό τόν πολιτικό τους χαρακτῆρα καί τίς ἐπιδιώξεις ὁρισμένων ἡγετῶν τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ὅπου τείνουν νά ἀναπολοῦν τήν δημιουργία ἡγετικοῦ παράγοντα στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ θεοκρατικές ἀντιλήψεις χριστιανικοῦ ἰδεώδους  μεσαιωνικοῦ τύπου καί καρλομάγνειας μεθόδου, ὁ ὁποῖος μέ τήν συνεργασία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας καί «σημαία» τόν ἀντιδυτικισμό τους προσπαθοῦν νά δημιουργήσουν ἕνα ἱδεολογικό καί πνευματικό ἀντιστάθμισμα πρός ἄλλες μορφές δημιουργίας ἀντίστοιχων θεοκρατικῶν ἡγεσιῶν, ὅπως γιά παράδειγμα τά θεοκρατικά ἰσλαμικά καθεστῶτα. Ἡ στάση τους ὅμως αὐτή μᾶλλον τό ἀντίθετο ἀποτέλεσμα προοιωνίζει, δηλαδή τήν διάσπαση καί τήν ἔνταση, ὄχι μόνο μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἀλλά καί στόν Χριστιανισμό καί στίς σχέσεις μέ ἄλλες Θρησκεῖες.
Τό ἀντιστάθμισμα σέ μία τέτοια διχαστική τάση δέν μπορεῖ νά εἶναι τό ἐκ διαμέτρου ἀντίθετο μόρφωμα «ἐκκλησιαστικό ἤ θρησκευτικό», ἀλλά ἡ συνεργασία τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν μέ ἄλλες Χριστιανικές Ἐκκλησίες, ὥστε νά καλλιεργηθεῖ τό πνεῦμα τῆς συνοχῆς καί τῆς ἑνότητας.
[13η παραπλάνηση-διαστροφή: Πραγματικά, ἡ ἀγανάκτηση κι ὁ ἀποτροπιασμὸς γιὰ τὴν διαστρέβλωση τῆς Ἀλήθειας  ἀπὸ τὸν ψευδεπίσκοπο Χρυσόστομο κορυφώνεται, καθὼς διαβάζει κανεὶς κι αὐτὸ τὸ τμῆμα τῆς συνέντευξης. Εἶναι μιὰ ἀποκάλυψη τοῦ οἰκουμενιστικοῦ ἐρέβους τῆς ψυχῆς του, μιᾶς διαστροφῆς καὶ συγχύσεως δολίας καὶ νηπιώδους! Κανείς, μὰ κανεὶς ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ κακολογεῖ δὲν πιστεύει αὐτὰ ποὺ λέει. Ὅμως τὰ λέει συνειδητά, ἄρα συκοφαντικά, σ’ ἕναν δημοσιογράφο ποὺ τὰ δέχεται ἀναντίρρητα καὶ ἄκριτα, δηλ. ὅμοιό του.  Δηλώνει: «Ἡ ἀρχή ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται (σ.σ.: ἀπὸ τοὺς ἐναντιούμενους φυσικὰ στὴν «πεφωτισμένη ἡγεσία καὶ δεσποτοκρατία» τῶν Οἰκουμενιστῶν), ὅτι κάθε τι τό δυτικό εἶναι καί ἁμαρτωλό, εἶναι αὐτό πού διαφαίνεται μέσα ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἀντιδράσεις (ἄρνηση ἀποδοχῆς μικτῶν γάμων, ἀντιοικουμενιστικές παρεμβολές καί παραφωνίες, ἀντιλήψεις μεσσιανικοῦ τύπου περί τοῦ ρόλου τῶν ὀρθοδόξων στόν κόσμο), οἱ ὁποῖες συνεπάγονται καί τίς ἀντίστοιχες δηλώσεις τοῦ τύπου… “ἀπόρριψη κάθε μορφῆς διαλόγου μέ τίς ἄλλες Θρησκεῖες καί Ὁμολογίες”». Προσπαθεῖ δηλ. νὰ παρασύρει, ὅποιους καταφέρει νὰ παρασύρει, καὶ νὰ πείσει τοὺς ἀναγνῶστες ὅτι, ὅσοι ἐναντιώνονται στὴν αἵρεση, ὅσοι ἐπιμένουν στὴν μοναδικότητα τῆς ὀρθοδοξίας, ὅσοι δὲν δέχονται τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα πρὸς τὴν Πανθρησκεία εἶναι σκοταδιστές. Νὰ τὸν χαίρονται οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, μὲ πρῶτο τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ, καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ποὺ παίρνουν τὶς εὐλογίες του καὶ συλλειτουργοῦν, καὶ κοινωνοῦν μαζί του!].
Πιστεύω λοιπόν, ὅτι ὁρισμένες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἐν ὄψει μάλιστα τῶν ἐξελίξεων τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν ὅλους τούς χριστιανούς καί ὄχι μόνον τούς Ὀρθοδόξους, θά πρέπει νά ἀπαγκιστρωθοῦν ἤ νά διαφοροποιηθοῦν ἀπό τίς ἰδεολογικές τους ἀγκυλώσεις, τούς μεσσιανικούς προσανατολισμούς καί τούς γεωγραφικούς ἀποκλεισμούς τους καί «ἐν ταπεινώσει καί ἐν μετανοίᾳ» νά ὁδηγηθοῦν μαζί μέ τίς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο προκειμένου νά ἐκφρασθοῦν συνοδικά, εὐχαριστιακά καί ἔμπρακτα γιά τήν ὠφέλεια ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν ἀλλά καί ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου, γιατί ὅπως φαίνεται οἱ σφαγές τῶν Χριστιανῶν δέν κάνουν διακρίσεις ὁμολογιακοῦ τύπου δυτικῆς ἤ ἀνατολικῆς νοοτροπίας. 

13 σχόλια:

  1. Παρ οτι δεν ειμαι αποτειχισμενος ουτε συμφωνω με τις γενικευσεις που καταφερονται γενικως και συνολικα εναντιον ολων των επισκοπων και Αδελφοτητων, ομως οφειλω να πω ΜΠΡΑΒΟ για τον σχολιασμο της συνεντευξης αυτης.

    Φιλουμενος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.pronews.gr/portal/20160331/culture/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7-%C2%AB%C2%BB%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82%C2%BB
    Ο Ελευθεριάδης αφιερώνει βιβλίο στον Βαρθολομαίο!!!

    Δεν περιμέναμε βέβαια και κάτι άλλο από τον Ελευθεριάδη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Αντώνιος Ελευθεριάδης υπήρξε πολέμιος του αείμνηστου Νικολάου Σωτηροπούλου και υποστηρικτής του κακόδοξου αρχιεπισκόπου Αυστραλίας. Δεν του απομένει παρά να πάει στην Αυστραλία και να πάρει συνέντευξη και από τον ομόφρονά του Στυλιανό.

      Διαγραφή
    2. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στον 11.32 πμ!!!!

      Διαγραφή
    3. Θα ήταν ενδιαφέρον να μαθαίναμε και ποιοι ψευδάδελφοι του Νικολάου Σωτηρόπουλου τον είχαν και αν τον έχουν φίλο τους ακόμα!...

      Διαγραφή
  3. Μεσσηνίας Χρυσόστομος
    Ἐπιπλέον, δέν εἶναι δυνατόν μία μεμονωμένη περιπτωσιολογική ἀντίληψη περί μικτῶν γάμων νά δεσμεύει τήν ἀπόφαση μιᾶς Πανορθόδοξης Συνόδου, ἡ ὁποία καλεῖται ὡς σῶμα Πανορθόδοξο νά ἐπιλύσει προβλήματα ὑπαρκτά ποιμαντικά, τά ὁποῖα δέν ἀφοροῦν τόν χῶρο τῆς πίστεως. Οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου πρέπει νά εἶναι χρηστικές γιά ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καί νά ἐκφράζουν τήν ὁλότητα καί ὄχι τή μερικότητα

    κχ
    Ο Μεσσηνίας Κακόστομος αποδεικνύεται πρωτεργάτης του ψεύδους, και της διαστροφής και της παραπλάνησης. Μας λέει ότι "δέν εἶναι δυνατόν μία μεμονωμένη περιπτωσιολογική ἀντίληψη περί μικτῶν γάμων νά δεσμεύει τήν ἀπόφαση μιᾶς Πανορθόδοξης Συνόδου". Και παρακάτω ότι, "οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου πρέπει νά ἐκφράζουν τήν ὁλότητα καί ὄχι τή μερικότητα".

    Τον ρωτάμε χωρίς να περιμένουμε απάντηση :
    Τί είναι οι μικτοί γάμοι και ποιους αφορούν ; Είναι μεμονωμένα "περιπτωσιολογικά" γεγονότα, που εκφράζουν την ολότητα ή συνιστούν την μερικότητα (σημ. όπως αυτή των ομοφυλοφίλων) ακραίων διεθνιστικών και πολτοποιητικών αντιλήψεων ; Δηλαδή, ιδεολογημάτων. Είναι αυτή, οι μικτοί γάμοι, η ολότητα και μερικότητα είναι οι γάμοι μεταξύ ανθρώπων του αυτού δόγματος, πίστης, θρησκείας και εκκλησίας ;

    Επομένως, ποιους θέλει να εκφράσει η ετοιμαζόμενη ληστρική πανορθόδοξη σύνοδος : Τους πιστούς στο δόγμα τους (πίστη, θρησκεία, εκκλησία) ή τους πιστούς στην ψευδεπίγραφη πίστη του ένας θεός για όλους και του όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον ένα θεό ; Ας το πάρουν είδηση οι ακινδύνως αντιοικουμενίζοντες, ότι μνημονεύοντας και συμπροσευχόμενοι με κάτι τέτοιους ψευδοεπίσκοπους και ψευδαδελφούς μαγαρίζουν τους πιστούς. Κυρίως, όμως, εμπαίζουν τον άγιο Θεό, του οποίου της εκ νεκρών Ανάσταση ζούμε και ζήσαμε προ τριημέρου.

    Χριστός Ἀνέστη
    Ἀληθῶς Ἀνέστη Χριστός
    και πεπτώκασι δαίμονες του οικουμενισμού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ταῦτα γράφομεν ὑμῖν, ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη

    http://kyprianoscy.blogspot.gr/2016/05/blog-post_33.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  5. ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ " ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ " ΤΟΥ ΘΕΟΥ
    http://mkka.blogspot.com/2016/05/blog-post_3.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Στη συνέντευξη αυτή φάνηκε το αληθινό πρόσωπο του Χρυσόστομου Σαββάτου και του Ελευθεριάδη!
    ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΙΣΤΟΣ3 Μαΐου 2016 - 6:21 μ.μ.

    Εμένα Κύριε Σημάτη περισσότερο από τα λεχθέντα από τον Μεσσηνίας, άλλωστε τα φρονήματά του μας είναι ήδη περίπου γνωστά και γι αυτά ίσως σύντομα κληθεί ως διάδοχος του Αθηνών να υλοποιήση την "Νέα Ορθοδοξία" στην Ελλάδα, με προβληματίζει και θλίβει η σκέψη, ότι πολλοί που σήμερα αγωνίζονται Κληρικοί, Μοναχοί και λαϊκοί ενάντια στην " Μεγάλη Σύνοδο " αύριο, μετά την Σύνοδο, με διάφορες λογικοφανείς αιτίες ή δικαιολογίες θα βρούν τρόπο άμεσο ή έμεσσο να συμβιβασθούν με την νέα πραγματικότητα. Ο Μεσσηνίας ανήκει στην απένατι όχθη το γνωρίζουμε και δεν το κρύβει. Επίσης πολλοί φιλοοικουμενιστές παρότι καμουφλαρισμένοι έχουν κατά καιρούς δείξει τα αληθινά τους φρονήματα, και αυτούς λίγο πολύ τους γνωρίζουμε. Πόσο βαρύτερο όμως θα είναι το γεγονός αύριο, όταν κάποιοι υποτιθέμενοι " δικοί μας " ακολουθήσουν το διαχρονικό παράδειγμα του Δημά; Παρόλλα αυτά αδελφέ δεν φοβούμεθα, ο Χριστός μεθ ημών, η Ορθοδοξία νίκησε και πάλι θα νικήσει το Σκότος των Αιρέσεων. Χριστός Ανέστη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάνεις λάθος "Ορθόδοξε Πιστέ". Δεν θα είναι Δημάδες αν μετά την "Μεγάλη Σύνοδο" αποφασίσουν να θέσουν ως κόκκινη γραμμή αυτή που έχουν ήδη τοποθετήσει, το Κοινό Ποτήριο. Αυτή την κόκκινη γραμμή την είχαν μεγάλοι Ορθόδοξοι επιφανείς και καταξιωμένοι. Δικαιωμά τους και το ένα και το άλλο.

      Διαγραφή
    2. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΙΣΤΟΣ4 Μαΐου 2016 - 10:07 μ.μ.

      Αγαπητέ Αδελφέ οι κόκκινες γραμμές κατά την Πατερική Θεολογία έχουν ήδη πατηθεί με την DE FACTO κήρυξη της Αιρέσεως του Οικουμενισμού και φιλοοικουμενισμού, έργω και λόγω, από πολλούς επιφανείς Αρχιερείς και λοιπούς Εκκλησιαστικούς παράγοντες και την ουσιαστική ανοχή πολλών περισσοτέρων. Αν όμως θέλεις να πληροφορηθείς ακόμη και το ακρότατο όριο πιθανής Οικονομίας, πάντα κατά την Πατερική Θεολογία, μάθε ότι αυτό είναι η Επισημοποίηση της Αιρέσεως με Παγκόσμια Σύνοδο, κάτι που προβλέπεται να συμβεί σε λίγο καιρό. Οι θεωρίες περί κόκκινης γραμμής στο κοινό ποτήριο είναι σοφιστίες των συμβιβασμένων. Αν παρακολούθησες στα λεχθέντα των ομιλιτών της Ημερίδας απαντήθηκε πλήρως το θέμα που θέτεις με την ωραιότατη σκέψη, ότι τώρα θα γίνει ο Γάμος με τους Αιρετικούς, με την επίσημη αποδοχή της Εκκλησιαστικότητάς τους, και όπως δύο παντρεμένοι κάποια στιγμή οδηγούνται στην πλήρη μεταξύ τους σωματική ένωση, έτσι και οι νυμφευμένοι με τους Αιρετικούς " Ορθόδοξοι " θα οδηγηθούν κάποια στιγμή σαν φυσική συνέπεια στο Κοινό Ποτήριο

      Διαγραφή
    3. Κάνεις λάθος. Το ακρότατο όριο είναι το Κοινό Ποτήριο.

      Διαγραφή

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου