Η παναιρεσι του Οικουμενισμου εχει ζωη περιπου 100 χρονων. Καιρος να εορτασουμε τα 100χρονα της. Ετσι, λοιπον, καποιοι αλλοι κληρικοι ηταν εκεινοι που πρωτοστατησαν εναντιον της Παναιρεσεως και διωχθηκαν απηνως απο τους παναθλιους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ. Παρακατω παρουσιαζουμε δυο τετοιες περιπτωσεις

Η παναιρεσι του Οικουμενισμου εχει ζωη περιπου 100 χρονων. Καιρος να εορτασουμε τα 100χρονα της.

Ετσι, λοιπον, καποιοι αλλοι κληρικοι ηταν εκεινοι που πρωτοστατησαν εναντιον της Παναιρεσεως και διωχθηκαν απηνως απο τους παναθλιους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ.

Παρακατω παρουσιαζουμε δυο τετοιες περιπτωσεις 

 

1983: Χρυσόστομος Σπύρου

(διώκτης: Μητροπολίτης Ύδρας Ιερόθεος Τσαντίλης)

Τον Οκτώβριο του 1983 ο Θεολόγος και Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Ύδρας & Σπετσών αείμνηστος π. Χρυσόστομος Σπύρου και σύσσωμος η αδελφότητα της Μονής των Αγίων Πάντων αποκηρύττουν την επίσημη Ιεραρχία για λόγους Πίστεως, εξαιτίας της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
Η αντίδραση του δεσπότη της Ύδρας Ιεροθέου Τσαντίλη είναι άμεση. Συγκεντρώνει τους οπαδούς του και πολιορκούν το μοναστήρι, ενώ με ντουντούκα κατευθύνει τα συνθήματα του πλήθος, το οποίο υβρίζει με τις πλέον ανήθικες εκφράσεις τον Γέροντα και τις έγκλειστες μοναχές.
Λίγο καιρό μετά το Συνοδικό Δικαστήριο "καθαίρεσε" τον π. Χρυσόστομο, επέβαλε την ποινή του "αποσχηματισμού" στην ηγουμένη και σε άλλες δύο μοναχές (ασχέτως αν ΔΕΝ υφίσταται "αποσχηματισμός μοναχού") και την ποινή της αποβολής από τη Μονή στις υπόλοιπες μοναχές.

Στις 3/16 Μαρτίου 1984 το πρωί δικαστικός επιμελητής με τη συνοδεία χωροφυλάκων και πολλών οπαδών του Ιεροθέου εισβάλλουν στο μοναστήρι και εκτυλίσσονται σκηνές που ντροπιάζουν τους διώκτες. Μέσω βιαιοπραγιών και ύβρεων ο Γέροντας και οι μοναχές μεταφέρονται σε μια ερημιά στην Κόρινθο, όπου και εγκαταλείπονται στο έλεος του Θεού. Πολλές ακόμη ταλαιπωρίες και διώξεις υπέμειναν οι λεπτομέρειες των οποίων θα παρουσιαστούν σε βιβλίο στο σύντομο μέλλον).
Η επιρροή του π. Φιλοθέου ήταν σημαντικότατη για την στάση του πνευματικού του τέκνου π. Χρυσοστόμου. Ειπώθηκε μάλιστα για τον δεύτερο πως κληρονόμησε όλον τον πόνο και την αγωνία του Γέροντός του για τον ημερολογιακό διχασμό.
Αξίζει να σημειωθεί πως ένα άλλο πνευματικό παιδί του π. Φιλοθέου, ο αείμνηστος Μητροπολίτης πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον π. Χρυσόστομο, αμέσως μετά την αποτείχισή του, και τον συνεχάρη με την παρατήρηση: "έκανες αυτό που δεν τολμούν να κάνουν οι επίσκοποι".

 

1967: Μαρία Μυρτιδιώτισσα Πατέρα

(διώκτης: Μητροπολίτης Χίου Χρυσόστομος Γιαλούρης)

 

 

Η ηγουμένη της Ι. Μ. Ευαγγελισμού Οινουσσών Χίου Μαρία Μυρτιδιώτισσα πιστή στην γραμμή του πνευματικού της Γέροντος Φιλοθέου, που με φλογερά κείμενα συντόνιζε την ορθόδοξη αντίσταση κατά της παποοικουμενιστικής λαίλαπας, φέρθηκε ανάλογα στον νέο δεσπότη της Χίου Χρυσόστομο Γιαλούρη και έτσι όταν αυτός επισκέφθηκε το 1967 το μοναστήρι και στο τρισάγιο στον τάφο του άντρα της, μοναχού Ξενοφώντος, μνημόνευσε τον Αθηναγόρα, η ηγουμένη διαμαρτυρήθηκε έντονα και δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει τον Πατριάρχη. 

 

 

Μάλιστα μίλησε ευθαρσώς στον δεσπότη για την Ορθοδοξία και την προδοσία που διενεργείται, με τα ανοίγματα του Πατριάρχου στον Πάπα. Αποτέλεσμα αυτής της ομολογίας ήταν ο Χρυσόστομος να αρχίσει πρωτοφανή διωγμό εναντίον του μοναστηριού, εφευρίσκοντας λόγους διώξεως και σύρωντας στα δικαστήρια  την ηγουμένη και τις μοναχές. Τις ντροπιαστικές λεπτομέρειες της διώξεως αυτής μπορεί να αναζητήσει ο αναγνώστης στον Τύπο της εποχής και στο βιβλίο του αειμνήστου ιατρού Αλεξάνδρου Καλόμοιρου "Διώκτης κληρικός" (Αθήνα 1969).

Κλέινοντας το άρθρο αυτό θέλαμε να σημειώσουμε πως το παράδοξο στις περιπτώσεις αυτές των διώξεων, είναι πως και οι δυο διώκτες επίσκοποι δεν ήταν οικουμενιστές, αλλά φερόμενοι ως "συντηρητικοί" και "παραδοσιακοί" Ιεράρχες! Τελικά αυτοί είναι οι πιο επικίνδυνοι...