‘‘ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ’’

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ  ΚΑΙ ΠΙΚΡΑΙΝΕΣΑΙ ή Τ΄ΑΚΟΥΣ  ΚΑΙ ΘΛΙΒΕΣΑΙ

Α) Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΠΟΥ ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΤΑ ΕΛΛΕΙΠΟΝΤΑ

 

Ήταν πατριώτης εκείνος ο αρχιεπίσκοπος, ο Σπυρίδων Βλάχος, ο οποίος θεώρησε υποτιµητικό για την ιστορική ηµέρα του έθνους µας, την 28^η Οκτωβρίου την ένδοξη ως ηµέρα να µην υπάρχει στο εορτολόγιο της αντάξια εορτή, για να λειτουργήσουν και να δοξολογήσουν τον εν Τριάδι Θεό.

     Αυτή την ηµέρα που η χώρα µας έζησε το νεώτερο θαύµα της ελληνικής ιστορίας και η ανθρωπότητα παρακολουθούσε έντροµη, φοβισµένη, απελπισµένη και έτοιµη να παραδοθεί στην πάνοπλο βία, ενώ η µικρή Ελλάδα στάθηκε όρθια και σάλπισε το ιστορικό ΟΧΙ, γενόµενη αντικείµενο παγκοσµίου θαυµασµού.  Γι΄αυτό θεώρησε ως υποχρέωσή του να καλέσει την Ι. Σύνοδο στις 17 Οκτωβρίου 1952 και εδώ αποφασίστηκε, ώστε η “εορτή της Αγίας Σκέπης” που γιορτάζει την πρώτη του µηνός Οκτωβρίου, να µεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, ώστε η πατρίδα να γιορτάζει µαζί και το αθάνατο ΟΧΙ.

Η απόφαση ήταν οµόφωνη, διότι ως γεγονός η Αγία Σκέπη αναφέρεται στα θαυµαστά που γίνονταν στο ναό των Βλαχερνών µε τον άγιο Ανδρέα και το µαθητή του Επιφάνιο, όταν έβλεπαν την Παναγία να σκεπάζει µε το Μαφόριό της όλους τους χριστιανούς που διέτρεχαν κίνδυνο. Κάτι παρόµοιο είχαµε στα υψηλά βουνά της Ηπείρου, όταν οι στρατιώτες µας “έβλεπαν τις νύκτες µια γυναικεία µορφή να προβαδίζει ψιλόλιγνη, µε ελαφρά πατήµατα και µε το πέπλο της αναρριγµένο από το κεφάλι της στους ώµους της”.

Η  αλλαγή αυτή του 1952 είναι σηµαντική και για να µην ξεχάσουν οι επόµενες γενιές, πρόσθεσαν στα Δίπτυχα της Εκκλησίας και τούτα:

«Μεγαλοπρεπώς εορτάζοµεν τα Νικητήρια κατά την Εθνικήν ταύτην Επέτειον επί τη λυτρώσει εκ των κατά της Πατρίδος ηµών επικρεµασθέντων δεινών (τω 1940) εκ της πολεµικής επιθέσεως των Ιταλών και ακολούθως των Γερµανών και Ευχαριστήρια αναγράφοµεν εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον, στοιχούντες τη ευσεβεί ηµών Εθνική παραδόσει και γεραίροντες την κατατρόπωσιν ισχυροτάτου επιδροµέως ως µεγαλουργίαν της Υπερµάχου Στρατηγού, ήτις περισκέπουσα τον Ελληνικόν Στρατόν περιέσωσε πάντας ηµάς ασινείς από των εχθρικών προσβολών. Όθεν η Ιερά Σύνοδος ενέκρινεν από του 1952, όπως η τη 1^η Οκτωβρίου αγοµένη εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου συµπανηγυρίζηται τη 28^η του αυτού µηνός µετά της Εθνικής Εορτής».

 Στην τελετή της Δοξολογίας που ακολουθούσε µετά τη Θεία Λειτουργία, ο χορός των ψαλτών έψαλε ολόκληρο το Δοξολογικό Ύµνο.

Β) Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ- που ακολούθησε- ΑΦΑΙΡΕΣΕ ΤΑ “ΠΕΡΙΤΤΑ!”

   Από το 1952 πέρασαν έξι (6) αρχιεπίσκοποι και όλοι σεβάστηκαν τη διατυπωµένη της 17ης Οκτωβρίου 1952 απόφαση. Ο έβδοµος αρχιεπίσκοπος σπουδαγµένος παρά τη “Λεόντειο Σχολή” (διοικείται από καθολική Μοναστική Κοινότητα) που φέρνει τον τίτλο προς τιµή του Πάπα Λεόντιου τον 13^ον και διδακτορικού τίτλου (PhD) Pontificium Institurum Orientalium της Ρώµης, θεώρησε περιττά στα κάθε χρόνο επαναλαµβανόµενα στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδας τα “Μεγαλοπρεπώς εορτάζοµεν τα Νικητήρια… Εκ της πολεµικής επιθέσεως των Ιταλών και ακολούθως των Γερµανών… την κατατρόπωσιν ισχυροτάτου επιδροµέως ως µεγαλουργίαν της Υπερµάχου Στρατηγού…” (ως γραφόµενα περιττά!) πιθανόν, για να µην ενοχλούνται οι “φίλοι…”µας και από το 2005 όλα αυτά απαλείφθηκαν. Τί να τα µαθαίνουν οι επόµενες γενιές, τί έκαναν οι Ιταλοί και Γερµανοί φίλοι µας;

Με την προοδευτική εκκλησιαστική αλλαγή που είχε οραµατιστεί, για να πραγµατοποιήσει ο Χριστόδουλος, έφτιαξε την “Ειδική Συνοδική Επιτροπή Λειτουργικής Αναγεννήσεως” µε ισόβιο πρόεδρο το µητροπολίτη Καισαριανής κ. Δανιήλ, άρχισαν µε τις µεταφρασµένες εσπερινές προφητείες, τα ευαγγελικά και αποστολικά αναγνώσµατα…

Μέσα σ’ αυτό το κλίµα εξέδωσαν και φυλλάδα για ευχαριστιακές Δοξολογίες σε εθνικοθρησκευτικές εορτές για όλο το χρόνο. Η Δοξολογία, η λεγόµενη Μεγάλη στην Εκκλησία, καθιερώθηκε να ψάλλεται από τον 9^ο αιώνα (11 Μαρτίου 843 “Κυριακή της Ορθοδοξίας”) και περιέχει περί τους 25 στίχους, όµως στη φυλλάδα που εξέδωσαν, περιέχει µόνο 6-8 στίχους. Άµα ρωτάτε το ΓΙΑΤΙ;

Τι τη θέλουµε την παµπάλαια αυτή Δοξολογία στο µοντέρνο και επαναστατικό 21^ον αιώνα, να δυσανασχετούν οι παραβρισκόµενοι και να κουράζονται οι επίσηµοι; Εξ άλλου το λέει λαϊκά και ο λαός: “Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός”.

Γ) Ο επόµενος- ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟΝ ΗΡΩΙΣΜΌ ΜΕ ΑΠΟΤΑΞΙΑ

Στα χρόνια της ξενόδουλης κατοχής η Λάρισα είχε έναν κατ’ όνοµα ποιµένα, το Δωρόθεο Κοτταρά, γεννηµένο και αναθρεµµένο στην Κοκκινιά του Πειραιά, σπουδασµένο, γλωσσοµαθή και δεινό ρήτορα.

Από τον Ιανουάριο του 1935, που η Εκκλησία τον έστειλε στη Λάρισα µε µετάθεση από τα Κύθηρα έως το 1941, στη Λάρισα εµφανιζόταν ως µετεωρίτης, έκαµνε κάποια λειτουργία και ολοταχώς επέστρεφε πίσω στο κλεινόν άστυ. Από δε το 1941, που καταλήφθηκε η πόλις από τα στρατεύµατα του άξονα και µέχρι το τέλος του αδελφοκτόνου εµφυλίου πολέµου, περί τα 10 χρόνια ήταν άφαντος από τη µητρόπολή του, ενώ το ποίµνιο δοκιµάζονταν σκληρά από φυλακίσεις, οµαδικές εκτελέσεις, αγγαρείες, στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ληστείες, τροµερή πείνα… και ο µεγάλος σεισµός των 6,3 ρίχτερ κατέστρεψε το 60-80% των κτιρίων, ευτυχώς τα θύµατα ήταν λιγοστά (36 τον αριθµό), διότι είχε προηγηθεί βοµβαρδισµός και οι κάτοικοι είχαν αποµακρυνθεί από τα σπίτια τους.

Σε όλα αυτά τα τροµακτικά γενόµενα, η Λάρισα ήταν κατ’ ουσία χωρίς ποιµένα. Αυτά ανάγκασαν το δήµαρχο Στ. Αστεριάδη, τον Πρόεδρο του Δηµ. Συµβουλίου Δηµ. Χατζηγιάννη και τρεις ακόµα πολιτικούς παράγοντες της πόλης να καβαλήσουν το τραίνο, τη θρυλική Πόστα, -το γνωστό καρβουνιάρη- που, όταν έφθανε στην Αθήνα µετά από εννέα (9) περίπου ώρες, ήσουνα µαυρισµένος από την κάπνα που εκτόξευε. (αν ταξίδευες οδικώς µε τις µεταφορές “Πανουργιά” µέσω Μπράλου – άλλος δρόµος δεν υπήρχε) έφθανες στην Αθήνα µετά 12 ώρες, στριµωγµένος µπροστά ή στην καρότσα µε εµπορεύµατα.

Αυτοί επισκέφθηκαν τον αρχιεπίσκοπο Δαµασκηνό – είχε προηγηθεί η επίσκεψη στο διορισµένο από τους Γερµανούς πρωθυπουργό Ι. Ράλλη – και απαίτησαν να διορίσει η Σύνοδος Τοποτηρητή λόγω της “Δεσποτικής” ασθένειας του Λαρίσης Δωροθέου. Δεν µπορεί – του είπαν – εκ των πολλών άλλων δεινών που περνάει ο λαό, να µην έχει ούτε επίσκοπο να του δίνει κουράγιο, να τον εµψυχώνει στις δυσκολίες του και ακόµα να παραβρίσκεται στις µεγάλες θρησκευτικές εορτές στον εορτάζοντα πολιούχο της πόλεως ως και σε άλλες δοξολογικές ευχαριστίες προς τον οικτίρµονα Θεό.

Ο Αυγουστίνος Καντιώτης βρέθηκε στη Λάρισα διορισµένος ως στρατιωτικός ιερέας την περίοδο 1947-1949. Ο δεσπότης Δωρόθεος από την πρώτη στιγµή δεν του άρεσε η παρουσία του και ζήτησε από τη Στρατιωτική ηγεσία την αποµάκρυνσή του από τη Λάρισα, διότι δεν αισθάνονταν καλά µε τις οµιλίες του και τα περιοδικά φυλλάδια “Σάπφειρος” που κυκλοφορούσε, γιατί  το τάρασσε το Φαληρικόν ησύχιο ύπνο του.

Να τι έγραφε για τον “ασθενούντα” δεσπότη Δωρόθεο:

«Ο Κοτταράς ήτο απών κατά το προσκλητήριον εκείνον του υπερτάτου καθήκοντος. Λέγουν ότι ήτο ασθενής. Αλλά η ασθένειά του δεν ήτο προς θάνατον. Δεσποτική ήτο η ασθένεια. Εκινείτο, επεριπάτει εις τους δρόµους και τας πλατείας, ελειτούργει και εκήρυττε µέσα εις τους ωραίους και µεγαλοπρεπείς ναούς των Αθηνών και του Πειραιώς…

» … Αλλά τις ηδύνατο ν’ αποσπάση τον δεσπότην της Λαρίσης από τους ωραίους κόλπους της ακτής του Φαλήρου; Ούτε µε λοστόν  δεν εκινείτο απ’ εκεί. Το θέαµα εκεί της θαλάσσης ήτο βλέπετε άκρως µαγευτικόν… αλλ’ εδώ τα καθηµερινά θεάµατα ήσαν τραγικά. Αι όχθαι του Πηνειού, οι δρόµοι και αι πλατείαι, αυτά ακόµη τα προαύλια των εκκλησιών µας εβάφοντο µε αίµα ελλήνων πατριωτών, πνευµατικών τέκνων του Αγίου Λαρίσης!!!

» Ο λαός εσφάζετο και ο Άγιος δεσπότης αγρόν ηγόραζε».

(“ΣΑΠΦΕΙΡΟΣ”, αρ. φ. 21, Απρίλιος 1950)

Η απαίτηση αυτή των αρχών της πόλεως έγινε δεκτή, και διόρισαν ως τοποτηρητή το µητροπολίτη Ζιχνών Κύριλλο, ο οποίος κατοικοέδρευε στην Αθήνα, διότι σχεδόν όλη η Μακεδονία είχε καταλειφθεί από τους Βούλγαρους κοµιτατζήδες.

Στη Λάρισα έφθασε µε συνοδοιπόρο τον Πρόεδρο του Δηµ. Συµβουλίου, κ. Δηµ. Χατζηγιάννη, την 13^η Απριλίου 1944, ηµέρα  Μεγ. Πέµπτη αργά το βράδυ, την εποµένη ηµέρα Μ. Παρασκευή, χοροστάτησε στην αποκαθήλωση. Ο κ. Χατζηγιάννης έγραψε: “Η έλευσις του τοποτηρητού και η τόλµη του ενεψύχωσεν τους κατοίκους της πόλεως”.

Την παραµονή της εορτής του πολιούχου Αγίου Αχιλλείου (14 Μαΐου), οι Λαρισαίοι αντίκρυσαν στην κεντρική πλατεία ένα θέαµα οικτρό, ήταν άγρια εκτελεσµένοι και κάποιοι κρεµασµένοι σε δένδρα. Απολογισµός, δεκαπέντε (15) συµπολίτες.

Την εποµένη, η εορτή του πολιούχου της Αγ. Αχιλλείου, η περιφορά της εικόνας και το χέρι του αγίου, έγιναν στο σηµείο των εκτελεσθέντων. Ο τοποτηρητής επίσκοπος εξοργισµένος απηύθυνε ένα εκκωφαντικό κατηγορηµατικό κήρυγµα, το  οποίο ακούστηκε ωσάν κεραυνός στους παρισταµένους Γερµανούς κατακτητές για την απάνθρωπη συµπεριφορά τους, και κατέληξε:

“… Δεν είναι δυνατόν, η ψυχή µου επαναστατεί, η αρχιερατική µου συνείδησις εξεγείρεται, όταν εξερχόµενος δια µε των χειρών να ευλογώ τον λαόν, δια δε των ποδών να πατώ πτώµατα ελληνικά και αίµα ελληνικόν…”. Η ζωή του γλύτωσε από θαύµα, αλλά έγινε µαρτυρική, οπότε στα τέλη Αυγούστου αναγκάστηκε να επανέλθει στην Αθήνα.

Η Λάρισα µέχρι τα µέσα του 1950 (έξι χρόνια) είχε µεν στα χαρτιά µητροπολίτη, στη δε πραγµατικότητα είχε µητροπολίτη Κοµήτη πού και πού εµφανίζονταν και εν τω άµα εξαφανίζονταν.

 Αυτόν τον κοµήτη επίσκοπο για της ποιµαντικές υπηρεσίες που προσέφερε στη µητρόπολη που η χάρις του Παναγίου Πνεύµατος τον κατέστησε ποιµένα και αρχιερέα, δεν άργησαν οι συν επίσκοποί του να τον ανεβάσουν και στον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

Δ) Ο ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ - ΜΙΑ ΟΔΥΝΗΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ

Η άποψη και η εµπειρία αυτή είναι της µεγάλης µάζας του θρησκευόµενου πιστού λαού. Για µένα είναι µια απλή, ταπεινή κατάθεση, µια προσωπική διαπίστωση που συζητούνταν ευρέως  και µάτωσε την καρδιά µου.

 Ήταν Τρίτη 28^η Οκτωβρίου 2025, Εθνική Εορτή και της Αγίας Σκέπης, οι καµπάνες σήµαναν Όρθρου Βαθέως. Στο µητροπολιτικό Ναό µέχρι το Συναξάρι της ηµέρας, ο κόσµος ελάχιστος, οι χοροί των ψαλτών πήγαιναν αργά και µελωδικά. Κάποιος αρκετά µπροστά µου που φαίνονταν “ανήσυχος”, κοιτούσε πίσω, δεξιά, αριστερά, πήγαινε από δω, πήγαινε από κει. Άρχισαν να κτυπούν οι καµπάνες µε την έναρξη των καταβασιών. Ο “ανήσυχος” πετάχτηκε σαν ελατήριο, κατευθύνθηκε στην είσοδο του ναού, αλλά γρήγορα γύρισε ωσάν απορηµένος. Ο όρθρος προχωρούσε κανονικά, οι ιερείς χωρίς κάποιο άγχος, στο παραδίπλα κάθισµα ήρθε και κάθισε κάποιος, για να εκκλησιαστεί.

Η τρίτη καµπάνα άρχισε να κτυπά, οι ψάλτες ξεκίνησαν τη Μεγάλη Δοξολογία, ο “ανήσυχος” ξαναπετάχτηκε και βρέθηκε µπροστά στο δεσποτικό, κοντοστάθηκε, κοίταξε αριστοδέξια και προς το ιερό, υπήρχε ησυχία, πήγε στο δεξιό παραπόρτι, έριξε κάποια µατιά και γυρίζοντας ήρθε στον παραδίπλα µου και άκουσα να τον ρωτά: “Γιώργο δε θα έρθει σήµερα ο δεσπότης να λειτουργήσει;”. Μέχρις εδώ, παραπέρα δεν άκουγα τι συζητούσαν µεταξύ τους. Ο “ανήσυχος” πήγε και κάθισε στην προτέρα του θέση.

Η Θεία Λειτουργία τελείωσε, ο κόσµος παίρνοντας το αντίδωρο, άλλοι έφευγαν και άλλοι παρέµειναν. Η φιλαρµονική του στρατού άρχισε να παιανίζει, οι επίσηµοι να καταφθάνουν, οι ιερείς να εξέρχονται του ιερού και άρχισαν να στοιχούνται δεξιά αριστερά της Ωραίας Πύλης. Ο “ανήσυχος” πετάχτηκε και πάλι και βρέθηκε στα µαρµάρινα θωράκια που χωρίζουν το σολέα και µπροστά από τους επισήµους σαν κάτι να θέλει να δει! Μάλλον απογοητευµένος ήρθε και κάθισε δίπλα στο γνωστό του. “Δεν ήρθε”, τον άκουσα να λέει. “Μήπως θάρθει στην επιµνηµόσυνο δέηση στο µνηµείο”. Τον απάντησε ο φίλος του.

Η Δοξολογία τελείωσε, πορεύθηκα προς το µνηµείο για την επιµνηµόσυνη δέηση, οι δυό τους ήρθαν πάλι δίπλα µου συζητώντας. Μπροστά µας περνούσαν τώρα τέσσερις παπάδες από τους εννέα που ήταν στο ναό.

-Να, Γιώργο, και εδώ δεν είναι ο δεσπότης!

-Μήπως είναι άρρωστος ο άνθρωπος Θωµά!

-Να κόλλησε λες κάνα κορωνοϊό;

-Αυτό αποκλείεται, διότι ο δεσπότης έκανε όλα τα εµβόλια! αλλά όλο και από Κορωνοιό υποφέρει.  Δεν παραδειγµατίστηκε όµως, αλλά για να διευκολύνει τους πιστούς σαν ποιµενάρχης που έπρεπε να εµβολιαστούν όλοι, υποχρέωσε τους ναούς να γίνουν και εµβολιαστικά κέντρα. Το πιο εντυπωσιακό της άκρας φιλευσπλαχνίας του το έδειξε πρός τους θανούντες το πρώτο διάστηµα, τους  ανεµβολίαστους, που τους θεωρούσε ως αυτόχειρες (ότι αυτοκτονούσαν) και ήταν αρνητικός να ψάλλεται ακόµα και η εξόδιος ακολουθία, είναι – έλεγε – καθαρή αυτοκτονία! Και όχι µόνο αυτό, κλείδωσε τους ναούς να µη λειτουργούν µε κόσµο, να ακούνε τη Θεία Λειτουργία µόνο από το σπίτι τους µέσω του ραδιοφώνου ή της τηλεόρασης. Και δεν είναι µόνο αυτό – άρχισε να αραδιάζει ιστορίες ξεχασµένες, µε τις δεσποτικές αστραπιαίες επιδροµές σε ναούς µη έχουν πιστούς, όταν λειτουργούσαν, µε το άγιο φως, µε την πρόωρη Ανάσταση… Σταµάτησε απότοµα ο Γιώργος και ρώτησε τον “ανήσυχο” Θωµά – Τι τον θέλεις εσύ το δεσπότη και τόση ώρα συζητάµε; Ο “ανήσυχος” έβαλε το χέρι του και στο αυτί άρχισε να του µιλάει  (δεν άκουγα τι τούλεγε ). Η τελετή έφθασε στο τέλος µε τον Εθνικό Ύµνο να παιανίζει η µπάντα του στρατού και του ενός λεπτού σιγή στη µνήµη των πεσόντων.

 Με την αποχώρηση βρέθηκα κοντά στην εξέδρα των επισήµων, πλάγια στη Λέσχη αξιωµατικών, για να παρακολουθήσω την παρέλαση της νέας γενιάς αλλά και από το οικογενειακό περιβάλλον τα παιδιά που έκαναν παρέλαση.

Τι µούτυχε και δω, µία κοµπανία έξι ανθρώπων (6) δίπλα στην Τράπεζα είχαν και αυτοί θέµα εκκλησιαστικό, όταν έφθασα, τους άκουσα να συζητούν για το µοναστήρι του Σινά, πλησίασα κοντά τους, ήταν η στιγµή που περνούσαν από δίπλα µας δύο παπάδες και προχωρούσαν στην εξέδρα των επισήµων. Η συζήτηση άλλαξε, κάποιος από την οµήγυρη κοίταξε τους παπάδες και ρώτησε: “Τι έγινε, τι έπαθε ο δεσπότης και δεν εµφανίστηκε σήµερα τέτοια ηµέρα να λειτουργήσει, να παραβρεθεί στη δοξολογία, στο τρισάγιο των πεσόντων και ούτε στην παρέλαση µε τους επισήµους;”. Ακούστηκαν πράγµατα που µε ξάφνιασαν, τι γνωρίζει ο κόσµος Θεέ µου, που “ο κόσµος τόχει τούµπανο κι εµείς κρυφό καµάρι”. Πετάχτηκε κάποιος, πούχε το κινητό του στο χέρι, και τους λέει: Να ο δεσπότης πήγε στην Κοιλάδα, ψάχνω να το βρω, διότι µου το είπε παπάς, όταν ερχόταν στη µητρόπολη για τη δοξολογία. Η πληροφορία ήταν µια έκπληξη καθολική της οµήγυρης. – Τι θα κάνει σήµερα στην Κοιλάδα των Τεµπών; Ήταν η απορία όλων. Ο πληροφοριοδότης τους διόρθωσε, ότι δεν ήταν στα Τέµπη, αλλά στο χωριό Κοιλάδα, διότι θεώρησε σωστό τέτοιες µεγάλες ηµέρες να τιµούµε µικρά χωριά στην περιφέρεια!

Το ίδιο έπραξε εξ άλλου και ο φίλος του Περιφερειάρχης, λες να ήταν συνεννοηµένοι; Ένας από τη φιλική του µάζωξη πετάχτηκε ωσάν ελατήριο. Τι λες Κώστα, ποιοι φίλοι; Δε θυµάσαι τι έγινε στο αρχαίο θέατρο στην ορκωµοσία στα τέλη του Αυγούστου 2019, όταν αρνήθηκε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο περιφερειακό και τώρα περιφερειάρχης να ορκιστεί µε θρησκευτικό όρκο δηλώνοντας ότι είναι θρησκευτικά αδιάφορος, δηλαδή άθεος; Μήπως κάνω λάθος; Πώς όµως στις τελευταίες εκλογές όλα άλλαξαν, ξεχάσαµε τις δεσποτικές δηλώσεις πριν τις εκλογές κατά του Αγοραστού; Ούτε η παράταξη του Κουρέτα θα τις έκανε αυτές; Και πώς µπορεί να είναι φίλοι ένας δεσπότης µε ένα δηλωµένο άθεο; Εδώ έγινε κοµφούζιο, άλλος ανέφερε τον Τσίπρα, άλλος τον Μπουτάρη, άλλος το Λαµπρούλη…

Ενώ η συζήτηση είχε φθάσει κατακόρυφα, η µπάντα του Δήµου παιανίζοντας ήρθε και στάθηκε σχεδόν απέναντί µας και άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα τµήµατα των παρελάσεων. Τη συζήτηση την έκλεισε κάποιος από την οµήγυρη λέγοντας: “Την ετερόκλητη αυτή φιλία την έκανε η Ντουρίτα µε τους Λαρισαίους κουµπάρους, για να ξεκάνουν τον Κώστα”.

Φεύγοντας από την παρέλαση προβληµατίστηκα, πώς η Εκκλησία και οι επίσκοποι ήταν στην πρώτη γραµµή κάθε εθνικού αγώνα, για να είµαστε σήµερα ελεύθεροι και σήµερα όλους αυτούς να τους γυρίζουµε την πλάτη;

Προβληµατίστηκα ακόµα πιο πολύ, γιατί µούρθε στο µυαλό ακόµα εκείνος ο παπαδικός ενθουσιασµός µε τα πύρινα λόγια στην κεντρική πλατεία της Λάρισας για το Μακεδονικό που πήγαν; Τα φλογερά στους ναούς πατριωτικά κηρύγµατα, πως σταµάτησαν; Τα ναυλωµένα από τους ναούς λεωφορεία να πηγαίνουν τους χριστιανούς σε ανάλογες συγκεντρώσεις πώς απότοµα φρενάρισαν;

Δε θέλω να πιστέψω ότι ο ερχοµός του δεσπότη Ιερώνυµου είναι η αιτία που όλοι τους βουβάθηκαν. Ούτε, γιατί συνέστησε στους παπάδες του να µην  αναφέρονται στο µακεδονικό, αλλά όποιος  ρωτάει να του δίνουν το σχετικό το βιβλίο (και το έδειξε). Στο δε ερώτηµα για το Ουκρανικό τους είπε “έχω επιφυλάξεις!” Και µετά µάλλον το ξέχασε! Τους δε ανυπάκουους ανεµβολίαστους υγειονοµικούς για µήνες χωρίς µισθό, αγαθοεργώς τους κατάταξε στους “εξωεκκλησιαστικούς”…!

Αυτά από τα πολλά, ακούς, διαβάζεις, θλίβεσαι και πικραίνεσαι!   

 

  Εφ. Αγώνας