ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ -ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔAΣ-

 

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.

Στο ιστολόγιο «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΝΕΑ ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΟΣ» και στο link. https://emmadimitris.blogspot.com/2026/11/blog-post_13.html

δημοσιεύτηκε σχόλιο στο ενυπόγραφο άρθρο του γράφοντος  με τίτλο -Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ. Το σχόλιο απευθύνεται στον διαχειριστή του ιστολογίου ΟΜΟΛΟΓΙΑ.

 Επειδή τα δημοσίως λεγόμενα δημόσια και κρίνονται, είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω στη λαϊκίστικη κριτική του σχολιαστή Δ.Ε. Είναι φανερό ότι ο Δ.Ε βρίσκεται σε σύγχυση τέτοια, που, αντί να σχολιάσει τα γραφόμενα, κάνει άλματα σε άλλα θέματα.

Πριν ξεκινήσω, του τονίζω τα εξής:

Α. Η  φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εγκαινιασμένο ναό των αντι-οικουμενιστών της Σερβίας. Τον ναό τον εγκαινίασε ο μακαριστός επίσκοπος Αρτέμιος και χρησιμοποιείται και σήμερα. Μάλλον ο επίσκοπος Αρτέμιος «δεν τα  ήξερε καλά».

Θέλω να την προσέξει ο Δ.Ε. και οι αναγνώστες λεπτομερώς.

Να τη συγκρίνει με την εικόνα του Ιερού Βήματος, που δημοσιεύεται στο Πηδάλιο. Να προσέξει τι εικόνες υπάρχουν στην κόγχη, γιατί θα του χρειαστούν στη συνέχεια.(Εικόνα Αγίας Τριάδος , Θεοτόκου κ.α)

Β. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι ιερώς αγωνιζόμενοι αποτειχισμένοι αγωνίζονται για τις καταγνωσμένες αιρέσεις από Συνόδους και Πατέρες της Εκκλησίας. Μπορεί να μας πει ο Δ.Ε., αν οι λειτουργικές παρατυπίες είναι ΑΙΡΕΣΕΙΣ και πότε καταδικάστηκαν και από ποιους;

Γ. Για το  θέμα του Εσταυρωμένου ο γράφων είχε δημοσιεύσει προβληματισμούς σε πολύ παλιότερο (2019) άρθρο με τίτλο « ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΟΙ ΘΕΑΤΡΙΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΥΠΙΕΣ», που μπορεί να το βρει οποιοσδήποτε  στο διαδίκτυο. Επομένως, η ταύτιση με τις απόψεις του συγκεκριμένου Μητροπολίτη είναι αναχρονιστική. Το ότι συμφωνώ λειτουργικά με την ενέργεια αυτή δεν σημαίνει ότι ταυτίζομαι με όλες τις απόψεις του και για άλλα θέματα.

Δ. Υπάρχει  ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον Τίμιο Σταυρό και στον Εσταυρωμένο (τον μεγάλο ξύλινο «Εσταυρωμένο της Μεγάλης Παρασκευής»).

Ο Τίμιος Σταυρός αποτελεί το νικητήριο όργανο της θυσίας του Χριστού, το «ξύλο της ζωής», το σύμβολο της Βασιλείας του Θεού και τη φανέρωση της Αγίας Τριάδος.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μνημονεύει τη δεσπόζουσα παρουσία του τύπου και του σημείου του Σταυρού πάνω στην Αγία Τράπεζα («ούτος εν τη ιερά τραπέζῃ») και στις χειροτονίες των ιερέων. (ΜΑΛΛΟΝ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΤΑ ΗΞΕΡΕ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ στους λόγους του για τον Τίμιο Σταυρό).

Ο Άγιος Συμεών επικαλείται τη λαμπρή Κωνσταντινουπολίτικη παράδοση της Αγίας Σοφίας, όπου πίσω από την Αγία Τράπεζα και μπροστά από το σύνθρονο (τον θρόνο του Πατριάρχου) υπήρχε μεγάλος διάχρυσος αναμνηστικός Σταυρός:

«Διὸ καὶ ὄπισθεν τοῦ θυσιαστηρίου αὐτοῦ ἐξ ἀνατολῶν τὸ εὐλογημένον ὄργανον τῆς θυσίας ὁ θεῖος ἵσταται σταυρός, τετραμερὴς ὢν διὰ τὸν ἐν αὐτῷ προσπαγέντα, τά τε ἄνω καὶ κάτω καὶ τὰ σύμπαντα πεποιηκότα τε καὶ συνέχοντα»

Ε. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι σύγχρονοι άγιοι (όπως ο Άγιος Παΐσιος ή ο Άγιος Νεκτάριος) προσεύχονταν μπροστά στον Εσταυρωμένο πίσω από την Αγία Τράπεζα. Οι άγιοι κινούνταν με πνεύμα αγάπης, διάκρισης και ευσέβειας εντός της δεδομένης κατάστασης που βρήκαν στους ναούς, χωρίς να κάνουν «λειτουργική αρχαιολογία».
Ωστόσο, άλλο πράγμα είναι η προσωπική ευσέβεια ενός αγίου και άλλο η ορθή λειτουργική τάξη. Το γεγονός ότι μια πρακτική έγινε συνήθεια για μερικές γενιές δεν την καθιστά «απαραβίαστο δόγμα» της Εκκλησίας, ούτε σημαίνει ότι η επαναφορά της αρχαιότερης τάξης (με τον Σταυρό στη θέση του στο τέμπλο) συνιστά «αίρεση» ή «πόλεμο κατά του Σταυρού».

Έρχομαι τώρα να απαντήσω στις απόψεις του Δ.Ε.

Σε πλαίσιο γράφονται οι απόψεις και ακολουθούν σχόλια.

 

Αδελφέ Ο,(-είναι ο διαχειριστής του ιστολογίου ΟΜΟΛΟΓΙΑ) Θα σου απαντήσω εμμέσως, και εύχομαι να εννοήσεις το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργεί ο εν λόγω Πατήρ... με τις ''πολυγνωσίες'' του! Λοιπόν,σε βίντεο όπου εμφανίζεται ο Περιστερίου μαζί με άλλους δύο ή τρειςσυνταγματολόγους... ο ένας, λοιπόν από αυτούς αναφέρει ότι η πολιτεία έκανε απίστευτο αγώνα για το αποτεφρωτήριο στη Ριτσώνα. Και άκου τώρα τι άλλο είπε ο κ. Αλιβιζάτος (ο επίσης εχθρός του Χριστού λόγω φιλίας του με τον Περιστερίου): Εξάλλου, είπε, δεν υπάρχει κανόνας της Εκκλησίας που να απαγορεύει την καύση! Ακούς; Λοιπόν, κάτι παρόμοιο κάνει και ο εν λόγω Πατήρ. Εύχομαι να εννοήσεις το τι θέλω να πω! Και κυρίως το ότι ο π. Δημήτριος, άθελά του γίνεται συνεργάτης του Περιστερίου του Καταστροφέα του Πηδαλίου, τον Διαστροφέα της Λατρεία μας (όταν λέγει προς κέντρο αυτής είναι «Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ»…. [Ας μας απαντήσει, λοιπόν, ο π. Δημήτριος αν αυτό που λέγει ο Περιστερίου είναι ΟΡΘΟΔΟΞΟ!]

ΣΧΟΛΙΑ:  Φαίνεται καθαρά ότι ο Δ.Ε. βρίσκεται σε σύγχυση και μεταθέτει τον σχολιασμό σε άσχετο το θέμα. Θα μπορούσα να το αγνοήσω. Για να μη νομίσει, όμως, ότι δεν έχω θέσεις και αποφεύγω,  του απαντώ, επειδή θίγει το θέμα της ταφής και της καύσης βγάζοντας αυθαίρετα συμπεράσματα.

« Δεν διεκδικώ δάφνες πολυμάθειας· όσα γράφω είναι καρπός 32 ολόκληρων ετών ενδελεχούς έρευνας μέσα στην ποιμαντική  ιερωσύνη. Από τη θεωρία εκ του ασφαλούς, εύκολα κρίνεις. Φόρεσε πρώτα το ράσο, να δεις τι σημαίνει, και μετά έλα να συζητήσουμε στα ίσα. ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ  ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟ ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΤΕ;

Για το θέμα της ταφής και της κάυσης των νεκρών ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΤΑΦΗΣ. Επειδή ο τρόπος διατύπωσης του σχολίου δείχνει ότι ο Δ.Ε. αγνοεί βασικά θέματα του Πηδαλίου, του υπενθυμίζω τα εξής: Ο  Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει και σχολιάζει για τον ενταφιασμό των νεκρών στις υποσημειώσεις και τις ερμηνείες του στο Πηδάλιο, κυρίως με αφορμή τους κανόνες που σχετίζονται με τους ιερούς ναούς και τα λείψανα. Αυτά  υπάρχουν στο Πηδάλιο  στις ερμηνείες  του 7^ο κανόνα της Ζ Οικουμενικής, όπου γίνεται αναφορά για τον τρόπο  ταφής. Υπάρχουν συγκριμένοι κανόνες από τους οποίους προκύπτει η υποχρεωτικότητα της ταφής και όχι της καύσης. Αυτά τα ήξερε ο Δ.Ε.;; Από που λοιπόν βγάζει το  αυθαίρετο συμπέρασμα ότι είμαι  συνεργάτης του Μητροπολίτη που αναφέρει;

Εν κατακλείδι, την απάντηση ή καλύτερα τη λύση του θέματός μας περί Εσταυρωμένου, πίσω ακριβώς από την Αγία Τράπεζα, την δίνει ο π. Μάξιμος Καραβάς: Εσένα τον Δεσπότη, τι σε ενοχλεί ο Εσταυρωμένος ακόμη κι αν τον βάλανε τα τελευταία χρόνια. Τι σ' ενοχλεί; [Ας μας απαντήσει, λοιπόν, ο π. Δημήτριος ΣΕ ΤΙ ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙ Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΠΙΣΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΜΠΗΚΕ  ΧΤΕΣ! ΤΙ ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙ.]

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αν και κακώς αναφέρονται λόγια του μακαριστού κεκοιμημένου Γέροντα Μάξιμου (σε αυτόν έπρεπε να απαντήσω) αναγκάζομαι να πω τα εξής:

Ο σεβαστός αγωνιστής  π. Μάξιμος —όπως και οποιοσδήποτε άλλος σύγχρονος κληρικός, μοναχός ή «γέροντας»— σε καμία απολύτως περίπτωση δεν αποτελεί Πατέρα της Εκκλησίας, ούτε μπορεί να τεθεί ούτε καν ως σκιά δίπλα στους οικουμενικούς φωτιστές και διδασκάλους της Ορθοδοξίας. Η οποιαδήποτε σύγκριση ή ταύτιση σύγχρονων προσώπων και ιδιωτικών τους απόψεων με τους Αγίους Πατέρες είναι θεολογικά απαράδεκτη και ιστορικά ένοχη.

Στην Ορθόδοξη Θεολογία, Πατέρες της Εκκλησίας ορίζονται εκείνα τα άγια πρόσωπα που διακρίθηκαν για την ορθότητα του δόγματος, την αγιότητα του βίου, την καθολική αποδοχή από το Σώμα της Εκκλησίας και τη συνοδική επικύρωση της διδασκαλίας τους (όπως οι Τρεις Ιεράρχες, ο Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς κ.ά.).

Οι Πατέρες εκφράζουν τη συνοδική και διαχρονική φωνή της Εκκλησίας, όχι τις προσωπικές, τοπικές ή ακραίες εκφράσεις σύγχρονων.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (τον οποίο η Εκκλησία αποκαλεί «στόμα του Χριστού») υπήρξε τιτάνας της θεολογίας και της ρητορικής. Το να επιχειρείται η σύγκριση ενός σύγχρονου σχολιαστή ή «ζηλωτή» με τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο είναι βλασφημία κατά της ιερότητας της Πατερικής Παράδοσης.

Δυστυχώς, σε ορισμένους κύκλους παρατηρείται το φαινόμενο να θεοποιούνται οι λόγοι σύγχρονων προσώπων και να θεωρούνται ανώτεροι ακόμα και από την επίσημη συνοδική φωνή της Εκκλησίας. Η Εκκλησία ποτέ δεν στήριξε την πίστη της σε «ατομικά χαρίσματα» που καταλήγουν σε ύβρεις, διχασμούς και περιφρόνηση των Θείων Μυστηρίων. Η Πατερική Παράδοση είναι πνεύμα αγιότητας, νηφαλιότητας, διακρίσεως και εκκλησιαστικής νομιμότητας, και όχι μέσο εκτόξευσης απαξιωτικών χαρακτηρισμών. Σχετικά με το ερώτημα: «Τι ενοχλεί ο Εσταυρωμένος πίσω από την Αγία Τράπεζα, ακόμη κι αν μπήκε χθες;» η  απάντηση δεν αφορά προσωπικές ενοχλήσεις ή απόρριψη του Σταυρού, αλλά τη διασφάλιση της λειτουργικής και εικονικής ακρίβειας της Εκκλησίας. Όπως επισημαίνεται, παρατηρείται μια διπλή σύγχυση. Το ιστορικό και δογματικό περιεχόμενο της Σταύρωσης είναι αδιαμφισβήτητο και απόλυτα σεβαστό από όλους. Το ζήτημα, που τίθεται, αφορά αποκλειστικά τη σωστή λειτουργική θέση του αντικειμένου μέσα στον ναό. Ιστορικά, (όπως μαρτυρείται από τον Άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης και τη Βασίλειο Τάξη της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως), πίσω από την Αγία Τράπεζα ή στην κόγχη υπήρχε ο αναμνηστικός διάχρυσος Σταυρός (σύμβολο νίκης και δόξης) ή ο Σταυρός των λιτανειών. Αντίθετα, ο μεγάλος τρισδιάστατος ξύλινος «Εσταυρωμένος της Μ. Παρασκευής» με το ομοίωμα σώμα αποτελεί πρόσφατη μεταγενέστερη συνήθεια (εισήχθη μόλις το 1864 στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και επικράτησε στον ελλαδικό χώρο υπό δυτικές/βαυαρικές επιδράσεις).

 

Επίσης, έχε Υπόψη σου -κατά τη γνώμη μου-, ότι το παρακάτω ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ είναι αυθαίρετοοοο !!!   ΕΙΠΕ: «Βάσει αυτής της χρυσοστομικής ευχής, τονίζεται ότι στη Θεία Ευχαριστία υπάρχει αυστηρή διαδοχή (Σταύρωση -Τάφος- Ανάσταση - Βασιλεία). Για το λόγο αυτό, η παράδοση ορίζει τον έναν μόνιμο αγιογραφημένο Εσταυρωμένο στο Τέμπλο (πριν από την Αγία Τράπεζα), ώστε να τηρείται η χρυσοστομική σειρά και να μην καθηλώνεται η λατρεία εσαεί στο Πάθος μέσα στον εσχατολογικό χώρο της κόγχης.» ……………………………………………………………..   Λυπάμαι πολύ! Αλήθεια, ξεχνά ο π. Δημήτριος ότι το εσχατολογικό γεγονός της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού έχει δύο τινά, πρώτα την εμφάνιση του Τιμίου Σταυρού κι μαζί (ταυτόχρονα, στην «ίδια σκηνή» θα λέγαμε) τον αναστημένο Χριστό με αποσπασμένο το σώμα του από τον προπορευόμενο Σταυρό Του (και μαζί στην ίδια σκηνή η συνάντησή του με τους Πιστούς... στον αέρα); Αδελφέ, ο Σταυρός του Κυρίου, "ήδη εμφανίστηκε"... και αλίμονο σε όποιον "συντάσσεται" με τον αιρετικό Περιστερίου, με οποιονδήποτε τρόπο!   Η θέση του Εσταυρωμένου πίσω από την Αγία Τράπεζα ακόμη κι αν ποτέ, ποτέ δεν είχε τοποθετηθεί... θα έπρεπε να μπει επειγόντως στις μέρες μας. Γιατί; Γιατί, αυτοί οι επαγγελματίες ιερείς που λειτουργούν, σαν τα γαϊδούρια (κατά τον Άγιο Αντώνιο), το μόνο που μπορεί να τους γλυτώσει είναι το να βλέπουν απέναντί τους το "Χάλκινο Φίδι" που ύψωσε ο Μωυσής στην έρημο… Ο νοών νοείτω!   [Σε ανάλογη περίπτωση ο π. Μάξιμος έλεγε ότι, σήμερα οι άνθρωποι έχουν μία μεγάλη χαρά. Την χαρά που έχουν τα γαϊδούρια τον Μάη, όταν ζευγαρώνουν. (Άσε που πολλοί απ’ τούτους είναι ομοφυλόφιλοι, θρασύτατοι! Τόσο θρασύτατοι που βάζουν το χέρι τους… σε αγόρια, άκουσον άκουσον, εν ώρα Μυστηρίου (της Εξομολογήσεως)]

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Η άποψη αυτή αποτελεί ένα μνημείο θεολογικής σύγχυσης, κατηγορηματικού αναχρονισμού και κατάφωρης άγνοιας της ορθόδοξης λειτουργικής θεολογίας.

Το να επιχειρεί κάποιος να «μεταφράσει» τα έσχατα κοσμικά γεγονότα της Δευτέρας Παρουσίας σε χωροταξικές οδηγίες για τη διακόσμηση του Ιερού Βήματος και την τοποθέτηση του Εσταυρωμένου, συνιστά θεολογικό  ατόπημα.

Ας δούμε ψυχρά, αυστηρά και πατερικά τι σχέση έχουν (ή μάλλον... δεν έχουν) όλα αυτά με τη λειτουργική τάξη της Εκκλησίας:

Ο Δ.Ε.  επιχειρεί μια αλλοπρόσαλλη «χωροταξική» ταύτιση. Επειδή στη Δευτέρα Παρουσία θα προπορεύεται ο Τίμιος Σταυρός και θα ακολουθεί η παρουσία του Χριστού, θεωρεί ότι το Ιερό Βήμα και η Αγία Τράπεζα πρέπει να στηθούν σαν σκηνικό… που αναπαριστά γεωγραφικά ή αστρονομικά τη στιγμή εκείνη!

Ο Ορθόδοξος Ναός δεν είναι  χώρος  αναπαράστασης των εσχάτων, ούτε γεωδαιτικός χάρτης της Δευτέρας Παρουσίας. Ο Ναός είναι εικόνα της Βασιλείας του Θεού και τόπος μυσταγωγίας. Η Αγία Τράπεζα συμβολίζει τον Θρόνο του Θεού, αλλά και τον Τάφο και την Τράπεζα του Μυστικού Δείπνου. Καμία σχέση δεν έχει η λειτουργική της θέση με τα εσχατολογικά «σκηνικά» της συνάντησης των πιστών «στον αέρα».

Η φράση «τον αναστημένο Χριστό με αποσπασμένο το σώμα του από τον προπορευόμενο Σταυρό Του» είναι θεολογικά απαράδεκτη και ακροβατεί στα όρια της φαντασιόπληκτης κακοδοξίας. Στην ορθόδοξη χριστολογία, το αναστημένο και δοξασμένο Σώμα του Κυρίου είναι αχώριστα ενωμένο με τη Θεία Του Υπόσταση. Ο Χριστός δεν είναι κάποιο «φάντασμα» αποσπασμένο από διαστημικά αντικείμενα ή από τον Σταυρό, σαν να πρόκειται για κινητά εξαρτήματα. Ομιλούντες για τη Δευτέρα Παρουσία, οι Πατέρες εξηγούν ότι ο Σταυρός είναι το «σημείον» (το βασιλικό λάβαρο) της νίκης Του, και όχι ένα αυτόνομο αντικείμενο από το οποίο... αποσπάται το σώμα του Θεανθρώπου.

Ο Εσταυρωμένος τοποθετείται επί της Αγίας Τραπέζης  όχι για να λειτουργεί ως «Χάλκινο Φίδι» που θα τρομοκρατεί τους κληρικούς σαν «γαϊδούρια» (όπως  διατυπώνεται), αλλά διότι η Θεία Λειτουργία είναι η αναίμακτη παρουσίαση και βίωση της Θυσίας του Γολγοθά.

Το θυσιαστήριο είναι ο τόπος, όπου προσφέρεται ο Αμνός του Θεού. Ο Σταυρός  υπενθυμίζει σε ιερέα και λαό ότι η Εκκλησία θεμελιώνεται πάνω στον Σταυρό και το Αίμα του Χριστού. Η τοποθέτησή του υπαγορεύεται από την εσωτερική, μυσταγωγική λογική της Θυσίας και όχι από μια ευτελή, εμπάθειας γεμάτη προσπάθεια χωροταξικής επιβολής «τιμωρητικών» συμβόλων.

Η συλλογιστική αυτή αποκαλύπτει μια νοσηρή αντίληψη για τα ιερά πράγματα. Τη μετατροπή της θεολογίας σε μέσο καταγγελίας, πολεμικής και φανταστικών θεωριών.

Η λειτουργική τάξη της Εκκλησίας δεν ορίζεται από τις ιδεοληψίες του καθενός που μπερδεύει τα έσχατα με την αρχιτεκτονική διαρρύθμιση, αλλά από την Ιερά Παράδοση, τους Κανόνες και το πνεύμα της αγάπης και της νηφαλιότητας.

 

Σε ανάλογη περίπτωση ο π. Μάξιμος έλεγε ότι, σήμερα οι άνθρωποι έχουν μία μεγάλη χαρά. Την χαρά που έχουν τα γαϊδούρια τον Μάη, όταν ζευγαρώνουν. (Άσε που πολλοί απ’ τούτους είναι ομοφυλόφιλοι, θρασύτατοι! Τόσο θρασύτατοι που βάζουν το χέρι τους… σε αγόρια, άκουσον άκουσον, εν ώρα Μυστηρίου (της Εξομολογήσεως)]

Όσον αφορά στις απόψεις του μακαριστού π.Μαξίμου  (ΑΝ ΜΕΤΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΩΣΤΑ),  θίγουν τη μνήμη του μακαριστού Γέροντος και είναι ΑΔΙΑΝΤΡΟΠΗ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΝΑ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ. Τα σχόλια περιττεύουν. Απλά υπενθυμίζω στον Δ.Ε. ότι οι ακατάκριτοι αιρετικοί μέχρι ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ  διατηρούν την ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΗ ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ. Οπότε  οφείλεται σεβασμός προς το ιερό τους αξίωμα, στάση την οποία επιβάλλει το γνήσιο εκκλησιαστικό ήθος. Η αποτείχιση περιφρουρεί την ιερότητα του θεσμού της Αρχιερωσύνης, διασώζοντας τη σύνδεση του αρχιερατικού αξιώματος με την Αλήθεια του Χριστού. Σεβόμενοι την Ιερωσύνη σεβόμαστε τον Χριστό.

 

Επίσης, έχε Υπόψη σου -κατά τη γνώμη μου-, ότι το παρακάτω ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ είναι αυθαίρετοοοο !!! ΕΙΠΕ: «Βάσει αυτής της χρυσοστομικής ευχής, τονίζεται ότι στη Θεία Ευχαριστία υπάρχει αυστηρή διαδοχή (Σταύρωση -Τάφος- Ανάσταση - Βασιλεία).Για το λόγο αυτό, η παράδοση ορίζει τον έναν μόνιμο αγιογραφημένο Εσταυρωμένο στο Τέμπλο (πριν από την Αγία Τράπεζα), ώστε να τηρείται η χρυσοστομική σειρά και να μην καθηλώνεται η λατρεία εσαεί στο Πάθος μέσα στον εσχατολογικό χώρο της κόγχης.»

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το συμπέρασμα δεν είναι αυθαίρετο, αλλά προκύπτει ευθέως από το αυτούσιο κείμενο της Θείας Λειτουργίας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

 Στην ευχή της Αναφοράς, ο λειτουργός διακηρύσσει: «Μεμνημένοι τοίνυν της σωτηρίου ταύτης εντολής και πάντων των υπέρ ημών γεγενημένων, του σταυρού, του τάφου, της τριημέρου αναστάσεως, της εις ουρανούς αναβάσεως, της εκ δεξιών καθέδρας, της δευτέρας και ενδόξου πάλιν παρουσίας…». Η ευχή ορίζει μια σαφή χρονολογική και σωτηριολογική πορεία (Σταύρωση- Τάφος- Ανάσταση- Ανάληψη- Βασιλεία/Δευτέρα Παρουσία). Η ανατολική κόγχη του Ιερού Βήματος (πίσω από την Αγία Τράπεζα) είναι ο κατεξοχήν «χώρος της Βασιλείας». Όταν τοποθετείται μόνιμα εκεί  ο  Εσταυρωμένος, η λειτουργική αλληλουχία ανατρέπεται σε Σταύρωση- Ανάσταση- Ανάληψη- «Εσταυρωμένος» για πάντα.  Αυτό συνιστά «χρονικό πάγωμα» στο Πάθος μετά την Ανάσταση.

Για τον λόγο αυτό, η ορθόδοξη εικονολογία τοποθετεί τον ένα και μοναδικό μόνιμο Εσταυρωμένο στην κορυφή του Τέμπλου (πάνω από την Ωραία Πύλη). Εκεί βρίσκεται πριν από την Αγία Τράπεζα, τηρώντας επακριβώς τη χρυσοστομική σειρά (ο Σταυρός προηγείται της Αναστάσεως και της Βασιλείας).

[Ας μας απαντήσει, λοιπόν, ο π. Δημήτριος… Αν η Παράδοση απαγορεύει ή καλύτερα αν Ιερός Κανόνας αποκλείει την εν λόγω "Παρουσία"! την παρουσία του Εσταυρωμένου εντός του Ιερού Βήματος (του δήθεν «εσχατολογικού χώρου»! Αν είναι όντως εσχατολογικός, που η τελειότητα των Ιερέων και κυρίως των λειτουργών Αρχιερέων;)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ]

 

Στους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να επιβάλλει ή να προβλέπει τη μόνιμη τοποθέτηση του τρισδιάστατου ξύλινου «Εσταυρωμένου της Μ. Παρασκευής» με το αποσπώμενο σώμα πίσω από την Αγία Τράπεζα. Ο μόνος ρητός κανόνας για τον τύπο του Σταυρού είναι ο 73ος Κανόνας της εν Τρούλλω (Πενθέκτης) Συνόδου, ο οποίος ορίζει να αποδίδεται η πρέπουσα τιμή στον ζωοποιό Σταυρό και απαγορεύει τη χάραξή του στο έδαφος. Επειδή δεν υπάρχει κανόνας για τη  θέση του Εσατυρωμένου,  πού βασίζεται ο Δ.Ε. ως ιερώς αγωνιζόμενος να εκφράζει άποψη για αίρεση;

Η θεώρηση του Ιερού Βήματος και της ανατολικής κόγχης, ως εσχατολογικού χώρου, δεν είναι σύγχρονο εφεύρημα, αλλά βασίζεται στη διδασκαλία των Πατέρων (όπως του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή και του Αγίου Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως). Η ανατολική κόγχη συμβολίζει τον «χώρο της Βασιλείας» και της αόρατης παρουσίας της Αγίας Τριάδος, ενώ η Θεία Λειτουργία αποτελεί κατεξοχήν εικονισμό των Εσχάτων και της ερχόμενης Βασιλείας. ΜΗΠΩΣ Ο Δ.Ε. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΕΙ Ο,ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΞΕΡΕΙ;

Ο εσχατολογικός και αγιαστικός χαρακτήρας του Θυσιαστηρίου και των Μυστηρίων δεν εξαρτάται από την προσωπική αρετή ή τις ατομικές αδυναμίες των λειτουργών (ιερέων ή αρχιερέων), αλλά από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος που συγκροτεί την Εκκλησία. Η εσχατολογική αλήθεια του Ναού είναι δογματική και λειτουργική πραγματικότητα, που παραμένει αλώβητη, ανεξάρτητα από τα πρόσωπα των λειτουργών.

Υ.Γ.

Ο π. Δημήτριος με ό,τι έχει γράψει περί νέων ταυτοτήτων, έχει δείξει και αποδείξει τον εαυτό του... πολύ μικρό για να ΠΟΙΜΑΝΕΙ τον λαό του Θεού, στα έσχατα αυτά χρόνια. [Ας κοιτάξει, ο π. Δημήτριος τα χάλια των πιστών, που στέκονται έξω από το Άγιο Βήμα…γιατί αυτό σημαίνει ΠΟΙΜΗΝ… Με όσα λέγει! διχάζει το σώμα των ιερώς αγωνιζομένων…]

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δεν θα ασχοληθώ με το θέμα «περί ταυτοτήτων»,  γιατί ο Δ.Ε. βγαίνει εκτός του εξεταζομένου  θέματος. Απλά, μπορεί να μας απαντήσει, αν το συγκεκριμένο θέμα είναι κατεγνωσμένη αίρεση από Συνόδους ή Πατέρες και το θεωρεί θέμα των ιερώς αγωνιζομένων;;

Είναι πολύ εύκολο να κάθεται κανείς στο παρασκήνιο, να πυροβολεί με εύκολες κατηγορίες και να μοιράζει χαρακτηρισμούς από απόσταση ασφαλείας. Δεν θεωρώ  τον εαυτό μου μεγάλο, αλλά ελάχιστο. Αν ο συντάκτης αυτής της κριτικής νομίζει ότι η ποιμαντική διακονία είναι εύκολη υπόθεση και ότι οι ιερείς είναι στόχοι για πέτρες, ας φορέσει ο ίδιος το πετραχήλι, ας ανέβει στο Θυσιαστήριο, ας σηκώσει τα βάρη, τους πόνους, τις αγωνίες και τις αμαρτίες του λαού του Θεού, κι τότε ας έρθει να μιλήσει.

Εύκολο είναι να κρίνεις τον αγώνα των άλλων, όταν στέκεσαι εκτός μάχης διαδικτυακά, με απενεργοποιημένα σχόλια. (!!!) Όποιος θέλει να δείξει πώς «πρέπει» να ποιμαίνει κάποιος, ας μπει στον κόπο να γίνει ο ίδιος ποιμένας, να φορέσει το τιμημένο ράσο, να σηκώσει τον Σταυρό του στην πράξη, αντί να αναλώνεται σε ανώδυνες επικρίσεις και συκοφαντίες.