Ομολογία

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ

Εὑρισκόμενοι ἤδη στὸ μέσον τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος, ὅλοι βιώνουμε πρωτόγνωρα πράγματα.

Οἱ ἐκκλησίες μας σκοτεινές, κλειστές γιὰ τὸ ποίμνιο, μὲ τρομοκρατημένους ἱερεῖς καὶ λαϊκούς, μήπως καὶ παρακούσουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Καίσαρα, συλληφθοῦν καὶ παραπεμφθοῦν στὸ αὐτόφωρο…

Καὶ ἐπειδὴ ἡ τιμὴ πρωτίστως ἀνήκει στὸν Θεό, κραυγάζουμε γοερά: «Χριστέ μου, σ᾿ ἀφήσαμε μόνο στὸ Πάθος Σου! Συγχώρεσέ μας. Ἵλεως γενοῦ ἡμῖν , Κύριε. Δὲν ἔχεις Ἐσὺ ἀνάγκη ἀπὸ τὴν παρουσία μας, ἀλλὰ ἐμεῖς ἔχουμε πάντα ἀνάγκη τὴ δική Σου παρουσία στὴ ζωή μας. Δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ συμπορευτοῦμε μαζί Σου καὶ νὰ συσταυρωθοῦμε, ἐλπίζοντας στὴν Ἀνάστασή μας. Δὲν θὰ μπορέσουμε φέτος νὰ ἀκουμπήσουμε στὰ σταυρωμένα πόδια Σου τὸν πόνο μας, τὴ θλίψη μας, τὶς δοκιμασίες μας».

Ὑπάρχει ψυχὴ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ ποὺ δὲν ἔχει νοιώσει ρίγη συγκίνησης μπροστὰ στὸν Σταυρωθέντα γιὰ τὶς δικές μας ἁμαρτίες; Δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ ψάλλουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» στοὺς ναοὺς καὶ στὰ μοναστήρια μας, γιατὶ ἔτσι ἀποφάσισαν κάποιοι γιὰ ἐμᾶς. Θὰ πρέπει ὅλα αὐτὰ νὰ τὰ ζήσουμε φέτος τηλεοπτικά. Ἄν μπορεῖ ποτὲ νὰ γίνει αὐτό!

Ἀπευθυνόμενη τώρα στοὺς σεβαστοὺς Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κρήτης, ἀναρωτιέμαι ἄν κατάλαβαν τελικὰ τὶς συνέπειες τῆς ἀπόφασής τους γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν καὶ μάλιστα κατὰ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ τὸ Πάσχα.

Πῶς παραδώσατε τὰ ὅπλα ἀμαχητί; Ἐνσπείρατε τὸ φόβο στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, κλονίσατε τὴν πίστη τους. Ἀφοῦ καὶ οἱ Ἱεράρχες φοβοῦνται τὸν ἰό, τότε ὅλοι πρέπει νὰ μείνουμε σπίτι μας. Ἄν δὲν μιλήσει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴ νίκη τοῦ φόβου τοῦ θανάτου ἀπὸ τὸν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, ποιὸς θὰ τὸ κάνει; Ἄν σεβαστοὶ Ἀρχιερεῖς, δὲν ἔχετε τὸ θάρρος τῆς ὁμολογίας, πῶς θὰ στηρίξετε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ;

Μήπως τώρα ἀντιληφθήκατε ὅτι αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν εἶναι ἡ ἀπαρχὴ πολλῶν δεινῶν; Ἄλλοι πλέον θὰ ὑπαγορεύουν σὲ μᾶς, ἄν θὰ πᾶμε στὴν ἐκκλησία, πότε θὰ πᾶμε, ἄν κοινωνήσουμε, ἄν ἀσπαστοῦμε τὶς εἰκόνες. Ἡ δικαιολογία εἶναι βέβαια «ἡ προστασία τῆς δημόσιας ὑγείας». Ξέρετε ὅμως ὅτι εἶναι κάτι βαθύτερο.

Ἀνακοινώθηκε ὅτι θὰ παραμείνουν γιὰ κάποιες ὥρες οἱ ναοὶ ἀνοιχτοὶ γιὰ νὰ μπορεῖ ὁ κόσμος νὰ μπαίνει ἔστω γιὰ λίγο καὶ συντεταγμένα, καὶ ἀμέσως τὸ ἀποσύρατε, ὅταν τὰ ΜΜΕ ἔπεσαν νὰ σᾶς κατασπαράξουν κατηγορῶντας σας γιὰ ἐγκληματικὴ ἀδιαφορία. Θὰ «δημιουργοῦνταν συνωστισμὸς καὶ θὰ ὑπῆρχε κίνδυνος μετάδοσης τοῦ ἰοῦ». Ὅμως ξέρετε ὅτι ὅλα μποροῦν νὰ γίνουν ὅπως πρέπει ἀρκεῖ νὰ θέλει κάποιος. Θὰ ἔχουμε πάντα ὡς ἁπτὰ παραδείγματα τὶς περιπτώσεις ἄλλων ὀρθοδόξων χωρῶν ὅπου βρέθηκε ἡ καλύτερη δυνατὴ λύση, ἐπειδὴ κάποιοι προσπάθησαν.

Εἴμαστε θλιμμένοι καὶ ἀπογοητευμένοι. Ἡ ψυχή μας ὀδυνᾶται. Τὰ θρησκευτικά μας δικαιώματα καταπατῶνται βάναυσα.

Ὁλοκληρώνοντας τὴν πορεία πρὸς τὸ Πάθος καὶ φτάνοντας στὴν Ἀνάσταση, σκέφτομαι ποιὸς θὰ ἀνταπαντήσει σὲ σᾶς τὸ «Ἀληθῶς Ἀνέστη», ποιὸς θὰ ἀκούσει τὸν κατηχητικὸ λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου; Ὁ ἑορτασμὸς θὰ εἶναι λειψὸς, γιατὶ θὰ ἀπουσιάζει ὁ λαός τοῦ Θεοῦ.

Ἀναπέμπουμε θερμὲς ἱκεσίες πρὸς τὸν Κύριό μας νὰ ἐπιτρέψει νὰ ζήσουμε ξανὰ τὴν «Ἑορτὴ τῶν Ἑορτῶν» καὶ τὴν «Πανήγυριν τῶν Πανηγύρεων» μὲ τρόπο ποὺ νὰ ἁρμόζει στὴν μεγάλη Γιορτή. Ἀμὴν.

Εὐανθία, Χανιά.