Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Η "νέα Εκκλησία" του Βαρθολομαίου θρασύτατα και επίσημα (αφού οι Ποιμένες και οι Επίσκοποι, έπαψαν να είναι "σκοποί" επί των επάλξεων της Πίστεως) επιβεβαιώνει την προσχώρησή της στὴν Υπερεκκλησία του Οικουμενισμού!

Η "νέα Εκκλησία" του Βαρθολομαίου θρασύτατα και επίσημα (αφού οι Ποιμένες και οι Επίσκοποι, έπαψαν να είναι "σκοποί" επί των επάλξεων της Πίστεως) επιβεβαιώνει την προσχώρησή της στὴν Υπερεκκλησία του Οικουμενισμού!

Χαιρετισμός Οικουμενικού Πατριάρχη κατά την Θρονική Εορτή  

Ο χαιρετισμός του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, προς την αντιπροσωπεία της Εκκλησίας Ρώμης κατά την Θρονική Εορτήν του Οικουμενικού Πατριαρχείου.   

Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε Kurt Koch, μετὰ τῆς ἐντίμου Συνοδείας ὑμῶν τῆς ἀποτελούσης τὴν ἐπίσημον Ἀντιπροσωπείαν τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης,
Σεβασμιώτατε Καρδινάλιε κύριε Reinhard Marx, Ἀρχιεπίσκοπε Μονάχου καί Freising, Πρόεδρε τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γερμανίας,
30/11/15: Πλημμύρισε πάλι ο Ναὸς στὸ Φανάρι ἀπὸ αἱρετικούς!
Ἐν ἀγάπῃ βαθείᾳ καὶ ἐξιδιασμένῃ τιμῇ χαιρετίζομεν τὴν ἐνταῦθα παρουσίαν ὑμῶν, κομιστῶν τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης καὶ τῶν συγχαρητηρίων εὐχῶν τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Φραγκίσκου, πεφιλημένου ἡμῖν ἀδελφοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐκφράζομεν τὰς θερμὰς εὐχαριστίας ἡμῶν προσωπικῶς καὶ τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως διὰ τὴν ἐν τῷ προσώπῳ ὑμῶν φιλόφρονα συμμετοχὴν τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸν ἐφετεινὸν ἑορτασμὸν τῆς Θρονικῆς ἡμῶν Ἑορτῆς. [σ.σ. Ἡ ἐξίσωση τῶν πάντων συνεχίζεται. Ἡ ἁγιότητα, ἡ Ἐκκλησία, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, οἱ Ἐπίσκοποι σ’ αὐτούς τε καὶ ἡμᾶς εἶναι τοῦ ἴδιου βαθμοῦ! Ἐπιτύχαμε ἤδη τὸ «ἵνα πάντες ἓν ὦσι»].
Μετ᾿ ἰδιαιτέρας χαρᾶς καὶ εὐγνωμοσύνης ἀναμιμνησκόμεθα τῆς κατὰ τὴν εὔσημον ταύτην ἡμέραν τοῦ παρελθόντος ἔτους προσωπικῆς παρουσίας τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ αὖθις ἐκφράζομεν τὰς θερμὰς ἡμῶν εὐχαριστίας, ἐκτιμῶντες αὐτὴν ὡς ἐκδήλωσιν τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία, κατὰ τὸν Ἀπόστολον, «συνέχει ἡμᾶς» (Β΄ Κορ. 5, 14), καὶ ὡς συμπαράστασιν καὶ στήριξιν τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν ἐν τῷ ἀγῶνι τῆς μαρτυρίας τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον. [σ.σ. Ἡ ἀγάπη τοῦ αἱρεσιάρχη Πάπα, τοῦ κατευθυνόμενου, ὅπως κάθε αἱρετικὸς ἀπὸ τὸν ἀρχέκακο διάβολο (κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων καὶ ἰδιαιτέρως τὴν διδασκαλία τοῦ Μ. Ἀθανασίου) εἶναι κατὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο «ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ»!!! Καὶ ἐπίσης, ὁ Πάπας στηρίζει τὴν Ἐκκλησία στὴν Ὁμολογία τοῦ Εὐαγγελίου! Πικρὴ ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ ἡ μαρτυρία τοῦ Φαναρίου πλέον, ταυτίζεται μὲ τὴν κακόδοξη «μαρτυρία» τοῦ αἱρετικοῦ Βατικανοῦ].
Ἡ σημερινὴ θρονικὴ ἑορτὴ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἐν πολλοῖς ἑορτὴν κοινὴν τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, Παλαιᾶς καὶ Νέας Ρώμης. Καὶ τοῦτο διότι οἱ ἱδρυταὶ αὐτῶν, Ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ὑπῆρξαν κατὰ σάρκα αὐτάδελφοι, ἀλλὰ καί, κατὰ τὴν διήγησιν τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, τὴν ὁποίαν ἠκούσαμεν ἀναγινωσκομένην κατὰ τὴν σημερινὴν Θείαν Λειτουργίαν, ἀπὸ κοινοῦ συνήντησαν τὸν Κύριον καὶ ἀνεγνώρισαν Αὐτὸν ὡς τὸν Μεσσίαν καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. [σ.σ. Ναί, κύριε Βαρθολομαῖε Ἀρχοντώνη, ἀλλὰ σοῦ «διαφεύγει» ὅτι τὸν συνάντησαν καὶ τὸν ἀνεγνώρισαν, καὶ ἔμειναν πιστοὶ στὴν διδασκαλία Του, δὲν τὴν πρόδωσαν! Ἤδη, ἐπισημοποίησες ἄλλη μιὰ φορά, ὅτι προσχώρησες σὲ αὐτοὺς ποὺ πρόδωσαν τὸν Κύριο].
Ἔκτοτε ἐπὶ μίαν περίπου χιλιετίαν αἱ δύο Ἐκκλησίαι, τὰς ὁποίας οὗτοι ἵδρυσαν διὰ τοῦ κηρύγματος καὶ τοῦ μαρτυρίου των, συνεπορεύθησαν ἐν τῇ αὐτῇ πίστει, ἡνωμέναι ἐν τῷ κοινῷ Ποτηρίῳ τῆς ζωῆς, ἔχουσαι κοινοὺς Πατέρας καὶ διδασκάλους, τιμῶσαι τοὺς αὐτοὺς ἁγίους καὶ κατ᾿ ἐξοχὴν τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.
Τὴν πλήρη ταύτην κοινωνίαν καὶ ἕνωσιν ἐπιδιώκουν ἤδη αἱ δύο αὗται Ἐκκλησίαι νὰ ἐπανεύρουν ὑπερβαίνουσαι καὶ θεραπεύουσαι τὰς ἐπενεχθείσας κατὰ τὴν δευτέραν χιλιετίαν εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας πληγὰς διὰ τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀληθείας, ὁ ὁποῖος ἤρξατο τῇ ἱστορικῇ πρωτοβουλίᾳ ἀοιδίμων ἡγετῶν ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ συνεχίζεται, θείᾳ χάριτι, μέχρι σήμερον. [σ.σ. Μᾶς λέγει ὅτι ἤδη ὑπάρχει κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση, καὶ πὼς ὁδεύουμε πρὸς τὴν πλήρη ἕνωση, χωρὶς νὰ μετανοήσουν οἱ αἱρετικοί! Ἐπαναλαμβάνει δὲ ὁ ἴδιος ἀμετανοήτως καὶ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὅτι διὰ τὰς «ἐπενεχθείσας πληγὰς» εὐθύνονται ἀμφότεραι αἱ Ἐκκλησίαι! Τοῦτο ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὰ ἐν συνεχείᾳ λεχθέντα περὶ «μνησικακίας» ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων! Καὶ βέβαια ἀποκρύπτει ὅτι ὁ διάλογος δὲν εἶναι οὔτε διάλογος ἀγάπης, οὔτε ἀληθείας, ἀλλὰ σκοτεινῶν ἐγωϊστικῶν (ἑωσφορικῶν) συμφερόντων, ἀπάτης καὶ ψεύδους].
Ἐκ τῶν διαλόγων τούτων, ὁ διάλογος τῆς ἀγάπης ἤρξατο διὰ μιᾶς ἐξόχως συμβολικῆς Πράξεως ἀμφοτέρων τῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς ἐν ἔτει 1965
ἄρσεως τῶν ἑκατέρωθεν ἀναθεμάτων, διὰ τῶν ὁποίων, κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος, αἱ Ἐκκλησίαι Ρώμης καὶ Κωνσταντινουπόλεως ἀπεσχίσθησαν ἀλλήλων κατὰ τὸ Σχῖσμα τοῦ 1054 μ.Χ., τὴν ἀπαρχὴν ταύτην τῶν θλιβερῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα ἐπηκολούθησαν εἰς τὰς σχέσεις τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως ἐπὶ χίλια περίπου ἔτη. [σ.σ. Ἤδη ἀπὸ τὰ μέχρι τοῦδε λεχθέντα ἀπὸ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, καὶ χωρὶς νὰ διαβάσει κανεὶς τὴν συνέχεια, ἀντιλαμβάνεται ὅτι καὶ μὲ αὐτὸ τὸν λόγο, προετοιμάζονται οἱ πιστοὶ γιὰ ὅσα (τῆς ἰδίας οἰκουμενιστικῆς ἰδεολογίας) θὰ ἐπακολουθήσουν στὴν Πανορθόδοξο Σύνοδο τοῦ 2016, ἂν ὁ Κύριος ἐπιτρέψει νὰ πραγματοποιηθεῖ].
Τῆς ἱστορικῆς ταύτης Πράξεως τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων ἑορτάζομεν ἐφέτος τὴν πεντηκοστὴν ἐπέτειον δοξάζοντες τὸν Θεὸν τῆς ἀγάπης, διότι ἀπήλειψεν ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν πᾶν ἴχνος μνησικακίας δι᾿ ὅσα κατὰ τὴν δευτέραν χιλιετίαν διετάραξαν τὰς ἀδελφικὰς σχέσεις τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, καὶ διὰ τῆς «καθάρσεως τῆς μνήμης» κατέστησεν αὐτὰς καὶ πάλιν «ἀδελφὰς Ἐκκλησίας» ἀποζητούσας διὰ τοῦ διαλόγου τῆς ἀληθείας τὴν πλήρη ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος αὐτῶν ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῆς Εὐχαριστιακῆς Τραπέζης. Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον διὰ τὴν ἀποκατασταθεῖσαν ἀγάπην, ἥτις εἴθε νὰ παραμείνῃ ἀρραγὴς εἰς τοὺς αἰῶνας! [σ.σ. Νά, λοιπόν, π. Θεόδωρε Ζήση, π. Νικόλαε Μανώλη· ἡ νέα «Ἐκκλησία» ὁλοζώντανη μπροστά σας. Εἴμαστε καὶ πάλι «ἀδελφοί» μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς! Πᾶτε, λοιπόν, «ὅταν θὰ ἔρθει ὁ Πατριάρχης νὰ λειτουργήσει, νὰ πάρετε τὴν εὐχή του»!].
Τοὺς ἀγλαοὺς καρποὺς τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης δρέπομεν καὶ ἀπολαμβάνομεν ἐν τῷ καθ᾿ ἡμέραν βίῳ τῶν πιστῶν ἡμῶν, ἰδίᾳ ἐν τῇ Διασπορᾷ καὶ εἰς τὰς χώρας, αἱ ὁποῖαι παραδοσιακῶς ἀνῆκον πάντοτε εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης, ἔνθα ἡ ἁρμονικὴ καὶ δημιουργικὴ συνύπαρξις καὶ συνεργασία Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ Ὀρθοδόξων εἶναι ἰδιαιτέρως ἰσχυρά. [σ.σ. Ἀσφαλῶς! Διότι ἐκεῖ ὁ ἐξ-Οἰκουμενισμὸς ἔχει ἐπιτευχθεῖ σὲ μεγάλο βαθμό, ὅπως ὁ π. Πέτρος Χίρς σὲ πρόσφατη ὁμιλία του βεβαίωσε].   Τοιοῦτος χῶρος ἀγαστῆς καὶ ἀδελφικῆς συνεργασίας τοῦ κλήρου καὶ τῶν πιστῶν τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἡμῶν εἶναι καὶ ἡ Γερμανία, διό καὶ δραττόμεθα τῆς εὐκαιρίας τῆς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν παρουσίας τῆς ὑμετέρας Σεβασμιότητος, Καρδινάλιε κ. Reinhard Marx, Ἀρχιεπίσκοπε τοῦ Μονάχου καὶ τοῦ Freising καὶ Πρόεδρε τῆς Συνόδου τῶν Καθολικῶν Ἐπισκόπων τῆς Γερμανίας, ὅπως ἐκφράσωμεν πρὸς ὑμᾶς προσωπικῶς καὶ τὴν ἧς ἡγεῖσθε τοπικὴν Ἐκκλησίαν τὰς θερμὰς εὐχαριστίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος διὰ τὴν πολλαπλῆν καὶ πολύτιμον βοήθειαν, τὴν ὁποίαν προσφέρετε πρὸς τὸν ἀγαπητὸν ἀδελφόν Μητροπολίτην Γερμανίας κ. Αὐγουστῖνον καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους κληρικοὺς καὶ πιστοὺς αὐτοῦ, εἰς τὴν ἀπρόσκοπτον ἐπιτέλεσιν τοῦ ἔργου καὶ τῆς ἀποστολῆς αὐτῶν ἐν ἀγαστῇ συνεργασίᾳ μετὰ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἀδελφῶν των. 
Εἴθε ἡ ἁρμονικὴ αὕτη συνύπαρξις καὶ συνεργασία νὰ ἑδραιῶται καὶ ἀναπτύσσηται διαρκῶς καὶ περισσότερον πρὸς προαγωγὴν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ προβολὴν τοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον. [σ.σ. Νά, λοιπόν, καὶ τὰ συγχαρητήρια πρὸς τὸν Γερμανίας Αὐγουστῖνο, ποὺ δέχθηκε νὰ ἁγιασθεῖ ἀπὸ τὸν ἐκεῖ Καρδινάλιο! Καὶ αὐτὸν τὸν δέχτηκαν Ἕλληνες Ἐπίσκοποι, ὅταν ἦλθε στὴν Ἑλλάδα, σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτα. «Ἀδελφὸς ὑπ’ ἀδελφοῦ βοηθούμενος» οἰκοδομεῖ προοδευτικὰ τὴν νέα Ἐκκλησία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!]
Μετὰ πολλῆς προσοχῆς καὶ ἀνυστάκτου προσευχῆς παρακολουθοῦμεν ὡσαύτως ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ τούτου Κέντρου καὶ τὴν πορείαν τοῦ "διαλόγου τῆς ἀληθείας", τοῦ ἑτέρου τούτου πυλῶνος τῶν διμερῶν σχέσεων τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, ὅστις ἀπὸ τοῦ ἔτους 1980 καὶ ἑξῆς συνοδεύει σταθερῶς τὸν διάλογον τῆς ἀγάπης.
Γνωρίζομεν καὶ ἀναγνωρίζομεν τὰς δυσκολίας, τὰς ὁποίας ὁ διάλογος οὗτος διέρχεται, ἰδίᾳ κατὰ τὴν παροῦσαν φάσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐξετάζονται ἀκανθώδη ζητήματα, ὡς ἐκεῖνο τοῦ Πρωτείου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἀναθαρροῦμεν ὅμως διαπιστοῦντες ὅτι ἐτέθησαν ἤδη ἰσχυραὶ καὶ ὀρθαὶ βάσεις ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος ἐν τῷ ἐξαιρέτῳ κοινῷ Κειμένῳ τῆς Ραβέννης, τὸ ὁποῖον θέτει τὸ πλαίσιον καὶ τὰς προϋποθέσεις ἀσκήσεως τοῦ Πρωτείου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τὸ ὁποῖον εἶναι πρωτεῖον διακονίας, ἐρριζωμένον εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄκρως ἀναγκαῖον διὰ τὴν ἐπιτέλεσιν τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς ἐν τῷ κόσμῳ. [σ.σ. Ὁ Ζηζιούλας τώρα δικαιώνεται. Ἔθεσε τὶς ὀρθὲς βάσεις περὶ τοῦ Πρωτείου!].
Ἐκτιμῶμεν βαθύτατα τοὺς κόπους, τοὺς ὁποίους καταβάλλει ἡ ὑμετέρα Σεβασμιότης, Καρδινάλιε κ. Kurt Koch, μετὰ τοῦ Ὀρθοδόξου συμπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διαλόγου Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου καὶ εὐχόμεθα ὅπως συνεχίσῃ ὁ Διάλογος οὗτος τὸ ἔργον αὐτοῦ, ἐνισχυόμενος ὑπὸ τῶν πλέον ἱκανῶν θεολογικῶν δυνάμεων καὶ μακρὰν οἱασδήποτε μορφῆς σκοπιμοτήτων πέραν τὴς μαρτυρίας τῆς ἀληθείας ἐν ἀγάπῃ.
Ἡ πορεία αὕτη πρὸς ἀποκατάστασιν τῆς πλήρους ἑνότητος τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν πραγματοποιεῖται ἐν τῷ μέσῳ ἑνὸς κόσμου σπαρασσομένου ὑπὸ μίσους καὶ ποικίλων ταραχῶν. Καθ᾿ ἡμέραν γινόμεθα μάρτυρες συγκρούσεων καὶ ἐπιθέσεων πολλάκις κατὰ ἀθώων ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ.
Τῆς καταστάσεως ταύτης θύματα εἶναι καὶ οἱ χριστιανοὶ εἰς τοὺς τόπους, ἔνθα ἐνεφανίσθη καὶ ἡδραιώθη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὑποχρεούμενοι ἄλλοτε νὰ ἐγκαταλείψουν τὰς προγονικὰς ἑστίας των καὶ ἄλλοτε νὰ ὑποστοῦν μαρτύρια καὶ αὐτὸν τὸν θάνατον.
Τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ ἀνθρωπίνη ζωὴ τείνουν νὰ ἀπολέσουν τὴν ἀξίαν των καὶ ὁ κόσμος βυθίζεται εἰς πρωτόγνωρον σκότος.
Ἡ καρδία ἡμῶν σπαράσσεται ἀπὸ πόνον καὶ ὀδύνην, καὶ ἡ προσευχὴ ἡμῶν πρὸς τὸν Θεὸν τῆς ἀγάπης ἐντείνεται ἐκζητοῦσα τὴν παρέμβασιν Αὐτοῦ.
Συγχρόνως, καθίσταται πλέον ἐπιτακτικὸν τὸ χρέος ἡμῶν ὅπως ἐντείνωμεν τὰς προσπαθείας διὰ νὰ γίνωμεν οἱ εἰς Χριστὸν πιστεύοντες μάρτυρες τοῦ Εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης "ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης" (Φιλ. 2, 15) παρέχοντες ἡμεῖς πρῶτοι τὸ ὑπόδειγμα τῆς καταλλαγῆς καὶ τῆς ἀγάπης. [σ.σ. Λοιπόν, κύριε Πατριάρχα, σέβεται καὶ πιστεύει εἰς Χριστόν, ὅποιος ὑποβιβάζει τὸ Ἅγιον Πνεύμα, καὶ διδάσκει πεισματικὰ ἐπὶ αἰῶνες, ὅτι Αὐτὸ ἐκπορεύεται καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ, παρότι ὁ Κύριος (κατὰ τὸν Μ. Φώτιο) ΔΥΟ φορὲς μᾶς δίδαξε ὅτι ἐκπορεύεται ἐκ μόνου τοῦ Πατρός;].
Οὐδέποτε, ἴσως, ἄλλοτε ἡ ἀποκατάστασις τῆς ἑνότητος τῶν χριστιανῶν ἦτο τόσον ἐπιτακτικὴ καὶ ἐπιβεβλημένη ὅσον σήμερον. [σ.σ. Δυστυχῶς, κ. Ἀρχοντώνη· οὐδέποτε ἄλλοτε ἡ μὴ ἀποκατάσταση τῆς «ἑνότητος εἶναι τόσο ἐπιτακτικὴ, ὅσον σήμερον», ὁπότε ΟΧΙ μόνο οἱ παμπάλαιοι αἱρετικοὶ Παπικοὶ παραμένουν στὶς κακοδοξίες τους καὶ συνεχῶς τὶς αὐξάνουν, ἀλλὰ ἐπιπλέον, καὶ οἱ ἡγέτες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοὺς ἀκολουθοῦν! Μόνο ὑπὸ μίαν προϋπόθεση εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἑνότητα: νὰ καταφύγουν οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τοὺς Παπικούς, καθιστάμενοι Καρδινάλιοι τοῦ Πάπα.
Εἴθε ὁ Κύριος, διὰ πρεσβειῶν τοῦ σήμερον ἑορταζομένου Ἀποστόλου Του Ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου καὶ τοῦ αὐταδέλφου αὐτοῦ Ἀποστόλου Ἁγίου Πέτρου, ἐπὶ τοῦ κηρύγματος καὶ τοῦ μαρτυρίου τῶν ὁποίων ἐθεμελιώθησαν αἱ Ἐκκλησίαι ἡμῶν, νὰ αὐξήσῃ τὴν συνδέουσαν ἡμᾶς ἀγάπην ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης ἐπ᾿ ἀγαθῷ τοῦ δεινῶς δοκιμαζομένου σήμερον ἀνθρώπου καὶ πρὸς δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν.
Μετὰ τῶν σκέψεων καὶ αἰσθημάτων τούτων ὑποδεχόμεθα ὑμᾶς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν κατὰ τὴν εὔσημον ἡμέραν ταύτην, εὐχαριστοῦντες καὶ αὖθις ἀπὸ καρδίας ὑμᾶς τε καὶ τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς Ἁγιώτατον ἀδελφὸν Ἐπίσκοπον Ρώμης σὺν πάσῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ αὐτοῦ.
"Ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ἡμῶν" (πρβλ. Β΄ Κορ. 13, 11).  Ἀμήν!

2 σχόλια:

  1. Η παράγραφος ".....ἐτέθησαν ἤδη ἰσχυραὶ καὶ ὀρθαὶ βάσεις ἀντιμετωπίσεως τοῦ θέματος ἐν τῷ ἐξαιρέτῳ κοινῷ Κειμένῳ τῆς Ραβέννης, τὸ ὁποῖον θέτει τὸ πλαίσιον καὶ τὰς προϋποθέσεις ἀσκήσεως τοῦ Πρωτείου ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τὸ ὁποῖον εἶναι πρωτεῖον διακονίας, ἐρριζωμένον εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄκρως ἀναγκαῖον διὰ τὴν ἐπιτέλεσιν τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς ἐν τῷ κόσμῳ...."
    Είναι η ΘΕΩΡΙΑ και πρέπει να συν αξιολογηθεί με την ΠΡΑΞΗ, την μνημόνευση δηλαδή του Πάπα ως ΠΡΩΤΟΥ ως ΠΑΤΡΟΣ και ΠΟΙΜΕΝΑΡΧΟΥ στο συλείτουργο της ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ
    Αυτή ακριβώς η ομολογία του παπικού πρωτείου , θεωρία και πράξη , υπάγει τον Βαρθολομαίο ως παπικό πλέον σε όσα ισχύουν για τον καταδικασμένο αιρετικό τον Πάπα και καθιστά την αποτείχιση υποχρέωση και εύλογο το ερώτημα :Ολοι οσοι μνημονεύετε τον Παπικό Βαρθολομαιο δεν αναλογίζεσθε ,οτι στο πρόσωπο αυτου ,μνημονεύετε τον ιδιο τον Πάπα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και ναι μεν για τις ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ και αλλαχού έχουν γράψει πολλοί πχ ο κ. Ανδρέα Κυριακού όπως διάβασα στην Πατερική Παράδοση ακόμα και η ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ στο http://amfoterodexios.blogspot.gr/2015/03/blog-post_994.html Πρωτοπρεσηβυτέρους Αναστ. Γκοτσοπούλος "Η Συμπροσευχή με αιρετικούς - Προσεγγίζοντας την κανονική πράξη της Εκκλησίας," http://impantokratoros.gr/33E6C444.el.aspx κτλ

    ΠΛΗΝ ομως τι γίνεται με την μνημόνευση του Πάπα ως ΠΡΩΤΟΥ , ως Πατρός και Ποιμενάρχου ? Τι γίνεται με την αλληλο μνημόνευση Πάπα - Πατριάρχη ?

    Εχουν αναφερθεί σύγχρονοι θεολόγοι σε αυτό ?
    Μήπως το αποφεύγουν όπως ο δίαβολος το λιβάνι ακριβώς διότι θα έπρεπε να ομολογήσουν οχι μόνο ΟΤΙ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ απο τον Βαρθολομαίο είναι του Χριστού αλλά ότι όσοι μνημονεύουν τον Παπικό Βαρθολομαίο είναι του Αντίχριστου ?

    Ευθεία ερώτηση στον π Μανώλη , στον π Ζήση κτλ
    Οταν κύριοι Ιερείς μνημονεύεται τον Βαρθολομαίο , ο οποίος και στην θεωρία αποδέχεται το παπικό πρωτείο και στην πράξη μνημονεύει τον πάπα ως ΠΡΩΤΟ δεν ΣΥΝΑΡΙΘΜΙΖΕΣΤΕ με όσους μνημόνευαν τον Βέκο ή τον Μάμμα τον Μελισσηνό ?
    Μνημονεύοντες τον παπικό είστε ιερείς του Χριστού ή είστε ιερείς του Αντιχρίστου ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή