Ο Λαρίσης «συνεπής» λόγων και πράξεων

 

(Αφήνω σε σένα, αναγνώστα µου,  να γραδάρεις µόνος σου

το βαθµό συνέπειας λόγων και πράξεων)

“Εγώ θα φύγω και η µητρόπολη ανήκει σε σένα π. Αχίλλειε…”

Πατώντας το πόδι του ο δεσπότης Ιερώνυµος στη Λάρισα, κατά τη µεγάλη και επιφανή ηµέρα της ενθρόνισής του εξεστόµισε µεγάλες κουβέντες µε ιλαρό πρόσωπο και ενεργητικότητα ποιµαντική. Τι είπε: «Έρχοµαι στη Λάρισα, έρχοµαι στον τόπο µου, στην Πατρίδα µου! Την Δευτέρα θα έρθω στο γραφείο σου, κ. Δήµαρχε να υπογράψω την µεταδηµότευσή µου».

Τη Δευτέρα ξέχασε να πάει στο Δηµαρχείο, αλλά άρχισε να δίνει συνεντεύξεις σε διάφορα Μέσα Ενηµέρωσης. Θάταν καλύτερα όµως να ακολουθούσε, την προσφωνηθείσα οµιλία της χειροτονίας του, τη “Ράον σιωπή” από τη Δαµασκήνιο καταβασία, διότι όταν ανοίγει το στόµα του, εκτίθεται ανεπανόρθωτα, άλλα λέει και άλλα κάνει, άλλα υπόσχεται και άλλα στην πράξη αθετεί. Τα λεγόµενα ενός επισκόπου που θέλει να φαίνεται “εις τύπον και τόπον Χριστού” µε συνεχείς παλινδροµήσεις µπορεί προς στιγµή να καλύπτουν τον αρχιερατικό µανδύα και να ωραιοποιούν κάποια περιστατικά, όµως γρήγορα, επειδή είναι προσχηµατικά, αποκαλύπτεται και τον προδίδουν.

Μια “συνέπεια” λόγων και πράξεων για σήµερα είναι η συνέντευξη που παραχώρησε στο δηµοσιογράφο Απόστολο Ράιδο, τότε του είπε µεταξύ άλλων και τούτα τα δύο αµίµητα. «Την 10^η Νοεµβρίου (ηµέρα ενθρόνισής του) εδώ στη Λάρισα είχα µεγάλη χαρά, γιατί έβλεπα επιτέλους ότι µπορούσε η Λάρισα να ενθρονίσει Μητροπολίτη µετά το 1956 για πρώτη φορά».

α) Ας ανοίξει, για να ενηµερωθεί, το αρχείο της µητροπόλεως, να διαβάσει τί έγραφαν τότε οι τοπικές εφηµερίδες “Νέος Κόσµος”, “Νέο Βήµα”, “Ελευθερία” κ.ά… και β) δηλαδή όλες οι µετέπειτα δεν ήταν ενθρονίσεις;

Και η “δική του εκλογή – είπε – ήταν η 300^η εκλογή επισκόπου που έκανε, όπου ήταν πάνω από την κάλπη και φρόντιζε τα διαδικαστικά”. Που τους βρήκατε, δέσποτα, τους 300^ους για δέκα χρόνια (2009-2018) που ήσασταν γραµµατέας της Ιεράς Συνόδου; Μήπως µπερδευτήκατε µε τους 300^ους του Λεωνίδα στη Μάχη των Θερµοπυλών; Άλλη εξήγηση δεν µπορεί να υπάρξει, όταν από το 1970 – που αυτός  γεννήθήκε µετά ενάµισι χρόνο (21/4/1971) – µέχρι το 2024 έχουµε εκλογές επισκόπων µόνο 116 τον αριθµό; Κάνει µάλιστα και εντύπωση η πιο κάτω αναφορά του, για να ισχυροποιήσει τη θέση του, ότι: “τα της Λαρίσης λίγο-πολύ τα ήξερα, εκ της θέσεώς του κι επειδή είχε το αρχείο της Συνόδου υπό την εποπτεία του”. Αυτά αναφέρει το αρχείο της 10ετίας του;       

Η δεύτερη “συνέπεια” λόγων και πράξεων για σήµερα είναι ότι δεν πρόλαβε να στεγνώσει η µελάνη µε την υπογραφή της µεταδηµότευσής του ως Λαρισαίου στον τόπο του, στην πατρίδα του και δήλωσε ενώπιον εκκλησιαζόµενων ότι “εγώ θα φύγω και η µητρόπολη ανήκει σε σένα π. Αχίλλειε”. Δεν είπε όµως, που θα πάει; Δεν είπε όµως ότι ήρθε στον “τόπο του, στην Πατρίδα του”, τώρα γιατί φεύγει; Δε µας είπε, γιατί τότε έκανε τη µεταδηµότευση; Δεν είπε όµως ότι η µητρόπολη είναι πατρώα κληρονοµιά και θέλει να την αφήνει στον π. Αχίλλειο;

Η “συνέπεια” λόγων και πράξεων του δεσπότη ερχόµενος του έκανε τη ζωή του π. Αχιλλείου ποδήλατο χωρίς ρόδες, µετά µερικούς µήνες από την πολλή αγάπη του τον έπαυσε από Πρωτοσύγκελο, ακολούθησε στην πατρίδα του στη Σαλαµίνα µια σπουδαία οµιλία µε πολύ αγάπη και τον µπανιάρισε όµως µε χοχλασµένο νερό, λέγοντας: «Πρόσωπα του οικείου περιβάλλοντος του µακαρίτη δεσπότη Ιγνατίου κατά τη διάρκεια της ασθενείας του “δηµιούργησαν” οικονοµικές ατασθαλίες». Στη δεσποτική του γιορτή θέλησε τρόπον τινά να “απολογηθεί” ενώπιον τριών δεσποτάδων, πολιτικών Αρχών, και Εκκλησιαζοµένων, δε γνωρίζω αν δάκρυσε, πάντως ήταν πολύ τεθλιµµένος που ο π. Αχίλλειος θα έφευγε από τη µητρόπολή του και µε φωνή βροντερή –γιατί την έχει – ξεκαθάρισε τα πράγµατα. “Η αγάπη µας είναι δεδοµένη” του είπε! Και “στεναχωριέµαι για την απόφασή του αλλά δεν θέλω να κόψω την πορεία του”.

“Συνεπής” λόγων και έργων καθώς ο δεσπότης εφαρµόζει. Τί άλλο έπρεπε να του κάνει παρά να του… κουνήσει το µαντήλι του αποχωρισµού;

 

  

 

  Εφ. Αγώνας