Δευτέρα 27 Ιουνίου 2016

Εύστοχες "οι θλιβερές διαπιστώσεις"! Παρά ταύτα δεν διαφαίνεται ότι η κοινωνία με τους αιρετικούς θα διακοπεί!

I. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ:


Πρώτες θλιβερές διαπιστώσεις από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο


Με πολύ θλίψη και οδύνη ψυχής παρακολουθήσαμε από τα ΜΜΕ την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου αρχής γενομένης από την Θεία Λειτουργία της Κυριακής της Πεντηκοστής και καταθέτουμε με πολλή συντομία στις γραμμές που ακολουθούν στον πιστό λαό του Θεού τις πρώτες διαπιστώσεις μας.
Πρώτη θλιβερή διαπίστωση, η παρουσία και συμπροσευχή κατά τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία της μεγάλης αυτής Δεσποτικής εορτής στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ηρακλείου, των αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών και Μονοφυσιτών, κάτι το οποίον, όπως είναι γνωστό σε όλους, απαγορεύεται από τους Ιερούς Κανόνες.
Οι Ορθόδοξοι προκαθήμενοι και οι άλλοι συμμετάσχοντες ιεράρχες καταπάτησαν Ιερούς Κανόνες, Αποστολικούς και Συνοδικούς, θέλοντας έτσι εκ προοιμίου να στείλουν ένα μήνυμα σ’ όλο τον κόσμο, πόσο σέβονται τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και κατ’ επέκτασιν τον Συνοδικό Θεσμό, για τον οποίο κόπτονται και ομιλούν με μεγαλόστομες διακηρύξεις.
Μάλιστα οι εν λόγω αντιπρόσωποι προσφωνήθηκαν ως «εκπρόσωποι αδελφών Εκκλησιών» από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, προτού ακόμη η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αποφανθεί περί της εκκλησιαστικότητος, η μη των εν λόγω αιρετικών κοινοτήτων.

Δεύτερη θλιβερή διαπίστωση, η παρουσία κατά την έναρξη των εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ως επισήμων προσκεκλημένων των αντιπροσωπειών, που έστειλαν οι αιρετικές κοινότητες των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση.
Έτσι ο κ. Βαρθολομαίος δημιουργώντας ένα τετελεσμένο γεγονός, έστειλε ένα δεύτερο μήνυμα, στα μέλη της Συνόδου αυτή τη φορά, ότι δεν έχει καμιά διάθεση να ονομάσει τους ετεροδόξους αιρετικούς, αλλά αδελφές Εκκλησίες. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων της βυζαντινής περιόδου δεν υπήρξε το φαινόμενο των «παρατηρητών».
Το να παρίστανται δηλαδή ως τιμώμενα πρόσωπα αιρετικοί, των οποίων οι αιρετικές διδασκαλίες έχουν καταδικασθεί από προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους.
Οι αιρετικοί προσκαλούντο μεν, αλλ’ ως υπόδικοι, προκειμένου να απολογηθούν και όχι ως τιμώμενα πρόσωπα.  
Μόνο στην Α΄ και Β΄ Βατικανή Σύνοδο εμφανίστηκε το καθεστώς των «παρατηρητών». Είναι φανερό ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αντιγράφει παπικά πρότυπα.

Άλλη θλιβερή διαπίστωση, αυτή καθ’ εαυτήν η έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.
Το γεγονός δηλαδή ότι η Σύνοδος αυτή ξεκίνησε τις εργασίες της κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016.
Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προβλέπει ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1).
Ώστε λοιπόν τώρα που τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας), διαφωνούν αιτιολογημένα ως προς την σύγκληση της Συνόδου και ζητούν στην παρούσα φάση την αναβολή της, δεν πληρούται ο όρος: «συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων».
Επομένως δεν δικαιούνται, βάσει του ως άνω Κανονισμού, ούτε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ούτε όλες μαζί οι υπόλοιπες τοπικές Εκκλησίες να συγκροτήσουν Σύνοδο, αν θέλουν βέβαια να είναι συνεπείς με τον Κανονισμό, τον οποίον υπέγραψαν.
Κατά τα άλλα καυχώνται οι Προκαθήμενοι και τα μέλη της Συνόδου ότι τηρούν επακριβώς Κανονισμό.

Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι η Σύνοδος ξεκίνησε το έργο της χωρίς προηγουμένως να επικυρώσει τους Συνοδικούς Όρους και τους Συνοδικούς Ιερούς Κανόνες όλων των προγενεστέρων Οικουμενικών Συνόδων, έτσι ώστε να είναι όντως και η παρούσα Αγία και Μεγάλη Σύνοδος οργανική συνέχεια όλων των προγενεστέρων.
Σημειωτέον ότι η αναφορά αυτή στις προγενέστερες Οικουμενικές Συνόδους ήταν μια πάγια τακτική που τηρείτο από τους αγίους Πατέρες των εν λόγω Συνόδων.
Με την τακτική αυτή οι άγιοι Πατέρες ήθελαν να διακηρύξουν ότι αποδέχονται όσα οι προηγούμενες Οικουμενικές Σύνοδοι δογμάτισαν και προτίθενται να συνεχίσουν το έργο εκείνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αναγνώριση της Συνόδου του 787 μ. Χ. ως Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου υπό της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου του αγίου Φωτίου το 879-880 μ. Χ.

Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι η Σύνοδος ξεκίνησε το έργο της επί τη βάσει ενός Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας ο οποίος δεν έγινε ομοφώνως αποδεκτός από όλους τους προκαθημένους κατά την Σύναξη αυτών του Ιανουαρίου 2016, αφού η Εκκλησία της Αντιοχείας δεν τον υπέγραψε.
Η αρχή όμως της ομοφωνίας είναι απαραίτητος όρος και απαραίτητη προϋπόθεση για να συγκληθεί η Σύνοδος, η οποία προβλέπεται στον ως άνω Κανονισμό.

Επίσης ξεκίνησε το έργο της με βάση τα ομοφώνως αποδεκτά εξ κείμενα της Ε΄ Προσυνοδικής Διασκέψεως.
Η βάση όμως αυτή δεν αποδείχθηκε ασφαλής, στέρεη και αμετακίνητη, όπως φάνηκε εκ των υστέρων.
Και τούτο διότι τα έξι προσυνοδικά κείμενα έγιναν μεν αποδεκτά ομοφώνως από τους εκπροσώπους της Ε΄ Προσυνοδικής και από την Σύναξη των Προκαθημένων, (του Ιανουαρίου 2016), αλλά όχι και από όλες τις Ιεραρχίες των κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Οι Εκκλησίες αυτές όταν παρέλαβαν από τους Προκαθημένους τα εξ προσυνοδικά κείμενα, όπως αυτά διαμορφώθηκαν στην Ε΄ Προσυνοδική, στη συνέχεια τα μελέτησαν συνοδικώς.
Πολλές από αυτές, όπως η Εκκλησία της Βουλγαρίας, της Ελλάδος, της Γεωργίας κλπ.) κατά την συνοδική μελέτη των κειμένων διαπίστωσαν κενά, ασάφειες, κακόδοξες διατυπώσεις κλπ., οπότε επέβαλαν τροποποιήσεις και διορθώσεις.
Για τις Εκκλησίες λοιπόν αυτές που επέβαλαν τις εν λόγω διορθώσεις και τροποποιήσεις μετά από συνοδική μελέτη, είναι αυτονόητο ότι δεν ισχύουν πλέον τα προσυνοδικά κείμενα στην μορφή που αυτά είχαν κατά την Ε Προσυνοδική, αλλά στη νέα μορφή που πήραν μετά τις διορθώσεις.
Το γεγονός ότι οι προκαθήμενοι υπέγραψαν τα εξ κείμενα της Ε΄ προσυνοδικής ομοφώνως, (όπως και τον κανονισμό λειτουργίας της Συνόδου), αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ιεραρχίες των κατά τόπους εκκλησιών δεσμεύονται από τις υπογραφές των προκαθημένων, για να δεχθούν τα κείμενα αυτά όπως έχουν.
Η προσωπική γνώμη ενός Προκαθημένου σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να δεσμεύσει και να υποχρεώσει τη Σύνοδο της Ιεραρχίας, στην οποία αυτός ανήκει σε συμμόρφωση και αποδοχή της γνώμης του.
Διότι τότε καταργείται ο Συνοδικός Θεσμός και ο κάθε προκαθήμενος μεταβάλλεται σε Πάπα, ο οποίος αποφασίζει και επιβάλλεται κυριαρχικά.
Το ανώτατο όργανο διοικήσεως των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, δεν είναι ο Προκαθήμενος αλλά η Σύνοδος της Ιεραρχίας.


Μετά από όσα αναφέραμε προηγουμένως γίνεται πλέον κατανοητό, ότι είναι πέρα για πέρα εσφαλμένος ο ισχυρισμός του Οικ. Πατριάρχου στην εισαγωγική του ομιλία: «Χωρούμεν, συνεπώς, επί το έργον ημών επί τη βάσει ομοφώνως εγκεκριμένων υπό των Εκκλησιών ημών Κειμένων, άτινα εκάστη Εκκλησία έχει ήδη αποδεχθή».
Εδώ ο Οικουμενικός ως «ομοφώνως εγκεκριμένα κείμενα» εννοεί προφανώς τα κείμενα της Ε΄ Προσυνοδικής, που υπεγράφησαν από την Σύναξη των Προκαθημένων, (Ιανουάριος 2016), τα οποία όμως δεν ισχύουν για ορισμένες Εκκλησίες, μετά τις διορθώσεις και αλλαγές, που αυτές επέβαλαν συνοδικώς.
Φυσικά θα πρέπει να λεχθεί επίσης, ότι δεν ισχύει και η ομοφωνία, για την οποία ομιλεί ο Οικουμενικός, αφού ορισμένες εκκλησίες διαφοροποιούνται.
Περιττό να λεχθεί επίσης ότι ο παρά πάνω εσφαλμένος ισχυρισμός του Οικ. Πατριάρχου, δεν ήταν ο μόνος στην εισαγωγική ομιλία του. Υπάρχουν και άλλα σημεία στην εν λόγω ομιλία του, τα οποία χρήζουν κριτικής, και τα οποία ασφαλώς θα επισημάνουν άλλοι εν Χριστώ αδελφοί.
Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι οι τέσσερις Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν στη Σύνοδο, διασύρθηκαν διεθνώς.
Η απουσία τους παρουσιάσθηκε τόσον από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από άλλους προκαθημένους, στις εισαγωγικές των ομιλίες, ως τελείως αδικαιολόγητη και κατακριτέα.
Και ούτε λίγο ούτε πολύ οι Εκκλησίες αυτές εμφανίσθηκαν με την απουσία τους ως ένοχες και υπόλογοι για δημιουργία σχισμάτων και διαιρέσεων.
Ωστόσο, οι εν λόγω Εκκλησίες τελικά δεν συμμετείχαν, όχι διότι έτσι τους «κάπνισε», αλλά διότι, όπως εξηγήσαμε παρά πάνω, διαπίστωσαν μετά από συνοδικό έλεγχο ότι τα προσυνοδικά κείμενα πάσχουν.
Και όπως ήταν πολύ φυσικό, ζήτησαν την αναβολή της Συνόδου, προκειμένου να μελετηθούν αυτά βαθύτερα, να γίνουν οι αναγκαίες διορθώσεις, και να παραχθούν έτσι νέα κείμενα, τα οποία θα γίνουν ομοφώνως αποδεκτά από όλες τις κατά τόπους Εκκλησίες. Επειδή όμως δεν έγινε δεκτή η πρότασή τους περί αναβολής της Συνόδου, επόμενο ήταν οι Εκκλησίες αυτές να μην συμμετάσχουν.

Άλλη θλιβερή διαπίστωση, ίσως η πιο θλιβερή από όλες τις προηγούμενες, η μέσω μιας σκοτεινής και γριφώδους νέας διατυπώσεως στο κείμενο: «Σχέσεις Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», ουσιαστική αναγνώριση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους αιρετικούς.
Ιδού πια διατύπωση έγινε ομοφώνως αποδεκτή από την Σύνοδο: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν άλλων ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», αντί της διατυπώσεως: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών».
Δηλαδή η λέξις «ύπαρξις» αντικαθίσταται με την λέξη «ονομασία» και στη φράση «Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών» προστίθεται ο προσδιορισμός «ετεροδόξων».
Την εν λόγω αλλαγή στη διατύπωση πρότεινε ο Μακ. Αρχ. Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, μετά από πολύωρες συζητήσεις και διαβουλεύσεις κατά τις οποίες εκφράσθηκαν πολλές αντικρουόμενες απόψεις.
Με την νέα διατύπωση ισχυρίζεται ο Μακ. Αρχ. Αθηνών ότι «πετυχαίνουμε μία συνοδική απόφαση που για πρώτη φορά στην ιστορία περιορίζει το ιστορικό πλαίσιο των σχέσεων προς τους ετεροδόξους όχι στην ύπαρξη, αλλά ΜΟΝΟ στην ιστορική ονομασία αυτών ως ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών η Ομολογιών».

Εδώ αναφύεται το εύλογο ερώτημα: Πως είναι δυνατόν να ονομάσει κανείς οτιδήποτε, ενώ παράλληλα απορρίπτει την ύπαρξή αυτού, το οποίον ονομάζει; Αντιφατική και απαράδεκτη επίσης από δογματικής απόψεως είναι και αποδοχή του όρου «ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών η Ομολογιών».
Οι ετερόδοξες ομολογίες, δεν μπορούν να ονομασθούν «Εκκλησίες» επειδή ακριβώς αποδέχονται έτερα, αιρετικά δόγματα και ως αιρετικές δεν μπορούν να αποτελούν «Εκκλησίες». 
Πολύ λυπηρό επίσης είναι το γεγονός, ότι η αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν παρέμεινε πιστή και αμετακίνητη στις αποφάσεις της Συνόδου της Ιεραρχίας της 24ης και 25ης Μαΐου ε. ε. όπως όφειλε να πράξει, σχετικά με το εν λόγω θέμα.
Η Σύνοδος της εν λόγω Ιεραρχίας είχε αποφασίσει την αντικατάσταση της φράσεως «ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Οµολογιων» με την φράση «ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Οµολογιών και Κοινοτήτων».

Τέλος μια άλλη θλιβερή διαπίστωση, τα όσα διεκήρυξε, με ιδιαιτέρα μάλιστα καύχηση ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος κατά την λήξη των εργασιών.
Μεταξύ άλλων διεκήρυξε ότι «το Οικουμενικόν Πατριαρχείον υπήρξε πρωτοπόρον στον χώρο της Οικουμενικής Κινήσεως».
Αναφέρθηκε επίσης στην παναιρετική Εγκύκλιο του 1920 «η οποία από πολλούς χαρακτηρίζεται ως ο Καταστατικός χάρτης του αργότερον ιδρυθέντος Π.Σ.Ε.» και ότι το «Οικουμενικόν Πατριαρχείον υπήρξεν εκ των ιδρυτικών μελών του Π.Σ.Ε. εις το Άμστερνταμ…».
Περιοριστήκαμε προς το παρόν μόνο στα παρά πάνω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εδώ τελειώνει ο κατάλογος των θλιβερών διαπιστώσεων. Εύλογα, μετά από όσα αναφέραμε παρά πάνω, γεννάται το ερώτημα: Από μια Σύνοδο που ξεκίνησε και προχώρησε με τέτοιο τρόπο, τι μπορεί κανείς να περιμένει;
Όπως επισημαίνει ο Κύριος: «Ου γαρ εστι δένδρον καλόν ποιούν καρπόν σαπρόν, ουδέ δένδρον σαπρόν ποιούν καρπόν καλόν· έκαστον γαρ δένδρον εκ του ιδίου καρπού γινώσκεται» (Λουκ.6,43-44). Ο κάθε αναγνώστης ας βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών
της Ι. Μ. Πειραιώς

Ποιά η στάση της Μητροπόλεως Πειραιώς (και των αντι-Οικουμενιστών) μετά την ΑΓΡΙΑ και ΜΕΓΑΛΗ Σύνοδο των ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ;

   
   Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, πῆρε θέση γιὰ τὸ προσυνοδικὸ κείμενο μὲ τίτλο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον». Ἐξετάζοντας αὐτὸ τὸ ἄρθρο δήλωνε ὅτι
«η Εκκλησία είναι “ΜΙΑ”, κατά το Σύμβολο της Πίστεως· οι ετερόδοξες, όμως, «Εκκλησίες» δεν μπορούν να κατονομάζονται καθόλου ως «Εκκλησίες» από τους Ορθοδόξους, επειδή, δογματικώς θεωρούμενα τα πράγματα, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για πολλότητα «Εκκλησιών…, δεν είναι θεολογικά ορθό να τους αναγνωρίζουμε εκκλησιαστικότητα».
Ἐρωτᾶται:
Τώρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία -στὴν ὁποία ἀνήκει- ἀναγνώρισε ἐκκλησιαστικότητα στὶς αἱρέσεις καὶ ἀφοῦ πιστεύει πὼς τοῦτο δὲν εἶναι «θεολογικὰ ὀρθό», δηλαδὴ ἀποτελεῖ αἵρεση, τί προτίθεται νὰ κάνει; Θὰ παραμείνει σὲ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς συνεπισκόπους του;  Ἢ θὰ περιμένει νὰ ἔρθει τὸ «κοινὸ ποτήριο» γιὰ νὰ διαχωρίσει τὴν θέση του;
   
    διέκοπταν κάθε ἐκκλησιαστικὴ σχέση μαζί τους, ἀποτειχίζονταν ἀπ’ αὐτούς, ὅπως ἔκανε ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ποὺ προχθὲς τιμήσαμε τὴν μνήμη του.

   Ὑπενθυμίζουμε ὅτι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, τοὺς ὁποίους μᾶς ζητοῦν οἱ Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ μιμούμεθα, δὲν περίμεναν κάποιο «κοινὸ ποτήριο», ἀλλὰ παράλληλα μὲ τὶς διαμαρτυρίες, τὶς ἀναιρέσεις τῶν κακοδοξιῶν τῶν αἱρετικῶν,

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ.

Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

τοῦ  Κωνσταντίνου  Δημητρόπουλου

 
Έγινε λοιπόν η Συνοδική κατοχύρωση της οικουμενική κίνησης (παναίρεση οικουμενισμού).

Κατοχυρώθηκε συνοδικά και το παναιρετικό π.σ.ε.

Κατοχύρωσαν συνοδικά και τους διαλόγους.

Κατοχύρωσαν συνοδικά και κηρυξαν ένα αιρετικό ΙΝΑ ΩΣΙΝ ΕΝ.


Κατοχύρωσαν συνοδικά ότι αποδέχονται και τις ετερόδοξες εκκλησίες.

Κατοχύρωσαν συνοδικά ότι δέχονται την ιστορική ονομασία που δίνουν οι αιρέσεις για τους εαυτούς τους.

Κατοχύρωσαν συνοδικά ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις.


Κατοχύρωσαν συνοδικά ότι η σύνοδος έχει το αλάθητο και δε μπορεί να κάνει λάθος.

Κατοχύρωσαν συνοδικά ότι όποιος δεν ακολουθεί τις αποφάσεις της συνόδου είναι εκτός Εκκλησίας.

 Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΑΝ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΕΝΩ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ.
ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ.
Ορθοδοξία ή σατανισμός;


​του ΠαπαΗλια Υφαντη

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο( 5-6-16) «Πόυτιν και πιράνχας» εδώ στο «χωνί» κάποιος έθεσε το καίριο ερώτημα: «Ποιος τελικά θα επικρατήσει»; Και υποθέτω ότι εννοούσε ανάμεσα στον Πούτιν και τα πιράνχας.
Πρέπει να πούμε πως το ερώτημα αυτό μας πηγαίνει καταρχήν πολύ μακριά. Γιατί, σύμφωνα με το πνεύμα του προαναφερθέντος άρθρου, πίσω απ’ τα πιράνχας εννοείται το σατανικό καθεστώς που σήμερα κυβερνάει τον κόσμο και την πατρίδα μας.  Κι απ’ τη μεριά του Πούτιν η Ορθοδοξία, που πολιορκείται από παντού.Έστω κι αν η πραγματικότητα αυτή δεν είναι άμεσα εμφανής. Γιατί το πληρωμένο ψέμα βομβαρδίζει από παντού τον σύγχρονο άνθρωπο. Με αποτέλεσμα να βλέπει αναποδογυρισμένη την πραγματικότητα. Σε τρόπον ώστε, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων θα ήθελε με κάθε τρόπο ν’ αλλάξει το φοβερό καθεστώς μέσα στο οποίο υποφέρει, ακολουθεί εντούτοις τον αντίθετο απ’ αυτόν που οδηγεί στη σωτηρία δρόμο.
Η απάντηση, λοιπόν, που μπορεί να δοθεί στο προαναφερόμενο ερώτημα πηγάζει, κατά τη γνώμη του γράφοντος, απ’ την τραγωδία του Σταυρού: Που σημαίνει ότι, σε τελική ανάλυση, παραπέμπει στην αναμέτρηση του Χριστού με τους φαρισαίους. Όπου οι φαρισαίοι φαίνονται να θριαμβεύουν, αλλά, σε τελική ανάλυση, ο τελικός θριαμβευτής είναι ο Χριστός.
Και ο θρίαμβός του αυτός δεν έχει μόνο την αιώνια αλλά και εγκόσμια διάσταση. Γιατί ο Χριστόςδεν αντιμετώπισε την εγκόσμια πραγματικότητα με τη φυγή ή την ηττοπάθεια αλλά με πόλεμο μέχρις εσχάτων προς το κυρίαρχο στον κόσμο σατανικό καθεστώς. Που βέβαια δεν έκαμε με όπλα και πυραύλους, αλλά με το λόγο του. Ο οποίος είναι άπειρα ισχυρότερος απ’ τα οποιαδήποτε καταστροφικά όπλα, που επινόησε ή θα επινοήσει η ανθρώπινη κακουργία. Και απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι φέρνει σε τρομερό αδιέξοδο τους αντιπάλους του σε όλες τις εποχές. Οι οποίοι, ανήμποροι να τον αντιμετωπίσουν με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, καταφεύγουν, κατά κανόνα, στη δολοφονία εκείνων, που επιλέγουν να τον διακηρύξουν.
Αλλά ας περάσουμε απ’ την κοσμική στην εκκλησιαστική πραγματικότητα. Ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, που, όπως λέγεται, θα γίνει στην Κρήτη η μελετώμενη Πανορθόδοξη Σύνοδος. Απ’ την οποία πολλοί περιμένουν πολλά αλλά και πολλοί φοβούνται πολλά. Γιατί ακριβώς και στο χώρο αυτό υποβόσκει ο αμείλικτος πόλεμος ανάμεσα στο Χριστό και στο σατανικό καθεστώς. Το οποίο έχει κατορθώσει να διαβρώσει σε μεγάλο βαθμό και το εκκλησιαστικό καθεστώς. Διάβρωση που δεν είναι μόνο τωρινή αλλά και διαχρονική.
Αρκεί να θυμηθούμε τον υποδειγματικό πρωτοχριστιανικό τρόπος ζωής. Ο οποίος, αντί να χρησιμεύσει σαν πρότυπο για την εγκόσμια πραγματικότητα προσαρμόστηκε σιγά-σιγά προς αυτήν. Και αυτό δεν συνέβη μόνο στο κοινωνικό αλλά και στο καθαρά εκκλησιαστικό επίπεδο. Όπου «χρηστός ζυγός» του Χριστού μεταβλήθηκε σε απάνθρωπο καθεστώς, που αντί για τα «ελαφρά» φόρτωσε στις πλάτες των ανθρώπων φορτία, όχι απλώς «δυσβάστακτα» αλλά κυριολεκτικά ασήκωτα. Πράγμα που συνέβη επειδή ακριβώς απομακρύνθηκαν από το πνεύμα του Ευαγγελίου.
Όπως, για παράδειγμα, συνέβη με το θέμα της αγαμίας του κλήρου. Όπου ο Χριστός σε καμιά περίπτωση δεν επέβαλε καθεστώς υποχρεωτικής αγαμίας. Λέγοντας σαφέστατα ότι μπορούν να την ακολουθούν όσοι έχουν το χάρισμα, αλλά όσοι δεν το έχουν να νυμφεύονται, σύμφωνα με τη φυσική πραγματικότητα, την οποία κανείς δεν μπορεί να παραβιάσει ατιμώρητα. Και όμως, αντίθετα προς το Ευαγγέλιο αλλά και τη στοιχειώδη λογική, επέβαλαν στην ορθόδοξη εκκλησία καθεστώς υποχρεωτικής αγαμίας για τους επισκόπους, παρά το γεγονός ότι ο απόστολος Παύλος λέει σαφέστατα ότι ο επίσκοπος πρέπει να είναι έγγαμος. Εκτός και αν μπορεί να αντέξει το ζυγό της αγαμίας, όπως βέβαια είχε κάνει και ο ίδιος. Και ασφαλώς πολύ χειρότερα είναι τα πράγματα στην παπική εκκλησία η οποία επέβαλε καθεστώς υποχρεωτικής αγαμίας σε όλους τους βαθμούς της ιεροσύνης. Παρότι, κατά τραγική ειρωνεία, ο απόστολος Πέτρος του οποίου καπηλεύεται το «πρωτείο ήταν έγγαμος.
Αποτέλεσμα αυτής της αφύσικης πραγματικότητας είναι να έχουμε σ’ ανατολή και δύση σωρεία σκανδάλων αλλά και περιπτώσεων προβληματικής ζωής. Γιατί πολλοί είναι αυτοί, που ζουν το μαρτύριο της αγαμίας και άλλοι που υποφέρουν το μαρτύριοτης αμαρτίας. Δεδομένου ότι κάποιοι, που δεν επέλεξαν την αγαμία χήρεψαν ή διαζεύχτηκαν στο μεταξύ ή κάποιοι άλλοι, που την επέλεξαν, διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν να αντέξουν το φορτίο της.
Αλλά το σκάνδαλο των σκανδάλων μέσα στην εκκλησία είναι το καθεστώς της δεσποτοκρατίας. Η οποία, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, δεν αποτελεί απλώς αίρεση, έστω και την χειρότερη, αλλά, συνιστά εκ βάθρων ανατροπή του Ευαγγελίου. Και η οποία προέκυψε απ’ την αλληλεπίδραση με την ανεξέλεγκτη δικαιοδοσία των αυτοκρατόρων. Σε καταφανή αντίθεση προς ην σαφέστατη θέση του Χριστού ότι κυρίαρχο μέσα στην εκκλησία είναι το πνεύμα της διακονίας και όχι το πνεύμα της επιβολής της δεσποτικής τυραννίας ή της παπικής απολυταρχίας. Συνέπεια των οποίων είναι ο παραγκωνισμός του λαϊκού στοιχείου και η εξουθένωση των λοιπών κληρικών. Γιατί, αν τα απολυταρχικά  και τυραννικά καθεστώτα είναι αποκρουστικά και απορριπτέα στον κοσμικό χώρο, ασύγκριτα περισσότερο είναι στον εκκλησιαστικό. Όπου πολιτεύονται στο όνομα του σαληθινού νομοθέτη της ελευθερίας και δικαιοσύνης, Χριστού.
Μακάρι η μελετώμενη σύνοδος να μη ματαιωθεί ή ακρωτηριαστεί, όπως μεθοδεύεται, στο όνομα γελοίων αντιπαραθέσεων για πρωτεία και πρωτοκαθεδρίες ή πολιτικών σκοπιμοτήτων. Αλλά να πραγματοποιηθεί και  να σκύψει με στοργή στο έργο της διακονίας των ορθοδόξων λαών, που λεηλατούνται και συνθλίβονται απ’ το καθεστώς της «ύβρης» και απληστίας τουβυσσοδομούντος σατανισμού.

Κυριακή 26 Ιουνίου 2016

Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΠΑΡΙΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΤΑΛΙΜΠΑΝ ΤΗΣ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΕΠΕΥΛΟΓΕΙ.

Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΠΑΡΙΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΤΑΛΙΜΠΑΝ ΤΗΣ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 
ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΣ, 
ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΕΠΕΥΛΟΓΕΙ.



Στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, στο Κολομπάρι Χανίων, ψηφίστηκε από την ΛΗΣΤΡΙΚΗ Σύνοδο της ΑΝΟρθοδοξίας το τελευταίο κείμενο που ήταν στην ατζέντα της Συνόδου, δηλ. οι "Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον". 

Το κείμενο, με κάποιες προσθαφαιρέσεις, είναι τρισχειροτερο απο αυτό που συνέταξε η Ε' Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψι στο Σαμπεζύ της Γενεύης.

Με την προσθήκη της λέξης "ετερόδοξες" Εκκλησίες ή αντί της λέξης "ύπαρξις" έχουμε την λέξη "ονομασία" (ούτως ή άλλως δεν ονοματίζουμε κάτι που δεν υπάρχει), δεν αλλάζει η ουσία και το πνεύμα του κειμένου, αλλα υπογραφηκε ....δικολαβικα για να εξαπατηση το λαο και να τον ριξη ....σταχτη στα ματια....και να αποτρεψη αποτειχισεις και παυσεις μνημοσυνων.

Οι συμπροσευχες και τα θεατρικα εργα με τους Αιρετικους θα συνεχισουν να υφίστανται, η αναγνώριση των μυστηρίων εκατέρωθεν και ολες οι προκλητικες υποχωρησεις που εχουν αποφασισθη, θα εφαρμοζωνται ως εχουν μέχρι τώρα απο τα οσα ΠΡΟΔΟΤΙΚΑ υπογραφτηκαν στο Πορτο Αλεγκρε, στο Πουσαν και στο Μπαλαμαντ και οπου αλλου, τις περισσοτερες φορες χωρις να τους παιρνει χαμπαρι κανενας, "η παναίρεση του Οικουμενισμού" θα συνεχιζει να γιγαντουται , ο Καταληψιας του Φαναριου αρχιτρομοκρατης, θα συνεχισει να γκρεμιζη οσα αφησε στο περασμα του και στο διαβα του, μαζι με τους αλλους γελοιωδεστερους των γελοιων και ανευ προσωπικοτητος πατριαρχες και αρχιεπισκοπους και οι ...κομψευομενες, ...θα συνεχισουν και αυτες να προσφερουν στους εαυτους τους και στους ομοιους τους, το ...υπερηφανο εργο της ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ κ.ο.κ. 

Είναι σημαντικό ότι ισχύει πανηγυρικά και η παράγραφος του κειμένου που δεν καταδικάζει τους ταλιμπάν της ΑΝΟρθοδοξίας Συνοδικώς αλλα ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ με μια φωνη και με τα δυο χερια τους τους επευλογουν  και τους επιτρεπουν να οργιαζουν κυριολεκτικα και να ....αποπατουν επανω στο Σωμα της Εκκλησιας του Χριστου, για την οποια τον τελευταιο λογο εχει ο ΛΑΟΣ του Θεου, οι ΕΥΣΕΒΕΙΣ που οι ιδιοι μνημονευουν με το ....Κυριε σωσε τους ευσεβεις....που αποτελει την ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ και θα αποφανθη ΑΜΕΣΑ, οπως αποφανθηκε και μεχρι τωρα που οσφρανθηκε τους Λυκους τους βαρεις και την ΑΠΕΧΘΗ ΛΗΣΤΡΙΚΟΤΗΤΑ της συνοδου του Κολομπαριου Κρητης, που αντι να θελη να αποκτηση τον ενδοξο τιτλο των παλαιων Κολυβαδων, αυτοι προτιμησαν τον τιτλο των νεο Κολο........ της Κρητης.

Τι τιμη και τι δοξα για τους σημερινους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣΤΕΣ πατριαρχες και αρχιεπισκοπους που με τις εκαστοτε αναισχυντες πραξεις τους επιτελουν αριστα το Δαιμονικο εργο τους, ενα απο τα οποια ηταν και αυτο που επιτελεσαν στην Κρητη, που, εν μεσω του δυστυχουντος λαου, αφου φιλοξενηθηκαν σε ξενοδοχεια των 5 αστερων και ηπιαν και κατεφαγαν εκατομυρια ευρω για .....διακοπες της ΜΙΑΣ εβδομαδας και για να στεριωσουν περισσοτερο το εργο της Οικουμενιστικης καταλυσης των παντων και να λαβη ο Καταληψιας του Φαναριου την πανορθοδοξη αμνηστευσι του απο την φοβερη κατηγορια του Παναιρετικου Οικουμενιστου, αναχωρησαν ολοι μαζι οικαδε για να συνεχισουν τις ατελειωτες θεατρικες παραστασεις τους και να ζησουν το υπολοιπο της ζωης τους ...ευφραινομενοι καθ' ημεραν λαμπρως, σαν μαχαραγιαδες της "εκκλησιας" που οπου ναναι θα ανακηρυχθη ως η "εκκλησια" των εσχατων σφιχταγκαλιασμενη με την ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ του Αντιχριστου.
Θεολογικη παρηλαγμενη πεννα...

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΧΟΡΟΣ και ολοκληρη η Ελευθερα και Ζωσα Εκκλησια λυπειται και θρηνει για τις κακοδοξες αποφασεις της Ληστρικης συνοδου του Κολυμπαριου της Κρητης. ΑΝΑΘΕΜΑ στους κακοδοξους του Κολυμπαριου.

     ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΧΟΡΟΣ
      και ολοκληρη η Ελευθερα 
          και Ζωσα Εκκλησια
     λυπειται και θρηνει για                 τις κακοδοξες αποφασεις 
της Ληστρικης συνοδου 
του Κολυμπαριου της Κρητης.
ΑΝΑΘΕΜΑ στους κακοδοξους 
του Κολυμπαριου.




Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου