Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

ΟΜΟΛΟΓΙΑ: Εμεις γνωριζουμε απο ΕΓΚΥΡΟΤΑΤΕΣ πηγες, οτι ο πατριαρχης Γεωργιας Ηλιας ειναι μεγας ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ, ενω ο κληρος(και οι αρχιερεις) και ο λαος της Γεωργιας ειναι ανθρωποι συντηρητικοι και καταρτισμενοι και ευαισθητοι στα ζητηματα της Πιστεως και οχι σαν εμας τους Ελληνες τραλαλαδες. Και ολοι ευχονται και περιμενουν ποτε θα κοιμηθη ο πατριαρχης για να ελευθερωΘη Η Εκκλησια της Γεωργιας απο την καταρα του Οικουμενισμου και των ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ.. Τωρα αυτα που .....αραδιαζουν οι Σιγονταροοικουμενιστες π. ΧΙΡΣ και π. Γκοτσοπουλος και π. Αγγελακοπουλος, ειναι λογια για αγριους και ημιαγριους σαν εμας τους Ελληνες, την ξεπεσμενη και φελαχα ρατσα.. Εκει καταντησαν και αυτοι οι ταλαιπωροι, αφου αρνουνται να βαδισουν στην γραμμη και να εφαρμοσουν τα θεσφατα των ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ. Λει ο Αγιος Μαξιμος ο Ομολογητης:ΟΥΑΙ ΗΜΙΝ ΤΟΙΣ ΑΘΛΙΟΙΣ, ΟΤΙ ΚΑΤΕΛΙΠΟΜΕΝ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΕΡΗΜΟΙ ΕΣΜΕΝ ΠΑΝΤΟΣ ΕΡΓΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ . Τους κατανοουμε απολυτα επειδη ειναι εγγαμοι και εχουν προβλημα μεγαλο. Αλλα τουλαχιστον ας μην προσπαθουν να δικαιολογησουν τους δειλους και λιποψυχους στα ζητηματα της Πιστεως, γιατι αρχιζουν να δικαιολογουν πλεον και τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, πατριαρχες και αρχιεπισκοπους τους και αυτο ειναι και το μεγαλυτερο κακο.

Η ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ! (Αναφορά σε άρθρα των π. Χίρς, Γκοτσόπουλου και Αγγελακόπουλου)

  "Σώνει καὶ καλὰ" θέλουν νὰ δικαιολογήσουν τὴν συμπόρευσή τους μὲ τοὺς Παναιρετικούς Οἰκουμενιστές!
    Οἱ λεγόμενοι ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες, περιπίπτουν ἀπὸ «γκάφα» σὲ γκάφα καὶ ἐνσπείρουν τὴν σύγχυση στοὺς πιστούς! Τοῦτο κατάφεραν νὰ ἐπιτύχουν καὶ πάλι τὶς τελευταῖες μέρες!
     Α.  Προχθὲς δημοσίευσαν ἕνα κείμενο (ποὺ ὑπογράφουν ἀπὸ κοινοῦ) ὁ π. Πέτρος Χίρς καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος. Στὸ κείμενο αὐτὸ δικαιολογοῦν τὴν στάση τοῦ Πατριάρχη Ἠλία, ὁ ὁποῖος ὑποδέχτηκε τὸν Πάπα στὴν Γεωργία καὶ τίμησε ἕναν αἱρετικό! «Δόξα και ευχαριστία οφείλουμε στον Τριαδικό Θεό» γράφουν, γιατὶ φανερώνει «προσωπικότητες» (ὅπως ὁ Πατριάρχης Γεωργίας Ἠλίας) «που λειτουργούν ως σημεία αναφοράς και αξιομνημόνευτα παραδείγματα Ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας και αξιοπρέπειας»!!!
   Ἀναρτώντας τὸ ἄρθρο τους αὐτό (ἐδῶ) προτάξαμε τὸν ἑξῆς ὑπέρτιτλο: «Κρίμα! Κρίνουν τα πράγματα με βάση τις προδοτικές ενέργειες των αιρετικών Οικουμενιστών, κι όχι με τα παραδείγματα των Αγίων!». Καὶ πράγματι, οἱ ὡς ἄνω πατέρες συνέκριναν τὴν ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχη Γεωργίας μὲ ἐκεῖνες τὶς προχωρημένες αἱρετικὲς ἐνέργειες τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου καί, ὡς ἐκ τούτου ἀθώωσαν τὸν κ. Ἠλία! Ἴσως καὶ γιατὶ εἶχαν κάποιο «συμφέρον»!
   Εἶναι δηλαδὴ γνωστὸ ὅτι οἱ ἀρχηγοὶ τῶν «ἀντι-Οἰκουμενιστικῶν» ἐπισκέφτηκαν τὴν Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας (ἐδῶ)  καὶ μᾶς διαβεβαίωσαν ὅτι τὸ κλίμα ἐκεῖ εἶναι ὀρθόδοξο, στήριξαν δὲ τὶς ἐλπίδες τους καὶ στὴν Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου τῶν Οἰκουμενιστῶν· ἐλπίδες πού, δυστυχῶς, ἕως τώρα δὲν καρποφόρησαν. 
   Μᾶς ἐξέπληξε δέ, αὐτὸ τὸ κοινὸ ἄρθρο τῶν πατέρων Χίρς-Γκοτσόπουλου, καὶ διότι σὲ αὐτὸ ἐγκωμιάζοντας τὸν Πατριάρχη ποὺ δέχτηκε τὸν Πάπα, ἀποδοκίμασαν οὐσιαστικὰ τοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς ποὺ διαμαρτυρήθηκαν (ἐδῶ) καὶ ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας …τοὺς ἀποδοκίμασε!!! Ἀποδοκίμασαν, δηλαδή, ἑτεροχρονισμένα οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» τοὺς …ἑαυτούς τους, ἀφοῦ τὸ 2001 τὴν ἴδια τακτικὴ τῆς διαμαρτυρίας στὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Ἑλλάδαἐπέδειξαν οἱ Ἕλληνες ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες!
   Δὲν χρειάζεται νὰ ἐπιχειρηματολογήσουμε γιὰ νὰ ἀποδείξουμε ὅτι κανένας Ἅγιος δὲν θὰ ὑποδεχόταν μὲ τιμὲς ἕνα αἱρεσιάρχη. Φτάνει νὰ προστρέξουμε σ’ αὐτὰ ποὺ ἔλεγαν τὸ 2001 οἱ συνάδελφοί τους ἀντι-Οἰκουμενιστές, γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Παύλου στὴν Ἀθήνα. Ἄραγε ὁ ἀείμνηστος π. Γεώργιος Καψάνης καὶ οἱ ἄλλοι Ἁγιορεῖτες, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ποὺ τότε ἀντέδρασαν, ἦσαν κατακριτέοι; Συγκεκριμένα ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης (ποὺ τότε πράγματι ἐξέφρασε ἀγωνιστικὰ τὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ μάλιστα παρότρυνε σὲ Ἀποτείχιση τῶν πιστῶν, γι’ αὐτὸ συμπαραταχτήκαμε μαζί του) ἔγραψε:
    «Ἤμασταν ἡ μόνη Ὀρθόδοξη χώρα ἀπὸ ὅσες ἐπισκέφθηκε ὁ πάπας, ποὺ δὲν ἔγινε δημόσια ἐμφάνιση τοῦ ποντίφηκα, καὶ παντοῦ ὅπου χρειάσθηκε νὰ κινηθεῖ, αὐτὸ ἔγινε μὲ τὴν συνοδεία ἰσχυρῆς ἀστυνομικῆς δύναμης. Γράψαμε τότε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀπουσίαζε ἀπὸ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ πάπα, γιατὶ ὅσοι ἐπισκοποι τὸν δέχθηκαν δὲν ἐκπροσωποῦσαν τὴν Ἐκκλησία· δὲν ἦσαν μὲ τὸ Ἀρνίο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἀλλὰ μὲ τὸ Θηρίο, δὲν ἦσαν μὲ τὸν Χριστό, ἀλλὰ μὲ τὸν Ἀντίχριστο. …Σὰν νὰ ἔφυγε ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ πάνω ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μετὰ ἀπὸ τὴν πρώτη ἐκείνη ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στὴν Ἀθήνα στὶς 4 Μαΐου τοῦ 2001, καὶ τὰ κακὰ ἔρχονται τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο»!
  Β. Μετὰ ἀπ’ αὐτό, προχθὲς πάλι, εἴδαμε κι ἄλλο ἕνα ἄρθρο «ἀντι-Οἰκουμενιστῆ» ἱερωμένου τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, τοῦ π. Ἄγγελου Ἀγγελακόπουλου. Σ’ ἕνα ἄρθρο του γιὰ τὸν ἅγιο Κυπριανὸ καὶ τὴν ἐκκλησιολογία του, ἐπισημαίνει καὶ καταγγέλλει τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν «ἀντιπατερικότητα τῶν συγχρόνων οἰκουμενιστῶν καί τῆς λεγομένης “Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου” τῆς Κρήτης», σημειώνει δέ, πὼς «ὅ,τι βρίσκεται ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι παρασυναγωγή, αἵρεση, σχίσμα καί παραθρησκεία» καὶ αὐτάρεσκα δηλώνει ὅτι ἐμεῖς «παραμένουμε ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι»!
    Γράφει μεταξὺ ἄλλων ὁ π. Ἄγγελος:
   «Ὁ Οἰκουμενισμός, προβάλλει τίς αἱρετικές θεωρίες τῆς “βαπτισματικῆς θεολογίας” καί τῆς “διευρημένης ἐκκλησίας”, σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καί περιλαμβάνει τούς χριστιανούς κάθε αἱρέσεως καί ὁμολογίας, ἀπό τή στιγμή πού δέχθηκαν τό βάπτισμα. Ἔτσι, ὅλες οἱ χριστιανικές αἱρέσεις καί ὁμολογίες εἶναι μεταξύ τους “ἀδελφές ἐκκλησίες”.
  Μέ ὅσα παραπάνω ἀναφέραμε καταδείχθηκε ἀντιπατερικότητα τῶν συγχρόνων οἰκουμενιστῶν καί τῆς λεγομένης “Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου” τῆς Κρήτης. Ἐμεῖς, ὅμως, παραμένοντας ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι καί τῷ ἁγίῳ Κυπριανῷ, διακηρύσσουμε καί ὁμολογοῦμε ὅτι Μία καί Μοναδική εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὅποιος καί ὅ,τι βρίσκεται ἐκτός Αὐτῆς εἶναι παρασυναγωγή, αἵρεση, σχίσμα καί παραθρησκεία».

  λλὰ πῶς, π. Ἄγγελε, «παραμένετε ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι» κοινωνώντας μὲ αἱρετικοὺς ποὺ ὄχι μεμονωμένα κηρύττουν τὴν αἵρεση «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ἀλλὰ τὴν κηρύττουν ἐπίσημα καὶ ἐν Συνόδῳ καί, παρὰ τὶς διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν, συνεχίζουν νὰ τὴν ἐπιβάλλουν, ξεκινώντας μάλιστα καὶ διωγμοὺς ἐναντίον τῶν πιστῶν ποὺ διαμαρτύρονται ἐμπράκτως; Γιατί δημιουργεῖτε σύγχυση στὴν σύγχυση; Καλύτερο ἦταν καὶ συμφερότερο γιὰ τὴν ψυχή σας νὰ μὴν γράφατε τίποτα, παρὰ νὰ καθοδηγεῖτε μὲ ἀντιπατερικὸ τρόπο τοὺς πιστούς, νὰ τοὺς ἀποπροσανατολίζετε καὶ νὰ τοὺς δημιουργεῖτε τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ἀρκεῖ κανεὶς νὰ διαμαρτύρετε κι ἂς κοινωνεῖ μὲ αἱρετικοὺς Ποιμένες! 

____________________________________________________________________________

Ἐν Πειραιεῖ 3-10-2016
Ο άγιος Κυπριανός Επίσκοπος Καρχηδόνος απαντά στη «Σύνοδο» της Κρήτης

πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος
ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως
    Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία στίς 2 Ὀκτωβρίου ἑόρτασε τήν μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Κυπριανοῦ ἐπισκόπου Καρχηδόνος τοῦ ἱερομάρτυρος καί τῆς ἁγίας ἐνδόξου παρθενομάρτυρος Ἰουστίνης. Ὁ ἅγιος Κυπριανός ἦταν γνωστός γιά τήν μαγική του τέχνη, ἀφοῦ ὑπῆρξε πρώην μάγος. Ἐξαιτίας, ὅμως, τῆς παρθένου Ἰουστίνης, μεταστράφηκε, μετενόησε, ἔκαψε τά μαγικά του βιβλία, πίστεψε στόν Χριστό, βαπτίστηκε, καί στό τέλος ἀποκεφαλίστηκε ἀπό τούς εἰδωλολάτρες γι' αὐτή του τήν πίστη.

 
    Ἡ Ἐκκλησία μας χρησιμοποιεῖ τούς ἐξορκισμούς του, γιά νά ἀπαλλάξει τούς δαιμονιζομένους καί τούς μαγεμένους ἀπό τόν δαίμονα καί τή σατανική μαγεία. Παραλλήλως, ὁ ἅγιος Κυπριανός ὑπῆρξε μέγας θεολόγος καί ἐκκλησιαστικός ἄνδρας καί διακρίθηκε γιά τήν ποιμαντική του δραστηριότητα καί εὐαισθησία, ὡς Ἐπίσκοπος, στά θέματα τῆς πίστεως, τά δογματικά καί ἰδιαίτερα στό θέμα τοῦ βαπτίσματος.
    Ὁ ἅγιος Κυπριανός, ὡς Ἐπίσκοπος Καρχηδόνος, συνήθροισε τρεῖς τοπικές Συνόδους στήν Καρχηδόνα. Τήν πρώτη τό 255 μ.Χ, τήν δεύτερη καί τήν τρίτη τό 258 μ.Χ. Ἡ τοπική Σύνοδος τοῦ 258 μ.Χ., στήν ὁποία συμμετεῖχαν 84 θεοφόροι Πατέρες, ἐξέθεσε Κανόνα, στόν ὁποῖο ὁρίζεται ὅτι ὅλοι οἱ αἱρετικοί καί σχισματικοί πρέπει νά βαπτίζονται, ἐπειδή τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν δέν εἶναι ἀποδεκτό. Πιό συγκεκριμένα στόν Κανόνα τῆς Τοπικῆς Συνόδου τῆς Καρχηδόνος λέγεται: «…ἀνέγνωμεν γράμματα ἀφ' ὑμῶν σταλέντα περί τῶν παρά τοῖς αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς δοκούντων βαπτίζεσθαι, ἐρχομένων πρός τήν καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐστί μία, ἐν ᾗ βαπτιζόμεθα καί ἀναγεννώμεθα… διά παντός ἰσχυρῶς καί ἀσφαλῶς κρατοῦμεν μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνός ὄντος βαπτίσματος καί ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντος». Ὁ λόγος εἶναι προφανής: «Παρά δέ τοῖς αἱρετικοῖς, ὅπου Ἐκκλησία οὐκ ἔστιν, ἀδύνατον ἁμαρτημάτων ἄφεσιν λαβεῖν… ὅθεν οὐ δύναται χρίσμα τό παράπαν παρά τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι… εἰ ἠδυνήθη βαπτίσαι, ἴσχυσε καί Ἅγιον Πνεῦμα δοῦναι. Εἰ οὐκ ἠδυνήθη, ὅτι ἔξω ὧν, Πνεῦμα Ἅγιον οὐκ ἔχει, οὐ δύναται τόν ἐρχόμενον βαπτίσαι. Ἑνός ὄντος τοῦ βαπτίσματος καί ἑνός ὄντος τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί μιᾶς Ἐκκλησίας ὑπό Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν τεθεμελιωμένης˙ καί διά τοῦτο τά ὑπ' αὐτῶν γινόμενα ψευδῆ καί κενά ὑπάρχοντα, πάντα ἐστίν ἀδόκιμα»[1]. Δηλ. «…διαβάσαμε τά γράμματα, πού στάλθηκαν ἀπό ’σᾶς, σχετικά μέ αὐτούς, πού τούς φαίνεται καλό νά βαπτίζονται ἀπό τούς αἱρετικούς ἤ σχισματικούς, καί προσέρχονται στήν Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι μία, στήν ὁποία βαπτιζόμαστε καί ἀναγεννιώμαστε… μέ κάθε τρόπο, μέ ἰσχύ καί ἀσφάλεια κρατᾶμε (τήν παράδοση ὅτι) κανείς δέν μπορεῖ νά βαπτίζει ἤ νά βαπτίζεται ἐκτός τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γιατί ἕνα βάπτισμα ὑπάρχει καί αὐτό βρίσκεται μόνο στήν Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Ὁ λόγος εἶναι προφανής : «Στούς αἱρετικούς, πού δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία, εἶναι ἀδύνατον νά λάβει κάποιος ἄφεση ἁμαρτιῶν… γι' αὐτό δέν μπορεῖ νά
ὑπάρχει χρίσμα στούς αἱρετικούς… ἄν μπορεῖ ὁ αἱρετικός νά βαπτίσει, μπορεῖ νά δώσει καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ἄν, ὅμως, δέν μπορεῖ νά βαπτίσει, ἐπειδή βρίσκεται ἐκτός Ἐκκλησίας, δέν ἔχει Ἅγιον Πνεῦμα καί δέν μπορεῖ νά βαπτίσει, αὐτόν πού ἔρχεται νά βαπτισθεῖ. Ἐπειδή ἕνα εἶναι τό βάπτισμα καί ἕνα εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα καί μία Ἐκκλησία εἶναι θεμελιωμένη ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. Καί γι’ αὐτό ὅλ' αὐτά, πού γίνονται ἀπό τούς αἱρετικούς, ἐπειδή εἶναι ψεύτικα καί ἄδεια περιεχομένου, ὅλα εἶναι (ἄκυρα)».
     Ὁ Κανόνας αὐτός δέν ἀποτελεῖ κάτι τό καινοφανές στήν Ἐκκλησία. Εἶναι ἀπήχηση τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ Ἀποστόλου Παύλου : «ἕν σῶμα καί ἕν Πνεῦμα, καθώς καί ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν˙ εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα»[2]. Κάθε ἄλλη θεώρηση θά ἀνέτρεπε αὕτη τήν ἐκκλησιολογική βάση[3]. Γιατί ἀπό τή μιά, ἄν μία εἶναι ἡ Καθολική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί ἕνα εἶναι τό ἀληθές Βάπτισμα, πῶς μπορεῖ νά εἶναι ἀληθές τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν, ἀφοῦ αὐτοί δέν εἶναι μέσα στήν Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά ἀπεκόπησαν ἀπ’ αὐτή διά τῆς αἱρέσεως; Ἀπό τήν ἄλλη, ἄν εἶναι ἀληθές τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν, εἶναι ἀληθές καί τό Βάπτισμα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τότε, λοιπόν, δέν ὑπάρχει μόνο ἕνα βάπτισμα, καθώς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος βοᾶ, ἀλλά δύο βαπτίσματα, πράγμα τό ὁποῖο εἶναι ἀτοπώτατο.
   Σχολιάζοντας ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης τόν Κανόνα τῆς ἐν Καρχηδόνι τοπικῆς Συνόδου, ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ παρών Κανών ἀποδεικνύει μέ πολλά ἐπιχειρήματα ὅτι τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν δέν εἶναι ἀποδεκτό καί ὅτι αὐτοί πρέπει νά βαπτίζονται, ὅταν ἐπιστρέφουν στήν Ὀρθοδοξία τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
   Α) Γιατί τό βάπτισμα εἶναι ἕνα καί γιατί βρίσκεται μόνο στήν Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Οἱ αἱρετικοί καί οἱ σχισματικοί δέν ἔχουν τό ἕνα βάπτισμα, γιατί βρίσκονται ἔξω τῆς Καθολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
   Β) Τό ὕδωρ τοῦ βαπτίσματος πρέπει πρῶτα νά καθαρισθεῖ καί νά ἁγιασθεῖ διά τῶν εὐχῶν τοῦ Ἱερέως καί τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἔπειτα νά καθαρίσει καί νά ἁγιάσει αὐτόν, πού θά βαπτισθεῖ μέσα σ' αὐτό. Ἀλλά, οἱ αἱρετικοί καί οἱ σχισματικοί οὔτε Ἱερεῖς εἶναι, ἀλλά, μᾶλλον ἱερόσυλοι, οὔτε καθαροί, ἀλλ' ἀκάθαρτοι, οὔτε ἅγιοι, ἐπειδή δέν ἔχουν Πνεῦμα Ἅγιον, ἄρα, λοιπόν, οὔτε βάπτισμα ἔχουν.
   Γ) Διά τοῦ βαπτίσματος τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δίδεται ἄφεση ἁμαρτιῶν. Διά τοῦ βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν, πού εἶναι ἔξω τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πῶς μπορεῖ νά δοθεῖ ἄφεση ἁμαρτιῶν;
   Δ) Ὁ βαπτισμένος, ἀφοῦ βαπτισθεῖ, πρέπει νά χρισθεῖ μέ τό ἅγιο Μύρο, πού κατασκευάζεται ἀπό ἔλαιο καί ἄλλα ἀρώματα, τό ὁποῖο ἁγιάσθηκε μέ τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ αἱρετικός καί ὁ σχισματικός, μή ἔχοντας Πνεῦμα Ἅγιον, ἐπειδή εἶναι χωρισμένος ἐξαιτίας τῆς αἱρέσεως, πῶς μπορεῖ νά ἁγιάσει αὐτό τό Μύρο;
   Ε) Ὁ Ἱερεύς πρέπει νά προσευχηθεῖ πρός τόν Θεό γιά τήν σωτηρία τοῦ βαπτισθέντος. Ὁ αἱρετικός καί ὁ σχισματικός, ὄντας ἱερόσυλος, ὅπως εἴπαμε, καί ἁμαρτωλός (ὄχι τόσο γιά τά ἔργα του, ἀλλά μᾶλλον γιά τήν αἵρεση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία ἀπό ὅλες, καί τό σχίσμα, (τό ὁποῖο οὔτε μέ αἷμα μαρτυρίου δέν θεραπεύεται), πῶς μπορεῖ νά εἰσακουσθεῖ ἀπό τόν Θεό, ἐνῶ ἡ Ἁγία Γραφή λέει ὅτι ὁ Θεός δέν ἀκούει τούς ἁμαρτωλούς;
   ΣΤ) Τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀποδεκτό ἀπό τόν Θεό ὡς βάπτισμα, ἐπειδή αὐτοί εἶναι ἐχθροί καί πολέμιοι μέ τόν Θεό καί ὀνομάζονται ἀντίχριστοι ἀπό τόν θεολόγο καί Ἀπόστολο ἅγιο Ἰωάννη. Γιά ὅλ' αὐτά, λοιπόν, τά αἴτια ὁ παρών Κανών κατ' ἀκρίβειαν ὁρίζει νά βαπτίζονται ὅλοι οἱ αἱρετικοί.
   Ἡ γνώμη αὐτή, ἐπεξηγεῖ στή συνέχεια ὁ Ὅσιος Νικόδημος, δηλ. τό νά μήν εἶναι ἀποδεκτό τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν, δέν εἶναι καινούρια γνώμη τῶν Πατέρων αὐτῆς τῆς Συνόδου, ἀλλά εἶναι παλαιά καί δοκιμασμένη ἀπό τούς προγενεστέρους, δηλ. ἀπό τόν καιρό τοῦ Ἐπισκόπου Καρθαγένης Ἀγριππίνου, (οἱ ὁποῖοι ἔφθασαν αὐτούς τούς διαδόχους τῶν Ἀποστόλων) μέ πολλή ἐπιμέλεια καί ἀκρίβεια, καί εἶναι σύμφωνη κατά πάντα μέ τούς 46ο, 47ο καί 68ο Ἀποστολικούς Κανόνες. Ὄχι μόνο ὁ παρών Κανόνας ἀποβάλλει τό βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν καί τῶν σχισματικῶν, ἀλλά καί κατ' ἰδίαν ὁ καθένας ἀπό τούς 84 Πατέρες αὐτῆς τῆς Συνόδου, μέ ἕνα ξεχωριστό ἐπιχείρημα, δηλ. μέ 84 ἐπιχειρήματα, ἀποβάλλουν αὐτό τό βάπτισμα. Γι' αὐτό καί ἡ Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδος στόν Ζ΄ Κανόνα της τήρησε κατά μέρος τόν παρόντα Κανόνα (δέν τόν τήρησε σέ ὅλους, ἐπειδή τό ἔκανε κατ' οἰκονομίαν καί συγκατάβαση καί ὄχι κατ' ἀκρίβειαν), καί ἡ ΣΤ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος στόν Β΄ Κανόνα της τόν ἐπεσφράγισε (ἄν καί λέει ὅτι μόνο σ' ἐκείνους τούς τόπους τῆς Ἀφρικῆς ἐπεκράτησε, ἀλλά, ἀφοῦ τόν ἐπεσφράγισε μία φορά, μᾶλλον τόν ἐπιβεβαίωσε καί δέν τόν κατήργησε). Τόν Κανόνα αὐτόν δέχεται καί ὁ Μέγας Βασίλειος στόν Α΄ Κανόνα του.
    Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι δέχθηκαν καί ἐπεκύρωσαν ὅσα δέχθηκαν καί ἐπεκύρωσαν οἱ μερικώτερες Σύνοδοι καί μάλιστα δέχθηκαν καί ἐπεκύρωσαν ὀνομαστικά τούς Κανόνες τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ἄρα αὐτές συναποδέχθηκαν καί ἐπιβεβαίωσαν ὅσα οἱ τοπικές Σύνοδοι καί ὁ Μέγας Βασίλειος προεθέσπισαν, καί μ' αὐτόν τόν τρόπο συνάγεται ὀρθῶς καί βεβαίως ὅτι οἱ ὅλοι αἱρετικοί πρέπει ἀναμφιβόλως νά βαπτίζονται. Ἡ οἰκονομία, πού πρός καιρόν μεταχειρίστηκαν μερικοί Πατέρες, οὔτε νόμος, οὔτε παράδειγμα μπορεῖ νά νομισθεῖ, ἀλλά, καί ἄν ἴσως κάποιος ἐρευνήσει καλά, πρόκειται νά βρεῖ ὅτι οἱ αἱρετικοί αὐτοί, πού κατ' οἰκονομίαν δέχθηκε ἡ Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἦταν οἱ περισσότεροι βαπτισμένοι ἀπό τούς ἱερωμένους, πού ἔπεσαν τότε σέ αἵρεση, καί γι' αὐτό μεταχειρίστηκε αὐτή τήν οἰκονομία. Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, τῆς Θείας Γραφῆς καί ὁ ὀρθός λόγος δείχνουν ὅτι ὅλοι οἱ αἱρετικοί ἀναντιρρήτως πρέπει νά βαπτίζονται[4].    
   Ὁ Κανών αὐτός τῆς Καρχηδόνος τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρος στίς ἡμέρες μας, ἐξαιτίας τῆς λεγομένης «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης καί ἀποτελεῖ μία ἁγιοπατερική ἀπάντηση καί ἕνα ἠχηρό ράπισμα ἐναντίον της. Παραπάνω εἴδαμε ξεκάθαρα καί σαφέστατα τόν ἅγιο Κυπριανό καί τούς ὑπολοίπους Πατέρες τῆς Τοπικῆς Συνόδου τῆς Καρχηδόνος νά λέγουν ὅτι «καθολικήν Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐστί μία», δηλ. «ἡ Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι μία», ὅτι «παρά δέ τοῖς αἱρετικοῖς, ὅπου Ἐκκλησία οὐκ ἐστίν», δηλ. «στούς αἱρετικούς, πού δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία», «ὅτι ἔξω ὧν», δηλ. «ἐπειδή ὁ αἱρετικός, βρίσκεται ἐκτός Ἐκκλησίας» καί ὅτι «μιᾶς Ἐκκλησίας ὑπό Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν τεθεμελιωμένης», δηλ. «μία Ἐκκλησία εἶναι θεμελιωμένη ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό». Ἀντιθέτως, ἡ λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Συνόδου» τῆς Κρήτης στό Κείμενο μέ τίτλο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» στήν §6 υἱοθέτησε τήν πρόταση ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνία μετ' αὐτῆς ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν»[5].
   Ὁ Κανών τῆς Καρχηδόνος εἶναι ἐπίσης ἐπίκαιρος, ἐξαιτίας τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος καλπάζει στίς ἡμέρες μας. Ὁ Οἰκουμενισμός, γιά νά ὑλοποιήσει τούς στόχους του, ἀναγκάζεται νά παραθεωρήσει ἤ καί νά ἀναθεωρήσει βασικές ἀρχές τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μεταξύ τῶν ὁποίων καί αὐτή τοῦ βαπτίσματος. Προβάλλει τίς αἱρετικές θεωρίες τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας» καί τῆς «διευρημένης ἐκκλησίας», σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καί περιλαμβάνει τούς χριστιανούς κάθε αἱρέσεως καί ὁμολογίας, ἀπό τή στιγμή πού δέχθηκαν τό βάπτισμα. Ἔτσι, ὅλες οἱ χριστιανικές αἱρέσεις καί ὁμολογίες εἶναι μεταξύ τους «ἀδελφές ἐκκλησίες».
   Μέ βάση, λοιπόν, τήν νεωτεριστική καί ἀντιπατερική θεωρίας τῆς «βαπτισματικής θεολογίας», τά «βαπτίσματα» ὅλων τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων καί ὁμολογιῶν εἶναι ἔγκυρα, εἴτε πρόκειται γιά τήν παραδοσιακή τριπλή κατάδυση καί ἀνάδυση τοῦ Ὀρθοδόξου βαπτίσματος, εἴτε γιά τά παπικά ραντίσματα, εἴτε γιά «ἀεροβαπτίσματα» ἤ ἄλλα εἰκονικά βαπτίσματα, πού συναντᾶμε κυρίως στίς προτεσταντικές παραφυάδες. Δυστυχῶς, σήμερα, στό οἰκουμενιστικό περιβάλλον ἔχει καθιερωθεῖ καί προβάλλεται ὅσο τίποτε ἄλλο ἡ κακόδοξη θεωρία τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας», προϊόν τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν»-αἱρέσεων, ἡ ὁποία προπαγανδίζεται κατά κόρον ὡς τό κύριο στοιχεῖο ἑνότητος μεταξύ τῶν αἱρέσεων καί ὁμολογιῶν. Αὐτό καί μόνο τό στοιχεῖο ἀνατρέπει ὄχι μόνο τήν πατερική, ἀλλά καί τήν Ἀποστολική Παράδοση.
   Μέ ὅσα παραπάνω ἀναφέραμε νομίζουμε ὅτι κατέστη σαφής καί καταδείχθηκε ἡ ἀντιπατερικότητα καί ἡ μεταπατερικότητα τῶν συγχρόνων οἰκουμενιστῶν καί τῆς λεγομένης «Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου» τῆς Κρήτης. Ἐμεῖς, ὅμως, παραμένοντας ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι καί τῷ ἁγίῳ Κυπριανῷ, διακηρύσσουμε καί ὁμολογοῦμε ὅτι Μία καί Μοναδική εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ: ἡ Ἀδιαίρετος, Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Ὅποιος καί ὅ,τι βρίσκεται ἐκτός Αὐτῆς εἶναι παρασυναγωγή, αἵρεση, σχίσμα καί παραθρησκεία. Ἕνα καί Μοναδικό εἶναι τό ἔγκυρο βάπτισμα: τό Ὀρθόδοξο Βάπτισμα. Ὅλα τά ἄλλα «βαπτίσματα» εἶναι ἄκυρα καί ἀχαρίτωτα. Μία καί Μοναδική εἶναι ἡ πίστη: ἡ Ὀρθόδοξη πίστη. Ὅλες οἱ ἄλλες πίστεις εἶναι ψεύτικες.


[1] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΙΕΤΗΣ, Πηδάλιον, Ὁ Κανών τῆς ἐν Καρχηδόνι ἐπί Κυπριανοῦ τό τρίτον συστάσης τοπικῆς ἁγίας Συνόδου ἑρμηνευόμενος, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θεσσαλονίκη 2003, σσ. 368-369.
[2] Ἐφ. 4, 4-5.
[3] ΑΡΧΙΜ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ, Ἡ ποιμαντική διακονία κατά τούς Ἱερούς Κανόνες, ἐκδ. Ἄθως 2003, σσ. 156-157.
[4] ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, σσ. 370-371.
[5] https://www.holycouncil.org/-/rest-of-christian-world?inheritRedirect=true&redirect=%2F&_101_INSTANCE_VA0WE2pZ4Y0I_languageId=el_GR

3 σχόλια:

  1. Θέλω να εκφράσω την διαφωνία μου με τους Πατέρες Π.Χιρς και Αναστάσιο Γκοτσόπουλο για το άρθρο αυτό που έγγραψαν και αναφέρεται πάρα πάνω, διότι με όσα έγγραψαν στην ουσία αποδέχονται την Εκκλησιαστική Διπλωματία για την Εκκλησία της Γεωργίας, την οποία Εκκλησιαστική Διπλωματία πολλές φορές στο παρελθόν επικαλέσθηκαν οι εξ Ορθοδόξων Οικουμενιστές για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους. Στο άρθρο τους σχεδόν επαινούν την ηγεσία της Εκκλησίας της Γεωργίας για ότι συνέβη στην επίσκεψη του Πάπα. Και όμως τον Πάπα τον υπεδέχθηκαν πρώτα στο Αεροδρόμιο μαζί με τις πολιτικές και λοιπές θρησκευτικές αρχές και κατόπιν δεν τον δέχθηκαν απλά σε μία συνάντηση κάποιου διαλόγου, αλλά τον υπεδέχθηκαν επίσημα με τιμές για την ιδιότητα που έχει ως Πάπας της Ρώμης και Αρχηγός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας , δηλαδή του Παπισμού. Το γεγονός αυτό δεν είναι πνευματικά ανένοχο, ώστε να συγχαίρουμε τους πρωταγωνιστές, με το σκεπτικό ότι δεν έπραξαν ακόμη χειρότερα, όπως πράττουν άλλοι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν διαβάσετε εκκλ. ιστορία θα διαπιστώσετε, ότι ανέκαθεν και όλους τους αιώνες, ο Πάπας θεωρείται, όχι ο πρώτος μεταξύ ίσων, αλλά ο ΠΡΩΤΟΣ. Αυτό το αναγνώρισαν όλες οι Σύνοδοι Οικουμενικές και Τοπικές, που τον τρέμανε, αλλά και αρκετοί Πατέρες (Φλαβιανός, Ανατόλιος, Κύριλλος Αλεξανδρείας, κ.λπ.). Αυτό δεν σταμάτησε και μετά το Σχίσμα, όπου στην αλληλογραφία, ο μεν Ρώμης αποκαλούσε τον ΚΠόλεως "αδελφό", ο δε ΚΠόλεως τον Ρώμης "Πατέρα και δεσπότη".
      Να μην ξεχνάμε, ότι τον 17ο αι. 5 Πατριάρχες ΚΠόλεως αναγνώρισαν επίσημα τη διδασκαλία της ΡΚαθολικής εκκλησίας.
      Τα σημερινά είναι απλώς παρωνυχίδες μπροστά στα εγκλήματα που έγιναν ανά τους αιώνες στη Μια, Αγία..........

      Διαγραφή
  2. Ο καθηγητής Τσελεγγίδης, τον οποίον εσείς εξυμνείτε, απέσυρε την υπογραφή του, από το κείμενο που μιλάει για παύση μνημοσύνου Επισκόπου.
    Εσείς τι έχετε να πείτε; Ο,τι είναι προδότης της Πίστεως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου