Ομολογία

ΒΑΓΙΑΤΙΚΑ & ΠΑΠΑΣ

Πρωί-πρωί πριν το ευλογητός για ν’ αρχίσει ο Όρθρος και ο παπάς µουρµούριζε, µουρµούριζε, έκαµνε και κάτι χειρονοµίες σαν κάτι να ήθελε να πει – ίσως να ξαλαφρώσει – κουνούσε το ζερβό χέρι, γιατί το δεξί κράταγε χαρτοµάνι, το ένα πόδι τόπαιζε ρυθµικά και ιδιόρρυθµα. Οι ψάλτες στα αναλόγια έτοιµοι!... Η ώρα περνούσε και ο παπάς, που… ν’ αρχίσει!

Το ορθροεκκλησίασµα µετρηµένο από ανθρώπους γνωστούς να πιάσουν τη θέση τους αλλά και µε τις ιδιορρυθµίες τους. Άρχισαν να αλληλοκοιτάζονται τί συµβαίνει! Αµ κανείς δεν τολµούσε να ρωτήσει τον παπά, γιατί θα άρπαζε ορθροκατσάδα!

Ένας “τολµηρός” απ’ αυτούς που τους ονοµατίζει ο νέος δεσπότης ότι έχουν “προτεσταντικές δοξασίες” (και έχει συνειδησιακό πρόβληµα σε ορθόδοξους χριστιανούς να επιτρέψει να κηδευτούν, αλλά δεν έχει κανένα πρόβληµα µε τους άθεους, άπιστους, µασόνους κ.ά. ). Ένας τέτοιος, απ’ τους πολλούς που ο µακαρίτης  (αγαθός, καλοσυνάτος, ήρεµος, συγχωρητικός) Ιγνάτιος τους έστελνε στα αστικά δικαστήρια ( αφού στα ποινικά δεν τραβούσαν) ζητώντας να τους πάρει σπίτια ή ό,τι άλλο είχαν, επειδή όπως έλεγε, προσβάλλονταν η τιµή και η υπόληψή του, όταν περνούσε από µπροστά τους, και αυτοί έβηχαν, γύριζαν το κεφάλι, την πλάτη τους ή µιλούσαν µεταξύ τους…

Τί έχεις παπά µου πρωί-πρωί Βαγιάτικα (ηµέρα των Βαΐων) και µουγκρίζεις;

Τον ρώτησε ο “προτεσταντίζων” (ορολογία δεσποτική).

- Τι νάχω… να…! Ντάνα οι δεσποτικοί εγκύκλιοι, δίσκος παραπροχθές, δίσκος προχθές, δίσκος σήµερα Βαγιάτικα, δίσκος τη Μεγάλη Πέµπτη, δίσκος τη Δευτέρα του Πάσχα (Αγ. Γεώργιο γαρ) δίσκος την Παρασκευή  (Ζωοδόχου Πηγής), δίσκος του Θωµά, δίσκος, δίσκος, δίσκος… Κοιµάµαι µέρες-µέρες και νοµίζω ότι κρατάω δισκοπάνερο στα χέρια και µετράω χρήµατα.

Και τι δίσκος είναι τούτος σήµερα παπά µου; Α…! Πέφτει δούλεµα! Για τα ανύπαρκτα βέβαια συσσίτια. Άκου τι γράφει! “Η Ιερά µας Μητρόπολη λειτουργώντας τα µαγειρεία, συντηρώντας τα µηχανήµατα παρασκευής φαγητού, τα ψυγεία, τους αποθηκευτικούς χώρους, πληρώνοντας λογαριασµούς ρεύµατος, νερού κλπ αφειδώλευτα δαπανά για τη διακονία του πλησίον. Στην προσπάθειά µας αυτήν σας θέλουµε όλους αρωγούς και συµπαραστάτες”.

Ένας τέτοιος ισχυρισµός-συνεχίζει- περνάει ως αστείος για πολλούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι σε εποχή λιτότητας αντί να αυξηθούν (300-400 ήταν επί µακαρίτη Ιγνάτιο) τώρα δεν υπερβαίνουν τις 100 µερίδες. Δεύτερο, όλα τα έξοδα τα πληρώνουν οι ενοριακοί ναοί, ακόµα και τα πλαστικά. Τρίτο, υπάρχει Κωδικός Δ΄ 13 “Υπέρ Συσσιτίων απόρων Ι.Μ. «Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ»” στον προϋπολογισµό των ναών και καταβάλουµε κάθε τρίµηνο. Τέταρτο, υπάρχουν δωρεές υπέρ του «ΕΠΙΟΥΣΙΟΥ». Πέµπτο, υπάρχει “Υπέρ κοινωφελών ιδρυµάτων” που δεν υπάρχουν. Υπάρχουν και άλλα ακόµα. Προς τι λοιπόν να βγάλουµε δίσκο; Αν συ το βρίσκεις έντιµο. Εγώ, µε αυξηµένη δόση επιείκειας, το χαρακτηρίζω παµπόνηρο. Διότι το πορτοφόλι τους παραγεµίζει σε βαθµό ασύλληπτο και του Ναού το παγκάρι δεν έχει ούτε για πετρέλαιο.

Μούρχεται να φωνάξω ΔΥΝΑΤΑ. Αδελφοί µη ρίχνετε δεκάρα… Αλλά…! Θα µε περιµένει η λαιµητόµος!

Εφ. Αγώνας