Ομολογία

Καποιες απαντησεις, 

του ΘΕΟΛΟΓΟΥ κ. Παναγ. ΣΗΜΑΤΗ, 

στον Δικηγορο ΤΟΥ Πειραιως

κ. Χαραλαμπο Ανδραλη

1. Απάντηση στα δύο σχόλιά σου, κ Χάρη:
   
   ΠΡΩΤΟΝ. Γράφεις: «Η περίοδος του Αθηναγόρα φάνταζε πιο επικίνδυνη από ότι η σημερινή στα ζητήματα του οικουμενισμού, καθώς ο Αθηναγόρας είχε ξεφύγει εντελώς».
   Η περίοδος του Αθηναγόρα ούτε φάνταζε, ούτε ήταν πιο επικίνδυνη από τη σημερινή. 

   Γιατί, παρότι ήσαν τολμηρά τα βήματα του Αθηναγόρα, υπήρχε τότε αντίδραση, που φρέναρε την επέκταση του Οικουμενισμού, γιατί ο Οικουμενισμός δεν είχε διαβρώσει ακόμα τα ορθόδοξα αισθητήρια, όπως σήμερα. 

   Επειδή, όμως η αντίδραση έμεινε στο προαιρετικό (δυνητικό»), η παναίρεση προχώρησε με γεωμετρική πρόοδο. Π.χ.:
    

   
   

   * Ο Φώτης Κόντογλου τότε, διαμαρτύρεται, γιατί απλώς και μόνο στο περιοδικό του Πατριαρχείου δημοσιεύτηκε φωτογραφία του Πάπα!
    

   
   

   * Η θεολογική σχολή Αθηνών συνεδρίαζε και διεμαρτύρετο μόνο και μόνο, επειδή η Ελληνική πολιτεία θα αποδεχόταν τον Νούτσιο του Πάπα.
    

   
   

   * Συμπροσευχές δεν τολμούσαν να κάνουν, και όταν εγίνοντο, εγίνοντα συνήθως κρυφά, ή εκρατούντο μυστικές από το Λαό του Θεού, ο ίδιος δε ο Αθηναγόρας αναγκάστηκε να βγάλει Εγκύκλιο το 1952, με την οποία ουσιαστικά τις απαγόρευε.
    

   
   

   * Η όλη πολεμική είχε στραφεί κατά του Αθηναγόρα. 

   Δεν είχε συνειδητοποιηθεί (εκτός από λίγους) η αίρεση, η οποία δολίως επεκτεινόταν. 

   Τις τελευταίες δεκατίες υπάρχει πλήρης ΑΠΟΔΕΙΞΗ πλεόν της αιρέσεως, αλλά και πάλι ελάχιστοι είναι σίγουροι ότι ο Οικουμενισμός είναι Παναίρεση. 

   Ακόμα και ο επαινούμενος από εσένα Πειραιώς, δεν τολμά να κατονομάσει τους αιρετικούς ηγέτες.
    

   
   

   * Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος τότε, ἐκφράζων τὴν γενικὴ κατακραυγὴ πιστῶν καὶ ἐπισκόπων κατά των ανοιγμάτων Αθηναγόρα, τοῦ διεμήνυσε μὲ ἐπιστολὴ ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος σχίσματος, ὅτι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (ἐκτὸς ἀπὸ 6-7) «ἀνέχονται “ἄχρι καιροῦ”» τὰ γενόμενα, «διότι κήδονται τῆς εἰρήνης τῆς Ἐκκλησίας καὶ σκέπτονται μετὰ τρόμου τὰς ἐξελίξεις καὶ τὰς καταλήξεις τῶν σχισμάτων»∙ ἂν ὅμως –συνέχιζε– «προχωρήσετε λίγο ἀκόμη, τότε θὰ ἴδητε ποῖοι θὰ ἀκολουθήσωσιν Ὑμῖν… 

   Θὰ μείνωσιν μεθ’ Ὑμῶν (μόνο) οἱ κοσμικοὶ κύκλοι», οἱ βιομήχανοι, οἱ ἔμποροι, οἱ κινηματογραφικοὶ παραγωγοί, οἱ ἐφοπλιστές, «ὅλος ὁ περὶ Ὑμᾶς θίασος» (Θεοδωρόπουλου Ἐπιφάνιου, Τὰ δύο Ἄκρα, σελ. 28-29).
2. 
   

   Σήμερα όμως, τι γίνεται; 

   Όχι μόνο κάποια φωτογραφία του Πάπα δημοσιεύτηκε, αλλά ο ίδιος ο Πάπας ήρθε στην Ελλάδα, και γράφτηκε πως έγινε πρόσκληση και στο νέο Πάπα για να ξανάρθει, και «ημι-συλλείτουργο» του Πάπα με τον Πατριάρχη έγινε στο Φανάρι. 

   Και συμπροσεύχονται ανερυθριάστως «εν παντί καιρώ και τόπω», και φωτογραφίζονται περιχαρείς αιρετικοί και «ορθόδοξοι». 

   Και στο Μπαλαμάντ δέχτηκαν ότι οι Παπικοί έχουν μυστήρια, και στο Πόρτο Αλέγκρε ψήφισαν ότι οι αιρέσεις έχουν βάπτισμα, και ότι η «διαφορετικότητα» (δηλ. η αιρετική διδασκαλία) κάθε «εκκλησίας» του Π.Σ.Ε. είναι «καρπός του Ἁγ. Πνεύματος»(!). 

   Και η εκτίμηση του π. Επιφανίου, ότι μόνο 6-7 Επίσκοποι ήσαν τότε οικουμενιστές, οι οποίοι ανέχονται τον Αθηναγόρα προς καιρού και –οι οποίοι– αν συνεχισθεί το κακό, θα απομόνωναν τάχα τον Πατριάρχη, όχι μόνο δεν αποδείχτηκε σωστή, αλλά οι 6-7 πολλαπλασιάστηκαν και έγιναν 67, και υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων τον Πατριάρχη στις εδώ επισκέψεις του και –αντίθετα, όπως φάνηκε στην «Ομολογία Πίστεως»– μόνο 6-7 την υπέγραψαν, μεταξύ των οποίων και ο Πειραιώς!
    

   
   

   
   

   ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Από πού βγάλατε το συμπέρασμα ότι «εξομοιώνουμε όλους τους μη αποτειχισθέντες με τους οικουμενιστές»; 

   Δεν βλέπετε ότι ο αγώνας μας είναι κυρίως κατά των υπευθύνων ποιμένων, εκείνων οι οποίοι γνωρίζουν και δεν ενημερώνουν τους πιστούς;
    

   
   

   
   

   ΤΡΙΤΟΝ. Από ποιό σημείο της αναρτήσεως βγαίνει, ότι θεωρώ ότι «όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας ήταν αποτειχισμένοι» ή ότι «όλοι (οι πιστοί) ήταν αποτειχισμένοι σε περιόδους αιρέσεων»;

    Έγραψα κάπου τέτοια πράγματα; 

   (Ο π. Ευθύμιος δεν γνωρίζω αν θα σας απαντήσει –όταν μάθει τις παρανοήσεις των θέσεών του εκ μέρους σας– αφού έχει εξηγήσει αναλυτικά και δια πολλών Πατερικών κειμένων περί τούτου στα βιβλία του, αλλά και στην απάντησή του προς την Ι. Μ. Πειραιώς, που μόλις χθες δημοσιεύτηκε το τελευταίο τμήμα της).
3. 
   

   
   

   
   

   ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Είναι φοβερή για μας η κατηγορία ότι «περιπίπτουμε σε αίρεση» με το να παραθέτουμε εκατοντάδες χωρία Πατέρων. 

   Γι΄ αυτό αδελφέ, μια τέτοια κατηγορία, πρέπει να την αποδείξεις με στοιχεία, αντικρούοντας τα αγιοπατερικά κείμενα με άλλα, που ίσως δεν τα γνωρίζουμε κι όχι με προσωπικούς συλλογισμούς και φαντασίες σου, αν βέβαια η ενέργειά σου προέρχεται από αγάπη για την Εκκλησία και για τη σωτηρία μας.
    

   
   

   
   

   ΠΕΜΠΤΟΝ: Αλλά σε αυτό το σημείο είσαι μονομερής, και χωρίς να το καταλαβαίνεις ίσως και εμπαθής. 

   Διότι εμάς μεν, μας κατηγορείς χωρίς αποδείξεις, ως τάχα «νοθεύοντας τον Ιερό Κανόνα και κατ' επέκταση την ορθόδοξη εκκλησιολογία». 

   Την Ι. Μ. Πειραιώς, όμως, που λες ότι κάνει το ίδιο, αφού κατά την άποψή σου νοθεύει τον Ιερό Κανόνα και κατ' επέκταση την ορθόδοξη εκκλησιολογία» με το να μη δέχεται ούτε το δυνητικό του Ι. Κανόνος, όχι μόνο δεν την κατηγορείς, αλλά και την επαινείς. 

   Γιατί; 

   Μη ξεχνάς δε, ότι ο Πειραιώς, όπως αποκαλύψαμε, πέρυσι τέτοια εποχή, έστειλε επαινετική επιστολή στον π. Ευθύμιο, για τις ορθόδοξες και «κανονικές» θέσεις που περιείχοντο στο βιβλίο που τώρα, δεχόμενος «νέα φώτιση», όπως οι Χιλιαστές, το κατηγορεί!
   Δεν είναι δυνατόν σε ένα σχόλιο να περιλάβω όλες τις αντιφάσεις σου. 

   Ένα πάντως είναι φανερό. 

   Ότι ενώ δεν έχεις διαβάσει τα βιβλία του π. Ευθύμιου, τον κατηγορείς. 

   Ή τα διάβασες και δεν κατάλαβες τίποτα, αφού απαντάς χωρίς στοιχεία και αποφαίνεσαι για πράγματα σοβαρά πρόχειρα και συνθηματικά, εκεί όπου χρειάζεται ανάλυση και απόδειξη αγιοπατερική.
    

   
   

   
   

   ΕΚΤΟΝ: Άφησα τελευταίο την φράση σου ότι «θεωρούμε εαυτούς αγιώτερους» των συγχρόνων αγίων. 

   Δεν θα ταπεινολογήσω. 

   Θα σου πω απλά, πως δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους, αλλά φρίττουμε με την αίρεση που επεκτείνεται άνευ αντιστάσεως και προσπαθούμε να μιμηθούμε την διδασκαλία των Αγίων, αγωνιζόμενοι, σύμφωνα με την διαχρονική Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και κατά των παθών μας και κατά της αιρέσεως.