Εκείνος που ειρωνεύεται και κοροϊδεύει τη συγκέντρωση ενάντια στις ταυτότητες στην Αθήνα, βρίσκει πρόφαση για να δικαιολογεί την χαλαρή ανημπόρια του εαυτού του.
Η Εκκλησιαστική Σύνοδος πού εκφράζει χλιαρό τόν τρόπο το δικαίωμα τού όποιος θέλει να την πάρει με το πρόσχημα ελευθεριών, μοιάζει με τον Ύπαρχο του Blue Horizon, που σπρώχνει έξω τον Αντώνη από τον καταπέλτη τού πλοίου επειδή δεν έχει το εισιτήριο, (έχει κάθε δικαίωμα αφού είναι επιταγή της εταιρείας), αλλά δεν υπολογίζει πως γλιστράει ο Αντώνης και πέφτει στη θάλασσα και πνίγεται. Και εκεί που ο Υπαρχος ήταν η σιδηρά ακλόνητη, κατά νόμο αρχή, βρίσκεται κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία, επί της ποινής της ισόβιας κάθειρξης.
Όποιος λοιπόν πήγε στη συγκέντρωση για να μιλήσει και να ηγηθεί, και απογοητεύτηκε που δεν μπόρεσε, τότε δεν παρευρέθηκε για τον κοινό αγώνα ενάντια στον οδοστρωτήρα του τσιπαρίσματος που ξεκινάει με τις ηλεκτρονικές ταυτότητες, αλλά για άλλα ελατήρια.
Οπωσδήποτε ο Αρχιερέας είναι εις τύπο και τόπο Χριστού, όμως δυστυχώς στις μέρες μας, όλοι μας έχουμε διάφορα ευρήματα για την Πίστη των Αρχιερέων.Παρευρέθηκα στη συγκέντρωση, χάρηκα τον παλμό του κόσμου, δεν με ανάπαυσε ο Μοναχός Φώτιος, δεν μου άρεσαν όλες οι φωνές και τα επίθετα που εκτοξεύθηκαν, όμως ο καθένας έχει στο πετσί του ουλές από διάφορες καταστάσεις που τον "πετσόκοψαν" οι κρατικοί και εκκλησιαστικοί σουγιάδες.
Οπότε η αγανάκτηση ήταν επιβεβλημένη, τα απαλά, μεταξωτά λόγια είναι ακατάλληλη υπόθεση πλέον, αφού η Οργή των πολιτών στεγάζεται μόνιμα στις καρδιές τους, ένεκα των απανωτών προδοσιών, αναρίθμητων και γνωστών σε όλους.
Παρευρέθηκα στη συγκέντρωση για να υποστηρίξω τον σκοπό και όχι τον διοργανωτή, να υποστηρίξω την ενότητα και όχι τα επίθετα.
Ακούστηκε το όνομά μου από τα μεγάφωνα, ήταν πρόσκληση να εκφράσω άποψη, δεν ανταποκρίθηκα, το απέρριψα αμέσως αρνούμενος, παρά το γεγονός πως ήθελα να μιλήσω για το τρανό παράδειγμα των υγειονομικών που μας άφησαν ως υψηλής αξίας παρακαταθήκη.
Όμως, στο τέλος, όταν άκουσα τον Κο Λυμπερόπουλο να δίνει εντολή να γίνει η πορεία και να πάει μπροστά ο Μοναχός Φώτιος και πίσω του όλοι οι υπόλοιποι, εξοργίστηκα σφόδρα και αμέσως πετάχτηκα σαν ελατήριο πάνω στο βήμα, για να εκφράσω την αγανάκτησή μου στους διοργανωτές, πως μπροστά θα έπρεπε να ηγηθούν οι Αρχιερείς και οι Ιερείς, μετά το μοναχικό σχήμα, και μετά ο λαός. Ήμουν αποφασισμένος να τους βροντήξω το χέρι στο τραπέζι, και να τους κατακεραυνώσω γιατί είχα οργιστεί από την ξέφρενη εγωπάθεια και ας ήταν ανοιχτά τα μεγάφωνα, τακτική που ακολούθησα και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν. Ήμουν εξοργισμένος και αποφασισμένος να με ακούσουν μέχρι την Κρήτη. Για κάποιο λόγο όμως ο Θεός δεν το επέτρεψε, δεν τους είδα, είχαν φύγει ήδη, παρόλο που ανέπτυξα γρήγορο βήμα για να τους φτάσω. Άκαρπη η προσπάθεια, όμως έχω κρατούμενο για την επόμενη φορά.
Οπότε η αγανάκτηση ήταν επιβεβλημένη, τα απαλά, μεταξωτά λόγια είναι ακατάλληλη υπόθεση πλέον, αφού η Οργή των πολιτών στεγάζεται μόνιμα στις καρδιές τους, ένεκα των απανωτών προδοσιών, αναρίθμητων και γνωστών σε όλους.
Παρευρέθηκα στη συγκέντρωση για να υποστηρίξω τον σκοπό και όχι τον διοργανωτή, να υποστηρίξω την ενότητα και όχι τα επίθετα.
Ακούστηκε το όνομά μου από τα μεγάφωνα, ήταν πρόσκληση να εκφράσω άποψη, δεν ανταποκρίθηκα, το απέρριψα αμέσως αρνούμενος, παρά το γεγονός πως ήθελα να μιλήσω για το τρανό παράδειγμα των υγειονομικών που μας άφησαν ως υψηλής αξίας παρακαταθήκη.
Όμως, στο τέλος, όταν άκουσα τον Κο Λυμπερόπουλο να δίνει εντολή να γίνει η πορεία και να πάει μπροστά ο Μοναχός Φώτιος και πίσω του όλοι οι υπόλοιποι, εξοργίστηκα σφόδρα και αμέσως πετάχτηκα σαν ελατήριο πάνω στο βήμα, για να εκφράσω την αγανάκτησή μου στους διοργανωτές, πως μπροστά θα έπρεπε να ηγηθούν οι Αρχιερείς και οι Ιερείς, μετά το μοναχικό σχήμα, και μετά ο λαός. Ήμουν αποφασισμένος να τους βροντήξω το χέρι στο τραπέζι, και να τους κατακεραυνώσω γιατί είχα οργιστεί από την ξέφρενη εγωπάθεια και ας ήταν ανοιχτά τα μεγάφωνα, τακτική που ακολούθησα και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν. Ήμουν εξοργισμένος και αποφασισμένος να με ακούσουν μέχρι την Κρήτη. Για κάποιο λόγο όμως ο Θεός δεν το επέτρεψε, δεν τους είδα, είχαν φύγει ήδη, παρόλο που ανέπτυξα γρήγορο βήμα για να τους φτάσω. Άκαρπη η προσπάθεια, όμως έχω κρατούμενο για την επόμενη φορά.
Ο σκοπός μας εκεί, δεν ήταν να δώσουμε ψήφο εμπιστοσύνης στον Μοναχό Φώτιο ούτε στους ομιλητές ούτε στους διοργανωτές. Ο σκοπός μας ήταν να ενώσουμε τις φωνές μας, να διατρανώσουμε την παρουσία μας, να μας μετρήσουν όχι μόνο πως είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε θερμοί στα πιστεύω μας, εξοργισμένοι και αποφασισμένοι. Αυτός ο θερμός παλμός ακούστηκε πολύ δυνατά προς όλες τις κατευθύνσεις, προς τον "Αρχιεπίσκοπο" Κο Μητσοτάκη, προς τον Βοηθό Αρχιεπισκόπου Κο Ιερώνυμο, προς τον Μεσσηνίας, τον Δωδώνης, τον Λαρίσης, τον Αιτωλίας, και τον κάθε Κρατικό προϊστάμενο είτε νεοημερολογίτη είτε παλαιοημερολογίτη που θεωρούν τον λαό ωσάν αγράμματες γριές που προσκυνάνε ό,τι γυαλίζει και δεν ξέρουν τι πιστεύουν.
Η συμμετοχή μας στα συλλαλητήρια είναι επιβεβλημένη για να ανακοπεί ο θηριώδης χείμαρρος της λεωφόρου του τσιπαρίσματος, όπως πρόβλεψαν για τα σκυλιά και τα γατιά.
Τέλος, ας τυπωθεί βαθιά μέσα μας πως οι υγειονομικοί είτε με πίστη είτε χωρίς Πίστη, είτε με ιδεολογία είτε χωρίς ιδεολογία, είτε για τον φόβο της ζωούλας τους είτε για τον φόβο των παρενεργειών,
πράσινοι, κόκκινοι, μπλέ, έγιναν μια γροθιά και γρονθοκόπησαν το σύστημα και το άφησαν ψόφιο.
Οι υγειονομικοί μάς έστρωσαν το χαλί της νίκης εντεκάμιση χιλιάδες τον αριθμό, από την αρχή μέχρι τέλους, και παρέμειναν γρανιτένιοι, δεν κωλοτούμπαραν παρά τις απειλές και τις απολύσεις από τις δουλειές τους, χωρίς την υποστήριξη κανενός θεσμού, ούτε της Εκκλησίας, ούτε της δικαιοσύνης, ούτε του Στρατού, ούτε των δημοσιογράφων.
Βλέπεις, ταλαίπωρε, οργή, βλέπεις σθένος, βλέπεις πλήρη αυταπάρνηση του εαυτού τους για εκείνο που υποστηρίζουν; Και ας τους κορόϊδευαν οι δημοσιογράφοι, ας τους περιγελούσαν τα πρωινάδικα και τα μεσημεριανά.
Ας μιμηθούμε λοιπόν τούς υγειονομικούς, ας απορρίψουμε τους κλόουν με τις μάσκες, το μασκέ πάρτυ τελείωσε, τα φώτα έσβησαν οι κόρνες σιώπησαν ο κόσμος κατάλαβε, και θεωρώ πως η νίκη θα είναι εύκολη υπόθεση, διότι το σύστημα δεν θα τολμήσει να επιβάλλει ξανά, φασιστικώ τω τρόπω τις δαιμονικές επιδιώξεις.
Ας πάρουμε και εμείς, ο καθένας ξεχωριστά, τη σιδερένια βάρκα, ας ζέψουμε όλη τη δύναμη της ψυχής μας, ας περάσουμε πάνω από τη λάσπη και τη βρώμα, και ας παλέψουμε για την αξιοπρέπεια και την ελπίδα στο Κατ' Εικόνα τού ανθρώπου που μας παρέδωσε ο Άγιος Θεός, που τελευταία προδίδεται, πλημμυρίζει, δολοφονείται, θάβεται, καίγεται.
Ο Κυρ Κώστας,
ένας μόνος,
πράγματι ξεβράκωσε το ηλεκτρονικό - επιτελικό κράτος με την σιδερένια βάρκα του,
ας τους ξεβρακώσουμε και εμείς, και ας μην δημιουργούμε πέδη σε αυτόν τον αγώνα, ας είμαστε έντονα ενωτικοί, και αποφασιστικοί.
Με το να επιθυμείς κάτι να είναι αλήθεια, δεν είναι το ίδιο με την Αλήθεια.
Να απορρίπτεις μία Αλήθεια για να μην σε στοιχειώνει,
έρχεται ώρα που σε στοιχειώνει ακόμη περισσότερο, και διαφυγή δεν έχεις.
Ζει Κύριος ο Θεός, η νίκη είναι Του Χριστού μας και αυτή τη φορά θα είναι τόσο εκκωφαντική όσο η ατομική βόμβα στο απέραντο Σύμπαν!...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου