Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Αυτοι οι δυο Αιρετικοι που προεδρευουν της συνοδου και θαπρεπε αμεσως να καταστουν υποδικοι επι αιρεσει, δεν αποδεικνυουν παρα οτι αυτη η συνοδος ειναι ΛΗΣΤΡΙΚΗ Αιρετικη Οικουμενιστικη.



ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΕΔΡΕΥΗ THΣ ΣΥΝΟΔOY ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΠΑΡΙΟΥ ΕΝΑΣ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΥΠΟΔΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙ ΤΟΥ;
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙ ΑΥΤΟN TON ΛΟΓΟ,  ΑΥΤΗ Η ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΟΝΗΡΕΥΟΜΕΝΩΝ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ.



Παντες εξεκλειναν, αμα ηχρειωθησαν, ουκ εστι (ορθοδοξος) ποιων χρηστοτητα , ουκ εστιν εως ενός.

Λεγουν οι Αγιοι της Ορθοδοξιας:

«Μία εστίν η του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ου πλείους ουδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομένων εισί τα παρά ταύτην συνέδρια και σύνοδος αθετούντων. 
Ούτω φρονούμεν οι αληθινοί Χριστιανοί, ούτω πιστεύομεν, ούτω κηρύττομεν» 

(Μ. Φώτιος, επ. 284, Κατά της Θεοπασχιτών αιρέσεως).

«Ακούσατε όλοι και μάθετε. Μία είναι, μία και μόνη η Εκκλησία.
Η Εκκλησία η αληθινή, η νύμφη η καλή και εκλεκτή, καθώς την ονομάζει ο νυμφίος της. 
Μία ειναι λέγω εκείνη εις την οποίαν αναπαύεται το Πνεύμα Του το Αγιον. 
Εις την οποίαν έχει αποταμιευμένους τους θησαυρούς των αγίων χαρισμάτων. 
Ποία είναι τούτη; Αυτή η εδική μας αγία μήτηρ, τούτ' έστιν η Ανατολική. 
Ναι, μία είναι η καθαρά και αγία Πίστις, η θεία και Θεώ ευάρεστος, αυτή δηλαδή η της Ανατολικής Εκκλησίας» 

(Αγιος Αθανάσιος ο Πάριος, εκδ. Ορθ. Κυψελη, 1981, σελ. 258).

Συμφωνουν με τους Αγιους μας οι παρακατω αλλοτριοεπισκοποι Βαρθολομαιος και Ζηζιουλας και οι συμφωνουντες με αυτους;
Γιατι τους ανεχομαστε και δεν τους στελνουμε εκει που ανηκουν;
Ορθοδοξοι βαδιστε την Ιεροκανονικη ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ. 
Ειναι η μοναδικη ορθοδοξη οδος σωτηριας.
Πως ειναι δυνατον να τους δεχομαστε τους παρακατω Αιρετικους σαν ορθοδοξους ενω ειναι καραμπινατοι Αιρετικοι; 
Ταυτιζομαστε μαζι τους;
Πρεπει να το κατανοησουμε οτι ετσι παυουμε να ανηκουμε στην Εκκλησια του Χριστου και ανηκουμε σε ενα συνονθυλευμα Αιρεσεων.
Ο σωζων εαυτον σωθειτω.


Αυτοι οι δυο Αιρετικοι που προεδρευουν της συνοδου και θαπρεπε αμεσως να καταστουν υποδικοι επι αιρεσει, αποδεικνυουν οτι αυτη η συνοδος του Κολομπαριου ειναι ΛΗΣΤΡΙΚΗ Αιρετικη Οικουμενιστικη. 
Παρακατω εχουμε συνοψισει καποιες απο τις φρικτες Αιρεσεις τους αρνουμενους την Μοναδικοτητα της Εκκλησιας του Χριστου και δεχομενους τις Παμπαλαιες Αιρεσεις σαν ορθοδοξες.



Πρωτος αρχιδιδασκαλος και καλυτερος μέντορας τν σημερινων πρωτεργατν τς Παναιρέσεως το Οκουμενισμοῦ είναι ο Πατριαρχης Αθηναγορας που δηλωσε το 1967 τα εξης αιρετικα:
«Ες τν κίνησιν πρς νωσιν, δν πρόκειται μία κκλησία ν βαδίση πρς τν λλην, λλ' λαι μο ν πανιδρύσωμεν τν Μίαν, γιαν, Καθολικν κα ποστολικν κκλησίαν, ν συνυπάρξει ες τν νατολν κα τν Δύσιν, πως ζμεν μέχρι το 1054, παρ κα τς τότε φισταμενας θεολογικς διαφορς»1.

1. Πατριαρχικν Μήνυμα π τ ορτ τν Χριστουγέννων 1967, ν Α. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, π τν πορείαν τς γάπης: πίσκεψις τς Α.Θ. Παναγιότητος το Οκουμεν. Πατριάρχου θηναγορου ες γγλίανΝοέμβριος 1967, θναι 1968, σελ. 87.

Στα βηματα του φρικτου αυτου ξενοκινητου πατριαρχου βαδισαν και βαδιζουν και οι επομενοι, αλλα και ο σημερινος Βαρθολομαιος.

« Μία, γία, Καθολικ κα ποστολικ κκλησία, δρυθεσα π το ν "ρχ Λόγου", το "ντος πρς τν Θεόν", κα "Θεο ντος" Λόγου, κατ τν εαγγελιστν τς γάπης, δυστυχς κατ τν π γς στρατείαν ατς, λόγ τς περισχύσεως τς νθρώπινης δυναμίας κα το πεπερασμένου θελήματος το νθρωπίνου νοός, διεσπάσθη ν χρόν. Οτω διεμορφώθησαν καταστάσεις κα μάδες ποικίλαι, κ τν ποίων κάστη διεκδικεθεντίαν" κα "λήθειαν". λήθεια μως εναι Μία, Χριστός, κα δρυθεσα π' Ατο Μία κκλησία».
«τυχς, περίσχυσεν νθρώπινος παράγων, κα δι τς συσσωρεύσεως προσθηκν "θεολογικν", "πρακτικν" κα "κοινωνικν" α κατ τόπους κκλησίαι δηγηθησαν ες διάσπασιν τς νότητος τς πίστεως, ες πομόνωσιν, ξελιχθεσαν νίοτε ες χθρικν πολεμικήν»2.
2. «Οκουμενικς Πατριάρχης πρς Πατριάρχη εροσολύμων: μφότεροι φυλάσσσομεν πνευματικς κα κυριαρχικς Θερμοπύλας», Amen.gr (24 Μαϊ 2014) http://www.amen.gr/ article18151 (παράγραφος §4).

 «Μία κοιν μυστηριακ κατανόηση τς κκλησίας χει ναδυθε, διατηρηθε κα μεταδοθε διαχρονικς π τν ποστολικ διαδοχή [...] Μεικτ πιτροπ χει δυνηθε ν διακηρύξει, τι ο κκλησίες μας ναγνωρίζουν μία τν λλη ς δελφς κκλησίες, π κοινο πεύθυνες γι τ διαφύλαξη τς μίας κκλησίας το Θεο, μ πιστότητα πρς τ θεο σχέδιο, κα μ ναν τελείως διαίτερο τρόπο σον φορα στν νότητα [...] Μ ατν τν προοπτικ παρακινομε τος πιστούς μας, Καθολικος κα ρθόδοξους, ν νισχύσουν τ πνεμα τς δελφοσύνης, τ ποο προέρχεται π τ να Βάπτισμα κα π τ συμμετοχ στ μυστηριακ ζωή»3.
3. «Common Declaration Signed in the Vatican by Pope John Paul II and Patriarch Bartholomew I, June 29, 1995», EWTN Global Catholic Network, http://www.ewtn.com/library/ PAPALDOC/ BARTHDEC.HTM. Βλ. κα πίσκεψις 520 (31-7-1995) 20.

«Δι τν συνειδητοποίησα τν πιβλαβν στοιχείων τς παλαις ζύμης, τις ποτέλει προυπόθεσιν τς ληθος κα σωζούσης μετανοίας, φελιμτατος εναι διάλογος [...] φ' σον δηλονότι μία κκλησία ναγνωρίζει τι λλη τις κκλησία εναι ταμιοχος τς θείας χάριτος κα ρχηγός τς σωτηρίας, ποκλείεται, ς ντιφάσκουσα ες τν παραδοχν ταύτην, προσπάθεια ποσπάσεως πιστν πό της μις κα προσαρτήσεως ατν ες τν τέραν. Διότι κάστη τοπικ κκλησία δν εναι νταγωνίστρια τν λλων τοπικν κκλησιν, λλ' ν σμα μετ' ατν κα πιθυμε τν βίωσιν τς νότητος ατης ν Χριστ, τν ποκατάστασιν δηλονότι ατς, διαταραχθείσης κατ τ παρελθόν, κα χι τν πορρόφησιν τς λλης»4.
4. Προσφώνησις πρς τν παπικν ντιπροσωπείαν π τν Καρδινάλιο William Keeler, κατ τν Θρονικη ορτ το Πατριαρχείου ΚΠόλεως (1998), ν πίσκεψις, τος 29ον, ἀἄρ. 563 (31-11-1998).

 «πηλλαγμένοι λοιπν τν γκυλώσεων το παρελθόντος κα ποφασισμένοι ν παραμείνωμεν νωμένοι κα ν ργασθμεν π κοινο, θέσαμεν, πρ δύο τν, κατ τν διάρκειαν τς Θ' Συνελεύσεως ν Porto Alegre Βραζιλίας, τς βάσεις μις νέας περιόδου ες τν ζων το Συμβουλίου»5.
5. «μιλία π' εκαιρία τς ξηκοστς πετείου π τς δρύσεως το Παγκοσμίου Συμβουλίου κκλησιν» (Καθεδρικς Νας γίου Πέτρου Γενεύης, τν 17ην Φεβρουαρίου 2008) ν http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=876&tla=gr

 «Κάθε κκλησία εναι Καθολικ κκλησία, λλα χι λότητά της. Κάθε κκλησία κπληρώνει τν καθολικότητά της ταν εναι σ κοινωνία μ τς λλες κκλησίες [...] νας χωρς τν λλο εμαστε πτωχευμένοι»6.
6. Μτφρ. π τ Called to be the One Church, §6 κα 7 ν God, in your Grace ... Official Report of the Ninth Assembly of the World Council of Churches, π Luis N. Rivera-Pagan, WCC Publications, Geneva 2007, σ. 257.

Ό Μητροπολίτης Περγάμου ωάννης (Ζηζιούλας), θεολογικς σύμβουλος το Πατριάρχου Βαρθολομαιου, πίσης θεωρε ς ντς «κκλησίας» σες (δι)αιρέσεις κα σχίσματα φαρμόζουν να ποιοδήποτε «βάπτισμα»:

«Τ βάπτισμα δημιουργε να ριο στν κκλησία. Τώρα μ ατ τ βαπτιστικ ριο εναι κατανοητ ν πάρξει διαίρεση, λλ ποιαδήποτε διαίρεση μέσα σ ατ τ ρια δν εναι τ διο μ τν διαίρεση πο πάρχει μεταξ τς κκλησίας κα ατν πο βρίσκονται ξω π ατ τ βαπτιστικ ριο [...] ντός το βαπτίσματος, κόμη κα ν παρχει μία διάσπαση, μία διαίρεση, να σχίσμα, κόμη μπορες ν μιλς γι κκλησία»7.
7. «Orthodox Ecclesiology and the Ecumenical Movement», Sourozh Diocesan Magazine (γγλία), τόμ. 21 (Αγουστος 1985), σ. 16.

Διευρύνοντας αθαιρέτως τ ρια τς κκλησίας, κ. ωάννης περιόρισε τ π' ατ κα τ πεδίο τν αρέσεων· κατ' ατν «κκλησιαστικοποιεται» κάθε αρεση ποια δν ντιπίπτει κπεφρασμενως στ Σύμβολον τς Πίστεως, πως δηλαδ Μονοφυσιτισμός-Μονοθελητισμς (τν λεγομένων «προχαλκηδονίων»), Εκονομαχία, ντι-ησυχασμός, θνοφυλετισμς κ.λπ.:
« αρεση, δηλαδ πόκλιση π ατ πο πιστεύει κα μολογε μ τ Σύμβολο τς πίστεώς της κκλησία, δηγε ατομάτως κτς τς κκλησίας. Τ πρόβλημα μως ρχίζει π τ στιγμ πο πτικ ατ γωνία πολυτοποιεται [...]»8.
8. «κκλησία κα σχατα», κκλησία κα σχατολογία, Ί.Μ. Δημητριάδος, καδημία Θεολογικν Σπουδν, κδ. Καστανιώτη, θνα 2001, σ. 30

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου