Η Διαχείριση της Πληροφορίας για τη Συμφωνία της Μονής Σινά

 

1. Η Κατασκευή του Αφηγήματος «Εκκρεμότητας 1500 Ετών»

Η προβολή της συμφωνίας ως «επίλυσης εκκρεμότητας που χρονολογείται από την εποχή του Ιουστινιανού» συνιστά πλήρη παραποίηση των ιστορικών δεδομένων. Η Ιερά Μονή Σινά διατήρησε την αυτονομία, το ιδιοκτησιακό της καθεστώς και την υπόστασή της αλώβητες επί 1,5 χιλιοετία, επιβιώνοντας μέσα από βυζαντινά χρυσόβουλα, οθωμανικούς αχτιναμέδες και τις θεσμικές εγγυήσεις του νεότερου αιγυπτιακού κράτους.

Η αμφισβήτηση των ιδιοκτησιακών της δικαιωμάτων δεν υπήρξε ιστορικό κατάλοιπο, αλλά πρόσφατη εξέλιξη, η οποία πυροδοτήθηκε από δικαστικές προσφυγές της αιγυπτιακής πλευράς και αποφάσεις τοπικών δικαστηρίων επί διακυβέρνησης Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στην Αίγυπτο και κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ελλάδα. Η επίκληση της «εκκρεμότητας 1.500 ετών» χρησιμοποιείται προσχηματικά, προκειμένου να αποσεισθούν οι πολιτικές ευθύνες της σημερινής διαχείρισης και να βαπτιστεί μια υποχωρητική παραχώρηση απέναντι στις αιγυπτιακές διεκδικήσεις ως «ιστορική επιτυχία».

Στην πραγματικότητα, κανένα αιγυπτιακό δικαστήριο και καμία κρατική αρχή δεν μπορεί να διασπάσει το πολυεπίπεδο πλέγμα διεθνούς και εσωτερικής νομικής προστασίας που περιβάλλει την παλαίφατη Μονή. Το πλέγμα αυτό συγκροτείται από:

1. Την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του ΟΗΕ.
2. Τη Διεθνή Σύμβαση Αιγύπτου – UNESCO, η οποία έχει ανακηρύξει τη Μονή ως προστατευόμενο Μνημείο Παγκόσμιας Φυσικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
3. Το Status Quo των Αγίων Τόπων, όπως αυτό κατοχυρώθηκε και κυρώθηκε από τις Διεθνείς Συνθήκες των Παρισίων και του Βερολίνου.
4. Το Εσωτερικό Δίκαιο της Αιγύπτου, το οποίο διαχρονικά, μέσω Βασιλικών και Προεδρικών Διαταγμάτων, αναγνώρισε και θωράκισε τα προνόμια της Μονής — μια εγχώρια νομική παρακαταθήκη που κανένα δικαστήριο δεν δικαιούται να παρακάμψει.
5. Τον Αχτιναμέ (Διαθήκη) του Προφήτη Μωάμεθ, ένα απαραβίαστο πνευματικό και νομικό οχυρό, με τον οποίο παραχωρήθηκε στη Μονή το καθεστώς του αφιερώματος (βακουφίου) «έως της συντελείας του αιώνος».

Εφόσον η Μονή Σινά προστατεύεται θεσμικά από το Διεθνές Δίκαιο, τη νομοθεσία του Αιγυπτιακού Κράτους, αλλά και από την ίδια την Ισλαμική Σαρία (μέρος της οποίας αποτελεί ο Αχτιναμές), καμία εγχώρια δικαστική απόφαση δεν νομιμοποιείται να αμφισβητήσει το Status Quo. Ένα καθεστώς που σεβάστηκαν ανεξαιρέτως όλοι οι επικυρίαρχοι της περιοχής στο πέρασμα των αιώνων: Ρωμαίοι και Άραβες, Μαμελούκοι και Σταυροφόροι, Οθωμανοί και Γάλλοι, ο Μωχάμετ Άλη, οι Βρετανοί, καθώς και το ίδιο το σύγχρονο Αιγυπτιακό Κράτος μέχρι σήμερον

 

2. Η Έλλειψη Διαφάνειας & το Νομικό Καθεστώς Ιδιοκτησίας

Η άρνηση δημοσιοποίησης του πλήρους κειμένου της συμφωνίας πριν από την υπογραφή της εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το τι ακριβώς συμφωνήθηκε.

Το κρίσιμο νομικό ζήτημα είναι αν η Αίγυπτος αναγνωρίζει την πλήρη κυριότητα  της Μονής επί των κτισμάτων και των εκτάσεων. Υπάρχει ορατός κίνδυνος η συμφωνία να αποδέχεται τις αιγυπτιακές δικαστικές αποφάσεις, εκχωρώντας την κυριότητα στο αιγυπτιακό κράτος και παρέχοντας στη Μονή απλώς το δικαίωμα χρήσης ή νομής.

Μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει ότι η ελληνική πλευρά και η Αδελφότητα αποδέχονται, με δική τους υπογραφή, την απώλεια της ιδιοκτησίας, την οποία μέχρι σήμερα απέρριπταν.

3. Η Αβεβαιότητα  του Θρησκευτικού Χαρακτήρα & οι Γεωπολιτικές Σκοπιμότητες

Η Αίγυπτος υλοποιεί στην περιοχή του Σινά το γιγαντιαίο τουριστικό έργο «Μεγάλη Μεταμόρφωση» (Great Transfiguration Project).

Η διατήρηση της θρησκευτικής λειτουργίας της Μονής δεν αποτελεί παραχώρηση σεβασμού, αλλά οικονομική αναγκαιότητα για το Κάιρο, καθώς η ζωντανή μοναστική πολιτεία αποτελεί τον κεντρικό πόλο έλξης για τον παγκόσμιο χριστιανικό τουρισμό.

Η συμφωνία συνάπτεται μεταξύ ενός κυρίαρχου κράτους (Αίγυπτος) και ενός μοναστηριακού ιδρύματος (Μονή Σινά). Σε μια τέτοια άνιση σχέση, το κράτος διατηρεί πάντα τη δυνατότητα μονομερούς επανερμηνείας ή τροποποίησης των όρων στο μέλλον, ειδικά αν το κείμενο διέπεται από το αιγυπτιακό δίκαιο και η Ελλάδα δεν συμβάλλεται ως επίσημος εγγυητής.

4. Η Στάση της Αντιπολίτευσης & η Θεσμική Αδράνεια.

Η τακτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης να τηρούν «στάση αναμονής» μέχρι τη δημοσιοποίηση του κειμένου καθιστά την όποια αντίδρασή τους ανώφελη, καθώς θα έχει ήδη παραχθεί τετελεσμένο γεγονός. Η αντιπολίτευση οφείλει να απαιτήσει άμεσα:

1. Την κατάθεση του προσχεδίου της συμφωνίας στη Βουλή των Ελλήνων (Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας) πριν την τελική υπογραφή.
2. Τη ρητή δέσμευση ότι δεν θα υπογραφεί κανένα κείμενο που αμφισβητεί την απαράγραπτη κυριότητα της Μονής Σινά.

ΠΗΓΗ. Κείμενα από το f/b.