Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου
Η πατερική αποτείχιση δεν καταργεί ούτε παραβιάζει τους
Ιερούς Κανόνες· αντιθέτως, αποτελεί πλήρη εφαρμογή της κανονικής
νομοθεσίας της Εκκλησίας, λειτουργώντας ως οχύρωση (τείχος) του υγιαίνοντος
πληρώματος απέναντι στην εισαχθείσα κακοδοξία.
Αποτελεί κανονικό μέτρο αυτοπροστασίας
των πιστών από την αίρεση. Ωστόσο, υπερβαίνει τα πατερικά της όρια και
διολισθαίνει σε παρασυναγωγή ή σχίσμα στις εξής συγκεκριμένες
περιπτώσεις:
1. Διακοπή Κοινωνίας για Ηθικά,
Διοικητικά ή Προσωπικά Θέματα
Δηλ. όταν ένας κληρικός ή λαϊκός διακόπτει την
κοινωνία με τον επίσκοπό του προφασιζόμενος προσωπικά παραπτώματα, διοικητικές
διαφωνίες ή ηθικά εγκλήματα («προφάσει τινῶν
ἐγκλημάτων») πριν από τη συνοδική
εξέταση και διάγνωση. Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίζεται από τους Ιερούς Κανόνες ως
φιλαρχία, φατρία και παρασυναγωγή, διότι διασπά αυθαίρετα την
εκκλησιαστική ενότητα.
2. Ίδρυση Παράλληλων Θυσιαστηρίων &
Αυθαίρετες Ιεροπραξίες.
Η μετάβαση κληρικού σε ξένη Μητρόπολη και η άσκηση ιερατικών καθηκόντων
χωρίς κανονικό απολυτήριο συνιστά εισπήδηση
και μετατρέπεται σε παρασυναγωγή.
3. Σφετερισμός της Συνοδικής Εξουσίας .
Η αποτείχιση δεν παρέχει το δικαίωμα στον αποτειχισμένο να θεωρεί εαυτόν «Σύνοδο» και να κηρύσσει τον επίσκοπο καθαιρεμένο ή τα Μυστήρια της Εκκλησίας αυτόματα «ανυπόστατα» προ της συνοδικής κρίσεως του επισκόπου. Η τελεσίδικη αφαίρεση της ιερωσύνης και η επιβολή της καθαιρέσεως ανήκουν αποκλειστικά σε αρμόδια Σύνοδο. Όταν ο αποτειχισμένος αποκηρύσσει την ιερωσύνη του επισκόπου ως ανύπαρκτη προ της συνοδικής αποφάσεως, εκτρέπεται στην αυτόματη απώλεια της Ιερωσύνης και τη σχισματική συμπεριφορά.
4. Δημιουργία «Ιδιωτικής Εκκλησίας».
Όταν η διακοπή μνημοσύνου μετατρέπεται σε πλήρη
απόρριψη ολόκληρου του εκκλησιαστικού σώματος, με τη δημιουργία μιας αυτόνομης
«παράταξης» ή «παράλληλης δικαιοδοσίας» που αρνείται την επικοινωνία και τη
μυστηριακή κοινωνία με τους υπόλοιπους Ορθοδόξους.
Η κανονική
αποτείχιση αποσκοπεί στην ελευθέρωση της Εκκλησίας από το σχίσμα που εισάγει ο
αιρετίζων επίσκοπος. Αν όμως ο αποτειχισμένος απομονωθεί πλήρως υψώνοντας «δική
του σημαία», δημιουργεί ο ίδιος νέο σχίσμα, το οποίο κατά τους Πατέρες
είναι βαρύτερο και από την αίρεση.
ΠΗΓΗ,ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Πάντοτε προς τα εκεί πηγαίνει
ΑπάντησηΔιαγραφήΓράφετε: «Η μετάβαση κληρικού σε ξένη Μητρόπολη και η άσκηση ιερατικών καθηκόντων χωρίς κανονικό απολυτήριο συνιστά εισπήδηση και μετατρέπεται σε παρασυναγωγή.»
ΑπάντησηΔιαγραφήΣχόλιον: Αὐτά ἰσχύουν ἐν καιρῷ εἰρήνης τῆς Ἐκκλησίας καί ὅταν μόνον ὁ ἐπιχώριος «ἐπίσκοπος» διδάσκει αἵρεσιν. Δέν ἰσχύουν, ὅμως, γιά καιρούς γενικευμένης αἱρέσεως καί διωγμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων ὑπό τῶν αἱρετικῶν, ὅπως συμβαίνει σήμερα εἰς ὁλόκληρον τήν Οἰκουμένην. Χωρίς αὐτήν τήν διευκρίνισιν, εἶναι ἄκρως παραπλανητικόν νά τά γάφετε αὐτά, πάτερ μου. Βλ. τό ἄρθρον μου μέ τίτλον ''«Ἀντιοικουμενισταί» εἰς τήν ὑπηρεσίαν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! (Βελτιωμένη ἔκδοσις, Ἰούνιος 2026)" (https://orthodox-voice.blogspot.com/2026/06/2026.html#more).
Η επίσημη διακήρυξη ότι μια τοπική ή τοπικές εκκλησίες βρίσκονται σε αίρεση γίνεται ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΣΥΝΟΔΟ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ και όχι από μεμονωμένα άτομα ή ομάδες. Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΥΤΗ ΘΑ ΔΙΑΓΝΩΣΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ και θα ξεκινήσει η διαδικασία που προβλέπει ο 74ος Αποστολικός κανόνας. Μέχρι τότε ισχύουν απαράβατα όλοι οι ιεροί κανόνες. Ο 15ος Κανόνας της ΑΒ Συνόδου και ο 31ος Αποστολικός δεν δίνουν δικαιώματα εισπήδησης σε άλλη εκκλησιαστική επαρχία. Μην ξεχνάς ότι οι αιρετικοί ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΙ επίσκοποι διατηρούν το ΙΕΡΑΤΙΚΟ ΑΞΙΩΜΑ (είναι μόνο ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ) οπότε μέχρι να καθαιρεθούν ισχύουν ο,τι είναι συνυφασμένο σε αυτό. Ένας από τους σκοπούς της αποτείχισης δεν είναι να κηρύξουμε έκπτωτους τους αιρετικούς επισκόπους, αλλά να πιέσει για να δημιουργηθούν οι καταστάσεις για την σύγκλιση αυτής της Συνόδου.
Διαγραφήhttps://apotixisi.blogspot.com/2026/11/blog-post_291.html#more=
Μπορείτε να τεκμηριώσετε με κανόνα ή κανόνες την άποψή σας. Περιμένω.
Μέ ἐκπλήσσετε δυσάρεστα, πάτερ μου! Προφανῶς, ἀπορρίπτετε τό Παύλειον «ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7:12). Σᾶς παρέπεμψα στό ἄρθρον μου ὅπου ἀναφέρω «μύρια παραδείγματα» (κατά τόν Δοσίθεον Ἱεροσολύμων) «παρ' ἐνορίαν» καί «παρά κανόνας» πράξεων στίς ὁποῖες προέβησαν μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (Μ. Ἀθανάσιος, Ἰ. Χρυσόστομος κ.ἄ.) ὄχι ἀπό ἀρχομανίαν ἤ ἐγωϊσμόν, ἀλλά πρός ὠφέλειαν τῆς Ἐκκλησίας, οὕτως ὥστε νά μή κυριαρχήσουν οἱ αἱρετικοί. Οἱ ἱ. Κανόνες ἐθεσπίσθησαν γιά τήν προστασίαν τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό αἱρετικούς, σχισματικούς καί ὑπερηφάνους ἀρχομανεῖς, ὄχι διά τό ἀντίθετον! Ἡ γνώμη ὅτι οἱ μή κεκριμένοι σχισματικοί/αἱρετικοί «ἐπίσκοποι» πού κατέχουν τούς ἱστορικούς θρόνους εἶναι «κανονικοί» ἀποτελεῖ δογματικόν σφάλμα, τοὐτέστιν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν διότι, πρῶτον, οἱ ἱ. Κανόνες τούς θεωροῦν «ψευδεπισκόπους», ἤτοι «ἱερεῖς μέν λεγόμενοι μή ὄντες δέ» (Ζʹ Οἰκ. Σύνοδος, Πρᾶξις Ζ', Πρακτικά τῶν Ἁγίων καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Ἔκδ. Καλύβης Τιμίου Προδρόμου Ἱερᾶς Σκήτης Ἁγίας Ἄννης, Ἅγιον Ὄρος, τ. Γʹ, σ. 873, καί ΙΕ' Κανών τῆς ΑΒʹ Συνόδου). Δεύτερον, κατά τόν Δοσίθεον Ἱεροσολύμων (Δωδεκάβιβλος, βιβλίον Ζ', Κεφ. Η', τ. 4, σ. 116), οἱ σημερινοί «πατριάρχαι», ὡς αἱρετικοί, δέν εἶναι οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Ἐπίσκοποι οὔτε κἄν μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι βεβαίως ἡ Ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ: «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσὶ» («Ἀναίρεσις Γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας», Ε.Π.Ε. 3). Τρίτον, οἱ σημερινοί «πατριάρχαι», ὡς αἱρετικοί, δέν ἔχουν κἄν ἀποστολικήν διαδοχήν (Δογματική Χ. Ἀνδρούτσου, σ. 281-282)! Ἐσεῖς, ὅμως, μέ αὐτά πού γράφετε κάνετε ἔτι δυσκολώτερον τό βῆμα τῆς ἱερᾶς ἀποτειχίσεως ἀπό τούς δαιμονισμένους Οἰκουμενιστάς, ἰσχυριζόμενος μάλιστα ὅτι πρέπει νά περιμένουμε ἀπό αὐτούς νά καταδικάσουν «συνοδικῶς» τόν ... ἑαυτόν τους! Ἡ θέσις αὐτή θυμίζει ἐκεῖνο τό ἀμίμητον τοῦ π. Ἐπ. Θεοδωροπούλου, «ἄς ὑποτασσώμεθα 'στενάζοντες'» εἰς τούς αἱρετικούς «ἐπισκόπους», διαφωνοῦντες καί διαμαρτυρόμενοι μέ λόγια, ἄρθρα κ.λπ., ὄχι ὅμως καί νά «ἀποσπώμεθα ἀπ' αὐτῶν, νά μή διαρρηγνύωμεν τήν ἀπ' αὐτῶν κανονικήν ἐξάρτησιν ... Ἐφόσον ὅμως ἡ Ἐκκλησία δέν προέβη εἰς καθαίρεσιν αὐτῶν, ἡμεῖς δέν πρέπει νά ἀποκηρύξωμεν αὐτούς καί νά παύσωμεν τό μνημόσυνον αὐτῶν» («Τά Δύο Ἄκρα», σελ. 69-70). Χωρίς αὐτό τό «δεκανίκι» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τό ὁποῖον προσφέρει ὑπερπροστασίαν εἰς τούς Οἰκουμενιστάς (=Σατανιστάς) ἀπό τούς «ἀπειθάρχους» Ὀρθοδόξους, οἱ Οἰκουμενισταί θά εἶχαν ἤδη ἀφανισθῆ ἀπό προσώπου γῆς! Λοιπόν, θά συνεχίσετε νά συντάσσεσθε μέ τήν ἀντορθόδοξον (Θεοδωροπούλειον) αὐτήν ἐκκλησιολογίαν, ἡ ὁποία εἶναι ἐν πολλοῖς ὑπεύθυνος διά τήν διάλυσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;
ΔιαγραφήΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ. https://orthodox-voice.blogspot.com/2026/08/blog-post_168.html
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνας κώδικας που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη (ή σε οποιαδήποτε ιστορική συλλογή) έχει την αυθεντικότητα του χειρόγραφου αντικειμένου. Το ίδρυμα πιστοποιεί ότι το συγκεκριμένο υλικό ανήκει στην τάδε εποχή, έχει γραφτεί από τον τάδε γραφέα και φέρει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, η βιβλιοθήκη ως κρατικός ή επιστημονικός φορέας δεν έχει ούτε την εντολή ούτε το κριτήριο να λειτουργήσει ως «θεολογικό δικαστήριο». Ένας ανώνυμος ή εξωτερικά έγκριτος γραφέας στο παρελθόν είναι απολύτως δυνατόν να αντέγραψε, να διέδωσε ή να συνδύασε κείμενα που αποκλίνουν από την ορθόδοξη Παράδοση, να ενσωμάτωσαν ανόθευτες ή νοθευμένες πηγές, ή να αναπαρήγαγαν θεολογικές παρεκκλίσεις.
ΜΕΡΟΣ Α.
ΔιαγραφήΚύριε Χατζηνικολάου. Σας παρακαλώ να μην γράφετε πράγματα που δεν έγραψα. Πότε ισχυρίστηκα ότι οι ψευδοεπίσκοποι και ψευδιδιδάσκαλοι είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ; Αντίθετα έγραψα ότι ο ακατάκριτος αιρετικός ψευδεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος διατηρεί θεσμικά το ενυπόστατο της ιερωσύνης του και το επισκοπικό αξίωμα μέχρι να εκδοθεί η ζώσα δικαστική απόφαση της Συνόδου. Οι ιεροπραξίες και τα μυστήρια που τελεί δεν καθίστανται αυτόματα ανυπόστατα ή άκυρα προ της καθαιρέσεως τυ, διότι η καθαίρεση είναι η ενεργή αφαίρεση της Χάριτος της ιερωσύνης και όχι απλή διαπίστωση μιας ήδη χαμένης ιδιότητας. Τα μυστήρια που τελεί δεν είναι ανυπόστατα, αλλά παύουν να παρέχουν άφεση αμαρτιών και μετατρέπονται σε «κρίμα και κατάκριμα» για όσους κοινωνούν μαζί του «εν γνώσει» (αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων).
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΨΕΥΔΟΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ
Ακύρωση του Δικαιώματος Επιβολής Ποινών στους Αποτειχιζομένους: Βάσει του 15ου Ιερού Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου (2ο μέρος), ο αιρετίζων επίσκοπος δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιβάλει κανονικές επιτιμήσεις, καθαιρέσεις ή αφορισμούς στους κληρικούς και λαϊκούς που διακόπτουν την κοινωνία μαζί του. Όσοι αποτειχίζονται προ συνοδικής διαγνώσεως «οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται... ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς ἀξιωθήσονται».
Χαρακτηριζόμενος από τον Ιερό Κανόνα ως «ψευδεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος», εισάγει ο ίδιος το σχίσμα και τη διαίρεση στην Εκκλησία. Συνεπώς, αποστερείται του δικαιώματος να απαιτεί την εκκλησιαστική υπακοή ή τη μνημόνευση του ονόματός του από το υγιαίνον πλήρωμα των πιστών.
Η διοικητική και ποιμαντική του εξουσία περιορίζεται αυστηρά εντός των ορίων της επαρχίας του και δεν έχει κανένα δικαίωμα επέμβασης στις υποθέσεις άλλων Μητροπόλεων ή Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Έχει το πλήρες κανονικό δικαίωμα και την υποχρέωση να ελέγξει, να εγκαλέσει και να απαγορεύσει τη δράση ενός αποτειχισμένου κληρικού από άλλη Μητρόπολη που εγκαθίσταται αυθαίρετα στην περιφέρειά του.( 35ος Αποστολικός Κανόνας-31ος Αποστολικός, 6ος της εν Γάγγρα & 12ος της ΑΒ΄ Συνόδου).
MEΡΟΣ Β-
ΔιαγραφήΣχετικά με τον Παύλει λόγο περί «Μετάθεσις Νόμου».
Ο ολοκληρωμένος παύλειος λόγος είναι :«μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης, ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Εβρ. 7, 12).Αυτός αρχικά αναφέρεται στη μετάβαση από τη Λευιτική λατρεία στην αιώνια Αρχιερωσύνη του Χριστού. Στο πλαίσιο της αποτείχισης, η «μετάθεσις» (αναστολή/τροποποίηση) της συνήθους κανονικής υπακοής προς τον οικείο Επίσκοπο ερμηνεύεται αυστηρά ως εξής. Βάσει του 15ου Ιερού Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου (2ο μέρος), η συνήθης κανονική υποχρέωση μνημόνευσης του Επισκόπου αναστέλλεται νόμιμα «προ συνοδικής διαγνώσεως», όταν εκείνος κηρύσσει δημοσίως αίρεση. Ο αποτειχιζόμενος κληρικός ή λαϊκός δεν υπόκειται σε κανονικές επιτιμήσεις, διότι η αποτείχιση συνίσταται σε «δικαίωμα ἅμα καὶ χρέος» αυτοπροστασίας από έναν «ψευδεπίσκοπο». Η επικληθείσα «ανάγκη» δεν σημαίνει κατάργηση του Κανονικού Δικαίου ούτε απουσία ορίων. Η έκτακτη ανάγκη δεν παρέχει το δικαίωμα σε πρεσβυτέρους ή λαϊκούς να συμπεριφέρονται ως «υπερ-επίσκοποι», να προβαίνουν σε αυθαίρετες χειροτονίες, να εισπηδούν σε αλλότριες Μητροπόλεις (35ος Αποστολικός) ή να ιδρύουν παράλληλες δικαιοδοσίες. Η έκτακτη ανάγκη δεν νομιμοποιεί τη θεωρία ότι τα μυστήρια καθίστανται ακαριαία ανυπόστατα (ipso facto) προ της συνοδικής καθαιρέσεως. Η αποτείχιση δεν υποκαθιστά τη Σύνοδο. Ο τελικός σκοπός του αγώνα παραμένει η σύγκληση Μείζονος ή Πανορθοδόξου Συνόδου από τους Ορθοδόξους Επισκόπους, η οποία θα εκδώσει την τελεσίδικη δικαστική απόφαση καθαιρέσεως και αναθεματισμού των αμετανοήτων αιρεσιαρχών
Όταν μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας (όπως ο Μέγας Αθανάσιος ή ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) ενήργησαν εκτάκτως σε περιόδους έξαρσης των αιρέσεων, ενήργησαν ως Επίσκοποι με ευρύτερη επισκοπική μέριμνα για την προστασία του υγιαίνοντος σώματος της Εκκλησίας. Η έκτακτη επισκοπική μέριμνα διαφέρει ουσιωδώς από την αυθαίρετη δράση μεμονωμένων πρεσβυτέρων, οι οποίοι, υπερβαίνοντας τα όρια της αποτείχισης (δηλαδή της διακοπής μνημοσύνου και εκκλησιαστικής κοινωνίας ), περιέρχονται αλλότριες Μητροπόλεις ή ιδρύουν παράλληλα θυσιαστήρια. Όταν ένα τμήμα ή ένας κληρικός σφετερίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Εκκλησίας και ασκεί «υπερ-μητροπολιτική» εξουσία, μετατρέπει το αμυντικό τείχος της αποτείχισης σε παρασυναγωγή και σχίσμα.
ΜΕΡΟΣ Γ-
ΔιαγραφήΗ Διδασκαλία του Πατριάρχου Δοσιθέου και του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς πράγματι διακηρύσσει ότι ο αιρετικός Πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας χωρίστηκε του Θεού και αποκόπηκε από το πλήρωμα των Ορθοδόξων. Ωστόσο, ο ίδιος ο Άγιος Γρηγόριος υπογράφει στη Θ΄ Οικουμενική Σύνοδο τον Τόμο του 1347, όπου ο Καλέκας αποκαλείται Πατριάρχης που χρήζει συνοδικής καθαιρέσεως για να απογυμνωθεί από την ιερωσύνη. Ο ακατάκριτος αιρετικός επίσκοπος χωρίζεται πνευματικά από τον Θεό και την Αλήθεια, καθιστάμενος εστία μολυσμού. Ωστόσο, διατηρεί το ενυπόστατο της ιερωσύνης του μέχρι τη ζώσα δικαστική απόφαση Συνόδου, η οποία είναι η μόνη αρμόδια να αφαιρέσει θεσμικά την ιερωσύνη.
Όταν τονίζεται η ανάγκη μιας Μείζονος ή Πανορθοδόξου Συνόδου, δεν αναμένεται από τους αιρετικούς να καταδικάσουν... τον εαυτό τους. Η Σύνοδος αυτή συγκροτείται από το «υγιαίνον μέρος» της Εκκλησίας —δηλαδή από τους Ορθοδόξους Επισκόπους που παρέμειναν πιστοί και αποτειχίστηκαν— προκειμένου να επιβάλει τελεσίδικα την καθαίρεση και τον αναθεματισμό στους αμετανόητους αιρεσιάρχες, όπως ακριβώς συνέβη σε όλες τις Οικουμενικές Συνόδους. Εσείς σήμερα πιστεύετε η όχι ότι στην παγκόσμια ορθοδοξία υπάρχουν ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;
Η κατηγορία περί «Θεοδωροπουλείου» γραμμής ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΟΥ αλλά είναι δικό σου συμπέρασμα.
Τι υποστηρίζει η Θεοδωροπούλειος θέση («Τα Δύο Άκρα»): Θεωρεί την αποτείχιση προαιρετική («δυνητική») και υποστηρίζει την παθητική υποταγή («στενάζοντες») στους αιρετίζοντες επισκόπους, απαγορεύοντας τη διακοπή μνημοσύνου μέχρι να υπάρξει συνοδική καθαίρεση.ΑΥΤΑ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΓΡΑΨΑ;
Τι διδάσκει η Πατερική Ακρίβεια : Η αποτείχιση (διακοπή μνημοσύνου) βάσει του 15ου Ιερού Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου είναι ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ για όσους γνωρίζουν («εν γνώσει») την κηρυσσομένη αίρεση. Ο πιστός δεν περιμένει καμία σύνοδο για να διακόψει το μνημόσυνο· αποτειχίζεται αμέσως («προ συνοδικής διαγνώσεως») για να προστατεύσει την ψυχή του από τον πνευματικό συμμολυσμό
ΜΕΡΟΣ Δ
ΔιαγραφήΗ Διδασκαλία του Χρ. Ανδρούτσου
Ο Χρήστος Ανδρούτσος στη Δογματική του υπογραμμίζει ορθώς ότι η Αποστολική Διαδοχή δεν είναι μια αμιγώς «μηχανική» ή εξωτερική αλυσίδα χειροτονιών, αλλά απαιτεί απαραιτήτως την ταυτότητα και ακριβή διατήρηση της Αποστολικής Πίστεως:
Όταν ένας επίσκοπος εκπίπτει της Ορθοδόξου Πίστεως και κηρύσσει αίρεση, ακυρώνει την ουσία της Αποστολικής Διαδοχής. Δεν μεταδίδει την Αποστολική Αλήθεια και η κοινωνία μαζί του καθίσταται επικίνδυνη για τη σωτηρία των πιστών (πνευματικός συμμολυσμός). Ο πιστός διακόπτει το μνημόσυνο «προ συνοδικής διαγνώσεως» για να μην καταστεί μέτοχος της ασεβείας ενός ποιμένα που έχασε την ουσιαστική Αποστολική Διαδοχή. Παράλληλα, όμως, με την απώλεια του πνευματικού/σωτηριολογικού περιεχομένου, τίθεται το ερώτημα: απογυμνώνεται ο ακατάκριτος αιρετικός αυτόματα και από τη θεσμική/κανονική ιδιότητα του επισκόπου προ της συνοδικής δίκης;
Η απάντηση της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και των Οικουμενικών Συνόδων είναι αρνητική. Το ενυπόστατο της ιερωσύνης και η θεσμική διαδοχή διατηρούνται μέχρι τη ζώσα δικαστική απόφαση Συνόδου, η οποία είναι εκείνη που ατενώς αφαιρεί ενεργείᾳ τη Χάρη.
Ιστορικές και Συνοδικές Μαρτυρίες:
1. Ο Άγιος Ταράσιος στη Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο επισημαίνει ότι η πλειονότητα των Πατέρων της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου είχαν χειροτονηθεί διαδοχικά από τους Μονοθελήτες Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως (Σέργιο, Πύρρο, Παύλο, Πέτρο), οι οποίοι κατείχαν τον θρόνο επί 50 συνεχόμενα έτη. Κι όμως, οι χειροτονίες αυτές δεν αποδοκιμάστηκαν ούτε θεωρήθηκαν ανυπόστατες, διότι οι Μονοθελήτες δεν είχαν ακόμη καθαιρεθεί συνοδικώς.
2. Ο Άγιος Ανατόλιος Κωνσταντινουπόλεως χειροτονήθηκε από τον αιρεσιάρχη Διόσκορο Αλεξανδρείας πριν από την καθαίρεση του τελευταίου. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος δέχθηκε τη χειροτονία του Ανατολίου ως έγκυρη και «ἐκ τοῦ Θεοῦ»
Επειδή ο αιρετίζων επίσκοπος έχασε την ουσιαστική Αποστολική Διαδοχή (την Πίστη) και μολύνει το ποίμνιο. Η θεσμική απογύμνωση από την Αποστολική Διαδοχή και η επίσημη αφαίρεση της Ιερωσύνης σφραγίζονται τελεσίδικα από το αρμόδιο συνοδικό δικαστήριο, ώστε να μην καταλύεται η συνοδική τάξη της Εκκλησίας.
Δηλαδή, με άλλα λόγια να ξεσηκώνεται ο κάθε αποτειχισμένος κληρικός και να μετακινείται όπου αυτός επιθυμεί και να παρεμβαίνει στα της κάθε μητροπόλεως; Γιατί να μη μένει στη δική του μητρόπολη και να προσπαθεί εκεί να ελέγχει τον οικείο επίσκοπο; Είναι εκκλησιαστικά συνετό αυτό που συμβαίνει στο Μηλοχώρι στην Πτολεμαϊδα; Εμφανίστηκαν ως αλεξιπτωτιστές κάποιοι αποτειχισμένοι κληρικοί οι οποίοι διαφεντεύουν λες και έχουν δικαιώματα επί της Μητροπόλεως. Άλλος από Κρήτη, άλλος από Κύθηρα…. ΄Εχοντας ανάγκη λειτουργού ο μακαριστός γέροντας Μάξιμος κράτησε τον εκ Κρήτης και στη συνέχεια εμφανίστηκε και ο εκ Κυθήρων. Ο καθένας ελέγχει τον Φλωρίνης, ενώ δεν ανήκαν στο δυναμικό της Ι.Μ.Φλωρίνης. Δεν έφτασαν εκεί ούτε εκ μεταθέσεως, ούτε με απόσπαση ή κάτι άλλο. Απορώ, πώς και δεν σκέφτηκαν να κάνουν περιοδεία σε μητροπόλεις ανά την Ελλαδική επικράτεια, αφού όλοι οι επίσκοποι της Ελλαδικής Εκκλησίας είναι αιρετίζοντες – αιρετικοί, επειδή αποδέχθηκαν τις αποφάσεις της συνόδου της Κρήτης, πολλοί συλλειτούργησαν με Ουκρανούς αχειροτόνητους κ.λ.π. κ.λ.π.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ κατάσταση στην περιοχή μυρίζει και μπαρούτι, αφού οι αποτειχισμένοι κληρικοί ου συγχρώνται…, οπότε όχι μόνο δεν πέτυχαν τον σκοπό της αποτείχισης, αλλά δημιούργησαν επιπλέον προβλήματα.
Διαφωνω πατερ με την θεσι σας οσον αφορα τους αποτειχισμενους κληρικους που ερχονται σε μας κατ οικονομιαν για να λειτουργησουν αφου εμεις αποτειχισμενους κληρικους στην μητροπολι μας δεν εχουμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠου ειναι το κακο σε αυτο;
Και τι θα κανουμε εμεις αλλο απο αυτο που κανουμε;
Δηλαδη να ερχεται ενας αποτειχισμενος και καθηρημενος απο τους Οικουμενιστες κληρικος να μας λειτουργει ;
Το οτι καθαιρεθηκε απο αυτα τα οντα τους ΠΑΝΑΘΛΙΟΥΣ Οικουμενιστες το θεωρουμε ως ιδιαιτερη ευλογια.
Και μια φορα το μηνα να κοινωνουμε τον Κυριο μας ειναι πολυ μεγαλη υποθεσι.
Ακομα και ελαχιστοι κληρικοι Αποτειχισμενοι να υπαρχουν μπορουν να εξυπηρετουν τους πιστους αφου μπορουν να λειτουργουν ακομα και σε αποθηκες και στα δαση και σε ολη την Ελλαδα ΩΣ ΒΕΛΗ ΠΕΤΟΜΕΝΑ να εξυπηρετουν και να κοινωνουν τους πιστους καθε Πολεως τους Αποτειχισμενους απο την Παναιρεσι το Σωμα και το Αιμα του Χριστου μας.
Τα μεσα μετακινησης σημερα ειναι πανευκολα, δεν ζουμε στο 400 πΧ που δεν υπηρχαν τα σημερινα μεσα.
Χαίρε Οδυσσέα. Ευχαριστώ για το σχόλιο και απαντώ.
ΔιαγραφήΚαταλαβαίνω το πρόβλημα που θίγεις και ανθρωπίνως έχεις δίκαιο. Όμως ή έρευνά μου σε διάφορες πηγές μου έδειξαν τα εξής:
ΜΕΡΟΣ-Α
Α. Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ
Όταν στη Μητρόπολη των πιστών δεν υπάρχει ορθόδοξος ποιμένας (λόγω δημόσιας κήρυξης αιρέσεως από τον τοπικό επίσκοπο), οι λαϊκοί που διακόπτουν την κοινωνία έχουν το σωτηριολογικό δικαίωμα και χρέος να αναζητήσουν την αληθή Πίστη και τα Άγια Μυστήρια σε ορθόδοξους ιερείς άλλων περιοχών.
Κατά την Αρειανική κρίση (Μέγας Βασίλειος) και την Εικονομαχία (Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης), οι πιστοί ταξίδευαν σε άλλες πόλεις ή μοναστήρια προκειμένου να μεταλάβουν από αμόλυντους ιερείς, καθώς στην περιοχή τους επικρατούσε η κακοδοξία.
Ο ιερέας οφείλει να παραμένει στον τόπο του και να μην περιέρχεται άλλες Μητροπόλεις ως «πλανόδιος». Εάν οι πιστοί μεταβαίνουν οικειοθελώς στον χώρο του ιερέα για να εκκλησιαστούν, ο ιερέας δεν διαπράττει εισπήδηση, διότι δεν εισέβαλε σε ξένη περιφέρεια, αλλά υποδέχθηκε πιστούς που προσήλθαν σε αυτόν αναζητώντας την Ορθοδοξία.
Για να παραμείνει η στάση αυτή κανονική και να μην διολισθήσει σε παρασυναγωγή ο ιερέας και οι διερχόμενοι πιστοί δεν πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους «αυτόνομη Εκκλησία» ή να συγκροτούν παράλληλη δομή/παράταξη. Οι πιστοί οφείλουν να μην υιοθετούν την πλάνη ότι τα μυστήρια στην υπόλοιπη Εκκλησία είναι αυτόματα ανυπόστατα , αλλά να κατανοούν την αποτείχιση ως προσωρινό μέτρο οχύρωσης εν αναμονή Συνόδου. Η προσέλευση αυτή αποτελεί στάση ποιμαντικής ανάγκης για τη διαφύλαξη της Πίστεως και όχι αφορμή για την κατάργηση της εκκλησιαστικής τάξεως.
Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης ΔΕΝ επέτρεπε την αυθαίρετη μετακίνηση κληρικών σε άλλες επισκοπές/διοικήσεις, ούτε τη σφετεριστική άσκηση ιερατικών καθηκόντων σε ξένες δικαιοδοσίες, ακόμη και υπό το πρόσχημα της «εξυπηρέτησης» αποτειχισμένων πιστών. Ο Όσιος Θεόδωρος διακηρύσσει ρητά ότι κανένας κληρικός ή επισκοπικός θρόνος δεν έχει το δικαίωμα να πράξει οτιδήποτε αντίθετο με τους θεσπισμένους κανόνες της Εκκλησίας.
«Οὐκ ἔστιν οὖν, οὐκ ἔστιν, ὦ δέσποτα, οὔτε τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίαν, οὔτε ἑτέραν, παρὰ τοὺς κειμένους νόμους καὶ κανόνας ποιεῖν τι...».
Διακηρύσσει ότι καμία ανάγκη ή «οικονομία» δεν επιτρέπει την κατάργηση των Ιερών Κανόνων και των διοικητικών/γεωγραφικών ορίων της Εκκλησίας.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
ΜΕΡΟΣ Β
ΔιαγραφήΓια τον Όσιο Θεόδωρο, η επίκληση οποιασδήποτε «έκτακτης ανάγκης» ή «οικονομίας» προκειμένου να καταλυθούν οι Ιεροί Κανόνες και η εκκλησιαστική τάξη συνιστά «ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου»
Στην Επιστολή 40 & 49 προς Ναυκράτιο (PG 99, 1088-1089 / Fatouros 142 & 143) γράφονται τα εξής: «...ἐὰν μήτε αἱρετικῷ, ἢ τῷ οἰκείῳ ἐπισκόπῳ, εἴτε τινὶ ἄλλῳ, συνιερουργῇ· ἢ ἐν γνώσει μεταδίδοι».
Ο Όσιος δηλ. ορίζει ότι η δράση του πρεσβυτέρου περιορίζεται αυστηρά στο να μη μνημονεύει αιρετικό επίσκοπο, να μη συλλειτουργεί με αιρετικούς και να μη μεταδίδει τα μυστήρια σε αμετανόητους. Η υπέρβαση αυτών των ορίων (όπως η αυθαίρετη άσκηση ιερατικών καθηκόντων σε αλλότριες δικαιοδοσίες) χαρακτηρίζεται από τον Όσιο ως «ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου».
Όταν οι αποτειχισμένοι λαϊκοί αντιμετωπίζουν αντικειμενική δυσκολία (γεωγραφική, σωματική ή οικονομική) να μεταβαίνουν τακτικά στον τόπο όπου λειτουργεί ένας αποτειχισμένος ορθόδοξος ιερέας, η αγιοπατερική παράδοση (με κύριους εκφραστές τον Όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη, τον Μέγα Αθανάσιο και τον Μέγα Βασίλειο) ορίζει τα εξής:
1. προτιμότερη η στερητική αποχή από τα Μυστήρια.
2. Εμμονή στην Ορθόδοξη Ομολογία και καρτερία.
3. Κατ' οίκον τέλεση των ακολουθιών (Όρθρου, Εσπερινού, Τυπικών), μελέτη της Αγίας Γραφής και των Πατερικών κειμένων.
4. Ο ειλικρινής πόθος του πιστού για τα Άγια Μυστήρια, όταν εμποδίζεται από ανυπέρβλητη ανάγκη και συνοδεύεται από την αποχή από την αιρετική κοινωνία, λογίζεται από τον Θεό ως πνευματική κοινωνία και «λογική θυσία».
Η δυσκολία των λαϊκών δεν πρέπει να μετατρέπεται σε αφορμή ώστε να πιέζεται ο ιερέας να περιέρχεται αλλότριες Μητροπόλεις («ως βέλος πετώμενον») ή να ιδρύει αυθαίρετα παράλληλα θυσιαστήρια. Η λύση της στερήσεως δεν θεραπεύεται με την κατάλυση των Ιερών Κανόνων (35ος Αποστολικός περί εισπήδησης, 31ος Αποστολικός περί παρασυναγωγής), διότι η παρανομία δεν φέρει την ευλογία του Θεού. Οι πιστοί μπορούν να προγραμματίζουν, στο μέτρο του δυνατού (π.χ. στις μεγάλες εορτές ή όποτε το επιτρέπουν οι συνθήκες), τη μετάβαση στον τόπο του ιερέα, έστω και αραιά (π.χ. μία ή λίγες φορές το χρόνο). Η Θεία Κοινωνία, όταν λαμβάνεται με κανονική ακρίβεια και ορθόδοξο φρόνημα —ακόμη και σπάνια— προσφέρει την πλήρη Χάρη και τον αγιασμό στον πιστό, διατηρώντας τον ενωμένο με το Σώμα του Χριστού.
Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης στην 24η Επιστολή του προς Θεόκτιστον Μάγιστρον (PG 99, 984 / Fatouros 64), ορίζοντας τα αμετακίνητα όρια μεταξύ της γνησίας εκκλησιαστικής οικονομίας και της καταχρηστικής παρανομία.
Διατυπώνει τον ορισμό της θεμιτής οικονομίας ως εξής.
«Τοιοῦτον μὲν τὸ πρὸς καιρὸν οἰκονομεῖν τοὺς λόγους καὶ τοὺς τρόπους ἐν κρίσει καὶ ἀληθείᾳ καὶ νόμῳ· ἀλλ’ οὐκ ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου.( Τέτοιου είδους πράγμα είναι το να διαχειρίζεται κανείς προσωρινά [με οικονομία] τα λόγια και τους τρόπους με κρίση, αλήθεια και νόμο· αλλ’ όχι όμως καθόλου με παρανομία και ψέμα).
Στην ίδια επιστολή, ο Όσιος εξηγεί τον όρο της εκκλησιαστικής οικονομίας
«Διότι ο ορισμός της οικονομίας, όπως γνωρίζεις, είναι να μην αθετεί κανείς καθόλου τίποτε από τα κείμενα [κανόνες]... όπως ακριβώς κάνει ο τιμονιέρης, ο οποίος χαλαρώνει λίγο το πηδάλιο εξαιτίας της καταιγίδας που φύσηξε αντίθετα. Αν όμως ενεργήσει διαφορετικά, αστοχεί από τον σκοπό του· και αντί για οικονομία, διαπράττει παράβαση».
Η εκκλησιαστική οικονομία είναι πρόσκαιρη, σοφή και φιλάνθρωπη συγκατάβαση. Παρομοιάζεται με τον κυβερνήτη (πηδαλιούχο) του πλοίου, ο οποίος χαλαρώνει για λίγο το τιμόνι εξαιτίας μιας αντίθετης καταιγίδας, όχι για να αλλάξει πορεία ή να βουλιάξει το πλοίο, αλλά για να το σώσει και να το επαναφέρει ασφαλώς στη σωστή πορεία της ακρίβειας. Όταν η επίκληση της «οικονομίας» χρησιμοποιείται για να καταργηθούν οι Θείοι Νόμοι και οι Ιεροί Κανόνες, τότε παύει να είναι οικονομία και μετατρέπεται σε παράβαση, ψεύδος και ολοσχερή παρανομία («ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου»).
Για την υπογραφη Οδυσσεας Τσολογιαννης
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάτερ Δημήτριε, μπερδεύετε αὐτό πού ἔγραψα (ὅτι δέν εἶναι κανονικοί ἐπίσκοποι οἱ Οἰκουμενισταί) μέ πολλά ἄλλα θέματα, πού ἐγώ οὐδέποτε ἀρνήθηκα (ὅπως π.χ. τό ἐνυπόστατον τῆς ἱερωσύνης τῶν μή κεκριμένων αἱρετικῶν καί ἡ ἐγκυρότης τῶν μυστηρίων πού αὐτοί τελοῦν, χάριν τῆς σωτηρίας τῶν ἁπλοϊκῶν, μέχρις ὅτου καθαιρεθοῦν). Ἐπ' αὐτῶν πού διαφωνοῦμε γράφετε:
ΑπάντησηΔιαγραφή1. «Πότε ισχυρίστηκα ότι οι ψευδοεπίσκοποι και ψευδιδιδάσκαλοι είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;»
Ἀπάντησις: Καί ὅμως, αὐτό ἰσχυρίζεσθε, ἐφόσον τούς ἀναγνωρίζετε ὡς «ἐπισκόπους» μέ «διοικητικήν και ποιμαντικήν εξουσίαν» στά ὅρια τῆς «δικαιοδοσίας» των, ὅτι δέν «απογυμνώνεται ο ακατάκριτος αιρετικός αυτόματα και από τη θεσμική/κανονική ιδιότητα του επισκόπου προ της συνοδικής δίκης» κ.λπ. Ἐφόσον λοιπόν κατ' ἐσᾶς δέν ἀπογυμνώνεται ὁ ψευδεπίσκοπος ἀπό τήν «θεσμική/κανονική ιδιότητα του επισκόπου»,
ἕπεται ὅτι ὅποιος «παραβιάζει» τά ὅρια τῆς «δικαιοδοσίας» του, σύμφωνα μέ τούς ἱ. Κανόνας πού παραθέτετε -- οἱ ὁποῖοι βεβαίως ἀναφέρονται εἰς ἀληθινούς Ἐπισκόπους καί ὄχι εἰς ψευδεπισκόπους -- «σφετερίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Εκκλησίας και ασκεί 'υπερ-μητροπολιτική' εξουσία»!!! Ἐάν ἴσχυαν αὐτά, πάτερ μου, τότε οἱ Ἅγιοι πού τελοῦσαν «παρά κανόνας» καί «παρ' ἐνορίαν» χειροτονίες ἐντός τῆς «δικαιοδοσίας» τοῦ ψευδεπισκόπου διέπραττον τό ἀδίκημα τῆς εἰσπηδήσεως!!! Ὅπως τονίζει ὁ Δοσίθεος, ὅμως, «Οὐ μήν ὁ Κανών ἐμποδίζει καί τά οἰκονομικῶς καί ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας γινόμενα» (καί πάλιν σᾶς παραπέμπω στο προαναφερθέν ἄρθρον μου).
2. Γιατί περιορίζετε ΑΥΘΑΙΡΕΤΩΣ τήν ἐφαρμογήν τοῦ χωρίου «ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7:12) στό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως; Καί τί οὐσιαστικόν προσθέτουν τά ἐπιπλέον πού γράψατε εἰς συνάφειαν μέ αὐτό τό χωρίον εἰς τήν προσπάθειάν σας ν' ἀποδομήσετε τό ἐπιχείρημά μου; Ἀπολύτως τίποτε! Ὁπότε, ΓΙΑΤΙ τά γράψατε;
3. Μ' ἐρωτᾶτε: «Εσείς σήμερα πιστεύετε η όχι ότι στην παγκόσμια ορθοδοξία υπάρχουν ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;»
Ἀπάντησις: Δέν γνωρίζω κανένα, ἀλλά δέν ἀποκλείω νά ὑπάρχουν. Γιατί τό ρωτᾶτε αὐτό;
4. Γράφετε: «Η κατηγορία περί «Θεοδωροπουλείου» γραμμής ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΟΥ αλλά είναι δικό σου συμπέρασμα ... ΑΥΤΑ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΓΡΑΨΑ;»
Ἀπάντησις: Δέν εἶπα ὅτι τά γράψατε ἔτσι «ἀτόφια», ἀλλ' ὅτι τά γραφόμενά σας ΘΥΜΙΖΟΥΝ τήν (αἱρετικήν) Θεοδωροπούλειον ἐκκλησιολογίαν. Καί ἐπιμένω σ' αὐτό.
5. Αὐτά πού γράφετε γιά τόν Ἅγιον Θεόδωρον Στουδίτην δέν νομίζω ὅτι ἀναιροῦν κάτι ἀπό αὐτά πού ἔγραψα. Δέν μοῦ εἶναι γνωστόν εἰς ποίαν αἵρεσιν ἀναφέρονται (τήν «μοιχιανικήν» ἤ τήν εἰκονομαχικήν;), εἰς ποίαν ἔκτασιν ἦτο τότε διαδεδομένη αὐτή ἡ αἵρεσις κ.λπ., ἄρα δέν γνωρίζω ἄν οἱ συμβουλές του μποροῦν νά ἐφαρμοσθοῦν κατά γράμμα εἰς τήν σημερινήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ/Πανθρησκείαν, ὅπου ὅλοι (; ) οἱ ἀνά τήν Οἰκουμένην ἐπισκοπικοί θρόνοι εἶναι κατειλημμένοι ἀπό ψευδεπισκόπους. Ἐνῷ τά παραδείγματα τῶν «παρά κανόνας» καί «παρ' ἐνορίαν» πράξεων τῶν Ἁγίων πού ἐπικαλοῦμαι ἀναφέρονται στήν ἐποχήν ὅπου ἐπεκράτει σχεδόν παντοῦ ἡ αἵρεσις τοῦ Ἀρείου, ὁπότε οἱ συγκρίσεις πού κάμνω εἶναι εὔλογες.
ΜΕΡΟΣ Α
ΔιαγραφήΚύριε Δ.Χ συνεχίζετε να επιμένετε στην αλλοίωση των γραπτών μου φτιάχνοντας ένα μοντέλο αποτείχισης με βάση την δική σας λογική και όχι των ιερών κανόνων. Υπενθυμίζω ότι η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ είναι ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΗ δηλ.σέβεται και εφαρμόζει τους ιερούς κανόνες. Το ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΙΣΧΥΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΙΣΧΥΕΙ δεν θα αποφασίσει κάθε λαϊκός ή κληρικός κατά βούληση αλλά ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ. Εσείς πήρατε αρμοδιότητες Συνόδου και αποφασίσατε ότι δεν ισχύν γιατί τους επισκοπικούς θρόνους κατέχουν αιρετικοί μεν αλλά ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΙΖΕΣΘΕ ΟΤΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ;
Η Θεμελιώδης Διάκριση: Επίσκοπος και Πρεσβύτερος.
Το επιχείρημα ότι "αν ίσχυαν αυτά, τότε οι Άγιοι (Μ. Αθανασιος, Ι. Χρυσόστομος, Ευσέβιος Σαμοσάτων) που ενεργούσαν 'παρ' ενορίαν' θα διέπρατταν εισπήδηση" παραβλέπει μια ουσιώδη εκκλησιολογική διαφορά:
Οι Άγιοι Πατέρες ενήργησαν ως ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ. Ο Μέγας Αθανάσιος, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Ευσέβιος Σαμοσάτων κατείχαν το πλήρωμα της Αρχιερωσύνης (τρισσό αξίωμα). Ως επίσκοποι της Καθολικής Εκκλησίας, σε περιόδους κατάρρευσης λόγω της Αρειανικής αιρέσεως, είχαν τη θεία εξουσία και το καθήκον να ασκήσουν έκτακτη επισκοπική κηδεμονία για να χειροτονήσουν ορθοδόξους επισκόπους και ιερείς, ώστε να μην μείνει το ποίμνιο χωρίς ποιμένες.
Ο Πρεσβύτερος ΔΕΝ είναι Επίσκοπος. Ο πρεσβύτερος δεν κατέχει το αρχιερατικό αξίωμα, δεν χειροτονεί, ούτε διαθέτει αυτοτελή ή «υπερ-μητροπολιτική» εξουσία. Όταν ένας πρεσβύτερος αποφασίζει μόνος του να αγνοήσει τα γεωγραφικά όρια, να εισέρχεται σε αλλότριες Μητροπόλεις και να τελεί ακολουθίες σε παράλληλες συνάξεις, δεν ενεργεί ως Μέγας Αθανάσιος, αλλά σφετερίζεται την επισκοπική εξουσία και υποπίπτει στα κανονικά παραπτώματα της εισπήδησης (35ος Αποστολικός Κανόνας) και της συστάσεως παρασυναγωγής (31ος Αποστολικός, 6ος Γάγγρα).
Τι Εννοεί ο Πατριάρχης Δοσίθεος με την «Εκκλησιαστική Οικονομία»
Η αναφορά του Πατριάρχου Δοσιθέου Ιεροσολύμων («Οὐ μήν ὁ Κανών ἐμποδίζει καί τά οἰκονομικῶς καί ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς Ἐκκλησίας γινόμενα») ερμηνεύεται αυστηρά εντός των πατερικών πλαισίων.
Η Οικονομία είναι Αρμοδιότητα Επισκόπων και Συνόδων. Όπως ορίζει ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Ευλόγιος Αλεξανδρείας και ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, η εκκλησιαστική οικονομία είναι θεσμική συγκατάβαση που ασκείται αποκλειστικά από τους «οικονόμους των του Θεού μυστηρίων» (δηλαδή Επισκόπους και Συνόδους).
Ο Ιερέας δεν Νομοθετεί Οικονομία. Ο μεμονωμένος ιερέας δεν έχει δικαίωμα να αυτοαναγορεύεται σε «κριτή των κανόνων» και να εφαρμόζει ατομικές «οικονομίες» καταργώντας τα διοικητικά όρια. Όπως προειδοποιεί ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, όταν η οικονομία ασκείται αυθαίρετα εκτός των εκκλησιαστικών θεσμών, «αντί οικονομίας παράβασιν τελέσας» και καταντά «εν παρανομία και ψεύδει το καθόλου».
MEΡΟΣ Β
ΔιαγραφήΗ Θεσμική Υπόσταση του «Ψευδεπισκόπου» προ της Συνοδικής Καθαιρέσεως
Ο χαρακτηρισμός «ψευδεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος» στον 15ο Ιερό Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου αποδίδεται στον κηρύσσοντα αίρεση διότι διδάσκει ψευδή διδασκαλία. Δεν σημαίνει όμως ότι απογυμνώθηκε αυτόματα από το ενυπόστατο της ιερωσύνης του προ της Συνόδου για το οποίο ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ ΜΕΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΤΕ ΟΜΩΣ ΤΙΣ ΑΡΜΟΣΙΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΕ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ.
Ο 15ος Ιερός Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου θεσπίστηκε ακριβώς για να δώσει τη νόμιμη και ασφαλή διέξοδο στο πλήρωμα: Επιτρέπει (και καθιστά σωτηριολογικά υποχρεωτική) τη διακοπή μνημοσύνου και εκκλησιαστικής κοινωνίας («αυτόν αποτειχίζει») από τον αιρετίζοντα επίσκοπο, για να μην μολυνθεί ο πιστός από την αίρεση («ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔστω»).
Δεν επιτρέπει τη δημιουργία παράλληλων αυτόνομων δικαιοδοσιών, την αυθαίρετη μετακίνηση ιερέων σε ξένες Μητροπόλεις και τη συγκρότηση παρασυναγωγών.
Η πατερική αποτείχιση είναι τείχος οχύρωσης εν αναμονή Συνόδου. Προστατεύει τον πιστό από τον πνευματικό συμμολυσμό της αιρέσεως, χωρίς να διολισθαίνει στην εκκλησιαστική αναρχία.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΜΕΡΟΣ Γ
ΔιαγραφήΗ εφαρμογή του παύλειου λόγου «μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης, ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Εβρ. 7:12) στο θέμα της αποτείχισης δεν περιορίζεται αυθαιρέτως, αλλά οριοθετείται με βάση την αγιοπατερική ερμηνεία και το Κανονικό Δίκαιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Τα ουσιαστικά στοιχεία που προκύπτουν από αυτή τη θεολογική συνάφεια εξηγούνται αναλυτικά παρακάτω:
1. Ποια είναι η πραγματική «ανάγκη» και ποια η «μετάθεσις νόμου»
• Η Φύση της «Ανάγκης»: Στο πλαίσιο των εκκλησιαστικών κρίσεων (όπως μετά τη Σύνοδο της Κρήτης), η «ανάγκη» είναι σωτηριολογική. Συνίσταται στην άμεση ανάγκη του πιστού να προστατεύσει την ψυχή του από τον πνευματικό συμμολυσμό της κακοδοξίας.
• Η «Μετάθεσις Νόμου»: Η «μετάθεσις» (αναστολή) του κανόνα που επιτάσσει την κανονική υπακοή και τη μνημόνευση του οικείου επισκόπου είναι αυτή ακριβώς που θεσμοθετείται στο 2ο μέρος του 15ου Ιερού Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου. Ο Κανόνας αναστέλλει νόμιμα τη μνημόνευση «προ συνοδικής διαγνώσεως» όταν ο επίσκοπος κηρύσσει δημοσία αίρεση, απαλλάσσοντας τον αποτειχιζόμενο από κάθε κανονική ποινή.
2. Γιατί η «Ανάγκη» ΔΕΝ συνεπάγεται Κατάργηση των Πάντων
Η επίκληση της «εκτάκτου ανάγκης» δεν αποτελεί «λευκή επιταγή» για την κατάργηση όλων των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας.
• Εάν η «ανάγκη» σήμαινε ότι κάθε κληρικός ή λαϊκός μπορεί να καταργεί αυθαίρετα τα γεωγραφικά όρια των Μητροπόλεων, να εισπηδά σε αλλότριες επαρχίες (35ος Αποστολικός Κανόνας) και να ιδρύει παράλληλες αυτόνομες συνάξεις (31ος Αποστολικός Κανόνας), τότε η Εκκλησία θα διολισθούσε στην εκκλησιαστική αναρχία και τον υποκειμενισμό.
• Όπως υπογραμμίζει ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, η εκκλησιαστική συγκατάβαση ή η αντιμετώπιση μιας εκτάκτου ανάγκης ισχύει μόνο όταν δεν καταλύονται οι θεμελιώδεις θεσμοί της Εκκλησίας. Όταν η επίκληση της ανάγκης οδηγεί στην κατάργηση των κανόνων, «αντί οικονομίας παράβασιν τελέσας» και καταντά «ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου».
3. Τι προσθέτει ουσιαστικά αυτή η διάκριση
Τα επιπλέον στοιχεία γράφτηκαν διότι αναδεικνύουν μια θεμελιώδη εκκλησιολογική διάκριση:
1. Διάκριση Αποτείχισης και Παρασυναγωγής: Η αποτείχιση είναι αμυντικό τείχος οχύρωσης που διασώζει την ενότητα της Εκκλησίας από το σχίσμα του αιρετικού. Αντίθετα, η αυθαίρετη άσκηση «υπερ-μητροπολιτικών» καθηκόντων από πρεσβυτέρους μετατρέπει την αποτείχιση σε σχίσμα και παρασυναγωγή.
2. Διάκριση Επισκόπου και Πρεσβυτέρου: Οι Άγιοι Πατέρες (Μ. Αθανάσιος, Ι. Χρυσόστομος) που ενήργησαν εκτάκτως «παρ' ενορίαν» ενήργησαν ως Επίσκοποι έχοντας το πλήρωμα της Αρχιερωσύνης, ενώ ο πρεσβύτερος δεν κατέχει αρχιερατική εξουσία ώστε να ενεργεί αυτόνομα σε ξένες δικαιοδοσίες.
Συνεπώς, η οριοθέτηση αυτή δεν αποδομεί το επιχείρημά σας αυθαίρετα, αλλά περιφρουρεί την πατερική αποτείχιση από την διολίσθηση στην αντικανονικότητα.
-------------------------------------------------------------------
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΜΕΡΟΣ Δ
ΔιαγραφήΣτην ερώτησή μου αν πιστεύετε ότι στην Παγκόσμιο Ορθοδοξία υπάρχουν Όταν κάποιος δηλώνει ότι «δεν γνωρίζει κανέναν Ορθόδοξο Επίσκοπο σήμερα , ἀλλά δέν ἀποκλείω νά ὑπάρχουν».
Η απάντησή σας μπορεί να ερμηνευθεί και ως εξής: Ότι η Χάρις εξαφανίστηκε εντελώς από το επισκοπικό σώμα προ της συνοδικής καθαιρέσεως, συνεπώς δεν υπάρχει πλέον ορατή Εκκλησία. Ότι μεμονωμένοι πρεσβύτεροι ή λαϊκοί μπορούν να αυτοαναγορεύονται σε «αυτόνομη Εκκλησία». Όπως επισημαίνεται, όταν μια ομάδα αποτειχισμένων αρνείται όλο το επισκοπάτο, «από τμήμα της Εκκλησίας, ξαφνικά μετατρέπεται σε Εκκλησία», πήζοντας ίδιο θυσιαστήριο και σφετεριζόμενη επισκοπικά δικαιώματα.
Κατά τις περιόδους των μεγάλων αιρέσεων (όπως ο Αρειανισμός, όπου ο Άγιος Ιερώνυμος έγραφε ότι «όλη η οικουμένη στέναξε διαπιστώνοντας ότι έγινε αρειανή»), η Εκκλησία δεν εξαφανίστηκε. Ο Μέγας Βασίλειος εξηγεί ότι σε καιρούς δογματικής κρίσης, η Εκκλησία διαιρείται στο «νοσοῦν μέρος» (τους αιρετίζοντες επισκόπους) και στο «ὑγιαῖνον μέρος» (τους Ορθοδόξους Επισκόπους, κληρικούς και λαϊκούς που διακρατούν την Αλήθεια). Ο αποτειχιζόμενος κληρικός ή λαϊκός διακόπτει την κοινωνία από τον αιρετίζοντα επίσκοπο όχι για να αρνηθεί την Επισκοπική εξουσία, αλλά για να συνδεθεί με το «υγιαίνον μέρος» της Επισκοπής και να προσδοκά τη σύγκληση Συνόδου από τους Ορθοδόξους Επισκόπους.
Το ερώτημα αυτό τίθεται διότι αποκαλύπτει αν η αποτείχιση βιώνεται ως πατερικό αμυντικό τείχος οχύρωσης εντός της Μιάς Εκκλησίας ή αν έχει διολισθήσει σε εκκλησιολογική αναρχία, όπου ο καθένας καθίσταται ατομικός κριτής και «επίσκοπος» του εαυτού του.
Δεν απαντάτε όμως στα σχετικά με τον ισχυρισμό σας για την Θεοδωροπούλειο γραμμή για την οποία προσωπικά σας απάντησα.
Τα ζητήματα που θέτετε σχετικά με το ιστορικό πλαίσιο της δράσεως του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου και τη σύγκριση με την Αρειανική κρίση είναι καίρια για την κατανόηση της πατερικής στάσεως.
Ο Όσιος Θεόδωρος έζησε, αγωνίστηκε και διατύπωσε τις ποιμαντικές και κανονικές του οδηγίες κατά τη διάρκεια δύο μεγάλων και χαλεπών αιρέσεων: της Μοιχειανικής έριδος και της Εικονομαχίας.
Τις αιρέσεις αυτές ο ίδιος ο Όσιος δεν τις θεωρούσε ασήμαντες, αλλά τις χαρακτήριζε ως «χαλεπωτάτην αἵρεσιν», «καινοτομίαν τῆς πίστεως» και «ἀντιχριστικήν προδρομίαν».
Κατά τις περιόδους αυτές, η κρατική εξουσία και η συντριπτική πλειονότητα των επισκοπικών θρόνων στην Αυτοκρατορία είχαν καταληφθεί από εικονομάχους ή συμβιβασμένους επισκόπους. Οι Ορθόδοξοι υφίσταντο άγριους διωγμούς, φυλακίσεις και εξορίες, ενώ τα ορθόδοξα μοναστήρια έκλειναν. Συνεπώς, οι συμβουλές του Οσίου Θεοδώρου διατυπώθηκαν ακριβώς μέσα στο περιβάλλον μιας γενικευμένης επικράτησης της κακοδοξίας, πράγμα που τις καθιστά απόλυτα επίκαιρες και εφαρμόσιμες.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΜΕΡΟΣ Ε
ΔιαγραφήΤα αμετακίνητα όρια για τους πρεσβυτέρους
Ακόμη και υπό αυτές τις δραματικές συνθήκες γενικευμένης αιρέσεως, ο Όσιος Θεόδωρος όρισε ότι τα αδιαπραγμάτευτα όρια για έναν ορθόδοξο ιερέα είναι συγκεκριμένα. Να μην μνημονεύει αιρετικό επίσκοπο, να μην συλλειτουργεί με αιρετικό κληρικό και να μην μεταδίδει τα Άγια Μυστήρια σε αιρετικό.
Ο Όσιος απαγόρευσε αυστηρά στους πρεσβυτέρους να υπερβαίνουν την αρμοδιότητά τους, να περιέρχονται αυθαίρετα ξένες επισκοπές ή να σφετερίζονται επισκοπικές εξουσίες, τονίζοντας ότι η υπέρβαση των ορίων αυτών συνιστά «ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου».
Το Αυτούσιο Πρωτότυπο Κείμενο του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου
Από την 24η Επιστολή («Θεοκτίστῳ Μαγίστρῳ») (Patrologia Graeca 99, 984):
«Τὸ δὲ μεῖζον τούτου, οὐκέτι, σύγγνωθι, οἰκονομίας τρόπος, ἀλλὰ παρανομίας καὶ παραβάσεως τῶν θείων κανόνων ὄφλημα. Οἰκονομίας γὰρ ὅρος, ὡς οἶσθα, μήτε τι τῶν κειμένων ἀθετεῖν καθόλου, μήτε ἐφ’ ᾧ οἷον τε μικρὸν ὑφεῖναι κατὰ καιρὸν καὶ λόγον· ὡς ἐντεῦθεν εὑρεῖν τὸ ζητούμενον ἀτεχνῶς· πρὸς τὸ σφοδρότερον ὑπάγεσθαι τῷ πράγματι, καὶ ζημιοῦσθαι τὰ τελεώτερα. Οὕτως τι ἐκ τοῦ αἰῶνος οἰκονομῶν, οὐ διέσφαλται τοῦ καλοῦ· θᾶττον γὰρ ἐπεδράξατο ὃ μικρὸν ἐνέλιπεν. Ὡς ἐπὶ οἰακοστρόφου, ὑπανέντος μικρὸν τὸ πηδάλιον, διὰ τὴν ἀντιπνεύσασαν καταιγίδα. Ἑτέρως δὲ διενεχθεὶς διήμαρτε τοῦ σκοποῦ· ἀντὶ οἰκονομίας παράβασιν τελέσας».
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Το δε περισσότερο από αυτό, δεν είναι πλέον, συχώρα με, τρόπος οικονομίας [παραχώρησης/διακριτικής μεταχείρισης], αλλά οφείλημα παρανομίας και παράβασης των θείων κανόνων. Διότι ο ορισμός της οικονομίας, όπως γνωρίζεις, είναι ούτε να καταργεί κανείς τίποτα από τα κείμενα [τους κανόνες] καθόλου, ούτε σε αυτό που είναι δυνατόν να υποχωρήσει λίγο ανάλογα με τον καιρό και τον λόγο· ώστε έτσι να βρεθεί ακριβώς το ζητούμενο: να υποτάσσεται κανείς πιο έντονα στο πράγμα και να ζημιώνονται τα τελειότερα [τα υψηλότερα ιδεώδη].
Όποιος εφαρμόζει έτσι την οικονομία από καταβολής κόσμου, δεν αστοχεί από το καλό· διότι αμέσως αδράξε αυτό που λίγο είχε ελλείψει. Όπως συμβαίνει με τον τιμονιέρη, που χαλαρώνει λίγο το πηδάλιο εξαιτίας της θύελλας που φύσηξε αντίθετα. Αν όμως συμπεριφερθεί διαφορετικά, αστόχησε από τον σκοπό· έχοντας τελέσει παράβαση αντί για οικονομία»
Και στη συνέχεια της ίδιας θεολογικής συνάφειας (όπως διασώζεται και στην Επιστολή 142, Patrologia Graeca 99, 1088):
«Τοιοῦτον μὲν τὸ πρὸς καιρὸν οἰκονομεῖν τοὺς λόγους καὶ τοὺς τρόπους ἐν κρίσει καὶ ἀληθείᾳ καὶ νόμῳ· ἀλλ’ οὐκ ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου».
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ. Τέτοιου είδους είναι το να οικονομεί [να προσαρμόζει διακριτικά] κανείς προσωρινά τους λόγους και τους τρόπους με κρίση, αλήθεια και νόμο· και όχι με παρανομία και ψεύδος εντελώς [σε καμία περίπτωση]
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
_______________________________________
ΜΕΡΟΣ ΣΤ
ΔιαγραφήΣυναφές Πρωτότυπο Χωρίο για τα Όρια της Οικονομίας (Επιστολή 174, «Φιλοθέῳ Κτήτορι», Patrologia Graeca 99, 1544-1545):
«Ποῦ ταύτην τὴν ἄτοπον οἰκονομίαν ἐξεῦρες τὴν οὐκ ἐλαφρύνουσαν τὸ βάρος τοῦ ἁμαρτήματος ἀλλὰ βαρύτερον αὐτὸ ποιοῦσαν; τὴν μὴ σώζουσαν, ἀλλὰ τῇ ἀπωλείᾳ παραδιδοῦσαν; τὴν μὴ καθαίρουσαν, ἀλλ’ ἐπὶ πλέον τὸν ῥύπον προστιθεῖσαν; Τίς ποτε τοιαύτην οἰκονομίαν ἄχρι τοῦ νῦν ἔγνω; Οἰκονομία μὲν γὰρ σωτηριώδης ἐστὶ συγκατάβασις, σώζουσα τὸν ἡμαρτηκότα, χεῖρα βοηθείας ὀρέγουσα καὶ ἀνιστῶσα τοῦ πτώματος τὸν πεσόντα, οὐχὶ τῷ πτώματι ἐπιτρέπουσα κεῖσθαι, μᾶλλον δὲ πρὸς ἐλεεινὸν βάραθρον συνωθοῦσα...».
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ. Πού ανακάλυψες αυτή την άτοπη [παράλογη] οικονομία, η οποία δεν ελαφρύνει το βάρος της αμαρτίας αλλά το κάνει βαρύτερο; Που δεν σώζει, αλλά παραδίδει στην απώλεια; Που δεν καθαρίζει, αλλά προσθέτει ακόμα περισσότερο ρύπο; Ποιος γνώρισε ποτέ μέχρι τώρα τέτοιου είδους οικονομία; Διότι η σωτήρια οικονομία είναι συγκατάβαση, που σώζει αυτόν που αμάρτησε, απλώνοντας χείρα βοηθείας και ανασηκώνοντας από την πτώση αυτόν που έπεσε, όχι επιτρέποντας να κείτεται στην πτώση, ή μάλλον συνωθώντας τον προς ελεεινό βάραθρο..
Η φράση «ἐν παρανομίᾳ καὶ ψεύδει τὸ καθόλου» σημαίνει κατά λέξη:
«Εξ ολοκλήρου (απολύτως) μέσα στην παρανομία και το ψεύδος».
________________________________________
Αναλυτική λεξιλογική απόδοση:
• «ἐν παρανομίᾳ»: Μέσα στην παρανομία / με παράνομο τρόπο.
• «καὶ ψεύδει»: Και στο ψεύδος / με ψεύτικα μέσα.
• «τὸ καθόλου»: Παντελώς / εξ ολοκλήρου / απολύτως.
________________________________________
Τι σημαίνει στο εκκλησιολογικό πλαίσιο του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου:
Ο Όσιος Θεόδωρος (Επιστολή 24 προς Θεόκτιστον Μάγιστρον) χρησιμοποιεί αυτή τη φράση για να ξεκαθαρίσει ότι:
• Η γνήσια οικονομία είναι μια προσωρινή, σοφή συγκατάβαση που γίνεται «ἐν κρίσει καὶ ἀληθείᾳ καὶ νόμῳ» (με σύνεση, αλήθεια και σεβασμό στον νόμο).
• Όταν όμως επικαλούμαστε την «οικονομία» ή την «έκτακτη ανάγκη» ως πρόσχημα για να παραβούμε τους Ιερούς Κανόνες (όπως με αυθαίρετες μετακινήσεις ιερέων σε ξένες επισκοπές ή παράλληλες συνάξεις), τότε η πράξη αυτή δεν είναι οικονομία, αλλά καταντά εξ ολοκλήρου παράνομη και ψεύτικη («ἀντὶ οἰκονομίας παράβασιν τελέσας»).
ΤΕΛΟΣ
Κάνουμε κύκλους, γιά τούς ὁποίους δεν ἔχω χρόνον! Γράφετε:
Διαγραφή1. «Το ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΙΣΧΥΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΙΣΧΥΕΙ δεν θα αποφασίσει κάθε λαϊκός ή κληρικός κατά βούληση αλλά ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ. Εσείς πήρατε αρμοδιότητες Συνόδου και αποφασίσατε ότι δεν ισχύν γιατί τους επισκοπικούς θρόνους κατέχουν αιρετικοί μεν αλλά ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΙΖΕΣΘΕ ΟΤΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.»
Ἀπάντησις: Ἐγώ δέν ἐσφετερίσθην τήν ἁρμοδιότητα οὐδενός! Σᾶς λέγω μόνον τί λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος γιά τήν μετάθεσιν τοῦ νόμου ἐν καιρῷ ἀνάγκης καί τί ἔπραξαν οἱ Ἅγιοι εἰς ἀναλόγους περιστάσεις. Ὁ καθένας ἄς βγάλει τά συμπεράσματά του.
2. «ΔΕΝ ΜΑΣ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΤΕ ΟΜΩΣ ΤΙΣ ΑΡΜΟΣΙΟΤΗΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΕ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ.»
Ἀπάντησις: Ἐφόσον ἡ Ζ' Οἰκ. Σύνοδος δέν ἀναγνωρίζει κανονικήν ἱερωσύνην εἰς τούς αἱρετικούς («λεγόμενοι ἱερεῖς μή ὄντες δέ») καί ἡ ΑΒ' τούς ὀνομάζει «ψευδεπισκόπους», χωρίς ὅμως νά ὁμιλοῦν γιά «ἄκυρα μυστήρια», αὐτά πού ἔγραψα εἶναι νομίζω ὑπερ-αρκετά, ὅτι δηλαδή οἱ ψευδεπίσκοποι ΔΕΝ ἔχουν τό δικαίωμα νά διαφεντεύουν στήν Μητρόπολίν των, οὔτε νά συγκροτοῦν Συνόδους καί ν' ἀποφασίζουν γιά τήν πίστιν καί τήν εὐταξίαν τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἐφόσον ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ, ἀσφαλῶς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καί Ἱερεῖς κέκτηνται ὄχι μόνον δικαίωμα ἀλλά καί χρέος νά δράσουν ὁπουδήποτε, κατά τίς δυνατότητες πού τούς παρέχουν οἱ ἱεροί Κανόνες βεβαίως. (Σημ. Οὐδείς εἶπε ποτέ ὅτι οἱ πρεσβύτεροι μποροῦν νά χειροτονοῦν ἐν καιρῶ ἀνάγκης, ἐσεῖς τά προσθέτετε αὐτά, ὑπονοῶν ὅτι τά ὑποστηρίζω ἐγώ!) Μήν περιμένετε περαιτέρω λεπτομέρειες ἀπό ἐμένα, δέν προτίθεμαι νά ξαναγράψω τό Κανονικόν Δίκαιον, ἁπλῶς γράφω τά αὐτονόητα. Προσέξτε, ὅμως, μήπως τό ξαναγράφετε ἐσεῖς μέ τούς περιορισμούς πού βάζετε, θεωρῶν τούς ψευδεπισκόπους οὐσιαστικῶς ὡς θεσμικῶς κανονικούς, μέ ποιμαντικά καί διοικητικά δικαιώματα! Καί πάλιν, αὐτή εἶναι ἡ Θεοδωροπούλειος ἐκκλησιολογία πού συνετέλεσε τά μέγιστα εἰς τήν διάλυσιν τῆς Ἐκκλησίας.
3. «Όταν κάποιος δηλώνει ότι 'δεν γνωρίζει κανέναν Ορθόδοξο Επίσκοπο σήμερα , ἀλλά δέν ἀποκλείω νά ὑπάρχουν.'
Η απάντησή σας μπορεί να ερμηνευθεί και ως εξής: Ότι η Χάρις εξαφανίστηκε εντελώς από το επισκοπικό σώμα προ της συνοδικής καθαιρέσεως, συνεπώς δεν υπάρχει πλέον ορατή Εκκλησία.»
Ἀπάντησις: Ὄχι, δέν μπορεῖ νά ἑρμηνευθῇ ἔτσι! Τό «δέν γνωρίζω, ἀλλά δέν ἀποκλείω νά ὑπάρχουν» σημαίνει αὐτό καί τίποτε ἄλλο!
4. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης ἔδρασε στήν μετά τήν Ζ' Οἰκ. (787) περίοδον. Μέ τήν εἰκονομαχίαν νά ἔχῃ ἤδη καταδικασθῆ καί τούς εἰκονομάχους ἐπισκόπους νά ζητοῦν τό ἔλεος τῆς Ζ' Οἰκ., δέν νομίζω νά εἶχε τότε λάβει μεγάλες διαστάσεις, ὅπως ὁ Οἰκουμενισμός σήμερα, γιά νά εἶναι συγκρίσιμα τά μεγέθη. Τό γράφω αὐτό παρά τό γεγονός ὅτι ὑπῆρξε καί δευτέρα εἰκονομαχική «σύνοδος» τό 815. Οὔτε γιά τήν ἔκτασιν πού ἔλαβε ἡ μοιχιανική αἵρεσις γνωρίζω κάτι, ἁπλῶς εἰκάζω ὅτι ἦτο μικρή, διότι δέν συνεκροτήθη Σύνοδος γιά νά τήν καταδικάσῃ.
ΤΕΛΟΣ
Η αποτείχιση είναι αμυντικό τείχος οχύρωσης. Ο αποτειχισμένος κληρικός ή λαϊκός:
ΔιαγραφήΑποστηρίζεται από την κοινωνία της αιρέσεως για να μην μολυνθεί.
Δεν αυτοανακηρύσσεται «Εκκλησία», ούτε υποκαθιστά τη Σύνοδο.
Προσδοκά και διεκδικεί τη σύγκληση Ορθοδόξου Συνόδου, η οποία είναι η μόνη αρμόδια να εξετάσει την κατηγορία, να απευθύνει τις τρεις κλήσεις σε απολογία (74ος Αποστολικός) και να εκδώσει την τελεσίδικη καθαίρεση ή να δεχθεί τη μετάνοια των εγκαλουμένων.
Σχετικά με τη φράση της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί «λεγόμενων ιερών μη όντων δε» και τον όρο «ψευδεπίσκοπος» του 15ου Κανόνα:
Ο 15ος Κανόνας ονομάζει τον αιρετίζοντα επίσκοπο «ψευδεπίσκοπον» για να δηλώσει ότι έχασε την πνευματική/διδασκαλική του αυθεντία και δεν είναι πλέον αληθής ποιμένας του Χριστού.
Τα Πρακτικά της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου αποδεικνύουν ότι όταν οι Εικονομάχοι Επίσκοποι προσήλθαν σε μετάνοια, η Σύνοδος δεν τους αναχειροτόνησε, αλλά τους δέχθηκε «εις τους βαθμούς και τας καθέδρας αυτών». Όπως παρατηρεί ο Άγιος Ταράσιος, το ίδιο έπραξε και η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, η οποία δέχθηκε τους χειροτονηθέντες από τους Μονοθελήτες Πατριάρχες (Σέργιο, Πύρρο, Παύλο, Πέτρο).
Γιατί συνέβη αυτό: Διότι , προ της ζώσης συνοδικής καθαιρέσεως («προ συνοδικής διαγνώσεως»), ο αιρετίζων επίσκοπος δεν απογυμνώνεται αυτόματα από το ενυπόστατο της ιερωσύνης του. Εάν είχε απογυμνωθεί πλήρως, οι χειροτονίες του θα ήταν ανυπόστατες και η Σύνοδος θα έπρεπε να τον χειροτονήσει εκ νέου.
Στο επιχείρημα ότι "εφόσον δεν υπάρχει Ορθόδοξος Σύνοδος, οι Ορθόδοξοι Ιερείς έχουν χρέος να δράσουν οποπουδήποτε"σημειώνω τα εξής:
Ο αποτειχισμένος ιερέας ή λαϊκός πράττει το καθήκον του διακόπτοντας το μνημόσυνο και την εκκλησιαστική κοινωνία.Δεν παρέχεται υπερ-μητροπολιτική δικαιοδοσία. Η απουσία Συνόδου δεν καταργεί τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν την εισπήδηση (35ος Αποστολικός Κανόνας) και τη σύσταση παρασυναγωγών (31ος Αποστολικός, 11ος Καρθαγένης). Η αποτείχιση είναι αμυντικό τείχος οχύρωσης για τη διαφύλαξη της Πίστεως. Δεν μετατρέπει τον μεμονωμένο πρεσβύτερο σε «υπερ-επίσκοπο» που αυτονομείται διοικητικά, διότι τότε ο αγώνας κατά της αιρέσεως διολισθαίνει στην εκκλησιαστική αναρχία.
Είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί ότι η θέση που εκφράζω στα γραπτάμου βρίσκεται στον αντίποδα της «Θεοδωροπουλείου» εκκλησιολογίας: Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος: Ισχυρίστηκε ότι ο 15ος Ιερός Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου (2ο μέρος) είναι αμιγώς δυνητικός/προαιρετικός και ότι ο πιστός μπορεί να παραμένει σε εκκλησιαστική κοινωνία και μνημόσυνο με ακατάκριτο αιρετικό επίσκοπο χωρίς να υφίσταται καμία πνευματική βλάβη. Οι θέσεις είναι ότι ο 15ος Κανόνας είναι σωτηριολογικά υποχρεωτικός. Η «εν γνώσει» μνημόνευση και κοινωνία με ακατάκριτο αιρετικό επιφέρει πνευματικό συμμολυσμό, διότι ο πιστός καθίσταται συγκοινωνός στην ασεβεία του ποιμένα («ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔστω»).
Αν και ο Οικουμενισμός χαρακτηρίζεται από τους συγχρόνους Αγίους ως «παναίρεση» λόγω της παγκόσμιας δικτυώσεώς του, η Εικονομαχία την εποχή του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου είχε επιβάλει μια σχεδόν ολοκληρωτική θεσμική επικράτηση σε ολόκληρη την Ανατολική Εκκλησία.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι κανονικές και εκκλησιολογικές αρχές που διατύπωσε ο Όσιος Θεόδωρος (αποτείχιση, ακοινωνησία με την αίρεση, τήρηση των κανονικών ορίων χωρίς παρασυναγωγή) διαμορφώθηκαν μέσα στην καμίνι μιας γενικευμένης και καθολικής κρίσεως, πράγμα που τις καθιστά την πλέον ασφαλή πυξίδα για την Εκκλησία σε κάθε ανάλογη περίοδο.
Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης αγωνίστηκε σε περιόδους όπου η κακοδοξία είχε καταλάβει τους επισκοπικούς θρόνους και την κρατική εξουσία. Παρά τη γενικευμένη αυτή πίεση και τους διωγμούς, ο Όσιος τήρησε την αποτείχιση ως αμυντικό τείχος και ακοινωνησία από τον συμμολυσμό, χωρίς όμως να παραβιάσει τους Ιερούς Κανόνες (όπως τον 35ο Αποστολικό περί εισπήδησης) ή να διολισθήσει σε εκκλησιαστική αναρχία