Ομολογία

ΑΠΑΝΤΗΣΗ 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΤΙΚΗ

του Αποτειχισθεντος Θεολογου 

κ. Νικολαου Πανταζη

Κληρικός ή λαϊκός; Δυνητικός ή υποχρεωτικός;

Δικαίωμά μου και απαράβατη αρχή μου είναι, να μην κάνω διάλογο με Ανωνύμους και λογίς Αρχικονύμους. Τα θεωρώ αυτά αισχρότητα, απρόσωπη αγένεια και επάρατη δειλία. Kαι πάλι δικαίωμά μου.

Το "Ανώνυμος" δεν μου λέει τίποτε γι' αυτό και δεν σας οφείλω τίποτε. Όποιος επιθυμεί να κάνει διάλογο μαζί μου υποχρεούται να σεβαστεί τους όρους που εγώ θέτω και το μόνο που ζητώ είναι αξιοπρέπεια. Ειδ' άλλως θα σας κολλήσω την αυτοδίκαιη κι' απολύτως ταιριαστή ρετσινιά του "κερατά" με κέρατα δειλίας. Αυτό δεν αποτελεί βρισιά, ακόμη κι' ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος χρησιμοποιούσε συχνά τον όρο ταγκαλάκι με κέρατα. Ακόμη και στη Θεία Λειτουργία βρίσκουμε το "ύψωσον κέρας (εδώ σημαίνει σθένος-τιμή) των Ορθοδόξων!"

Εκφραστικοτατο σκιτσο του γνωστου αγιογραφου Ιωαννου Βρανου, που ηταν δικη μας παραγγελια και δημοσιευουμε για πρωτη φορα, οπου εκφραζεται το θαρρος του Αγιου Μαρκου του Ευγενικου να ελεγξη κατα μετωπον και δημοσια και μεσα στο στομα του Λυκου του Παπα, την προδοσια του μητροπολιτου Νικαιας Βησσαριονος στη Συνοδο της Φερραρας-Φλωρεντιας.


Θαρραλεος και κατα μετωπον ο ελεγχος των Αγιων Πατερων και οχι ηττοπαθης τακτικη, που εφαρμοζουν οι σημερινοι  ΣΙΓΟΝΤΑΡΟΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ρασοφοροι, που τρεμουν και αυτην την σκια τους...


Τι απογονοι γελοιοι και αναξιοι ειναι αυτοι, τετοιων Γιγαντιων Πατερων πραγματικων Ατλαντων της Ορθοδοξιας και τι απογονοι γελοιοι και αναξιοι ειναι αυτοι, Γενναιων και Ατρομων Μαρτυρων ...;;;

Kαι υστερα θελουν να εμφανιζοντται και σαν μπροσταρηδες!!!

Δεν μας παρατατε πα-ππουλακια, αντε παρατηστε μας, υποκριτες!!!και διαφθορεις του μηνυματος του Ευαγγελιου του Χριστου.

Πατε να κρυφτητε στα διαμερισματα σας και στα κοκκινα χαλια σας και να το παιζετε και ...γερονταδες!!!


Και, οι Βησσαριονες και οι Ισιδωροι, σημερα εγιναν πολλοι και κατελαβαν μεθοδευμενα και προγραμματισμενα τους θρονους των εκκλησιων και των πατριαρχειων, οπως εγινε και με τον Προγραμματισμενο Καταληψια του θρονου της Κωνσταντινουπολεως τον Αρχιαιρεσιαρχη Βαρθολομαιο, για να καταλυσουν την Αμιαντο Ορθοδοξια μας και να κατασκευασουν την Πανθρησκεια του Αντιχριστου.

Tα κοπελια του Παπα, του παρελθοντος, που αμειβονται απο τον Παπα και του παροντος που συμπροσευχονται με τον Παπα....και οπου ναναι θαρθη και η αμοιβη τους, απο τον Παπα...ηδη το πατριαρχειο Κωνσταντινουπολεως το ....χρηματοδοτει ο Παπας...
Το επιβεβαιωσε ο παρακοιμωμενος του μητροπολιτης Προυσης Ελπιδοφορος....
Το ακουσατε καλα; 

Ας βγουν τα κοροϊδίστικα κέρατα, κάτω λοιπόν οι μάσκες. Και είναι προς τιμήν του που αδελφός Οδυσσέας φιλοξενεί -λόγω αντικειμενικότητας- τόσους Ανωνύμους. Ας γνωρίζουν οι Ανώνυμοι πως η εν Χριστώ Επωνυμία είναι τιμή στον Άγιο του οποίου το όνομα φέρουμε. Είναι κάλλος ψυχής, μαχητικότητα πνεύματος, κοσμιότητα του νου. Και ας με συγχωρέσουν κάποιοι καλόπιστοι Ανώνυμοι οι οποίοι έχουν πολύ όμορφα, δυναμικά και δίκαια πράγματα να πουν. Ας μην αδικούν τον εαυτό τους. Αυτά ως εισαγωγικά.

Αγαπητέ αδελφέ Ιωάννη,

Κόψε την ειρωνεία και το σαρκασμό, δεν σε τιμούν. Δεν σιώπισα, ούτε σε περιφρόνισα. Σοβαρές οικογενειακές και εργασιακές υποθέσεις δεν κατέστησαν άνετη και δυνατή τη διαδυκτιακή μου πρόσβαση. Λίγη σοβαρότητα και ταπείνωση δε βλάπτει. Δε φοβήθηκα να Αποτειχιστώ, δε φοβήθηκα έναν στυγνό και ατρόμητο Στυλιανό, εσένα θα φοβόμουνα; Μη κολακεύεις τόσο πολύ τον εαυτό σου.

Δεν "τα' χω μπερδέψει καθόλου τα πράγματα". Θα έπρεπε να γνωρίζεις πως δεν είναι καθόλου σοφό και συνετό να προτρέχεις αβίαστα σε δικά σου συμπεράσματα, γι αυτό και δε βλέπω που το συνάγεις ότι "σας ανακοίνωσα πανηγυρικά"... Δεν είχα καμία πανηγυρική πρόθεση ή διάθεση και, ή θα είσαι απλώς ανώριμος ή θα 'χεις διορατικό χάρισμα που πάσχει. Η "προσχώρησή" μου ήταν ανεπίσημη και επισκεπτική, εκκλησιάστηκα στην ενορία τους δύο μόνο Κυριακές. Όταν όμως έμαθα πως ακόμη και οι Ρώσσοι της Διασποράς είναι Οικουμενιστές, (κι' ευχαριστώ τον αγαπητό αδερφό Οδυσσέα για την πολύ ευγενική και γεμάτη αγάπη Χριστού ενημέρωση, δίχως σαρκασμούς όπως εσύ) έστρεψα τα νώτα και τους "διέγραψα".

Με κατηγορείς έπειτα πως "επεμβαίνω σε αλλότρια Εκκλησία". Είσαι πτωχός και αθεολόγητος τελείως. Εκκλησιαστική επέμβαση υφίσταται μόνο όπου υπάρχει ιεροτελεστία χωρίς την άδεια της τοπικής αρχής". Μήπως κάπου τα έχεις εσύ μπερδέψει τελείως; 

Νομίζεις πως εάν έγραφα στα Οικουμενιστικά Πρεσβυγενή Πατριαρχεία, θα με ακούγανε; 

Δε θα 'ταν ουτοπία; 

Απευθύνθηκα στον Πειραιώς διότι κάποια πράγματα μας συνδέουν και τον σεβόμουν ιδιαιτέρως. 

Και σύ που υπάγεσαι; Ποιόν μνημονεύει ο δικός σου ιερατικός προϊστάμενος; Σου είπα εγώ «να το κουνήσεις» από τη θέση σου; Μείνε εκεί που είσαι. Σε πείραξε τόσο πολύ "ο Πανταζής"; Κατά το κοινώς λεγόμενον, "πού σε χαλάει;" Η μήπως σε εκφράζει ο «βόθρος των Πατρών» και αναπαύεσαι στη "βίλλα των οργίων;"

Όσο για τους Ιεράρχες που "συμπροσεύχονται με αιρετικούς, εντός του Ναού της Αναστάσεως" υπάρχουν ειδικές συνθήκες Ισραηλινής πολιτικής Νομοθεσίας μίας βιαίας επιβολής να παραχωρούν τελετές εντός του Ναού της Αναστάσεως και σε άλλες χριστιανικές κοινότητες (όχι «Εκκλησίες»). οι Οι αγαπητοί και σεβαστοί για το μαρτυρικό μακραίωνο καθήκον τους Αγιοταφίτες, είναι υποχρεωμένοι από το κράτος του Ισραήλ να μοιράζονται το Ναό με ενδεχόμενο κίνδυνο να απωλέσουν την Ελληνική Δικαιδοδοσία. Ο κάθε Πατριάρχης αναγνωρίζεται νομικώς μόνον εάν εγκρίνει την εκλογή του το Ισραηλινό κράτος. Εάν όμως γίνεται ταυτόχρονη Θεία Λειτουργία παρουσία και συμμετοχή αιρετικών "ιερέων" στο ίδιο θυσιαστήριο, τότε αυτό συνιστά παράβαση και καταπάτηση κανόνων, τελεία και παύλα.

Πριν σου απαντήσω στα ερωτήματα που απαριθμείς, τα οποία είναι και ερωτήματα πολλών δειλών Ανωνύμων, κρίνεται σκόπιμο και ωφέλιμο να γίνει μία καθορισμένη και προσδιοριστική «των ονομάτων επίσκεψις».

Αποτείχιση, κατ' αρχάς δεν σημαίνει καθόλου αυτό που ισχυρίζονται αφηρημένα μερικοί αμαθείς και ημιμαθείς, ότι τάχα "πηδώ τα τείχη" της Εκκλησίας και άρα βρίσκομαι εκτός αυτής. Η Αποτείχιση ΔΕΝ είναι Αποσκίρτηση, ούτε καμία Αποκοπή του Σώματος του Χριστού. ΑΠΑΓΕ. Αυτή η κατηγορία είναι μεγάλη προσβολή, συκοφαντία και βλασφημία συνάμα, για αυτό χρειάζεται σύνεση και εγκράτεια γλώσσης πριν εκτοξευθεί απερίσκεπτα ένα τέτοιο ανεπίτρεπτο ατόπημα προς ομόφρονες εν Χριστώ αδερφούς που πολεμούν τον κοινό αγώνα εναντίων των αιρέσεων και μάχονται ομού υπέρ της αληθείας. Αυτή τη κατηγορία την αποδίδουν επίσης και οι οικουμενιστές ιεράρχες προς τους αποτειχισμένους για εκφοβισμό, απειλή και παραπλάνηση. Έχουν την απατηλή, εωσφορική εντύπωση πως η αφεντιά τους είναι Η Εκκλησία, ενώ είναι απλώς κακοί εκπρόσωποι της Εκκλησίας.

Το ρήμα 'τειχίζομαι' σημαίνει αποκόβομαι και περιστοιχίζομαι με τείχο, υπόκειμαι σε προστασία διά φράχτη, συντάσσομαι, όπως και στην ομολογία της Βαπτίσεως: "Συντάσσει τω Χριστώ;" Το Αγιογραφικό «διό εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, λέγει Κύριος» αναφέρεται κυρίως στους πιστούς, τους λαϊκούς! (Β΄ Κορ. 6, 17). Το «αφορίσθητε» σημαίνει ξεχωριστείτε, αποκοπείτε, αποτειχιστείτε, στήστε δικά σας ορμητικά τείχη εκ των έσω και διαφυλάξτε ότι ιερό και όσιο έχετε, την Πίστη. Είναι όχι εξωτερικός, παθητικός αφορισμός, αλλά εσωτερικός, εκούσιος και παρορμητικός, ενεργητικός από εν ενεργεία και εν εγρηγόρσει πιστούς.

Τειχίζομαι σημαίνει ακολουθώ πιστά: "Όσοι τω κανόνι τούτω στοιχήσουσιν..." (Γαλάτας στ', 16) Απο-τειχίζομαι σημαίνει κοινώς αποσυνδέομαι, δεν ακολουθώ πλέον, αποκόπτω πατρικούς, πνευματικούς και μυστηριακούς δεσμούς, απαρνούμαι την διοικητική, δικαιοδοσιακή και περιφερειακή ένταξη σε ηγέτες αιρετικούς και προδότες.

Σημαίνει αρνούμαι οποιαδήποτε επικοινωνία και επαφή με την πρώην μου εκκλησιαστική ηγεσία, κάτω από την οποία εκουσίως ανήκα. Παύω πλέον να τους αναγνωρίζω ως ηγουμένους μου, παύω να πείθομαι και να υπακούω σε υπευθύνους για την σωτηρία μου όταν αυτοί οι ίδιοι καθίστανται τελείως ανεύθυνοι, ασυνείδητοι και θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη ίδια τη σωτηρία μου, επιφέροντας τον δεύτερο θάνατο, τον πνευματικό.

Αποτειχίζομαι ΔΕΝ σημαίνει αγιοποιώ τον εαυτό μου, ούτε θέτω τον αμαρτωλό εαυτό μου υπεράνω των Αγίων Πατέρων, υπεράνω Συνόδων και να υφαρπάζω αυθαιρέτως και προώρως την κρίση τους. Διότι «κρίση» σε Σύνοδο σημαίνει καταδίκη, ενώ «την δικαίαν κρίσιν κρίνατε» (προστακτική) σημαίνει να εκφέρετε παντού δίκαιη γνώμη, να λέτε πάντοτε την ωμή και σκληρή αλήθεια, «του στραβού το δίκιο».

Αποτείχιση σημαίνει διακόπτω και διαγράφω επ' αόριστον την υιική σχέση με τον πνευματικό μου, έστω και όταν αυτός ορθοδοξεί, εάν συνεχίζει να έχει κοινωνία με Μητροπολίτη και Αρχιεπίσκοπο οι οποίοι με τη σειρά τους μνημονεύουν Αιρετίζοντα και Παπίζοντα Πατριάρχη.

Δεν είναι καθόλου ανάγκη να γίνει καμία σύνοδος προκειμένου να ονομαστεί και να αναγνωριστεί κανείς αιρετικός. Η σύγκλιση της Συνόδου καθίσταται απολύτως αναγκαία μόνο προς επίσημη καταδίκη ενός ήδη δεδηλωμένου αιρετικού. Το λέγει καθαρά ο ίδιος ο συγκεκριμένος κανόνας: "προ συνοδικής καταδίκης", δεν λέγει "προ συνοδικής κατονομασίας και αναγνωρίσεως".

Όπως ακριβώς οι Άγιοι, ονομάζονται και αναγνωρίζονται Άγιοι από τη συνείδηση του πιστού Λαού, προ Συνοδικής αγιοκατατάξεως. Ο όρος "αγιοποίηση" είναι όχι μόνο αδόκιμος, αλλά αιρετικός και βλάσφημος συνάμα για αυτό και δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούμε. Δεν ποιούμε εμείς Αγίους και δεν είμαστε, όπως μας κατηγορούν, «φάμπρικα αγίων».  Ο Τριαδικός Θεός επενεργεί την αγιότητα και ποιεί αγίους. Η Εκκλησία σαν Λαός, τους γεννά και τους προσφέρει στο Θεό ως «σα εκ των σων». Τους αναγνωρίζει στη καθολική συνείδηση των πιστευόντων και διά των εκπροσώπων της τους κατατάσσει στο Εορτολόγιο. Η επίσημη όμως Αγιοκατάταξη δεν σημαίνει πως γίνονται Άγιοι από κείνη τη στιγμή και εφεξής. Είναι όντως Άγιοι και από πριν, απλώς η Σύνοδος επικυρώνει επισήμως την ήδη υπάρχουσα και ήδη ομολογουμένη από το Λαό αγιότητἀ τους.

Έτσι και οι αιρετικοί. Γίνονται αιρετικοί αυτόχρημα τη στιγμή που αίρονται και εκφέρουν, είτε παράγουν είτε αναπαράγουν, είτε αποδέχονται και αναμεταδίδουν μία διδασκαλία η οποία είναι ξένη και αντίθετη με τη Διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων. Όταν ο Απόστολος Παύλος αυστηρώς προειδοποιούσε «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τιτον γ’ 10), δεν είπε πουθενά στον Τίτο «αλλά περίμενε πρώτα να καταδικαστεί από Σύνοδο και μετά ονόμασέ τον αιρετικό...» Ούτε πάλι είπε, «κοίταξτε, στην λέξη ΄ανθρωπον΄ δεν εντάσσονται οι πατριάρχες!» Όλοι γενικώς, ανεξαιρέτως και αδιακρίτως.

Και όταν ο Ευαγγελιστής Ιωάννης πάλι κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και απαγορεύει την διαπροσωπική κοινωνία και επαφή με αιρετικούς «ει τις έρχεται προς υμάς και τάυτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν και χαίρειν αυτώ μή λέγετε! Ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν, κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς» (Β΄ Ιωάν. β’ 10-11). Δεν λέγει πουθενά να μην τον αποκαλέσουμε αιρετικό τον καϋμένο αλλά να εξετάσουμε πρώτα εάν είναι αιρετικός κατόπιν Συνοδικής διαγνώσεως...  Η εντολή αυτή του Αγίου Ιωάννου, του Μαθητή της αγάπης, δεν είναι στερητική αγάπης, ούτε είναι δυνητική, εκούσια, αλλά υποχρεωτική, για αυτό και είναι εντολή, όχι παραίνεση και προτροπή. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει και το κατά δύναμιν. Πολλοί Άγιοι δεν τήρησαν επακριβώς αυτήν την εντολή αλλά είπαν το «χαίρειν» και διατήρησαν κάποια, έστω προκαταρκτική επαφή, εν’ ονόματι του διαλόγου και της αγάπης, χωρίς όμως να συμπροσευχηθούν ποτέ ή να θυσιάσουν την Ορθόδοξη Πίστη.

Μου ζήτησες την ερμηνεία του ΙΕ΄ της ΑΒ΄ Συνόδου από άλλον άγιο Πατέρα της Εκκλησίας, εκτός από τον Αγίου Νικόδημου. Θα σου προσφέρω (σερβίρω) μία ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ Ερμηνεία από ανωτάτη Αρχή ΑΝΩΤΕΡΑ του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο και την Ερμηνεία ΜΕΓΙΣΤΟΥ Αγίου Πατρός, του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αγίου Κυρίλλου. Σου ΚΑΝΕΙ; Ικανεί σου; (λένε στη Κύπρο).  

Ταύτην (την Ορθόδοξον) εν εαυτοίς αναζωπυρούντες εαί την Πίστιν, ασπίλους και αμώμους εαυτούς τηρήσατε, ΜΗΤΕ ΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΕΣ ΤΩ ΜΝΗΜΟΝΕΥΘΕΝΤΙ, μήτε μην (βεβαίως) ως διδασκάλω προσέχοντες, ει μένει ΛΥΚΟΣ αντί ποιμένος... Τοις δε γε των κληρικών ή ΛΑΙΚΩΝ, διά την ορθήν Πίστιν κεχωρισμένοις (ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΜΕΝΟΙΣ) ή καθαιρεσθείσι παρα’ αυτού (ὀπως ο Αιρετικός Βαρθολομαίος τον π. Ευθύμιο Τρικαμηνά), κοινωνούμεν ημείς! Ού την εκείνου κυρούντες ΑΔΙΚΟΝ ψήφον (ίδε άδικον αφορισμόν κ. Σωτηροπούλου). Επαινούντες δε μάλλον τους πεπονθότας, κακείνο λέγοντες αυτοίς, ει ονειδίζεσθε εν Κυρίω (υβρίζεσθε δια την Αποτείχισιν), μακάριοι (εστέ). Ότι το της Δυνα΄μεως και το του Θεού Πνεύμα εις υμάς αναπέπαυται!» (έχει αναπαυθεί!). 

(Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αγίου Κυρίλλου, Πρακτικά Γ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, Mansi 4, 1096).

Ο Μέγας Βασίλειος, ερμηνεύοντας το χωρίο «ει ο οφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, έξελε αυτόν και βάλε από σου» (Ματθ. 18, 9) λέγει κάτι πάρα πολύ σοκαριστικό! «Οφθαλμός της Εκκλησίας είναι ο Επίσκοπος. Εάν σε σκανδαλίζει με κάποια αίρεση, αποκόψου απ΄ αυτόν, κόψε κάθε επικοινωνία και επαφή μαζί του, διότι είναι καλύτερο να σωθείς χωρίς Επίσκοπον παρά να κολαστείς μαζί του, εφ΄ όσν κοινωνέις μαζί του!» 

Ζητώ συγγνώμη που δεν κράτησα την παραπομπή, αλλά μάρτυς μου ο Θεός, είναι γραμμένος και εάν το βρεί άλλος συνάδελφος, ας μας το παρουσιάσει.

Ο Μέγιστος εν Αγίοις Πατράσι, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, επίσης φθέγγεται και αποφαίνεται:

«Ει κληρικός (ακόμη και Πατριάρχης) εστί πονηρός πίστεως ένεκεν (αιρετικός δηλαδή), ΦΕΥΓΕ (εδώ το φεύγε δεν έχει την έννοια της αποφυγής μόνον αλλά της αμέσου διακοπής κάθε σχέσεως και επαφής δηλ. «Αποτειχίσου!») αυτόν και παραίτησαι, μη μόνον άνθρωπος ή, αλλά καν άγγελος εξ΄ ουρανού κατιών!» (PG 63, 231)

Δεν λέγει όμως ο Ιερότατος Πατήρ κάποια κωμικοτραγική εξαίρεση: «Κοιτάξε, αν είναι κάνας Οικουμενικός Πατριάρχης, τότε αλλάζει το θέμα, καθείστε καλά, καθείστε στ΄ αυγά σας, είστε με τα καλά σας; Αυτός, μιλάμε, είναι ανώτερος και από Οικουμενική Σύνοδο. Μη τρελλαθούμε. Αφήστε τον ήσυχο, μη του ταράζετε του κύκλους και μη του παύετε το μνημόσυνο αλλά λιβανίζετέ τον, κολακεύετέ τον. ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΝ και καμαρώσατέ τον. Να τον χαίρεστε και να υπερηφανεύεστε για αυτόν. Να συνεχίζετε κάθε κοινωνία μαζί του, ας βρίζει το Χριστό, ας βλασφημεί το Πνεύμα το Άγιο με αναγνώριση δύο «Εκκλησιών» και όχι Μίας, ας σχίζει τον άραφο Χιτώνα του Χριστού ομολογώντας Κανονικό Επίσκοπο τον της Ρώμης Διάβολον. Ελα μωρέ τώρα, ψιλά γράμματα...» (Κατά Οικουμενισμόν Ευαγγέλιον, Κεφ. Α, 1)

Ο Ιωάννης Ζωναράς ερμηνεύει τον ΙΕ΄ της ΑΒ΄ ως «ζωτικόν χρέος τοις πιστοίς υπάρχει!» «Το γαρ τείχος των εντός αυτού προς τους εκτός χωρισμός εστί!»

Δεν είμαι παντογνώστης, ούτε Πατρολόγος μα ούτε και Κανονολόγος. Έχω όμως κάθε θεολογικό δικαίωμα να επικαλεστώ σεμνά το «θεολογούμενο» και να επιχειρήσω με τις πάμφτωχες δυνάμεις μου μια ταπεινή ερμηνεία, εφ’ όσον κάτι διδάχτηκα στο Μάθημα «Ερμηνείας Ιερών Κανόνων», χωρίς όμως να τολμώ να εξυψώνω τον μηδαμινό εαυτό μου με τους μεγάλους ερμηνευτές της Εκκλησίας μας.

Κατά τη δική σου απαρίθμηση μου λέγεις:

1/ Αφορά αποκλειστικά κληρικούς και όχι λαϊκούς.

ΛΑΘΟΣ. Μου αρέσει που τσοντάρεις και το «αποκλειστικά» για στόμφο. Τώρα έκανες πάταγο. Έδωσες ρέστα...

Πρώτον, με ειρωνεύεσαι ως λαϊκό, αλλά και αυτό είναι συζητήσιμο. Μάθε λοιπόν ότι αξιώθηκα (ο ανάξιος) από τον όντως ΑΓΙΟ Γέροντα Φλωρίνης Αυγουστίνο, της ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ του Αναγνώστου η οποία ανήκει στην κατωτέρα τάξη του κλήρου! Η δε τελετή, εάν παρευρέθηκες ποτέ σου, μοιάζει με τελετή χειροτονίας...

Δεύτερο ΛΑΘΟΣ: «Ο Χριστός είναι ο Ποιμήν ο Καλός» Στο 10ο  Κεφ. 1-5 μας απεικονίζει επεξηγηματικά: «Ο δε εισερχόμενος διά της θύρας, ποιμήν εστίν των προβάτων, τούτω ο θυρωρός ανοίγει και τα πρόβατα (οι Λαϊκοί) της φωνής αυτού ακούει (αναγνωρίζουν-έχουν κοινωνία) και τα ίδια πρόβατα φωνεί κατ΄ όνομα και εξάγει αυτά. Όταν τα ίδια πάντα εκβάλη έμπροσθεν αυτών πορεύεται και τα πρόβατα αυτώ ακολουθεί οτι οίδασιν την φωνήν αυτού. Αλλοτρίω δε ΟΥ ΜΗ ακολουθήσουσιν αλλα φεύξονται απ αυτού (ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ, ΑΠΟΚΟΠΤΟΝΤΑΙ, ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΝΤΑΙ) οτι ουκ οίδασιν των αλλοτρίων (αιρετικών, οικουμενιστών) την φωνήν! (ΔΕΝ τον μνημονεύουν)» «Ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν, (ο μνημονεύων αιρετικώ επισκόπω) κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς».

Εκκλησία δεν είναι μόνο κλήρος, αλλά κλήρος ΚΑΙ ΛΑΟΣ. Δεν νοείται ποιμένας χωρίς πρόβατα, δε νοείται ιερέας χωρίς ΛΑΙΚΟΥΣ, για αυτό και χρειάζεται ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΕΝΑΣ τουλάχιστον ΛΑΙΚΟΣ για να γίνει Θεία Λειτουργία! Και όταν μάλιστα δεν υπάρχει θυσιαστήριο, τότε μπορεί να τελεστεί η φρικτή ιερουργία επάνω στη πλάτη ενός ευσεβούς Ορθοδόξου ΛΑΙΚΟΥ. Ο Λαϊκός, στην ανάγκη, γίνεται και Κληρικός. Ο Λαϊκός τελεί και κάποια μυστήρια κατ΄ εξαίρεσιν, κατ’ οικονομίαν. Τελεί Αεροβάπτισμα το οποίο είναι ΕΓΚΥΡΟΤΑΤΟ και σώζεται διά του Λαϊκού ο αποθνήσκων. Βέβαια, εάν επιζήσει, χρειάζεται να τελεσθεί η Βάπτιση διά ιερέως, να λάβει χώρα το πρώτο.

Το πρώτο μέρος του ΙΕ΄ Κανόνος αναφέρεται πρωτίστως σε Ιερείς. Το πρωτίστως ΔΕΝ αναιρεί, δεν απαγορεύει ούτε ακυρώνει το δευτερευόντως. Δεύτεροι στην τάξη έρχονται οι Λαϊκοι. Οι κληρικοί εκπροσωπούν τους λαϊκούς και ενεργούν αντί αυτών, εκ μέρους αυτών και χάριν αυτών. Γεννιούνται απο Λαϊκές μητέρες και είναι θρέμματα του Λαού. «Κατά τον λαόν δώσω και ποιμένας». Οι κληρικοί αντανακλούν το πνευματικό επίπεδο του λαού. Και η ενέργειές τους, ιδίως οι οικουμενιστικές και προδοτικές, έχουν σοβαρό αντίκτυπο εις βάρος του Λαού ο οποίος το πληρώνει για γεννεές δεκατέσσερες.

Όταν ο ιερεύς Ποιμήν, όχι μόνο δεν προστατεύει τα πρόβατα από το Λύκο αλλά γίνεται ο ίδιος ΛΥΚΟΣ, τότε αυτά τα ίδια αναλαμβάνουν από μόνα τους να χτίσουν μαντρί, να προστατευτούν Απο-τείχο μέσα στο μανδρί και να κόψουν κάθε πρόσβαση-αφή και επαφή του Λύκου. ΔΕΝ θα κάτσουν να πουν: «Έλα μωρέ, αφού εμείς δεν είμαστε Τσοπάνηδες, ΔΕΝ έχουμε δικαίωμα να προστατευτούμε, να αποτειχιστούμε από το λύκο. Το στήσιμο μάνδρας και τειχών είναι μόνο για τους τσοπάνηδες. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να προστατευτούμε. Αλλά άμα θέλουμε, μπορούμε, αλλά αφού δεν είμαστε τσοπάνηδες αλλά πρόβατα ΔΙΑ ΣΦΑΓΗΝ, τότε καθήστε όλοι στ΄ αυγά σας και βγάλτε το σκασμό και βουτήξτε τα κεφάλια μέσα στο βόθρο να μη δείτε το λύκου που έρχεται ωρυόμενος να σας κατασπαράξει. Ο τσοπάνος μας πήδηξε αλλαχού, διά της διάπλατα ανοιγμένης και διεφθαρμένης θύρας του Οικουμενισμού, και τα βρήκε και τα έφτιαξε με το παρακατιανό, παπόσκυλο και ψευτο-τσοπανόπαπα της στάνης της Ρώμης. Τους είδανε αγκαλίτσα με το λύκο να παίζουν στο τζόγο με την εν ου παικτοίς Αλήθεια, ποντάροντας στις αθάνατες ψυχές μας...»

Ο Απόστολος Παύλος αναφαίρεται κυρίως σε ΛΑΙΚΟΥΣ όταν λέγει: «Αλλά και εάν ημείς η άγγελος εξ΄ ουρανού ευαγγελίσηται (διαφορετικό) παρ΄ ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω!» (Γαλ. 1, 8). Το Ανάθεμα αυτό είναι το ίδιο ακριβώς και με τα αναθέματα του Συνοδικού της Ορθοδοξίας. Είναι η κατάρα της αποκοπής, της διακοπής, της ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ. Μιλά σε λαϊκούς για «Αγγέλους» Επισκόπους, Αρχιεπισκόπους και Πατριάρχες. «Τω αγγέλω της Εκκλησίας γράψον».

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης αναφαίρεται άμεσα σε λαϊκούς όταν συμβουλέυων αυτούς, εκ μέρους αυτών αναφωνεί: «Της γαρ αιρέσεως αποσχιζόμενοι (αποτειχιζόμενοι), τη ευσεβεία διά παντός ενραπτόμεθα!» (PG 44, 725-728). Χρησιμοποεί την εικόνα του «κόβω και ράβω» με βάση και επίκεντρο την αλήθεια και την αίρεση, όχι τον Επίσκοπο και την δικαιοδοσία...

Και συνεχίζεις ισχυρογνώμως να μου λες:

2/ Είναι δυνητικός και όχι υποχρεωτικός

Ισχυρίζεσαι με παράξενο πείσμα ότι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύει τον κανόνα ως «δυνητικό». ΛΑΘΟΣ. Αυτό είναι δική σου παρερμηνεία της ερμηνείας του Αγίου.

Και για να πάψει αυτό το παραμύθι, σας εξηγώ πως οι όροι «δυνητικός και υποχρεωτικός» είναι συγγενείς και ταυτόσημοι. Για να το καταλάβετε, θα χρειαστούμε να δούμε λίγο θεολογικώς την επίσης παντελώς παρεξηγημένη και απολύτως συσχετιζομένη έννοια της «ελευθερίας».

Πολλοί νομίζουν ότι ελευθερία είναι να «κάνω αυτό που θέλω». ΛΑΘΟΣ. Αυτό ισχύει στη φιλοσοφία, όχι όμως στη Θεολογία. Ελευθερία στην Ορθοδοξία δεν σημαίνει ‘κάθομαι σ’ ένα σταυροδρόμι σχήματος Υ και διαλέγω μία κατεύθυνση’. Ο Χριστός μας έδειξε την Οδό: «Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια καί η ζωή» (Ιω. ιδ', 6). Το Άγιο Πνεύμα μας έδειξε την Οδό στην Πεντηκοστἠ: την άπαξ παραδοθείσα Αληθινή Πίστη. Οι Άγιοι Πατέρες μας στάθηκαν άσφαλτοι καθοδηγοί μας στην άσφαλτο της Ορθοδόξου Οδού. Οι Απόστολοι, μας έδειξαν σαφέστατα την αγία οδό: «οδὸν υμίν δείκνυμι» (Α΄ Κορ. 12, 31). Μίλησαν ξεκάθαρα «περί τής οδού» (Πράξ. ιθ', 23 και κδ’, 22). Ο Θεός όχι μόνο μας δείχνει το δρόμο αλλά και μας τοποθετεί ο Ίδιος επάνω στο δρόμο αυτό διά της βαπτίσεώς μας, με μία όμως ειδοποιό διαφορά: ότι έχουμε τη δυνατότητα να λοξοδρομήσουμε, να «εκτροχιαστούμε» από τις ράγες, τα δόγματα, που έθεσαν οι Άγιοι Πατέρες. Είμαστε υποχρεωμένοι να αποτειχιζόμαστε και να προστατευόμαστε από την ψυχοφθόρο αίρεση και πλάνη και να εντοιχιζόμαστε εντός των θεϊκών τειχών της Αληθείας, όχι της «προτεστάντικης», βατικάνειας δικαιοδοσίας.

Οι Νόμοι του Θεού είναι υποχρεωτικοί αλλά και δυνητικοί διότι έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε ανυπακοή, να παρανομίσουμε και να αντιστρατευτούμε. Δυνάμεθα να αδιαφορίσουμε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε την Οδό και να διατηρήσουμε ανόθευτη την Αλήθεια, χωρίς παραχάραξη ή φθορά. Η προστασία μας από την Αίρεση και την Πλάνη είναι όχι μόνο υποχρεωτική αλλά και επιβεβλημένη. Επιβάλλεται και δεν αναβάλεται. Η εντολή της Αποτειχίσεως είναι ΝΟΜΟΣ ΘΕΟΥ. Ενώ είναι όντως υποχρεωτική, παρ’ όλα αυτά, έχει ΚΑΙ δυνητικό χαρακτήρα, εφαρμόζεται κατά δύναμιν, δύναμιν ομολογίας ψυχής, δύναμιν αντιστάσεως και αποστάσεως (ΦΕΥΓΕ) ενώ παραμένει εντολή. «Εί δύνασαι...»

Και συνεχίζεις, ταλαίπωρε αδερφέ μου.

3/ Δεν προβλέπει επιτίμιο...

Δεν μίλησα ποτέ μου για «επιτίμιο» ούτε κατεδίκασα σε κόλαση όσους δεν αποτειχίστηκαν. Πρέπει να έχουμε πάντοτε κατά νου ότι ακόμη και οι Μεγάλοι, Πνευματοφόροι, Χαρισματούχοι Σύγχρονοι Άγιοι, (προς δόξαν της Αγίας Τριάδος αναφέρω μόνο τρεις) οι όντως δηλωμένοι και ανεγνωρισμένοι ΆΓΙΟΙ Γέροντες Πορφύριος, Παϊσιος και Ιάκωβος, τους οποίους εμείς οι Αποτειχισθέντες επικαλούμαστε συχνά, ΔΕΝ αποτειχίσθηκαν οι ίδιοι και δεν παρώτρυναν ποτέ τους ακολούθους τους να Αποτειχιστούν. Αυτό δεν σημαίνει πως έχουμε διακίωμα να τους κολάσουμε ενώ ήδη δοξάζονται εκ Θεού και εξ’ ανθρώπων. «Τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α΄ Βασιλ. 2,30).

Έχουν τους λόγους τους και θα τους κρίνει ο Θεός, όχι εμείς. «Θεός κι΄ η ψυχή τους»... Είτε είναι προς αποφυγήν σχίσματος, είτε αποτροπήν σκανδάλου, είτε αποφυγή ποινών που θα διακινδύνευαν την ενότητα του πληρώματος, είτε τι άλλο. Ο Θεός οίδεν. Ας μην ξεχνούμε, πως ακόμη και ο ίδιος ο Ομολογητής και άρτι δοξασθείς αδίκω ανυποστάτω ψευδο-αφορισμώ κ. Σωτηρόπουλος, ο οποίος είναι και ο επί γης διδάσκαλός μου, ο εξαιρετικός και εξαίρετος εν Κυρίω εμπνευστής μου προς Θεολογίας σπουδήν, τον οποίο πάλι συχνά επικαλούμαστε, δεν αποτειχίσθηκε. Δεν έχουμε δικαίωμα να τον κολάσουμε και αυτόν, ούτε τόλμησα να διανοηθώ κάτι τέτοιο. Έχει τους σοβαροτάτους λόγους του και είναι απολύτως ΣΕΒΑΣΤΟΙ. Αυτό όμως ΔΕΝ σημαίνει πως καθίσταται όπλο για τους μη αποτειχισθέντες να μας πολεμούν και να μας «κοπανούν». Έλεος πια.

4/ Η αποτείχιση αφορά σε Πρεσβύτερο και σε Επίσκοπο και όχι σε Σύνοδο

ΛΑΘΟΣ. Πρεσβυτέρα πλάνη. Υπάρχουν και Ληστρικές και Παπικές Συνόδοι. Αν δεν συγκληθεί Οικουμενική Σύνοδος να τις καταδικάσει, τις καταδικάζει τότε Ο ΠΙΣΤΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Η ΦΩΝΗ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.  Ή μήπως πιστεύεις ως θα γίνει η «μελετωμένη Ογδόη» Οικουμενική Σύνοδος; Και αυτό ΠΛΑΝΗ και ΑΠΑΤΗ είναι. Η ογδόη και η Ενάτη έλαβαν χώρα, έγιναν ΗΔΗ, επί Μεγάλου Φωτίου και Γρηγορίου Παλαμά. ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να γίνει Νέα Οικουμενική Σύνοδος με τέτοιους Οικουμενιστές Ηγέτες που έχουμε διότι, όπως γνωρίζεις, πρώτο και κύριο χρέος μιας Οικουμενικής Συνόδου είναι να αναγνωρίσει και να επικυρώσει την προγουμένη ως όντως ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ. Επειδή λοιπόν η Ογδόη και η Εννάτη είναι σφόδρα ΑΝΤΟΙΠΑΠΙΚΕΣ και ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΤΙΚΕΣ, δεν γίνεται «με καμία κυβέρνηση» η Νέα Σύνοδος να καταδικάσει ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ και όλους συλλήβδην τους μετέχοντες!

5/ Δεν προβλέπεται αποτείχιση από Εκκλησία.

ΛΑΘΟΣ. Το είπαμε και το ξαναείπαμε, το λέγει ΟΛΟΚΑΘΑΡΑ ο ίδιος ο ΙΕ΄ Κανόνας. (καλά ΤΥΦΛΟΣ είσαι ή θεόστραβος με τιμωρίας τυφλοπάνι;) ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΨΕΥΔΟ-ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΨΕΥΔΟ-ΠΟΙΜΕΝΑΣ. Ο κάθε Αρχιερεύς δεν είναι Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Όταν ένας Αρχιερέας ανεξαρτήτως αξιώματος, κηρύττει αίρεση, τότε θέτει τον εαυτό του αυτομάτως ΕΚΤΟΣ Εκκλησίας, ασχέτως εάν συνεχίχει να κρατεί καλά τη θέση του, διότι υπάρχει περίπτωση να είναι καλά δυκτιωμένος και υποστηριζόμενος. 

Γνωρίζω «από πρώτο χέρι» και άκουσα από «πρώτα αυτιά» αυτηκόους μάρτυρες το τί φρικτές και ανήκουστες απειλές έπεφταν επί Σεραφείμ προ της εκλογής κάποιων «φαβορί» υποψηφίων επισκόπων που «τους έταζε λαγούς και πετραχήλια!» 

Μεθ’ όρκων και απειλών, μετά περιορισμών και εκβιασμών, πετύχαινε τις υποσχέσεις του, τις περίεργες περιποιήσεις και ύποπτες τακτοποιήσεις. 

Χούντα όνομα και πράγμα και μετά μιλούνε για ψήφους εν Αγίω Πνεύματι.... 

Μη το συζητάς άλλο, δεν σε συμφέρει.

6/ Η αποτείχιση γίνεται εντός της Εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, όπου υπάγεται κανείς και δεν προβλέπει προσχώρηση σε άλλη Εκκλησιαστική δικαιοδοσία.

Αφού ο Πατριάρχης σου, είναι Οικουμενικός, είναι και Παγκόσμιος Πλανητάρχης. Άρα, κάθε γωνιά της γης είναι και αποκλειστική του δικαιοδοσία και δεν υπάρχει άλλο πατριαρχικό έδαφος προσχωρήσεως που να μην μνημονεύει Βαρθολομαίο ή έστω να επικοινωνει με αυτόν, ή να τον αναγνωρίζει ως οικουμενικό και να τον λιβανίζει. Δοξάστε τον!

Αυτό αποτελεί προτεσταντισμό. Η Ορθοδοξία δεν υπόκειται σε δικαιοδοσίες αλλά στην ΑΝΟΘΕΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Μήπως η έρημος της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας ανήκε σε κάποια δικαιοδοσία και έτσι σώθηκε; Μήπως ρώτησε η ίδια με προυπόθεση το Ζωσιμά: 

«Δεεε μου λες, παπά, κάτω από ποιό Πατριαρχείο ανήκεις; Ο κάθε Πατριάρχης είναι Οικουμενικός διά του προβαδίσματος τιμής μόνον και όχι εξουσίας. Διά της δόσεως της ευλογίας του ανά την οικουμένη, όχι διά εισπηδήσεως και επεμβάσεως σε άλλα πρεσβυγενή παριαρχεία και εκκλησιαστικά χωράφια. Ο Πατριάρχης δεν είναι Πάπας και «ΚΡΙΤΗΣ (καταδικαστής) της Οικουμένης!» Τί βλάσφημοι τίτλοι, τί γελοίες φήμες. Ξένες και ανήκουστες στους Αποστόλους και Αποστολικούς Πατέρες.

Είμαστε για γέλια και για κλάματα ταυτοχρόνως....