Σε προηγούμενη δημοσίευση είχαμε κάνει μια ανοικτή
πρόσκληση στους αναγνώστες του ιστολογίου για τη διερεύνηση του εξής θέματος:
|
«Κατά πόσον οφείλει να γίνεται σαφής και συνειδητή διάκριση, στα αντι-οικουμενιστικά κείμενα που δημοσιεύονται, μεταξύ του θεολογικού ελέγχου της πλάνης και της καταδίκης προσώπων, τα οποία δεν έχουν κριθεί συνοδικώς, αλλά δημόσια και ανεπισκίαστα διδάσκουν την αίρεση του Οικουμενισμού;» (https://apotixisi.blogspot.com/2026/01/blog-post_84.html) |
Κάνοντας μία σύντομη αποτίμηση όλων των σχολίων που
δημοσιεύτηκαν και στην προηγούμενη δημοσίευση στην ηλεκτρονική διεύθυνση. https://apotixisi.blogspot.com/2026/01/m.html
δημοσιεύουμε τα παρακάτω συμπεράσματα, μετά από την αξιολόγηση 32 σχολίων. Ευχαριστούμε τους αναγνώστες που
συμμετείχαν στον διάλογο αυτό, ο οποίος, φυσικά, δεν εξάντλησε το θέμα που
διερευνούμε, γιατί απαιτείται συμμετοχή
όλων των αντι-οικουμενιστικών ομάδων. Για μας είναι μια αρχή και αυτό έχει
σημασία.
Συμπεράσματα
Α. Τα σχόλια που δημοσιεύτηκαν εκφράζουν έναν έντονο
ομολογιακό ζήλο και μια βαθιά επιθυμία υπεράσπισης της ορθόδοξης πίστεως. Η
θεμελιώδης διαπίστωση ότι ο Οικουμενισμός συνιστά εκκλησιολογική απόκλιση δεν
είναι απλώς γνώμη, αλλά δογματικά τεκμηριωμένη κρίση, η οποία ευθυγραμμίζεται
πλήρως με την παραδοσιακή πατερική και συνοδική εμπειρία. Η αναγνώριση της
αντικειμενικής διαφοράς μεταξύ ορθοδόξου δόγματος και πλάνης αποτελεί θεμέλιο
της Εκκλησίας, καθώς η πίστη δεν μπορεί να υπερασπίζεται χωρίς σαφή διάκριση.
Β. Στον σύγχρονο λόγο παρατηρείται συχνά εκκλησιολογική
ΔΙΑΦΩΝΙΑ στη διαχείριση κρίσεων. Η
συνοδικότητα, δηλαδή η διαδικασία κρίσης και φανέρωσης της πίστεως μέσω της
Συνόδου, υποβαθμίζεται, ενώ αντίθετα προκρίνεται η ατομική ή συλλογική
βεβαιότητα. Με άλλα λόγια, η Σύνοδος παύει να θεωρείται το κατεξοχήν όργανο
κατοχύρωσης της πίστεως, και η εκκλησιολογική κρίση μετατρέπεται σε προσωπική ή
περιορισμένη υπόθεση, απομακρυσμένη από τη ζωή της Εκκλησίας ως σώματος που ζει
«εν Αγίω Πνεύματι».
Γ. Η πρακτική της αποτείχισης συχνά υπερφορτώνεται θεολογικά, αποκτώντας περιεχόμενο που υπερβαίνει τη φυσιολογική της λειτουργία. Κανονικά, η αποτείχιση αποτελεί πράξη διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας με φορείς πλάνης για προσωπικούς σωτηριολογικούς λόγους, αλλά και μέσο δημιουργίας συνθηκών που θα οδηγήσουν στη σύγκληση Ορθόδοξης Συνόδου για την καταδίκη των αιρετικών (ανεξάρτητα αν θα γίνει ή πότε θα γίνει). Η αποτείχιση δεν είναι τελεσίδικη καταδίκη· όταν όμως μετατρέπεται σε μέσο «ιδιωτικής καταδίκης», υποκαθιστά τη συνοδική διαδικασία και αλλοιώνει τη φύση της Εκκλησίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι παύουμε να κρίνουμε τις αιρετικές πρακτικές προσώπων, αλλά η κριτική μας πρέπει να παραμένει εντός του ορθόδοξου εκκλησιαστικού ήθους, χωρίς ύβρεις και προσωπικούς χαρακτηρισμούς.
Δ. Ο ομολογιακός ζήλος, χωρίς εκκλησιολογική διάκριση μεταξύ αίρεσης και ακατάκριτων
αιρετικών, κινδυνεύει να καταλήξει σε ιδιωτική εκκλησιολογία, η οποία, παρά τη
χρήση αυστηρής πατερικής φρασεολογίας, δεν εκφράζει τη ζωντανή ζωή της
Εκκλησίας. Η υπεράσπιση της ορθόδοξης πίστεως δεν μπορεί να περιορίζεται σε
αποσπασματικά μέτρα ή προσωπικές βεβαιότητες· απαιτείται η ολοκληρωμένη σύνδεση
τριών στοιχείων: δόγματος, ομολογιακού ζήλου και συνοδικότητας. Μόνο μέσα από
αυτή τη σύνθεση η Εκκλησία μαρτυρεί αληθινά την πίστη της και ζει το πλήρωμα
της χριστιανικής ζωής εν Αγίω Πνεύματι.
Ε. Το πρόβλημα που παραμένει και πρέπει να εξεταστεί είναι
πώς θα λειτουργήσει η Συνοδικότητα σήμερα, ώστε ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟΣ να συγκληθεί
για την καταδίκη των αιρετικών. Οι αποσπασματικές ομάδες των αποτειχισμένων,
απ΄ό,τι φαίνεται δεν ασχολούνται με το θέμα.
π.Δ.Α
.JPG)
Δυστυχώς, όντως, οι αποτειχισμένοι δεν ενδιαφέρονται ούτε να βρίσκονται υπό την αιγίδα μιας ΣΥΝΟΔΟΥ, ούτε εργάζονται για τη σύγκληση ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ, η οποία θα καταδικάσει την ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ. Είναι απογοητευτική η σημερινή κατάσταση, έτσι, όπως, πλέον, έχει διαμορφωθεί. Η πλέον απογοητευτική κατάσταση είναι αυτή που βιώνουν οι αποτειχισμένοι στην Πτολεμαϊδα. Είναι χωρισμένοι σε δυο ομάδες και ου συγχρώνται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη Θεσσαλονίκη «το παίζουν αυθεντίες», χωρίς να κάνουν καμία κίνηση ένωσης όσων ομάδων υπάρχουν ανά την Ελλάδα. Όταν κάποτε ειπώθηκε ότι θα ήταν καλό για την πορεία και την πρόοδο της αποτείχισης να γίνει επίσκοπος ο π.Θεόδωρος, ο κάθε άσχετος αντέδρασε στα σόσιαλ. Αλλά και ο ίδιος ο π.Θ.Ζήσης δεν έδειξε να έχει τέτοια επιθυμία. Δεν έδειξε να ενδιαφέρεται για την πρόοδο της αποτείχισης. Για το αντίθετο θα έλεγε κανείς ότι εργάζεται, αφού «συμμάζεψε» ακόμη και τον εξ οικουμενιστού χειροτονηθέντα π.Δ.Σ. και οι αρχικές του θέσεις πλέον έχουν ανατραπεί και αλλοιωθεί.
Απ’ ό,τι, μέχρι τώρα, φαίνεται, μόνο ο π.Δ.Α. θίγει το θέμα ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ στους αποτειχισμένους και έχει απόλυτο δίκιο, γιατί μόνο έτσι θα προχωρήσει η αποτείχιση και θα αποφευχθεί ο κίνδυνος της πρεσβυτεριανής εκκλησίας από τη μια και από την άλλη θα οργανωθεί σε εκκλησιαστική και εκκλησιολογική βάση ο αγώνας. Αυτό πρέπει να το σκεφτούν σοβαρά οι «πρωτοπόροι» της Θεσσαλονίκης. (Δεν αναφέρομαι στην Πτολεμαϊδα, επειδή εκεί βρίσκονται ιερείς από άλλες μητροπόλεις, νησιωτικές…. Κι αυτό, επίσης, άλλο ένα θέμα προς διερεύνηση…)
Εἶναι τοὐλάχιστον ἄδικον νά κατηγοροῦνται ὅσοι χρησιμοποιοῦν σκληράν γλῶσσαν ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν (=Θεοσοφιστῶν/Σατανιστῶν) ψευδεπισκόπων, ὅτι δῆθεν προβαίνουν εἰς «ἰδιωτικάς καταδίκας» προσώπων καί δῆθεν ἀδιαφοροῦν διά τήν σύγκλησιν Πανορθοδόξου Συνόδου, πού θά δώσῃ λύσεις στά σημερινά ἀδιέξοδα. Ἀπ' ὅ,τι κατάλαβα, συνιστᾶται τό μοντέλον τῶν χλιαρῶν ἀντιδράσεων, τοῦ τύπου: «Παναγιώτατε, προὐχωρήσατε πολύ ...» (ἤτοι ἄσκησις εὐγενικῆς καί τεκμηριωμένης κριτικῆς). Αὐτό, ὅμως, ἔχει γίνει κατά κόρον κατά τίς τελευταῖες 7-8 δεκαετίες, ὅταν ὑπῆρχαν ἀκόμη ἐπίσκοποι μέ Ὀρθόδοξον φρόνημα, καί, ὄχι μόνον οὐδέν ἀποτέλεσμα ἔφερεν, ἀλλά καί ἔδειξεν ὅτι οὐδόλως ἀνησυχεῖ τούς Οἰκουμενιστάς! Διότι, ἀφενός οἱ πραγματικῶς ἐνιστάμενοι (ἀποτειχισμένοι Π/Ηται) ἐδιώκοντο ἀπηνῶς ἀπό τό σύστημα ΚΑΙ ἀπό τούς «διακριτικούς συντηρητικούς» τοῦ τύπου τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, καί ἀφετέρου μία τέτοια (ἄνευρος καί ἐν πολλοῖς ὑποκριτική) ἀντίδρασις ἀπεδείκνυεν ὅτι οἱ Οἰκουμενισταί ψευδεπίσκοποι (κατά τήν ἔννοιαν τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ' Συνόδου) ἀναγνωρίζονται ὡς κανονικοί, ἐνῷ οἱ ἀποτειχισμένοι (τό «ὑγιαῖνον» μέρος τῆς Ἐκκλησίας, κατά τούς Ἁγίους Πατέρας) ὡς σχισματικοί! Ἀνάποδος κόσμος!!! Τά γεγονότα, λοιπόν, δείχνουν ὅτι τό ὡς ἄνω μοντέλον ἔχει ἀποτύχει παταγωδῶς, ὡς θά ἔπρεπε ν' ἀνεμένετο, διότι δέν εἶναι κἄν Ὀρθόδοξον, ἐφόσον οἱ ψευδεπίσκοποι ἀναγνωρίζονται ὡς κανονικοί καί τό «ὑγιαῖνον» μέρος τῆς Ἐκκλησίας ὡς σχισματικοί! Τί δέον γενέσθαι, λοιπόν, σήμερα πού, ἐξ ὅσων γνωρίζω, δέν ὑπάρχει στήν Ἑλλάδα οὔτε ἕνας Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος; Νά συνεχίσουμε ν' ἀναγνωρίζουμε τούς ψευδεπισκόπους ὡς κανονικούς Ἐπισκόπους καί ν' ἀσκοῦμε «κριτικήν» γιά τά «λάθη» τους, μήπως ἔτσι ζητήσουν τήν σύγκλησιν «πανορθοδόξου συνόδου», ὅπου βεβαίως οἱ ἴδιοι θά προεδρεύουν, ἐφόσον αὐτοί θεωροῦνται «κανονικοί»; Θεός φυλάξοι ἀπό νέα Κολυμπάρια; Συνεπῶς, ἡ μόνη Ὀρθόδοξος γλῶσσα εἶναι αὐτή πού ἐχρησιμοποίησεν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καί οἱ Ἅγιοί Του (οἱ ἀληθινοί, δηλαδή, καί ὄχι οἱ ἀγαπολόγοι πού συμπλέουν μέ τούς Οἰκουμενιστάς καί τούς ἐγκωμιάζουν), μήπως ἔτσι ὁ ἀκατήχητος λαός παύσῃ νά τούς θεωρῇ κανονικούς, προκαλώντας ἔτσι τήν παρέμβασιν τοῦ Θεοῦ, ἄν δέν εἴμεθα ἤδη στά ἔσχατα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΦαίνεται ότι έχει υπάρξει παρερμηνεία των σχετικών δημοσιεύσεων. Υπενθυμίζεται ότι το ζήτημα τέθηκε αρχικώς με αφορμή ανοικτή επιστολή της κ. Β.Ο. προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Η προβληματική δεν αφορά το σύνολο της επιστολής, αλλά αποκλειστικά το δεύτερο μέρος της, το οποίο παρεξέκλινε σαφώς από κάθε θεολογική και εκκλησιολογική δεοντολογία, υιοθετώντας υβρεολογικό και αντικανονικό ύφος. Με τον τρόπο αυτό ακυρώθηκε κάθε θετικό στοιχείο που ενδεχομένως υπήρχε στο πρώτο μέρος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ συζήτηση που ακολούθησε δεν είχε ούτε έχει χαρακτήρα προσωπικής στοχοποίησης. Τα συμπεράσματα που διατυπώθηκαν δεν αποδίδουν κατηγορίες σε πρόσωπα, αλλά περιορίζονται στη διατύπωση ενός θεμελιώδους εκκλησιολογικού ερωτήματος, το οποίο συστηματικά παραβλέπεται: ποιος είναι ο σκοπός της αποτείχισης σύμφωνα με την κανονική παράδοση της Εκκλησίας; Πρόκειται για μέσο εκκλησιαστικού ακτιβισμού ή για προσωρινό κανονικό μέτρο που αποσκοπεί στην αποκατάσταση KAI της ορθής λειτουργίας του συνοδικού συστήματος από επισκόπους ορθοτομούντες τον λόγο της αληθείας;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία χαρακτηρίζεται κατ’ ουσίαν από τη συνοδικότητα, η οποία αποτελεί θεμελιώδη εκκλησιολογική αρχή και όχι απλή διοικητική πρακτική. Η ορθή λειτουργία της προϋποθέτει Συνόδους συγκροτημένες από επισκόπους ορθοδόξους ως προς την πίστη, οι οποίοι κινούνται εντός της πατερικής παραδόσεως και ενεργούν σύμφωνα με το consensus patrum. Χωρίς αυτή την προϋπόθεση δεν είναι δυνατή ούτε η κανονική κρίση ούτε η εκκλησιαστική αποκατάσταση.
Η παρούσα εκκλησιαστική κατάσταση είναι ιδιαιτέρως προβληματική και σε πολλές περιπτώσεις υπερβαίνει τα όρια της Ορθόδοξης εκκλησιολογίας. Παρ’ όλα αυτά, η αποτείχιση, όπως ορίζεται από τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, δεν αποτελεί καταδίκη προσώπων ούτε σχίσμα, αλλά προληπτική διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας με επισκόπους που κηρύσσουν αίρεση «γυμνή τη κεφαλή». Οι επίσκοποι αυτοί παραμένουν μη κεκριμένοι αιρετικοί, εφόσον δεν έχει συγκληθεί Ορθόδοξη Σύνοδος για να τους κρίνει κανονικώς.
Τονίζεται κατηγορηματικά ότι μόνον Ορθόδοξη και κανονικώς συγκροτημένη Σύνοδος έχει την αρμοδιότητα καθαιρέσεως επισκόπων. Η καθαίρεση αυτή δεν μπορεί να υποκατασταθεί ούτε να επισπευσθεί μέσω υβριστικού λόγου, δημόσιων καταγγελιών ή μορφών εκκλησιαστικού ακτιβισμού, οι οποίες στερούνται κανονικού προηγουμένου και εκκλησιολογικής νομιμοποίησης. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει σιωπή ή ανοχή· οι αντορθόδοξες πρακτικές οφείλουν να ελέγχονται με θεολογικά τεκμηριωμένο και εκκλησιαστικά υπεύθυνο λόγο.
Επιπλέον, δεδομένου ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι καθολική και όχι εθνοφυλετική, οι αποτειχισμένοι δεν νομιμοποιούνται να περιορίζονται αποκλειστικά σε εθνικά εκκλησιαστικά πλαίσια (π.χ. της Ελλάδος). Οφείλουν να επιδιώκουν εκκλησιαστική κοινωνία με ορθοδόξους αρχιερείς και άλλων Τοπικών Εκκλησιών (Ρουμανίας, Βουλγαρίας κ.λπ.), οι οποίοι διατηρούν ακέραιη την ορθόδοξη πίστη και την κανονική τάξη.
Το αν και πότε θα συγκληθεί καταδικαστική Σύνοδος αποτελεί ζήτημα της θείας πρόνοιας. Η εκκλησιαστική ιστορία, ωστόσο, είναι σαφής: οι Άγιοι που εφάρμοσαν αποτείχιση, όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ουδέποτε προσέφυγαν σε πρακτικές εκκλησιαστικού ακτιβισμού. Αντιθέτως, παρέμειναν εντός του κανονικού ήθους της Εκκλησίας, με λόγο νηφάλιο, ακριβή και ευγενή, ακόμη και υπό διωγμό.
Τέλος, η απουσία εκκλησιαστικής κοινωνίας των αποτειχισμένων με ορθοδόξους επισκόπους (χωρίς αυτό να σημαίνει ένταξη σε Συνόδους) δημιουργεί σοβαρό εκκλησιολογικό πρόβλημα. Η αποτείχιση δεν μπορεί να παραμείνει σε αδιέξοδο, διότι τότε καθίσταται αδύνατη η κανονική χειροτονία ιερέων, γεγονός που αντικειμενικά εξυπηρετεί τους οικουμενιστές και όχι την Εκκλησία.
π.Δ.Α