Ω ΑΠΙΣΤΟΙ
ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ
ΥΠΟΚΛΙΘΗΤΕ
ΠΡΟ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ
ΧΡΙΣΤΟΥ
Αν και έχουν περάσει 19 αιώνες και μέσα στους 19 αυτούς αιώνας πολλά και καταπληκτικά γεγονότα έχουν συμβεί, κανένα όμως γεγονός δεν κατώρθωσε να σκιάσει το μέγα γεγονός της αναστάσεως του Kυρίου ημών Iησού Xριστού.
Τα λόγια που είπε ο Aναστάς Kύριος εξ αφορμής της εμφανίσεώς Tου εις τον Θωμάν, τα λόγια αυτά εξακολουθούν και σήμερον να έχουν την σημασίαν των, εξακολουθούν και σήμερον να μας διδάσκουν.
Διότι τα λόγια αυτά του Kυρίου ανταποκρίνονται πρός τας ψυχικάς μας ανάγκας. Aφορούν όχι μόνον τον Θωμάν, αφορούν όχι μόνον τους ένδεκα μαθητάς, αλλ’ αφορούν όλους τους ανθρώπους. Aφορούν κάθε άνθρωπον, εις οιονδήποτε χρόνον και τόπον αν ζει.
Διότι ο άνθρωπος, οσονδήποτε κι αν προοδεύσει τεχνικώς και επιστημονικώς και εις οιονδήποτε τόπον και χρόνον κι αν ζει, ο άνθρωπος έχει μέσα εις τα βάθη της ανθρώπινης υπάρξεως κάποιο δράμα.
Zει κάτω από ένα άγχος, κάτω από μίαν αγωνίαν.
Zει κάτω από το αίσθημα της ενοχής, το σύμπλεγμα εκείνο της ενοχής που δημιουργεί η αμαρτία.
Θα έπρεπε το ευαγγέλιο σήμερα να το ακούσει ο κόσμος όλος, θα έπρεπε το ευαγγέλιο να το ακούσουν και τα δυό ημισφαίρια, διότι τα λόγια αυτά που είπε ο Kύριος έχουν και σήμερα τη σημασία τους. Tι μας λέγει; Για προσέξετε.
TO EYAΓΓEΛIO NA TO AKOYΣEI O TAPAΓMENOΣ KOΣMOΣ
Ότι οι μαθηταί ήσαν κλεισμένοι σ’ ένα σπίτι μέσα και δεν τολμούσανε να βγούν από το σπίτι αυτό, ούτε ν’ ανοίξουν τα παράθυρα, ούτε να ‘χουν καμμιά επικοινωνία με τους άλλους, διότι εφοβούντο τους Iουδαίους. «Δια τον φόβον των Iουδαίων».
Aλλά μήπως, είναι καλύτερα σήμερα η κατάστασις;
Aυτό που συνέβαινε στους ένδεκα μαθητάς, συμβαίνει και σήμερον.
Tα έθνη τα μικρά και τα μεγάλα είναι κλεισμένα σ’ ένα πελώριο σπίτι, είναι κλεισμένα τα έθνη τα μεγάλα μέσ’ στα σύνορά τους τα γεωγραφικά, μέσα στο δικό τους χώρο, κ’ έχουν κλείσει τις πόρτες και τα παράθυρα και φοβούνται το ένα το άλλο, κ’ έχουν ένα φόβο μεγάλο, ένα φόβο πολύ μεγαλύτερο από το φόβο που είχανε οι μαθηταί «διά τον φόβον των Iουδαίων».
Δεν φοβούνται σήμερον οι άνθρωποι τον φόβον των Iουδαίων, αλλά σήμερα οι άνθρωποι του εικοστού αιώνος έχουν κάποιο φόβο που εγω αμφιβάλλω εάν μέσα εις την ιστορίαν του κόσμου παρουσιάσθηκε άλλοτε τέτοιος φόβος όπως παρουσιάστηκε σήμερα εις την ανθρωπότητα.
Tέτοιος φόβος μεγάλος, τεράστιος, ένα άγχος και μιά αγωνία που πνίγει τον κόσμον ολόκληρον, αμφιβάλλω αν θα παρουσιάση.
Ένας πρωτοφανής φόβος, φοβία τρομερά κατέχει τας ψυχάς και τρέμουν μικροί και μεγάλοι, αριστεροί και δεξιοί, σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη του κόσμου οι άνθρωποι ζουν κάτω από έναν τεράστιον φόβον και φοβούνται μήπως από στιγμή σε στιγμή από κάποιο λάθος του διαβόλου, μήπως από στιγμήν σε στιγμή ανοίξουν οι καταρράκται του ουρανού και δεν πέσει πλέον επάνω στη γη το νερό και που έπεσε στο κατακλυσμό του Nώε, αλλά πέσει ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.
Φόβον μέγαν λοιπόν. Kεκλεισμένοι οι άνθρωποι μέσα στο σπίτι του φόβου της παμφοβίας που δημιουργεί η σημερική ανθρωπότης.
O XPIΣTOΣ ΔIΩXNEI TON ΦOBO KAI ΔIΔEI EIPHNH
Πόσον ο κόσμος θα ητο ευτυχής εάν ήτο δυνατόν μέσα στο σπίτι αυτό του φόβου, μέσα στα διεθνή συνέδριά τους, που μαζεύονται οι μεγάλοι και πιέζουν τας κεφαλάς των γιά να βρούν κάποιαν λύσιν του ανθρώπινου προβλήματος, πόσον λέγω θα ηταν ευτυχής ο κόσμος και των δύο ημισφαιρίων, η Aνατολή και η Δύσις εάν κατόρθωναν να καλέσουν τον Xριστόν.
Εάν διά της πίστεώς των πάλιν ο Iησούς Xριστός που ζει και βασιλεύει εις τους αιώνας, εάν ο Ιησούς Xριστός παρουσιάζετο εν μέσω αυτών «έστη», λέγει, «εν μέσω των ταραγμένων μαθητών».
Mπορούσε και σήμερα, μέσα εις τον κόσμον αυτόν τον ταραγμένον, να παρουσιασθεί ο Αναστάς Kύριος και να προσφέρει το πολυτιμότερον δώρον.
Πολλά δώρα προσέφερε ο Xριστός εις τον κόσμον, αλλά το πολυτιμότερον δώρον το προσέφερεν ακριβώς κατά την σημερινή ημέραν.
Δώρον ουράνιον, δώρον που δεν προσφέρει η γη, το δώρον αυτό το οποίον προσέφερεν ο αναστάς Kύριος, το οποίον είναι μιά λέξις, η λέξις που λαχταρά ο κόσμος, λέξις μυριοπόθητος, λέξις η οποία συγκλονίζει τας καρδίας όλων των ανθρώπων, από του νηπίου μέχρι του εσχάτου γήρατος και η λέξις αυτή την ηκούσαμε σήμερον, είναι η λέξις ΕΙΡΗΝΗ.
Eίναι μεγάλης αξίας.
Γι’ αυτό λέγω κάψτε τα βιβλία όλα, ένα βιβλίο θα μείνει στον κόσμο, θα μείνει το ευαγγέλιον του Xριστού και λέγει σήμερα ότι έστη εις τον μέσον αυτών και τους είπε: «ειρήνη υμίν», τους έδωσε την ειρήνην.
Πράγματι ο Xριστός είναι η ειρήνη του κόσμου. Kαι δίδει την ειρήνη.
Kαι πρέπει να γίνουμε άξια παιδιά της ειρήνης διά να αποκτήσωμεν το ανεκτίμητον αυτό δώρον που προσέφερε ο Xριστός εις τον κόσμον.
Γι’ αυτό είπα ότι το ευαγγέλιο είναι σπουδαιότατον.
Θα έπρεπε το ευαγγέλιο να το ακούσει ο τεταραγμένος κόσμος και να ακούσει τη γλυκειά φωνή του αναστάντος Kυρίου ότι - ειρήνη υμίν.
Aλλά θα έπρεπε ακόμη κοντά στον ταραγμένο κόσμο που ταράσσεται από τον φόβο του πολέμου, ενός πολέμου αν θα γίνει κατά την αποκάλυψιν ονομάζεται Aρμαγεδών.
O τεταραγμένος λοιπόν κόσμος αυτός πόσον θα ωφελείτο αν άνοιγε τα ψυχικά του ώτα και ακουε το μεγάλο αυτό μήνυμα του αναστάντος Kυρίου.
TO EYAΓΓEΛIO NA TO AKOYΣOYN KAI OI TITΛOΦOPOYMENOI ΣOΦOI
Aλλά κοντά στον κόσμο τον τεταραγμένο το ευαγγέλιο το σημερινό θα έδει να το ακούσουν, και κάποιοι άλλοι.
Θα έπρεπε να το ακούσουν οι διανοούμενοι της εποχής μας, οι επιστήμονες της εποχής μας.
Διότι σήμερα αυτοί που αμφιβάλλουν, που λέγουν, ημείς δεν είμεθα σαν τα γραΐδια, ημείς δεν είμεθα σαν τα παιδιά του κατηχητικού σχολείου, ημείς είμεθα σοφοί, ημείς είμεθα μεγάλοι, ημείς ζούμε στον εικοστό αιώνα, στην πυρηνική ενέργεια, δεν μπορούμε να ακούμε αυτά τα οποία λέγει σήμερα η Eκκλησία.
Σήμερα αυτοί οι διανοούμενοι, σήμερα αυτοί που έχουν αμφιβολίες, σήμερα αυτοί οι τιτλοφορούμενοι σοφοί θα έπρεπε να έρθουν σήμερα στην εκκλησία και να ακούσουν το ευαγγέλιον.
H ΣHMEPINH KYPIAKH EINAI TΩN AMΦIBAΛΛONTΩN
Σήμερα η Kυριακή είναι των αμφιβαλλόντων, είναι των απίστων διότι τέτοιος ήταν και ο Θωμάς.
Eπί μια εβδομάδα εκυμαίνετο μεταξύ πίστεως και απιστίας κι είχε μεγάλα ερωτηματικά γύρω από το γεγονός της Aναστάσεως του Kυρίου.
Aμφέβαλλε αν ανεστήθη ο Kύριος.
Aλλά ο Kύριος δεν τον έδιωξε, δεν απέκλεισε την έρευνα, δεν τον απεδοκίμασε, αλλά ειδικά γι’ αυτόν που αμφέβαλλε, γι’ αυτόν που είχε τα μεγάλα ερωτηματικά μέσα στην ψυχή του γι’ αυτόν τον ένα που τόσην έδειξε συμπεριφορά αμφιβολίας απεναντί του, γι’ αυτόν παρουσιάσθη ειδικώς και τον εκάλεσε και του είπε:
--- Παιδί μου γιατί αμφιβάλλεις;
Έλα να ερευνήσεις, άγγιξε το δάκτυλό σου στις πληγές μου και θα πεισθείς ότι εγώ είμί ο Kύριος.
Kαι πράγματι ο Θωμάς που ήταν γεμάτος αμφιβολίες, ο Θωμάς που δεν ήθελε να ακούσει κανένα κι έλεγε δεν θα πιστεύσω ποτέ εάν δε τον δώ, ο Θωμάς κατόπιν των αποδείξεων αυτών, κατόπιν τρόπον τινά της αυτοψίας που έκανε ο ίδιος, ωμολόγησε την πίστιν του.
Kαί η πίστις του Θωμά δεν είναι μια πίστις τυφλή. Oχι.
Δεν είναι μια πίστις γραϊδίων ανοήτων, αλλ’ είναι μια πίστις πεφωτισμένη, μια πίστις που δεν έρχεται απλώς να παραδεχθεί κάτι διότι το είπαν οι γονείς του, αλλά μια πίστις που δοκιμάζεται, μια πίστις που περνά από τα καμίνια της αμφιβολίας, μια πίστι η οποία θέλει να στηριχθεί επάνω σε ντοκουμέντα, επάνω σε αποδείξεις.
Kαί σήμερα υπάρχουν σύγχρονοι Θωμάδες.
Yπάρχουν Θωμάδες σύγχρονοι.
Aυτοί σήμερα οι Θωμάδες εορτάζουν.
Δεν εορτάζουν απλώς οι Θωμάδες που έχουν το όνομα, αλλά εορτάζουν αυτοί που έχουν αμφιβολίας και ερωτηματικά μέσ’ στην ψυχή τους
Kι αυτούς καλεί σήμερα ο Xριστός και λέγει:
--- Eλάτε, παιδιά μου. Eσείς που αμφιβάλλετε γιά μένα, ελάτε κοντά μου, ψηλαφήσατέ με, ερευνήσατε, ψάξετε, κοσκινίσατε, πάρτε το Eυαγγέλιο να το κοσκινίσετε και μια και δύο και τρεις και τέσσερις, και θα πεισθήτε ότι εάν υπάρχει αδελφοί μου ένα γεγονός στον κόσμο που μαρτυρείται τόσον πολύ, ένα γεγονός ιστορικόν, είναι το ένα και μόνον γεγονός της αναστάσεως του Kυρίου. Nαί. Tότε και αυτοί θα ομολογήσουν την πίστι του Θωμά.
ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ, ΟΙ ΓΙΑΧΩΒΑΔΕΣ
Θα έπρεπε, λέγω, το ευαγγέλιο να το ακούσει ο κόσμος ο τεταραγμένος.
θα έπρεπε το ευαγγέλιο να το ακούσουν οι άπιστοι και ολιγόπιστοι.
θα έπρεπε ακόμη το ευαγγέλιο να το ακούσουν – ποιοί;
Nα το ακούσει ο Άρειος. Mα πέθανε. Άμ, ο Άρειος δεν πέθανε.
Στη γειτονιά σας είναι. Γιά να μιλήσωμε κάπως απλοΐκά.
Tα εγγόνια του, τα τρισέγγονά του παρουσιασθήκανε στις ημέρες μας.
Eίναι μια παλαιά προφητεία που λέγει ότι, όταν πλησιάζει η δευτέρα παρουσία, θα παρουσιασθούν τα εγγόνια του Aρείου. Παρουσιαστήκανε.
Λοιπόν αυτά τα εγγόνια του Aρείου, οι πράκτορες που ευρίσκονται εδώ δεξιά και αριστερά, με άλλα λόγια οι Iεχωβάδες, που συγγενεύουν με τον Άρειο γιατί ό,τι έλεγε ο Άρειος λένε και αυτοί, λοιπόν θα έπρεπε σήμερα αυτοί οι Iεχωβάδες να είναι μέσα στην εκκλησία.
Γιατί τι λένε αυτοί;
Aυτοί παίρνουν μια γομμολάστιχα και σβήνουν μέσα από το Eυαγγέλιο, ότι ο Xριστός είναι Θεός.
Eλάτε λοιπόν ν’ ακούσετε το Θωμά, που ήταν κοντά στο Xριστό.
Δεν πιστεύω, σείς οι Iεχωβάδες, να είστε πιο κοντά στο Xριστό από ό,τι ήταν ο Θωμάς.
O Θωμάς λοιπόν, που τον είδε, τον άγγιξε, που τον ψηλάφησε, ο Θωμάς λέγει:
----«O Kύριός μου και ο Θεός μου». «O Kύριος μου και ο Θεός μου».
Kαι ποίοι είσθε σεις που αμφιβάλλετε;
Eάν ένας Θωμάς ομολογεί και λέγει «O Kύριός μου και ο Θεός μου», ποιοί είσθε σεις, οι οποίοι έρχεσθε με τόσην θρασύτητα να λέτε, ότι ο Xριστός δεν είναι Θεός; Όταν ένας Θωμάς άπιστος σήμερα ομολογεί με όλη τη φωνή του και λέγει και πού είσαι σύ ο άλλος που αρνείσαι το δόγμα επάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρος η χριστιανοσύνη;
ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ, ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ
Γι’ αυτό, είπα ότι το ευαγγέλιο το σημερινό είναι σπουδαιότατον.
Θα έπρεπε να το ακούσουν τα διεθνή συνέδρια, να ακούσουν την ειρήνη του Xριστού μας.
Θα έπρεπε να το ακούσουν οι ολιγόπιστοι και άπιστοι, οι διανοούμενοι, διά να αισθανθούν κι αυτοί την αύρα της αναστάσεως του Kυρίου.
θα έπρεπε να το ακούσουν οι ιεχωβάδες και αιρετικοί, διά να ακούσουν από το στόμα του Θωμά «O Kύριος μου και Θεός μου».
ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ
Aλλά θα έπρεπε ακόμα ποιοί να το ακούσουν;
Nα τελειώσω. θα έπρεπε να το ακούσει μιά τελευταία κατηγορία. Ποίοι είναι αυτοί;
Nα το ακούσουν οι προτεστάνται, οι ευαγγελικοί, που βουΐζουν, που γέμισαν σαν ακρίδες το περιβόλι της Eλλάδος.
Όπως η ακρίδα πέφτει μέσα στο περιβόλι και το ξεφλουδίζει όλο, έτσι μέσα στην ευλογημένη μας πατρίδα πέσαν οι αιρετικοί.
Λέγει η Aποκάλυψις, ότι θα παρουσιασθούν ακρίδες.
Kαι οι ακρίδες είναι ακριβώς οι αιρετικοί.
Aυτοί λοιπόν οι προτεστάνται τι κάνουν;
Aυτοί παίρνουν άλλη γομμολάστιχα του διαβόλου και λένε:
Hμείς δεν παραδεχόμεθα ιερωσύνη.
Kαθένας από αυτούς είναι παπάς.
Oύτε παπά, ούτε ιερατείο, ούτε τίποτε δεν παραδέχονται αυτοί.
ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΦΡΟΝΗΜΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ
Aλλά έπρεπε κοντά στους προτεστάντες να το ακούσωμεν και ημείς δυστυχώς οι Ορθόδοξοι, οι οποίοι, ενώ δεν έχομεν τα φρονήματα των προτεσταντών, ενώ παραδεχόμεθα ιερωσύνη, ενώ παραδεχόμεθα μυστήρια, εν τούτοις όμως πρός το ιερατείον δεν δεικνύομεν την πρέπουσαν ευλάβειαν.
Γιά ελάτε λοιπόν, προστεστάνται.
Για ελάτε, σεις που μαζευτήκατε με τις τσάντες σας και τα δολλάριά σας απ’ όλες τις γωνιές του κόσμου για να μας αλλαξετε την πίστι.
Eλάτε λοιπόν εδώ μέσα εις την εκκλησία, σήμερα του αγίου Θωμά, να ακούσητε το ευαγγέλιο. Tι λέγει το ευαγγέλιο.
Aπ’ όλα τα λόγια του ευαγγελίου τα σπουδιαότερα λόγια είναι αυτά που θα σας πώ τώρα.
Δεν είναι το «Eιρήνη πάσι».
Δεν είναι το «O Kυριός μου και ο Θεός μου».
Eίναι κάτι άλλο που έχει μεγάλη σημασία.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΔΟΧΟΥΣ ΤΩΝ
Ότι σήμερα ο Xριστός, που πρόκειται να φύγει πια από τον κόσμο και να περάσει πλέον όχι στην Aφροδίτη και στα φεγγάρια, αλλά να φθάσει μέχρι τρίτου ουρανού ―το σκεφθήκατε; μέχρι τρίτου ουρανού!
Πέρα από τους γαλαξίας, μέσα εις τον κόσμο των πνευμάντων, που δεν φθάνει κανένας σπούτνικ και κανένας πύραυλος, επάνω εις τους ουρανούς―, ο Xριστός, προκειμένου να φύγει επάνω εις τους πραγματικούς ουρανούς, τους αθανάτους ουρανούς, όπου είναι τα πνεύματα τα άϋλα και αθάνατα, ο Kύριος σήμερα παραδίδει την εξουσίαν του.
Που την παραδίδει; Aκούσατε; Παραδίδει εξουσία, σήμερα. Tι λόγια είναι αυτά!
Tην παραδίδει την εξουσία του και εδώ στη γη, σε όλους;
Eλάτε, προτεστάνται. σε όλους; Oχι. Που;
Στους ένδεκα.
Kαι όταν πεθάνουν αυτοί που;
Στους διαδόχους των, και οι διάδοχοι στους διαδόχους των.
Kαι έτσι μια χρυσή αλυσίδα η εξουσία από γενεά σε γενεά φθάνει μέχρις ημών, μέχρι του ιερατείου, μέχρι τους ιερέως. Eίναι η εξουσία η ιερατική.
Aκούστε τα λόγια του Xριστού: «Λάβετε Πνεύμα άγιον. Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς, άν τινων κρατήτε, κεκράτηνται».
Άντε να τα κλονίσεις. Eίναι αγκωνάρια. Eπάνω σ’ αυτά στηρίζεται η ιερατική εξουσία.
Eάν λέγει, «Λάβετε Πνεύμα άγιον». Σας δίνω δύναμι τεράστια.
Ο ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΜΕΝΟΣ ΠΑΠΑΣ ΕΧΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ
Nαί, ναί, αυτός ο παπάς με το ξεσχισμένο ράσο, αυτός ο παπάς ο αγράμματος που τον κοροϊδεύουνε οι επιστήμονες δεξιά και αριστερά, αυτός ο παπάς, όταν κρατάει τα άγια με το πετραχήλι, δεν είναι πλέον παπάς, δεν είναι πλέον ο Aντώνης ο άλφα βήτα, ο Kώστας, ο Γιάννης.
Tην ώρα εκείνη που κρατάει το πετραχήλι, τα άγια, την ώρα εκείνη που έχει την εξουσία εκείνη την πνευματική, κρατάει κλειδιά, πνευματικά κλειδιά, που δεν τα κρατάει κανένας στον κόσμο.
---"Λάβετε Πνεύμα άγιον".
Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς, άν τινων κρατήτε, κεκράτηνται».
Όποιους συγχωρείτε, κ’ εγω συγχωρώ.
Kαι βλέπομεν από τα λόγια αυτά του Xριστού μας ότι υπάρχει ιερατική εξουσία. Έδωσε ο Aναστάς Iησούς εξουσία που δεν την έδωσε σε αγγέλους και αρχαγγέλους. Δεν είπε σε κανένα άγγελο «αν τινων αφήτε τας αμαρτίας αφίενται αυτοίς … »
Tην έδωσε την εξουσία αυτή στους ιερείς.
Kαι οι ιερείς την εξασκούν εν ονόματι του Xριστού.
Nαι, την ώρα που ο αμαρτωλός γονατίζει μπροστά στον πνευματικό πατέρα, την ώρα που τα δάκρυά του κυλούν από τους οφθαλμούς του, την ώρα εκείνη είναι σαν νάναι μπροστά στο Xριστό και ο ιερεύς εν ονόματι του Xριστού λέγει στον κάθε εξομολούμενο.
---Tέκνον αφένται σοι αι αμαρτίαι. Tι είπα; Δεν είπα τίποτα.
Έχεται μάτια; Έχετε καρδιές; Έχετε πίστιν;
Eάν έχετε πίστιν να μπαίνετε εδώ στην εκκλησίαν, εάν δεν έχετε πίστιν να μη μπαίνετε. Προτιμώτερον να κάθεστε στα σπιτάκια σας.
H εκκλησια προσεύχεται μόνον γι’ αυτούς οι οποίοι μετά πίστεως, φόβον Θεού προσέρχονται μέσα ες την εκκλησία.
Εχετε πίστιν; Γιά ρίξετε μιά ματιά επάνω εις την αγ. Tράπεζα.
Tι είναι επάνω στην αγ. Tράπεζα; O παπάς τι προσφέρει; Ψωμάκι και κρασάκι. Aυτά βλέπουν οι προστεστάνται, αυτά βλέπουν οι άπιστοι, αυτά βλέπουν οι άθεοι.
Tί κάνει σου λένε ο παπάς;
Επάνω εκεί έχει ψωμάκι και κρασάκι. Mάλιστα κύριοι, ψωμάκι και κρασάκι.
Tο ψωμάκι πρέπει να γίνει σώμα Xριστού και το κρασί αίμα Xριστού. Nά γίνει μυστήριον μεγάλο. Λάβετε, φάγετε…
Ποιός θα κάνει το ψωμακί σώμα Xριστού και ποιός θα κάνει το κρασί αίμα Xριστού; Xιλιάδες λαϊκοι να μαζευτήτε, 10 χιλιάδες, ο κόσμος όλος, ο ντουνιάς όλος να μαζευθεί δεν μπορεί να κάνει το μυστήριο αυτό.
Ένας παπάς, ένας παπάς που έχει εξουσίαν άνωθεν όταν ευλογήσει αυτά ω θαύμα των θαυμάτων. Eίναι πλέον αίμα Xριστού, είναι σώμα Xριστού.
Aυτήν λοιπόν είναι η εξουσία την οποίαν, έχει την οποίαν σήμερον λαμβάνουν οι ιερείς εκ μέρους του Aναστάντος Kυρίου.
Συμπέρασμα.
Λέγει κάποιος άγιος. Όταν στο δρόμο, υπόθεσε, ότι στο δρόμο σ’ ένα σταυροδρόμοι συναντάς έναν άγγελο κι έναν παπά.
Ποιόν πρέπει να χαιρετήσεις πρώτον;
Πρέπει να χαιρετήσεις πρώτον τον άγγελον;
Oχι λέγει. θα χαιρετήσεις πρώτα τον παπά.
θα φιλήσεις πρώτα το χέρι του παπά κι έπειτα θα φιλήσεις το χέρι του αγγέλου. Γιατί; Γιατί στον ιερέα έδωσε εξουσία μεγαλύτερη ο Xριστός απ’ ό,τι έδωσε στους αγγέλους. Γιατί σε κανένα άγγελο δεν είπε να συγχωράτε. Mόνον στον ιερέα έδωσε την εξουσία αυτή.
Mα θα μου πείτε:
Ωστε ο παπάς είναι άγγελος; Θα μου πείτε όλοι σας.
Πρέπει και ο παπάς να ζει σαν άγγελος. Σύμφωνοι.
Mα θα μου πείτε: Εσείς οι παπάδες ζείτε σαν άγγελοι επανω στον κόσμο;
Kαι θα είσθε έτοιμοι όλοι σας να μου πείτε:
Ο α΄ παπάς κάνει αυτό, ο δεσπότης κάνει εκείνο. Tι πρέπει να γίνει.
Kαι λένε πολλοί:
Mα, δεν πάω εγώ στην εκκλησια. Δεν είμαι οπαδός της ιδέας της συγκαλύψεως των αμαρτημάτων και εγκλημάτων των ιερέων. Oχι. Tουναντίον οπαδός της καθάρσεως της εκκλησίας. H εκκλησία να καθαρισθεί από τα σαπρά της μέλη γιά να επανέλθει στην παλαιά της δόξα των πατέρων.
Aλλά από του σημείου τούτου μέχρι του σημείου να μού λές ότι εγώ δεν πατάω στην εκκλησία γιατί τάχα ο παπάς είναι αμαρτωλός και σύ είσαι άγιος, υπάρχει τεράστια απόστασις.
Aνθρωπέ μου! Tην λειτουργία ή την κάνει ο πιο αμαρτωλός παπάς ή την κάνει ο πιό άγιος παπάς έχει την ίδια δύναμι.
Kαι ο αμαρτωλότερος παπάς του κόσμου εφ’ όσον είναι κανονικός χειροτονειμένος, ο αμαρτωλότερος παπάς τελώντας τη θεία λειτουργία κι ο άλλος ο πιό άγιος παπάς έχουν την ίδια αξία στην λειτουργία αυτή. Δεν πρέπει να υπάρχει καμμιά αμφιβολία.
Kαί τελειώνω με ένα μικρό ανέκδοτο που πρέπει να προσέξητε.
Ένας χριστιανός είχε ζυγαριά και ζύγιζε τους παπάδες.
O ένας δεν του άρεσε και κατήντησε να μη πηγαίνει σε καμμιά εκκλησία διότι τους εύρισκε όλους σκάρτους.
Kανένας παπάς δεν ήταν άξιος να τον κοινωνήσει, να τον εξομολήσει κι εγω πιστεύω αλλά, περιμένω να βρώ τον παπά που νάναι άγγελος και αρχάγγελος να με κοινωνήσει και να βαπτίσει…
Tί έκανε ο καλός Θεός; Aκούστε:
Mιά μέρα αυτός ο χριστιανός που κρατούσε τη ζυγαριά του διαβόλου και ζύγιζε όλους τους παπάδες και δεσποτάδες και δεν εύρισκε κανένα στον κόσμο άξιο να τον κοινωνήσει τον άγιον των αγίων τον μεγάλο αυτό φαρισαίο, αυτός λοιπόν ο χριστιανός μιά μέρα ευρέθηκε σε μιά ερημιά και καθώς περνούσε ένα έρημο μέρος εδίψησε και βλέποντας εκεί νεράκι καθαρό κρυστάλλινο νερό, επήγε κάτω στο ρυάκι και με τις φούχτες του πήρε νεράκι και δροσίστηκε κι είπε μετά:
Tί γλυκό νερό!… Tέτοιο γλυκό νερό δεν ξανάπια ποτέ μου στή ζωή και του γεννήθηκε η απορία να δει από που βγαίνει το νερό αυτό και πήρε την όχθη του ρυακιού και προχώρησε, προχώρησε και έφθασε κοντά στην πηγή.
Όταν έφθασε κοντά στην πηγή καταλαβαίνετε…
Δεν μπορούσε να αναπνεύσει βρώμα και ακαθαρσία.
Mέσα στην πηγή του νερού ήταν ένα σκυλί βρώμικο και μέσα από τα σπλάχνα του σκυλιού περνούσε το νεράκι και το έπινε αυτό.
Kαι αυτός απορούσε κι έλεγε. Tί είναι αυτό.
Kαι άγγελος παρουσιάστηκε και του λέγει, βλέπεις;
Tο νεράκι που ήπιες και δροσίστηκες είναι η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ.
Tέτοιο νεράκι δεν υπάρχει στον κόσμο.
Tο σκυλί το ψώφιο είναι ο παπάς ο αμαρτωλός.
Ψόφιο σκυλί να ‘ναι.
Θα περάσει από το σώμα του το ρεύμα η Ορθοδοξία μας ο ποταμός.
Mη ακούτε λοιπόν προτεστάντες.
Eλάτε εδώ στην εκκλησία.
Όταν ο παπάς και ο πιό αμαρτωλός κρατάει τα άγια ως άγγελον να τον βλέπετε.
Δεν είναι πλέον ο ιερεύς ο α ή ο β είναι ο ιερεύς του Yψίστου.
Άνωθεν. Aπό τον ουρανό έχει την εξουσία. Nα τον τιμήσωμεν.
Tιμούντες τον πιό αμαρτωλό ιερέα τιμούμεν τον Xριστόν
όν παίδες, υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.
+ Επίσκοπος Αυγουστίνος
Η "ΓΚΑΧΑΛΑ- Λέσχη Μπίλντεμπεργκ", στην Αθήνα. http://agiooros.freeforums.org/topic-t2927.html#9803
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυχνά ακούγεται το επιχείρημα, ότι επειδή ορισμένοι επίσκοποι ή Πατριάρχες υποστηρίζουν αιρετικές θέσεις, εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε την Εκκλησία!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι έχουμε να πούμε στο ζήτημα αυτό;
1. Κατ’ αρχήν, πρέπει να πούμε, ότι συμφωνούμε απόλυτα με το ότι, επειδή μερικοί, ή όλοι οι επίσκοποι της Ορθοδοξίας κηρύττουν αιρέσεις, οι πιστοί σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψουν την Εκκλησία!
Φαίνεται όμως, ότι αλλοιώς εννοούμε εμείς τα παραπάνω λόγια κι’ αλλοιώς ο αδελφός Silver, ή άλλοι ομόφρονές του. Αυτό οφείλεται στη διαφορετική αντίληψη, που υπάρχει μεταξύ μας, ως προς το τι είναι η Εκκλησία και που υπάρχει αυτή
Τι είναι η Εκκλησία;
Κατά την αποστολικοπατερική Παράδοση, το έχουμε γράψει κι’ άλλες φορές, Εκκλησία είναι «κοινωνία αγίων», δηλ. των ανθρώπων, που αξιώθηκαν να φτάσουν στην τέλεια πνευματική ζωή, που είναι η θέωση, ή ένωση με το Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν μέλη του σώματος του Χριστού. Επομένως η Εκκλησία είναι το «σώμα του Χριστού»! Η Εκκλησία αυτή είναι άκτιστη, όχι μόνο γιατί η κεφαλή της, που είναι ο Χριστός, είναι άκτιστος, αλλά και τα μέλη της, επειδή έγιναν κατά χάρη θεοί, είναι κατά χάρη άκτιστοι.
Στην κατάσταση αυτή οι άνθρωποι βλέπουν και γνωρίζουν απ’ τη θεία εμπειρία τους τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών. Δηλαδή, με τον τρόπο αυτό, τους αποκαλύπτεται απ’ ευθείας από το Θεό η ορθή πίστη. Το γεγονός αυτό αποτελεί και το «κλειδί», με το οποίο ελέγχεται αν ένας πιστός έφτασε στη θέωση, κι’ επομένως αποτελεί μέλος της Εκκλησίας. Δηλ. αν λέει άλλα πράγματα, από όσα κηρύττουν οι άλλοι θεούμενοι, αυτό σημαίνει ότι ο πιστός αυτός δεν έφτασε στη θέωση, κι’ επομένως δεν είναι μέλος της Εκκλησίας.
Για να αξιωθεί όμως ένας πιστός να φτάσει στη κατάσταση αυτή της «θεωρίας του Θεού», που είναι όρος σωτηρίας του ανθρώπου, είναι απαραίτητο να διαθέτει ορθή πίστη και ορθό βίο. Ο άγιος Συμεών ο Νέος θεολόγος λέει ότι όποιος δεν αξιώθηκε στη παρούσα ζωή να δει τη δόξα του Θεού, να μην ελπίζει ότι θα τη δει ούτε στη μέλλουσα. Δηλ., δεν σώζεται!
Το λεγόμενο Αθανασιανό Σύμβολο λέει κάτι το πολύ σημαντικό για τη σωτηρία μας. Λέει «όστις βούλεται σωθήναι, προ πάντων χρη αυτώ την καθολικήν κρατήσαι πίστιν, ην ει μη τις σώαν και άμωμον τηρήσειεν, άνευ δισταγμού, εις τον αιώνα απολείται»! Οι Πατέρες δίνουν τεράστια σημασία στο ζήτημα της ύπαρξης ορθής πίστης για να είναι κάποιος μέλος της Εκκλησίας. Ο Μέγας Αθανάσιος λέει ότι αυτός ο οποίος εκπίπτει από την Ορθόδοξη αλήθεια δεν είναι δυνατό να ονομάζεται χριστιανός, «...ούτ’ αν είη, ούτ’ αν λέγοιτο χριστιανός»! Ο δε άγιος Γρηγόριος Παλαμάς λέγει για όσους διδάσκουν αιρετικές διδασκαλίες «Ουδέ της του Χριστού Εκκλησίας εισί, ως μη της αληθείας όντες»!
Συνεπώς, όποιος διδάσκει κακοδοξίες δεν είναι μέλος της Εκκλησίας. Η Εκκλησία ύστερα από όσα ελάχιστα είπαμε πιό πάνω, κατά τους Πατέρες, υπάρχει όπου υπάρχουν οι άγιοι, και άγιοι είναι όσοι διαθέτουν την ορθή πίστη και τον ορθό βίο.
2. Να δούμε στη καταχώρηση αυτή, την περίπτωση του Νεστόριου. Την περίπτωση του αγίου Μαξίμου, που αναφέρει ο αδελφός Silver, για να μη μακρύνουμε πολύ το λόγο, θα την δούμε στην επόμενη καταχώρησή μας.
Ο Νεστόριος ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (428-431).
Με το όνομά του ονομάστηκε η αίρεση του Νεστοριανισμού, που δίδασκε ότι ο Χριστός έχει δύο ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία ακολούθως ενώθηκαν σε ένα ηθικό πρόσωπο, το πρόσωπο του Κυρίου. Οι Ορθόδοξοι πιστεύουν, ότι ο Χριστός έχει δύο φύσεις, δυο θελήσεις και δύο ενέργειες, αλλά μία μόνο υπόσταση, δηλ. είναι ένα πρόσωπο. Οι θελήσεις και οι ενέργειες του Κυρίου είναι φυσικές, επειδή είναι των φύσεών Του. Δεν είναι ηθικές, όπως θέλουν οι Νεστοριανοί! Ο Νεστοριανισμός δέχεται ότι τα δύο πρόσωπα του Χριστού έχουν δύο διαφορετικές αγιότητες, μία θεία, τη θεότητα, και μία ανθρώπινη, την οποία απόκτησε ο Χριστός ύστερα από πολύ και σκληρό αγώνα να μην αμαρτήσει!
Ο Νεστόριος συλλειτουργούσε το 428, με τον επίσκοπο Δωρόθεο, οταν ο τελευταίος αναφώνησε στο ναό «Εί τις Θεοτόκον είναι λέγει την Μαρίαν, ούτος ανάθεμα έστω». Οι Ορθόδοξοι αμέσως βγήκαν έξω από την Εκκλησία. Οι περισσότεροι έκοψαν την κοινωνία, όχι μόνο με το Δωρόθεο, αλλά και με τον Πατριάρχη Νεστόριο, επειδή συλλειτούργησε με τον Δωρόθεο, «παραυτίκα, κλήρος και λαός απ’ αυτού εχωρίσθη, προ συνοδικής διαγνώσεως και καταδίκης αυτού» ( του Δωροθέου)!
Κατά τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά εκβάλλονται της Εκκλησίας και αναθέματι
καθυποβάλλονται πάντες οι εκπίπτοντες της Ορθοδόξου Πίστεως και μη «ομολογούντες και πιστεύοντες ως το Πνεύμα το Άγιον προεμήνυσε δια των Προφητών, ως ο Κύριος εθέσπισε δια σαρκός ημίν επιφανείας, ως οι Απόστολοι εκήρυξαν πεμφθέντες υπ’ Αυτού, ως οι Πατέρες ημών και διάδοχοι εκείνων εδίδαξαν ημάς…».
΄Οταν οι πιστοί της Κωνσταντινούπολης έκοψαν την «κοινωνία» με τον αιρετικό επίσκοπο Δωρόθεο, και τον Πατριάρχη Νεστόριο, επειδή είχε «κοινωνία» με τον αιρετικό Δωρόθεο (αργότερα πληροφορήθηκαν οι πιστοί, ότι και ο Νεστόριος πίστευε ό,τι και ο Δωρόθεος), δεν είχε καταδικαστεί κανένας απ’ αυτούς από Σύνοδο. Το 431 η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Νεστοριανισμό. Τότε όμως, που αναφάνηκε η αίρεση, ποιοί αποτελούσαν την Εκκλησία; Ο Νεστόριος με τους οπαδούς του, ή οι πιστοί που έκοψαν την «κοινωνία» μαζί του;
Είναι προφανές, ότι την Εκκλησία αποτελούσαν όσοι πιστοί έκοψαν την «κοινωνία» με τον Νεστόριο, που ήταν αιρετικός, καίτοι δεν είχε καταδικαστεί ακόμα από καμιά Σύνοδο. Δεν έχει σημασία, πόσοι ήταν αυτοί. ΄Ο άγιος Νικηφόρος ο ομολογητής λέει: «Ει δε και πάνυ ολίγοι εν τη ευσεβεία και Ορθοδοξία διαμείνωσιν, ούτοι εισίν Εκκλησία και το κύρος και η προστασία των εκκλησιαστικών θεσμών εν αυτοίς κείται, καν αυτοίς υπέρ της ευσεβείας κακοπαθήσαι δεήσοι». Η Εκκλησία μπορεί να υπάρχει και με τρία μόνο άτομα, λένε οι Πατέρες «και εν τρισίν Ορθοδόξοις οριζομένη κατά τους αγίους»(Χρυσόστομος P.G. 55,158 & 160, 203 και Θεόδωρος Στουδίτης P.G.99, 1049)!
Ύστερα απ’ αυτά, καταλαβαίνουμε καλύτερα τι εννοούσε ο Κύριος όταν έλεγε «άρα ελθών ο υιός του ανθρώπου, ευρήσει την πίστιν επί της γης» (Λουκ. 18, Cool; Εάν εύρει κατά τη μέλλουσα παρουσία Του στη γη την πίστη, έστω και σε ελάχιστους ανθρώπους, αυτοί θα είναι η Εκκλησία! Αν δεν εύρει την ορθή πίστη, ούτε σε ένα άνθρωπο, αυτό σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει η Εκκλησία! Ίσως ανατριχιάζουν μερικοί, ακούγοντας ότι μπορεί, κατά το λόγο του Κυρίου, να μην υπάρχει κατά τη Δεύτερη Παρουσία Του στον κόσμο η Εκκλησία Του. Οι πολλοί πιστοί εφησυχάζουν για την ύπαρξη της Εκκλησίας μέχρι τη μέλλουσα Κρίση, από τα λόγια του Κυρίου, ότι «πύλες του Άδου» δεν θα «κατισχύσουν» αυτής. ΄Ομως, τα λόγια αυτά του Κυρίου, δεν έχουν καμιά σχέση με το θέμα μας. Σημαίνουν, ότι αυτό το οποίο συνέβη στην Παλαιά Διαθήκη, που οι προ Χριστού άγιοι, οι οποίοι αποτελούσαν την τότε Εκκλησία της Παλαιάς Διαθήκης, αιχμαλωτίστηκαν από τον διάβολο στον Άδη, δεν πρόκειται να ξανασυμβεί με την Εκκλησία της Καινής Διαθήκης!
Ας μεταφέρουμε όμως τ’ ανωτέρω στις μέρες μας.
α. Και σήμερα, όχι μόνο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, αλλά και τόσοι άλλοι Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, κηρύττουν πρωτογενώς αιρέσεις, όπως τον Οικουμενισμό, τον Παπισμό, τον Νεστοριανισμό, την Πανθρησκεία κτλ. κτλ. Αλλά, και οι υπόλοιποι, και αν οι ίδιοι δεν κηρύττουν καμιά αίρεση, όμως είναι αιρετικοί, επειδή «κοινωνούν» με όσους είναι πρωτογενώς αιρετικοί, όπως είναι ο Βαρθολομαίος και η συντροφιά του.
Και ως τέτοιους πρέπει να θεωρήσουμε και όσους φωνάζουν κατά του Παπισμού και Οικουμενισμού, όμως δεν παύουν την "κοινωνία" με τον Βαρθολμαίο και τους λοιπούς Λατινόφρονες!
β Οι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινούπολης το 428 αποτειχίστηκαν από την Εκκλησία του Νεστόριου, που δεν ήταν η Εκκλησία του Χριστού. Η Εκκλησία του Χριστού ήταν όσοι αποτειχίστηκαν! Και σήμερα, η Εκκλησία των Λατινοφρόνων και Οικουμενιστών, δηλ. του Βαρθολομαίου και όσων «κοινωνούν» με αυτόν, δεν είναι η Εκκλησία του Χριστού!
Κατόπιν τούτων, όσοι έφυγαν ή φεύγουν από το Βαρθολομαίο, δηλ. όσοι έπαυσαν ή παύουν την «κοινωνία» με την Εκκλησία του Βαρθολομαίου, όπως εκείνοι που έφυγαν από το Νεστόριο, δεν φεύγουν από την Εκκλησία του Χριστού! Φεύγουν από την αιρετική Εκκλησία των αιρετικών. Μένουν όμως στην Εκκλησία του Χριστού, γιατί αυτοί είναι η Εκκλησία!
β. Θα προσθέσω όμως και κάτι άλλο, που αφορά τη Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία το 1930, αλλά και το 1970, υιοθέτησε συνοδικώς την αίρεση του Νεστοριανισμού!
Συγκεκριμένα, ο αείμνηστος καθηγητής Παν. Τρεμπέλας τον περασμένο αιώνα δίδαξε την αίρεση, ότι ο Χριστός κατώρθωσε να μην αμαρτήσει κατόπιν σκληρού αγώνα! Δηλ. δέχονταν ύπαρξη δύο αγιοτήτων στο Χριστό (Π. Τρεμπέλα, Ιησούς, ο από Ναζαρέτ, Αθήνα 1940, σελ. 134, 254. βλ. Ιδίου, Η ηθική τελειότης του Χριστού κατά το ανθρώπινον, Αθήναι 1930). Είναι αυτό που δέχονταν και ο Ν. Καζαντζάκης, για τους "πειρασμούς" του Χριστού!
Την κακοδοξία αυτή των «δύο αγιοτήτων» του Κυρίου κατήγγειλαν στη Σύνοδο του Νέου Ημερολογίου το 1929 δύο άτομα. Η Σύνοδος ανέθεσε στον καθηγητή Χρήστο Ανδρούτσο να μελετήσει την καταγγελία, ο οποίος υπέβαλε σ’ αυτήν την από 22 Μαΐου 1930 ΄Εκθεση, στην οποία μεταξύ άλλων έλεγε:
«Η διάκρισις διπλής αγιότητος εν τω Ιησού Χριστώ, θείας και ανθρωπίνης, ης έχεται ο Π. Τρεμπέλας, ουδέν έχει το δογματικώς επιλήψιμον.
Αποδεχόμενοι οι πιστοί δύο θελήσεις εν τω Ιησού Χριστώ, είμεθα ηναγκασμένοι να συναποδεχθώμεν και δύο αγιότητας, την θείαν και την καθαρώς ανθρωπίνην, διότι η αγιότης ούσα ηθική ιδιότης αναφέρεται κυρίως και κατ’ εξοχήν εις την θέλησιν. Αποδεχόμενοι δ’ εξ ίσου το υπό της εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου διατυπωθέν δόγμα, ότι εν τη υποστατική ενώσει των δύο φύσεων η σαρξ του Κυρίου θεουμένη λαμβάνει δώρα εξ αυτής (της υποστατικής ενώσεως), εννοούμεν φυσικώς τα δώρα τα προσιτά τη πεπερασμένη φύσει μέχρι του υψίστου και εφικτού βαθμού εξικνούμενα, ουχί δε και θείας ιδιότητας, δι’ ων αύτη εξίσταται της οικείας φύσεως. Η αγιότης του Χριστού ως ανθρώπου δεν δύναται να εξισωθή προς την θείαν αγιότητα και πηγήν παντός αγαθού… Οι περί τα θεολογικά ασχολούμενοι γινώσκουσιν, ότι ουδεμία θεία ιδιότης δύναται να μεταδοθή αυτή εις την ανθρωπίνην φύσιν αυτήν, για τον απλούστατον λόγον, διότι αύτη μεν είναι άπειρος, η δε ανθρωπίνη φύσις πεπερασμένη…» (Σωτ. Κυριαζοπούλου, Οι αιρετικοί, Αθήναι 1934, σ.140. Και Ορθόδοξος Τύπος, (1.3.76)!!
Η Σύνοδος της κρατικής Εκκλησίας αποδέχτηκε την κακόδοξη Έκθεση του καθηγητή Χρήστου Ανδρούτσου! Έτσι, κατέστη η ίδια αιρετική!
Αλλά, και το 1976, που η Σύνοδος ολόκληρης της Ιεραρχίας της Νεοημερολογίτικης Εκκλησίας της Ελλάδος αφόρισε τη γνωστή Ηγουμένη της Κοζάνης Μαγδαληνή, στο αφοριστικό έγγραφό της, λέει για τη Μαγδαληνή ότι «....μονοφυσιτισμό ενόσησε και μονοθελητισμόν και μονοενεργητισμόν, μίαν αιρετιζόντως επί της ενσάρκου οικονομίας, Χριστού του αληθινού Θεού ημών αντεισαγαγούσα αγιότητα και μίαν θέλησιν και μίαν ενέργειαν».
Υποστηρίζει, δηλ Η Ιεραρχία της νεοημερολογίτικης Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι δήθεν η Μαγδαληνή «αντεισήγαγε» την «μίαν αγιότητα» του Χριστού! Αυτό σημαίνει, ότι η Εκκλησία του Χριστού δέχονταν πάντοτε τις «δύο αγιότητες» του Χριστού, και ήρθε τώρα η Ηγουμένη Μαγδαληνή, και «αντεισήγαγε» την «μίαν αγιότητα»! Αλλά αυτό είναι μεγάλο ψέμα!
Ποτέ η Εκκλησία του Χριστού δεν δέχτηκε την κακοδοξία αυτή των «δύο αγιοτήτων» του Χριστού! Κανένας απ’ τους αγίους Πατέρες δεν δίδαξε κάτι τέτοιο! Απεναντίας, με τα όσα διδάσκουν, δέχονται την «μία αγιότητά» Του! Και αυτό δεν είναι μονοφυσιτισμός, όπως κακόδοξα διδάσκει η Σύνοδος του Νέου Ημερολογίου. Η κακοδοξία αυτή υποστηρίχτηκε για πρώτη φορά το 1930 από την Νεοημερολογίτικη Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και τους δύο καθηγητές της θεολογίας!
Δεν κατέστη, λοιπόν, η Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος νεστοριανική;
Στο ερώτημα, λοιπόν, του αγαπητού Silver εάν οι Ορθόδοξοι εγκατέλειψαν την Εκκλησία, όταν ο Νεστόριος βλασφημούσε τον Κύριο, τα γεγονότα αποδεικνύουν, κατά τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο, ότι οι Ορθόδοξοι εγκατέλειψαν την Εκκλησία του Νεστορίου, αλλά έμειναν στην Εκκλησία του Χριστού, που την αποτελούσαν οι ίδιοι ως Ορθόδοξοι! ΄Οπως κάνουν και σήμερα όσοι αποτειχίζονται από την κρατική Νεοημερολογίτικη Εκκλησία της Ελλάδος, ή τον Βαρθολομαίο και τους άλλους Πατριάρχες!
http://orthodoxia.forumup.gr/about492-0-asc-0-orthodoxia.html
ΑπάντησηΔιαγραφήΘα θέλαμε να κάνουμε κάποιες παρατηρήσεις και να υποβάλουμε κάποια ερωτήματα με αφορμή το θαυμάσιο και σωστά τεκμηριωμένο σχόλιο πάνω στο θέμα τι εστί Εκκλησία:
ΑπάντησηΔιαγραφή1.- Ασφαλώς, Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, το Σώμα των Αγίων, αλλά ποιών Αγίων; Έχει αναφερθεί, ότι το Σώμα αυτό των Αγίων είναι της Εκκλησίας των Εσχάτων, όπου εκεί αυτοί οι Άγιοι είναι και αναμάρτητοι. Αλλά τώρα τι έχουμε; Τώρα έχουμε την Εκκλησία του Παρακλήτου, που είναι η εικόνα της Εκκλησίας των Εσχάτων και περιλαμβάνει: τους αγίους, τους φωτισμένους, τους καθαρμένους και τους υπό κάθαρση, αλλά όλους αμαρτωλούς. Έτσι, μπορεί να εξηγηθεί η καταγραφή του αγίου Νικόλαου Καβάσιλα στην ανάλυση του έργου του, η Ερμηνεία της Θ. Λειτουργίας, αλλά και από άλλους αγίους (Συμεών Θες/νίκης, Μάρκου Εφέσου, Μακάριου Νοταρά.
Έτσι, ο άγιος Νικόλαος αναφέρει, ότι το: «τα άγια τοις αγίοις» αφορά: τους αγίους, τους φωτισμένους, τους καθαρμένους και τους υπό κάθαρση, που όλοι αυτοί εκείνοι τη στιγμή συμπεριλαμβάνονται στους «αγίους».
2.- Όποιος δεν ιδεί τη δόξα σε τούτη τη ζωή, μην ελπίζει να τη ιδεί στην άλλη ζωή. Αλλιώς όμως διαπραγματεύονται το θέμα αυτό άλλοι άγιοί μας:
Χορηγός της ζωής σε ολάκερη τη δημιουργία ο Θεός καταλύει κάθε ουτοπία. Είναι ο Θεός του Ναι και κάθε πραγματικότητας. Άρνηση, λήθη και μηδέν δεν χωράνε σ’ αυτόν. Ως τριαδικός είναι άπαυστη ζωή, κίνηση, κοινωνία και αγάπη ή εκστατική ερωτικότητα, χωρίς ρωγμές λήθης και ασυνέχειας.
Τα κτίσματα υπάρχουν με τη μετοχή στις θείες ενέργειες, και ιδιαιτέρως τα λογικά πλάσματα μπορούν να έχουν συνεχώς όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά της ζωής, της κίνησης, της κοινωνίας και της αγάπης μόνο μέσα στη μνήμη του ζωοδότη Θεού. Επομένως η αιώνια μνήμη είναι ζωτικός ιστός για όλα τα πράγματα, και ιδιαιτέρως για τα λογικά πλάσματα. Άλλωστε τι θα ήταν το πρόσωπο και η προσωπική ζωή της κάθε ύπαρξης χωρίς το συνεχή ιστό της μνήμης; αυτονοήτως, δεν θα υπήρχαν καν πρόσωπο και προσωπική ζωή, μήτε και χρονική ροή.
Σήμερα που η αστροφυσική πηγαίνει πίσω δισεκατομμύρια χρόνια, ανιχνεύοντας την ηλικία του σύμπαντος, αγγίζουμε από μηδενική βάση τα αποτυπώματα μιας συνέχειας και ανασυνθέτουμε το ζωτικό ιστό της κοσμικής μνήμης. Και έτσι καταλαβαίνει κανείς την επιπολαιότητα και τον παραλογισμό ουκ ολίγων που για ένα δήθεν ανώτερο παρόν και ένα άγνωστο μέλλον επιδιώκουν να καταστρέψουν τον ιστό της ιστορικής μνήμης λίγων χιλιετιών και όχι, βέβαια, δισεκατομμυρίων χρόνων!
Στην προκειμένη περίπτωση η σατανική λογική είναι η εγωκεντρική συσπείρωση της ύπαρξης, και κατά συνέπεια η ρωγμή και η συνέχεια στη μνήμη που δένει Θεό και πλάσματα. Η διάβρωση, λοιπόν, αυτού του ζωτικού ιστού της μνήμης σημαίνει έκπτωση, λήθη Θεού, εγωκεντρικότητα, μηδενισμό, θάνατο, κόλαση. Έτσι η μνήμη Θεού μετατράπηκε σε μνήμη Σατανά.
Η σωτηρία του ανθρώπου, μέσω της διορθωτικής ή θεραπευτικής ενέργειας του Θεού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επάνοδος στη μνήμη Θεού. Και η οδύνη της κόλασης, της γήινης και της μεταθανάτιας, είναι η συνεχής μνήμη του κακού, της σατανικής ζωής.
Αν ήθελε κανείς να απευθύνει προτρεπτικό λόγο δίκην κηρύγματος ή μάλλον συμβουλής θα έλεγε περίπου τα εξής: Θήρευε μνήμη Θεού και όχι λήθη Θεού, γιατί λήθη Θεού σημαίνει μνήμη Σατανά, ενώ μνήμη Θεού λήθη Σατανά.
Όμως τούτη η προτροπή δεν μπορεί να πραγματωθεί χωρίς το έργο του Θεού, που είναι η αναδημιουργία μετά την δημιουργία. Έχει ειπωθεί, ότι ο Θεός είναι δημιουργός, θεραπευτής κάθε εκτροπής, εκστατικός έρωτας και ο μόνος αθάνατος με (άκτιστη) αιώνια μνήμη, αυτός είναι η ανακεφαλαίωση των πάντων, η αποκατάσταση και η αγαθοτοπία. Τούτες οι κατά πάντα ρωμαλέες θεολογικές προϋποθέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας οδήγησαν στο (θεολογούμενο) δόγμα της αποκατάστασης των πάντων, ενώ το δικαιικό άτεγκτο πνεύμα, που είναι το επίκεντρο της δυτικής θεολογίας, χάλκευσε τον απόλυτο προορισμό.
Η αποκατάσταση των πάντων κατά κανένα τρόπο, λοιπόν, δεν συγκρούεται με τη διδασκαλία για την αιώνια κόλαση. Άλλο αιωνιότητα του Θεού και άλλο αιωνιότητα των κτισμάτων. Τα κτίσματα έχουν αρχή γένεσης και μπορούν να είναι ατελεύτητα, επειδή το θέλει ο Θεός χωρίς καμιά κτιστή αναγκαιότητα. Οφείλει ο σύγχρονος θεολόγος να καταλάβει καλά τη διάκριση κτιστού-ακτίστου της πατερικής θεολογίας, κι αν δεν την αποδέχεται να το πει. Όμως, δεν είναι μπορετό και νοητό ν’ αποδίδουμε στα κτίσματα τις ιδιότητες του φύσει άναρχου και ατελεύτητου Θεού.
Επομένως, κατά τους θεολόγους της αποκατάστασης των πάντων, δηλαδή τον Ωριγένη, τον Γρηγόριο Νύσσης και το Μάξιμο Ομολογητή, λόγου χάρη, ο Θεός τη παρατάσσει των αιώνων καταργεί τη μνήμη του κακού. Ο Μάξιμος Ομολογητής μάλιστα διασαφηνίζει τούτο το δόγμα λέγοντας ότι τούτη η αποκατάσταση στην αρχαία τάξη θα γίνει με την επίγνωση και όχι με τη μέθεξη Θεού. Μένει να εξεταστεί τι είναι αυτή η επίγνωση. Το σίγουρο είναι ότι οι κολασμένοι με τον Σατανά χάνουν τη μνήμη του κακού -επομένως την οδύνη- όμως δεν θεώνονται! Και όταν λέμε σίγουρο, εννούμε τη διδασκαλία του Μάξιμου Ομολογητή, πάντοτε όμως υπό τις τόσο ρωμαλέες προϋποθέσεις της Ορθόδοξης θεολογίας, οι οποίες με τον τρόπο αυτό τωόντι καθιστούν αυτή τη θεολογία αντιμανιχαϊκή και αντιδιαρχική, καθαρά και ξάστερα βιβλική.
Έτσι μόνο ο τριαδικός Θεός είναι ο μοναδικός τόπος αγαθού. Εξού ο εξοβελισμός της ουτοπίας, της οποίας τη θέση παίρνει η αγαθοτοπία. Και μόνο με τούτη τη διάσταση μπορούμε να πούμε κυριολεκτικά ότι ο Θεός είναι η αγάπη, και εξάπαντος ευκολότερα νικάμε την εγωκεντρικότητα, καταλαβαίνοντας καλύτερη τη ρήση του Ελύτη: Ανθ’ ημών η αγάπη.
Ωριγένης. (Κατά Κέλσου 5, 15 PG 11, 1204Α): "Ότι δε ουχ ως μάγειρόν φαμεν το πυρ επιφέρειν τον Θεόν αλλ’ ως Θεόν ευργέτην των χρηζόντων πόνου και πυρός, μαρτυρήσει και ο προφήτης Ησαΐας, εν ω γέγραπται λελέχθαι προς τι έθνος αμαρτωλών. ότι έχει άνθρακας πυρός καθίσαι επ’ αυτοίς. ούτοι έσονταί σου βοήθεια". "Το πυρ καθάρσιον επάγεται τω κόσμω, εικός δ’ ότι και εκάστω των δεομένων της δια του πυρός δίκης άμα και ιατρείας".
(Περί αρχών 2, 10, 8): "Γίνεται νεκρών ανάστασις και γίνεται κόλασις, αλλ’ ουκ απέραντος. Κολαζομένου γαρ του σώματος κατά μικρόν καθαίρεται η ψυχή και ούτως αποκαθίσταται εις την αρχαίαν τάξιν..... Και αποκατασταθήσονται ασεβείς τε και δαίμονες εις την προτέραν τάξιν".
Γρηγόριος Νύσσης. (Περί ψυχής και αναστάσεως PG 6, 100Α): "Χρη γαρ πάντη και πάντως εξαιρεθήναί ποτε το κακόν εκ του όντος, και όπερ εν τοις φθάσασιν είρηται, το όντως μη ον μηδ’ είναι όλως". (104A-C): "..... Ο δε πάντα γινόμενος και εν πάσι γίνεται. Εν τούτω δε μοι δοκεί τον παντελή της κακίας αφανισμόν δογματίζειν ο λόγος. Ει γαρ εν πάσι τοις ούσιν ο Θεός εσταί, η κακία δηλαδή εν τοις ούσιν ουκ έστιν".
Μάξιμος Ομολογητής. (Πεύσεις και αποκρίσεις και ερωτήσεις PG 90, 796C): "τρεις αποκαταστάσεις οίδεν η Εκκλησία. Μίαν με την εκάστου κατά τον αρετής λόγον. εν η αποκαθίσταται, τον επ’ αυτών λόγον της αρετής εκπληρώσας. Δευτέραν δε, την όλης φύσεως εν τη αναστάσει. Την εις αφθαρσίαν και αθανασίαν αποκατάστασιν. Τρίτην δε η και μάλιστα κατακέχρηται εν τοις εαυτού λόγοις ο Νύσσης Γρηγόριος, έστιν αύτη, η των ψυχικών δυνάμεων τη αμαρτία υποπεσουσών, εις όπερ εκτίσθησαν πάλιν αποκατάστασιν. Δει γαρ, ώσπερ την όλην φύσιν εν τη αναστάσει της σαρκός αφθαρσίαν χρόνω ελπιζομένω απολαβείν. ούτω και τας παρατραπείσας της ψυχής δυνάμεις, τη παρατάσσει των αιώνων αποβαλείν τας εντεθείσας αυτή της κακίας μνήμας. και περάσασαν τους πάντας αιώνας, και μη ευρίσκουσαν στάσιν, εις τον Θεόν ελθείν τον μη έχοντα πέρας. Και ούτως τη επιγνώσει ου τη μεθέξει των αγαθών απολαβείν τας δυνάμεις, και εις το αρχαίον αποκαταστήναι και δειχθήναι τον δημιουργόν αναίτιον της αμαρτίας".
Αλλά και στις μέρες μας ένας μεγάλος θεολόγος, ο π. Γ. Φλωρόφσκυ καταγράφει: «Κόλαση αιώνια δεν μπορεί να υπάρχει, γιατί αυτό θα ήταν ο θρίαμβος του Σατανά!»
Από την άλλη πλευρά θα αντιτείνει κανείς, ότι "εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια" και τούτο θα στηριχθεί στα χωρία: "εν δε τω άδη τις εξομολογήσεταί σοι;" (Ψαλμ. 6. 6) και "και καθ΄ όσον απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις" (Εβρ. 9. 27).
Οι φερόμενες ως απειλές του παντοκράτορα Θεού, οι οποίες παρουσιάζονται ως φοβερές, θα τις εξουδετερώσει τελικά η ανυπολόγιστη φιλανθρωπία Του. Άλλωστε και μετά τα λόγια του Δαβίδ, έγινε οπωσδήποτε μετάνοια στον Άδη. Εννοείται η μετάνοια εκείνων που πίστεψαν εκεί, όταν κατέβηκε ο Κύριος για να τους σώσει. Αλλά και στον Άδη δεν τους έσωσε όλους ο Ζωοδότης Χριστός. Έσωσε μόνον όσους πίστεψαν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι καταργείται η προφητεία. Απλά αποδεικνύεται ότι ο πανάγαθος Θεός νικιέται από την αγάπη Του στον άνθρωπο. Το ίδιο έγινε και με τον προφητικό λόγο του Ιωνά: "και ήρξατο Ιωνάς του εισελθείν εις την πόλιν ωσεί πορείαν ημέρας μιάς και εκήρυξεν και είπεν. Έτι τρεις ημέραι και Νινευή καταστραφήσεται" (Ιων. 3. 4). Και όμως δεν καταστράφηκε, γιατί η αγαθότητα του Θεού νίκησε τη δικαιοσύνη Του. Και στον Εζεκία είπε με το στόμα του προφήτη Ησαΐα: "Εν ταις ημέραις εκείναις ηρρώστησεν Εζεκίας εις θάνατον και εισήλθεν προς αυτόν Ησαΐας υιός Αμώς ο προφήτης και είπεν προς αυτόν. Τάδε λέγει Κύριος. Έντειλαι τω οίκω σου, ότι αποθνήσκεις συ και ου ζήση" (Βασιλ. Δ΄ 20. 1). Και όμως δεν πέθανε. Στον Αχαάβ, πάλι έστειλε τον προφήτη Ηλία για να τον προειδοποιήσει: "τάδε λέγει Κύριος. Ιδού εγώ επάγω επί σε κακά και εκκαύσω οπίσω σου και εξολοθρεύσω του Αχαάβ ουρούντα προς τοίχον και συνεχόμενον και εγκαταλελειμμένον εν Ισραήλ" (Βασιλ. Γ΄ 20. 21). Και δεν τα πραγματοποίησε. Το εξηγεί παρακάτω: "Εώρακας ως κατενύγη Αχαάβ από προσώπου μου; ουκ επάξω την κακίαν εν ταις ημέραις αυτού, αλλ’ εν ταις ημέραις του υιού αυτού επάξω την κακίαν" (Βασιλ. Γ΄ 20. 29).
Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις η αγαθότητά Του νίκησε την απόφασή Του και αυτό θα γίνεται μέχρι τη συντέλεια του κόσμου, τότε που θα τελειώσει το πανηγύρι, τότε που δεν θα είναι καιρός για βοήθεια, αλλά κάθε άνθρωπος θα βρεθεί μόνος του με το φορτίο του.
Αλλά και μετά δεν παύει η εκδήλωση της αγαθότητας του Κυρίου. Αν δεν ήτανε έτσι, δεν θα έδινε το δικαίωμα της μνημόνευσης των νεκρών στη θ. λειτουργία, καθώς και στα μνημόσυνα. Αν όλα αυτά ήταν μια κοροϊδία δίχως και κέρδος και ωφέλεια, οπωσδήποτε σε κάποιον από τους πολλούς προγενέστερους θεοφόρους αγίους, πατριάρχες, πατέρες και διδασκάλους θα ερχόταν η φώτιση να σταματήσει η πλάνη.
Μετά από όλα αυτά θα ρωτήσει κάποιος: "αν είναι έτσι, όλοι θα σωθούν και κανένας δεν θα κολαστεί". Μακάρι να γινόταν κάτι τέτοιο. Είναι η επιθυμία του πανάγαθου Κυρίου. Λέγει ο Ιω. Χρυσόστομος: "Αν δεν πρόλαβες να τακτοποιήσεις όλα τα ζητήματα της ψυχής σου, όσο ζούσες, τότε, έστω και στα τελευταία σου, άφησε εντολή στους δικούς σου να στείλουν μαζί σου τα υπάρχοντά σου, όταν πεθάνεις, να σε βοηθήσουν δηλαδή με αγαθοεργίες, ελεημοσύνες και προσφορές. Έτσι θα κάνεις το Λυτρωτή να σε αντιμετωπίσει με επιείκεια, γιατί αυτά τα δέχεται με ευχαρίστηση".
Αυτό βέβαια λίγοι το κάνουν και σε λίγες περιπτώσεις, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου: "Κύριε, ει ολίγοι οι σωζόμενοι; ο δε είπε προς αυτούς. αγωνίζεσθε εισελθείν δια της στενής πύλης. ότι πολλοί, λέγω υμίν, ζητήσουσιν εισελθείν και ουκ ισχύσουσιν" (Λουκ. 13. 23-24). Αλλά και πάλι ο π. Γ. Φλωρόφσκυ διερωτάται: «Δηλαδή, στον μέλλοντα αιώνα, ο άνθρωπος παύει να έχει προσωπικότητα;»
Γνωρίζοντας λοιπόν, ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν άνθρωποι σ’ αυτή την πρώτη κατηγορία των σωζομένων, οδεύουμε αναγκαστικά στη δεύτερη κατηγορία, σύμφωνα με τη διδασκαλία των αποστόλων και των πατέρων. Έτσι με την αγαθότητα του Θεού και οι νεκροί ωφελούνται και η φιλανθρωπία αυξάνεται και η ελπίδα της ανάστασης επιβεβαιώνεται και η προσευχή στο Θεό δυναμώνει και η αγαθοεργία στους πτωχούς απλώνεται.
Οι θεοφόροι Πατέρες λέγουν, ότι οι πράξεις των ανθρώπων στην ύστατη πνοή τους δοκιμάζονται σαν σε ζυγαριά. Και εάν η δεξιά πλάστιγγα είναι πιο πάνω από την αριστερή, είναι ολοφάνερο πως ο ετοιμοθάνατος θα παραδώσει την ψυχή του στους αγίους αγγέλους. Αν πάλι και οι δυο πλάστιγγες είναι ίσες, νικάει οπωσδήποτε η φιλανθρωπία του Θεού. Μα και εάν ακόμη η ζυγαριά γείρει λίγο προς τα αριστερά, η ευσπλαχνία του Θεού θα αναπληρώσει όσο χρειάζεται, σύμφωνα με την ευχή: "Η θεία χάρις, η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα.....".
Αυτές είναι οι τρεις θείες κρίσεις του Κυρίου: η πρώτη είναι η δίκαιη, η δεύτερη είναι η φιλάνθρωπη, η τρίτη είναι η υπεράγαθη. Μετά από αυτές έρχεται η τέταρτη, όταν οι εφάμαρτες πράξεις είναι βαρύτατες και κυριαρχεί η πώρωση, για την οποία ο ίδιος ο Κύριος λυπάται: "..... συλλυπούμενος επί τη πωρώσει της καρδίας αυτών" (Μάρκ. 3. 5). Οι τοιούτοι έχουν αποξενωθεί από τον Θεόν: "εσκοτισμένοι τη διανοία, όντες απηλλοτριωμένοι της ζωής του Θεού δια την άγνοιαν την ούσαν εν αυτοίς δια την πώρωσιν της καρδίας αυτών" (Εφεσ. 4. 18). Αυτοί δεν πρόκειται να εισέλθουν στην Βασιλεία των Ουρανών, θα παραμένουν στον Άδη και η τιμωρία τους θα είναι να μην μπορούν να ιδούν το πρόσωπο του Θεού και να είναι αποκλεισμένοι από την θεία μακαριότητα.
Με τις αναφορές των τριών ανωτέρω μεγάλων θεολόγων, του μεγάλου μας δογματολόγου Ιω. Δαμασκηνού (Η ωφέλεια από τα μνημόσυνα), καθώς και τις παρατηρήσεις του καθηγητή του Πανεπιστημίου Ν. Ματσούκα (από το βιβλίο του: Ο Σατανάς), τίθεται στο τραπέζι το θεολογούμενο αυτό δογματικό θέμα της αποκατάστασης των πάντων, ώστε να εξαχθεί η Ορθόδοξη άποψη.
Συνεχίζουμε.....
Αιρετικός
Είναι αδύνατη η συνέχιση του σχολίου σ' αυτή την ενότητα, λόγω τεχνικού προβλήματος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο κείμενο θα μπει σε άλλη ενότητα.
Αιρετικός
..... Συνέχεια του σχολίου περί Εκκλησίας:
ΑπάντησηΔιαγραφή3.- Αναφέρθηκε, ότι οι Παν. Καθηγητές Θεολογίας, Χρ. Ανδρούτσος και Π. Τρεμπέλας παρέσυραν την ΔΙΣ της Εκκλησίας σε αιρετικές θέσεις. Δεν είναι οι θέσεις των καθηγητών αυτών οι μόνες, που παρεκκλίνουν από την Ορθόδοξη διδασκαλία. Υπάρχουν και άλλες καταγραφές στα έργα τους, που παρεκκλίνουν.
Αιρετικός
ΤΡΕΜΠΕΛΑΣ Π.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας γράφονται τα εξής: «Ούτω θα ηδυνάμεθα να ορίσωμεν την Εκκλησίαν ως το υπό του Χριστού κυβερνώμενον σώμα αυτού, το ζωοποιούμενον υπό του Αγίου Πνεύματος και συναποτελούν μίαν θεοσύστατον κοινωνίαν των δια της αυτής ορθής πίστεως και συμμετοχής των αυτών θείων μυστηρίων εις εν συνηνωμένων, διακονούμενον δε υπό κλήρου από των Αποστόλων κατ’ αδιάκοπον διαδοχήν λαβόντων την διακονίαν και συνεχίζον το απολυτρωτικόν έργον του Κυρίου ως κεφαλής αυτού μέχρι της συντελείας». Στον παραπάνω ορισμό γίνεται σαφής η μνεία της Εκκλησίας ως κοινωνίας (Δ) και εκτός από τη διακονία δεν γίνεται καμία νύξη για καθίδρυμα. Αλλά παρακάτω καταγράφονται τα ακόλουθα: «Πρόδηλον εντεύθεν, ότι, ει και η εσωτερική και εξωτερική εν τη Εκκλησία πλευραί συνδέονται αναποσπάστως, καθίδρυμα δε σωτηρίας και κοινωνία πιστών εν τη Εκκλησία ταυτίζονται, όμως ως προηγήθη η κεφαλή της Εκκλησίας και επεγένετο το σώμα αυτής ολονέν συμπληρούμενον μέχρι της συντελείας των αιώνων, ούτω και το όλον σώμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως καθίδρυμα σωτηρίας και είτα κοινωνία πιστών». Η δεύτερη αυτή επεξήγηση του συγγραφέα θίγει το πρόβλημα της σχέσης καθιδρύματος και κοινωνίας. Και ενώ στις αρχές ταυτίζει καθίδρυμα και κοινωνία, έπειτα κάνει τη διάκριση και μάλιστα δεν το κρατάει πια μυστικό και το λέει: πρωτίστως η Εκκλησία είναι καθίδρυμα (ΡΚ). Τότε όμως πως ταυτίζονται, αφού πρώτα είναι καθίδρυμα και έπειτα κοινωνία; Είναι προφανής η δυσχέρεια που αντιμετωπίζει να συμβιβάσει κατά τα σχολαστικά πρότυπα δυο έννοιες που βεβαίως και λογικώς δεν μπορούν να υπαχθούν σ’ έναν ορισμό.
Στη Δογματική, στο κεφάλαιο της Θείας Ευχαριστίας, ουδαμού αναφέρονται τα Έσχατα. Όλη η Θεία Ευχαριστία συλλαμβάνεται με την έννοια της αναφοράς στο Μυστικό Δείπνο και της θυσίας στο Σταυρό του Χριστού. Στήσαμε και μείς στα θυσιαστήριά μας κάτι σταυρούς τεράστιους. Τι να περιμένει κανείς, όταν η Θεία Ευχαριστία που ήταν η μόνη που διέσωζε τη συνείδηση της εσχατολογικής ταυτότητας, όταν και αυτή έχει αλλοιωθεί και πάει προς άλλη κατεύθυνση, φυσικά και η Εκκλησία χάνει με τον τρόπο αυτό την εσχατολογική συνείδησή της.
Από ομιλία του καθ. Θεολογικής π. Γ. Μεταλληνού στον άγιο Αντύπα (3.11.05): «Λέμε καμιά φορά «Πως οι μοναχοί χωρίς να πάνε σχολείο, ξέρουν γράμματα;» κι έχουμε αρκετούς μοναχούς που δεν έχουν πάει ούτε μια μέρα στο σχολείο. Κι όχι απλά ξέρουν γράμματα αλλά άμα τους ακούσεις να μιλούν νομίζεις ότι είναι καθηγητές πανεπιστημίου με έναν, πραγματικά, αμίμητο και άφθαστο ελληνικό λόγο. Πως φθάνουν εκεί; Ακούνε όλη μέρα, ψάλλουν. Το μεγάλο Σχολείο της Ορθοδοξίας είναι το αναλόγιο του ψάλτη! Που αν είναι καλλιεργημένος και δεν ψάλλει για να περάσει η ώρα ή με βαρεμάρα, αλλά αγωνίζεται για να καταλάβει και τα λόγια, τότε μαθαίνει. Θα τα πει μία φορά, θα τα πει δέκα φορές και μετά θα μπαίνει στο νόημα. Οπότε κατηγορούσαν τον Καποδίστρια διότι βάζει βίους Αγίων και δεν βάζει τα παραμυθάκια, όπως «Η Φαβιόλα», «Η κόρη του γαλακτοκόμη» κ.ά. που μας έφερναν και που τα μετέφραζε δυστυχώς κι ο μακαρίτης ο Τρεμπέλας. Λέει κι ο Γιανναράς και σ’ αυτό έχει δίκιο, ότι «χαράμισε χιλιάδες ώρες ο Παναγιώτης Τρεμπέλας». Ήταν σπουδαίος πράγματι. Αλλά ήταν το πνεύμα των οργανώσεων, όπου ζητούσαν να μιμούνται τους Προτεστάντες σ’ ότι έκαμναν, στην ιεραποστολή, κ.τ.λ. και τι έκανε; Μετέφραζε προτεσταντικά διηγήματα από τα αγγλικά και τα γαλλικά. Δεν μιλούσε καλά αλλά διάβαζε και καταλάβαινε σπουδαία. Μετέφραζε, δηλαδή, παραμύθια της Χαλιμάς….. αντί να προβάλλουνε τα ζωντανά παραδείγματα των Αγίων, την ένσαρκη, εν σώμαται Ορθοδοξία, όπως είναι οι Άγιοι»……….. «Καταλαβαίνετε; Αποξενωθήκαμε μόνοι μας δήθεν για να γίνουμε Ευρωπαίοι και εκκλησιαστικά. Αυτό είναι το μεγάλο λάθος που έγινε. Δεν κατηγορούμε κανέναν αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι κάναμε έγκλημα. Λέω πάλι: ο Τρεμπέλας, αυτό το μεγάλο κεφάλαιο, καθόταν και χαράμιζε το μυαλό του για να μεταφράσει (από τα γερμανικά) το «Η θυγατέρα του γαλακτοκόμη». Εγώ τα έχω βρει και στα αγγλικά, όλα αυτά, στα αρχεία των μισσιοναρίων. Και τότε ξύπνησα, στα εικοσιεννιά με τριάντα μου χρόνια που τα μελέτησα….. και έλεγα «Κοίταξε, ο Τρεμπέλας τώρα με τη «Φαβιόλα» και την «Περπέτουα»».
Αιρετικός
ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη Δογματική του αναφέρει, ότι ο Θεός είναι μέρος του σύμπαντος κόσμου, κάτι τελείως αντορθόδοξο: «Πάσα εκδοχή μεταφέρουσα τον Θεόν εκτός του σύμπαντος και μόνον την δυνάμει παρουσίαν αυτού δεχομένη εν αυτώ υποτάσσει αυτόν εις τον χώρον και αίρει το απόλυτον αυτού….. Αλλ’ η δόξα αύτη είναι ασύστατος και άλλως και ως χωρίζουσα ουσίαν και ενέργειαν, τα αχωρίστως εν τω Θεώ ηνωμένα». Η περικοπή αυτή αναιρεί τον ακρογωνιαίο λίθο της ορθόδοξης δογματικής διδασκαλίας, καθότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την περικοπή του Μ. Αθανασίου, από το έργο του, Περί ενανθρωπίσεως του Λόγου: «….. εκτός μεν εστί του παντός κατ’ ουσίαν, εν πάσι δε εστί ταις εαυτού δυνάμεσι, τα πάντα διακοσμών, και εις πάντα εν πάσι την εαυτού πρόνοιαν εφαπλών και έκαστον και πάντα ομού ζωοποιών».
Στη Δογματική δέχεται ότι τα θαύματα είναι έκτακτες επεμβάσεις του Θεού αντικείμενες προς την τάξη της όλης δημιουργίας, ενώ κατά την Ορθόδοξη θεώρηση το θαύμα δεν είναι συμβάν που ξεπερνά τις φυσικές και ιστορικές δυνατότητες, φανερώνει δε την παρουσία της θείας δόξας στον κόσμο.
Συνεχίζεται.....
Αιρετικός
..... Συνέχεια
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη Δογματική του αναφέρει: «Τα μυστήρια είναι θεοσύστατοι τελεταί εμφαίνουσαι άμα και μεταδίδουσαι την αόρατον χάριν». Ο σχολαστικός αυτός ορισμός, περί μυστηρίων, δεν βρίσκεται πουθενά σε πατερικά κείμενα –απλώς οι πατέρες περιγράφουν τα μυστήρια της Εκκλησίας στις εκφάνσεις και τα αποτελέσματά τους-, και ως εκ τούτου ευνοεί πολλές φορές μια δεινή παρεξήγηση. Οι τελετές αυτές απομονώνονται από το συνολικό σώμα, αποτελούν έτσι κάτι το πρόσθετο και επιπλέον μέσα στο σώμα και επομένως εύκολα μπορούν να νοηθούν σαν αυτοτελή και ανεξάρτητα μαγικά μέσα. Ενώ στην ορθόδοξη παράδοση, τα μυστήρια εντοπίζονται ως οργανικές λειτουργίες και εκφάνσεις του ενιαίου σώματος.
Στη Δογματική του αναφέρει: «Αλλά και η παράδοσις δεν αναφέρει τον αριθμό των μυστηρίων, μόλις δε κατά τον 13ον αιώνα αναφέρεται ο ωρισμένος αυτών αριθμός μνημονευόμενος παρ’ ημίν υπό τινος μοναχού Ιώβ, αντί της μετανοίας συναριθμούντος την μοναχικήν τάξιν και υπό του Μιχαήλ Παλαιολόγου υποβαλόντος εν τη συνόδω της Λυών τω 1274 ομολογίαν αριθμούσαν εις επτά τα μυστήρια». Ο αριθμός 7 βέβαια, βρίσκεται στην ορθόδοξη παράδοση μετά τον 14ο αιώνα και φυσικά με κανέναν τρόπο στον Ιωάννη Δαμασκηνό και τον Νικόλαο Καβάσιλα. Εδώ, ο Ανδρούτσος κατόρθωσε και βρήκε δυο μαρτυρίες για τον αριθμό 7 στον 13ο αιώνα. Αλλά και οι δυο είναι απελπιστικά ισχνές. Η μια προέρχεται από κάποιο μοναχό Ιώβ. Και αυτός όμως συγκαταλέγει στη θέση της μετάνοιας τη μοναχική κουρά! Η δεύτερη προέρχεται εξάπαντος από σχολαστικές πηγές μια και αναφέρεται από την ομολογία πίστεως που είχε υποβάλει ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος στην ενωτική σύνοδο της Λυών του 1274. Στη σύνοδο εκείνη πήγαινε να λάβει μέρος και ο σχολαστικός θεολόγος Θωμάς Ακινάτης, ο οποίος καθορίζει ακριβώς, όπως ξέρουμε σήμερα από τα σχολαστικά εγχειρίδια, τον αριθμό 7 των μυστηρίων. Ο Ακινάτης όμως πέθανε καθ’ οδόν και έτσι δεν πρόλαβε να ακούσει την ομολογία πίστης του Παλαιολόγου.
Στο Δοκίμιον Συμβολικής εξ επόψεως ορθοδόξου καταγράφει, ότι δημιουργείται δογματικό πρόβλημα με τη χρίση που γίνεται στο 7ο έτος της ηλικίας του βαπτισμένου παιδιού. Τέτοιο δογματικό πρόβλημα δεν υπάρχει, καθότι στην αρχαία Εκκλησία, το βάπτισμα ετελείτο τη νύκτα του Μ. Σαββάτου, το δε χρίσμα την ημέρα της Πεντηκοστής και εφ’ όσον διαπιστωνότανε ότι ο βαπτισθείς είχε δεχτεί ήδη το Άγιο Πνεύμα, αλλιώς το μυστήριο ετελείτο την επόμενη Πεντηκοστή κ.ο.κ.
Συνέχίζεται.....
Αιρετικός
Συνέχεια.....
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας προβληματιζόμενος και μη ξέροντας τι να κάνει τις αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, τις θέτει στο περιθώριο
Αιρετικός
Επανερχόμενοι στο άρθρο του αγαπητού σχολιαστή, περί Εκκλησίας, στο οποίο αναφέρεται, ότι "όποιος δεν δει τη δόξα του Θεού, σ' αυτό τον κόσμο, να μην ελπίζει να την δει ούτε στη μέλλουσα", παρατίθεται άρθρο του Ναυπάκτου Ιεροθέου, στο οποίο αποδεικνύεται το ακριβώς αντίθετο, βάσει αναφορών αγίων της Εκκλησίας μας:
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΕΝΑΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΑΙΩΝΑ
H αιώνια ζωή δεν είναι στάση, αλλά μια διαρκής κίνηση, γι' αυτό οι άγιοι, συνεχώς θα γίνονται χωρητικότεροι στην μέθεξη της ακτίστου δόξης του Θεού. Αυτή είναι μια αλήθεια πού τονίζεται στη βιβλικοπατερική Παράδοση.
Η θεολογική υποδομή της αλήθειας αυτής φαίνεται σε δύο σημεία. Το πρώτο, ότι ο άνθρωπος πλάστηκε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού. Η φράση «καθ' ομοίωσιν» δείχνει την κίνηση, τη φορά προς τον Θεό. Και, φυσικά, αυτό υπονοεί, ότι δεν θα υπάρχει τέλος της τελείωσης, γιατί αυτό θα σήμαινε τελεία και πλήρη ομοίωση με τον Χριστό. Το δεύτερο, πού συνδέεται με το προηγούμενο, έχει σχέση με την διαφορά μεταξύ ακτίστου και κτιστού. Το κτιστό ποτέ δεν μπορεί να γίνει άκτιστο. Κινείται μεν το κτιστό προς το άκτιστο, αλλά δεν είναι δυνατό να γίνει κατά φύσιν άκτιστο. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο πάντοτε θα κινείται και δεν θα υπάρχει τέλος και πέρας αυτής της κίνησης.
Οι άγιοι κατά την θεωρία του Θεού, καταλαβαίνουν πολύ καλά την κτιστότητα και την τρεπτότητα της φύσης τους. Και αυτό το αισθάνονται ως πτώση. Βέβαια, αυτό λέγεται από την άποψη, ότι συγκρινόμενο το κτιστό προς το άκτιστο βλέπει την μηδαμινότητά του. Γι' αυτό όσοι είδαν το Θεό κατάλαβαν τη φθαρτότητα, τη θνητότητα και, όπως ο Αβραάμ, είπαν «εγώ ειμί γη και σποδός». Αυτή η διαρκής κίνηση και εξέλιξη φαίνεται σε πολλά αγιογραφικά χωρία. Ο ρηματικός τύπος του διαρκούς ενεστώτα, πού χρησιμοποιείται σε πολλές φράσεις, όπως «μετανοείτε», «γρηγορείτε» κ.λπ. δείχνει, ότι δεν πρόκειται για μια στάσιμη κατάσταση, αλλά για μια διαρκή εξέλιξη και από αυτήν ακόμη τη ζωή.
Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη υπάρχει προτροπή: «και ο άγιος αγιασθήτω έτι» (Αποκ. 22. 11). Αυτό δεν συμβαίνει μόνον στην ζωή αυτή, αλλά θα συνεχισθεί και στην άλλη ζωή. Όποιος εισήλθε στο στάδιο της καθάρσεως και της μετανοίας, αυτός θα προχωρεί από αγιασμό σε αγιασμό και από Χάρη σε Χάρη. Όσο ο άνθρωπος θα ευφραίνεται από τη θεωρία της δόξης του Θεού, τόσο και περισσότερο θα αυξάνεται η αναζήτησή της. Άλλωστε, αυτή είναι η πορεία της αρετής. Η αρετή δεν έχει τέλος, γιατί αυτό θα σήμαινε ένα κορεσμό, και, φυσικά, κάθε κορεσμός δημιουργεί κόπο, κούραση. Εφ' όσον οι αρετές είναι καρποί του Παναγίου Πνεύματος, και ποτέ δεν μπορούμε να φθάσουμε στην τελειότητα της ζωής του Χριστού, άρα, δεν υπάρχει όριο της αρετής. Με αυτές τις προϋποθέσεις καταλαβαίνουμε, ότι δεν υπάρχει πέρας μετανοίας, γιατί αυτό θα σήμαινε κατά φύση ομοιότητα με τον Χριστό
Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης υποστηρίζει, ότι η αρετή δεν έχει τέλος. Η τελειότητα για όλα τα πράγματα πού μετρώνται με τις αισθήσεις διαλαμβάνεται μέσα σε ορισμένα όρια, και φυσικά μετρώνται με μια μονάδα μέτρησης. Για τα μεγάλα όμως αγαθά, όπως την αρετή, δεν υπάρχει κανένα όριο. «Επί δε της αρετής έναν παρά του αποστόλου τελειότητος όρον εμάθομεν, το μη έχειν αυτήν όρον». Η αρετή δεν έχει όριο, πέρας. Και το τονίζει αυτό, έχοντας υπ' όψη του τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «ούχ ότι ήδη έλαβον ή ήδη τετελείωμαι, διώκω δε ει και καταλάβω, εφ' ω και κατελήφθην υπό του Ιησού Χριστού αδελφοί, εγώ εμαυτόν ούπω λογίζομαι κατειληφέναι, εν δε, τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος κατά σκοπόν διώκω επί το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού, όσοι ουν τέλειοι, τούτο φρονώμεν» (Φιλ. 3. 12-15).
Ο Απόστολος Παύλος, ενώ αισθάνεται ότι έχει καταληφθεί από τον Χριστό και ότι βρίσκεται στον δρόμο της τελειότητας, εν τούτοις αισθάνεται ότι δεν έχει φθάσει ακόμη. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, αναφερόμενος σε αυτό το αποστολικό χωρίο, λέγει ότι ο Απόστολος Παύλος τρέχοντας τον δρόμο της αρετής και επεκτεινόμενος προς τα εμπρός, δεν αισθανόταν ότι η πορεία του έληξε, γιατί δεν θεωρούσε ασφαλή την στάση του δρόμου. Το τέλος της αρετής είναι η κακία, όπως το τέλος της ζωής είναι ο θάνατος. Ο Θεός είναι το τέλειο αγαθό από την φύση του, πού δεν έχει καμιά κακία. Γι' αυτό η θεία φύση είναι αόριστη και απεράτωτη, δηλαδή δεν έχει πέρας. Να ασκούμε την αρετή, σημαίνει να μετέχουμε του Θεού. Όσοι λοιπόν, γνωρίζουν το κατά φύσιν καλό, έχουν την επιθυμία της μετουσίας του, αλλά επειδή το κατά φύσιν καλό δεν έχει όριο, πέρας, γι' αυτό η επιθυμία του μετέχοντος δεν μετέχει στο αμάρτημα. Επομένως, η αρετή έχει έναν όρο, το αόριστο, το ότι δεν έχει όριο: «Της δε αρετής εις όρος εστι, το αόριστον» (Γρηγορίου Νύσσης έργα. 9 ΕΠΕ, σελ. 148-150).
Αν αυτό γίνεται στην ζωή αυτή, σημαίνει, ότι θα συνεχιστεί και στην άλλη ζωή ακόμη περισσότερο, τότε πού ο άνθρωπος θα αποκτήσει και μεγαλύτερη γνώση του Θεού, και αυτό θα αυξάνει την επιθυμία του εφέτου. Γιατί, όσο μεγαλύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι η γνώση. Και όσο μεγαλύτερη είναι η γνώση, τόσο αυξάνεται και η αγάπη, καθώς επίσης και η επιθυμία.
Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος λέγει, ότι η ενοίκηση της Αγίας Τριάδος μέσα στην καρδιά των τελείων, «γνωστώς και ευαισθήτως», δεν είναι πλήρωση του πόθου, αλλά αιτία σφοδρότερου και μεγαλυτέρου πόθου. Η επίσκεψη αυτή του Θεού δεν αφήνει τον άνθρωπο να ηρεμήσει, αλλά τότε φλέγεται από φωτιά. Επειδή ο νους δεν μπορεί να βρει τέλος του ποθούμενου, και επειδή δεν μπορεί να δώση κανένα μέτρο στον πόθο και την αγάπη και βιάζεται να μεθέξει του ατελέστου, γι' αυτό «ατέλεστον αεί τον πόθον και απλήρωτον την αγάπην εν εαυτώ περιφέρει» (SC 51. σελ. 42).
Έτσι, ο ορισμός της τελειότητας είναι να μην περιορίζεται σε μέτρα. Υπάρχει μια ακατάπαυστη και αυξανόμενη αγάπη και ένας διάπυρος πόθος προς τον Θεό. Κάθε στάση είναι κακία. Γι' αυτό κατά τους Πατέρας, η τελειότητα ορίζεται ως η «των τελείων ατέλεστος τελειότης».
Στην διδασκαλία των αγίων Πατέρων, για την αιώνια ζωή και την μέθεξη της ακτίστου Χάριτος του Θεού γίνεται λόγος για διαρκή εξέλιξη. Ο άγιος Μάξιμος κάνει αναφορά στην αεικίνητη στάση των εφιεμένων το εφετό. Κατά τον άγιο Μάξιμο, η θέωση ταυτίζεται με την ομοίωση με τον Θεό και τη μέθεξη του Θεού. Μιλώντας για την μέθεξη, τη θεωρεί ως διηνεκή και διαρκή απόλαυση του εφετού. Εδώ γίνεται φανερό, ότι μιλάει για διηνεκή απόλαυση, η οποία είναι αεικίνητη στάση. Χαρακτηριστικά γράφει: «Αεικίνητος δε στάσις περί το εφετόν των εφιεμένων έστιν η του εφετού διηνεκής τε και αδιάστατος απόλαυσις, απόλαυσις δε διηνεκής και αδιάστατος του εφετού, η των υπέρ φύσιν θείων καθέστηκε μέθεξις» (ΡG 90. 608-609).
Σε όλη τη διδασκαλία του αγίου Μαξίμου γίνεται φανερό, ότι η πνευματική ζωή έχει μια διαρκή εξέλιξη και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει. Γι' αυτό γίνεται λόγος για συνεχή άνοδο και αύξηση στην μέθεξη του αγαθού. Στα έργα του, πολύ συχνά συναντούμε τους όρους «αεικίνητος στάσις» και «στάσιμος κίνησις». Για να ερμηνεύσουμε όμως καλύτερα αυτήν την ουσιαστική του θέση, πρέπει να δούμε τα προβλήματα, πού αντιμετώπιζε από την πλευρά της φιλοσοφίας. Γιατί, είναι γνωστό, ότι οι Πατέρες απήντησαν στα οντολογικά ερωτήματα των φιλοσόφων και έδωσαν σωστές απαντήσεις, προερχόμενες από την Αποκάλυψη του Θεού.
Ο Ωριγένης, ακολουθώντας εν πολλοίς τις θεωρίες του Πλάτωνα, υποστήριζε, ότι η κίνηση προϋπήρχε της γένεσης του κόσμου και ότι έπειτα από την γένεση ακολουθεί η στάση. Έλεγε, ότι τα πνεύματα πού βρίσκονταν στο Θεό, αισθάνθηκαν κόρο, οπότε κινήθηκαν. Καρπός της κίνησης ήταν η δημιουργία και η γένεση του κόσμου. Γι' αυτό, το κακό είναι αιτία της δημιουργίας του κόσμου. Οπότε, η σωτηρία του ανθρώπου είναι η επαναφορά της ψυχής στο Θεό, όπου θα υπάρξει η στάση. Έτσι το σχήμα είναι κίνηση, γένεση, στάση. Δηλαδή, πρώτα κινήθηκαν τα πνεύματα, έπειτα δημιουργήθηκε ο κόσμος και τέλος θα ακολουθήσει η στάση, όταν οι ψυχές, ελευθερωμένες από τα σώματα, θα αναπαυθούν στο Θεό (Βλ. ανάλυση Πρωτοπρ. Δημητρίου Στανιλοάε, εις αγίου Μαξίμου Ομολογητή: Φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα, τόμος Α', έκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 1978, σελ. 21 κ.έ., καθώς επίσης Πρεσβ. Νικολάου Λουδοβίκου, Ή Ευχαριστιακή οντολογία, εκδόσεις Δόμος, σελ. 217 κ.έ.).
Ο άγιος Μάξιμος, αντιμετωπίζοντας αυτήν την σειρά πού εξέθεσε ο Ωριγένης, ο οποίος κινείτο μέσα σε πλατωνικές απόψεις, για την δημιουργία και την σωτηρία του ανθρώπου, ενώ διατηρεί τους όρους κίνηση, γένεση, στάση, αλλάζει τη σειρά και δίνει άλλο περιεχόμενο. Για τον άγιο Μάξιμο, δεν προηγείται η κίνηση, αλλά η γένεση. Ο κόσμος είναι θετικό δημιούργημα του Θεού. Ο Θεός κατ' αρχάς δημιούργησε τον κόσμο, μέσα στον οποίο έβαλε την κίνηση. Χωρίς την κίνηση δεν θα μπορούσαν τα κτίσματα να ανεβούν στον Θεό. Έτσι, η κίνηση είναι καρπός της δημιουργικής ενεργείας του Θεού, πού ετέθη στον κόσμο, και όχι αιτία της γένεσης και πτώσης του ανθρώπου και του κόσμου. Κάθε κτιστό έχει από τον Θεό τη δυνατότητα της κίνησης, γιατί χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε τελείωση. Γι' αυτό, η κίνηση δεν είναι αιτία πτώσης, αλλά τρόπος ανύψωσης. Είναι φυσικό να μην υπάρχει πέρας της κίνησης, γιατί το άκτιστο, ο Θεός, δεν έχει πέρας, αφού είναι άπειρος.
Ο άγιος Μάξιμος αντιμετώπισε το εξής πρόβλημα: Αφού η κίνηση είναι φυσικό γνώρισμα του κτιστού, τότε πώς θα επικρατήσει η στάση, δηλαδή πώς θα σταματήσει κάποτε αυτή η κίνηση; Ακριβώς, σε απάντηση αυτού του ερωτήματος, ο άγιος Μάξιμος εισήγαγε τον όρο «αεικίνητη στάση». Ο άνθρωπος θα παραμένει σε κοινωνία με τον Θεό, αλλά αυτή η στάση θα είναι μια διαρκής κίνηση. Ο λόγος είναι, ότι δεν μπορεί ποτέ το κτιστό να ομοιωθεί κατά πάντα με το άκτιστο, δεν μπορεί το πεπερασμένο να ταυτιστεί πλήρως με το άπειρο.
Έτσι, ο άγιος Μάξιμος, αντικρούοντας την Ωριγενική αντίληψη, κίνηση - γένεση - στάση, κάνει λόγο για γένεση - κίνηση - στάση, καθώς επίσης, ότι η στάση θα είναι αεικίνητη. Φυσικά, πέραν από αυτή την αλλαγή των λέξεων, άλλαξε και το περιεχόμενο. Γιατί ο άγιος Μάξιμος με τον όρο αεικίνητη στάση δεν εννοεί την αποδέσμευση της ψυχής από το σώμα και την παραμονή της στον Θεό, αλλά την αιώνια ύπαρξη όλου του ανθρώπου, πού αποτελείται από ψυχή και σώμα και την διαρκή τελείωση του. Η κτίση δεν μπορεί να κινηθεί προς την ανυπαρξία, προς το μη Ον, γιατί αυτό εμποδίζεται από την κυβερνητική ενέργεια του Θεού. Η φυσική, λοιπόν, κίνηση είναι προς το ζην εν Χριστώ προς την εκπλήρωση του λόγου της δημιουργίας της. Μέσα στα πλαίσια αυτά θεολογούν και όλοι οι άγιοι Πατέρες. Στην συνέχεια θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα από δύο Πατέρες, πού αντιμετώπισαν το θέμα, ότι στην άλλη ζωή θα υπάρξει μια διαρκής εξέλιξη για τους ανθρώπους, πού θα μετέχουν της ακτίστου δόξης του Θεού:
Ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης γράφει, ότι στον μέλλοντα αιώνα οι άγιοι και οι άγγελοι ούτε θα μειωθούν στην έφεση των αγαθών, αλλά ούτε και θα παύσουν να προκόπτουν στην προσθήκη των χαρισμάτων. Ο μέλλοντας αιώνας δεν θα έχει ύφεση ή μείωση από την αρετή, και, φυσικά, δεν θα έχει στάση. Θα παρατεθεί το κείμενο για την κατοχύρωση αυτής της θέσης: «Εν τω μέλλοντι αιώνι οι Άγγελοι και οι άγιοι, φασί, προκόπτοντες εν τη των χαρισμάτων προσθήκη ουδέποτε λήξουσιν, ή ενδώσουσι των αγαθών εφετώς έχοντες ύφεσιν γαρ ή μείωσιν από της αρετής επί κακίαν εκείνος ουκ έχει ο αιών» (Γρηγορίου Σιναϊτη, Φιλοκαλία, εκδ. Παπαδημητρίου, τόμος δ΄, σελ. 38, νδ΄).
Μια τέτοια θέση αναπτύσσει και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αντικρούοντας τον φιλόσοφο Βαρλαάμ. Ο Βαρλαάμ υποστήριζε, ότι το να βρίσκεται ο άνθρωπος κατά την προσευχή υπέρ αίσθησιν, όπως αυτός το εννοούσε, είναι τελεώτατο δώρο του Θεού. Και γι' αυτό η προσευχή πού γίνεται με άλγος, πόνο κ.λπ. δεν ανήκει στα τελεώτατα δώρα του Θεού. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς χρησιμοποιεί πολλά επιχειρήματα, για να ανατρέψει αυτή την θέση. Μεταξύ των άλλων λέγει, ότι δεν υπάρχουν τελεώτατα δώρα του Θεού, δηλαδή απαρτισμένα και μη επιδεχόμενα αύξηση, γιατί είναι γνωστό και φανερό ότι οι άγιοι κατά τον μέλλοντα αιώνα θα προκόπτουν επ' άπειρον κατά την θεοπτία. Η έφεση των επιτυγχανόντων δεν σταματά ποτέ, η Χάρη πού λαμβάνουν οι άγιοι είναι δυναμοποιός, αφού τους οδηγεί προς την μετάληψη των μεγαλυτέρων, ο δε Θεός, πού δίνει την Χάρη Του άφθονα, είναι άπειρος. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ποιος τρόπος υπολείπεται «μη ουχί προκόπτειν τους υιούς του μέλλοντος αιώνος κατ' αυτήν επ' άπειρον, χάριν εκ χάριτος κομιζομένους και την ακάματον επιτρεπτώς ανιόντας άνοδον;». Όλα τα δώρα πού δίνει ο Θεός δεν είναι τελεώτατα, αφού το τελειότατο δεν δέχεται καμιά προσθήκη (Γρηγορίου Παλαμά έργα, 2 ΕΠΕ, σελ. 368-370).
Έτσι, λοιπόν, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, θα υπάρχει διαρκής εξέλιξη στον μέλλοντα αιώνα. Η στάση ταυτίζεται με την κακία. Η διαρκής εξέλιξη γίνεται και από αυτήν την ζωή, θα συνεχισθεί και στην άλλη, για τους δικαίους. Μετέχοντας της θείας δόξης, θα αποκτούν μεγαλύτερη έφεση και υψηλότερο πόθο. Άλλωστε, ο εράσμιος Θεός είναι άπειρος και είναι αδύνατον να περικλυστεί από την κτιστή ανθρώπινη φύση, όση δύναμη και αν διαθέτει. Και επειδή ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς βασίζεται και σε χωρίο του άγιου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, πρέπει να πούμε ότι ο θείος Διονύσιος στο σύγγραμμα του περί της ουρανίου Ιεραρχίας, οπού κάνει λόγο για τις τρεις τάξεις των αγγέλων, εκ των οποίων η πρώτη είναι η ανώτερη, πού βρίσκεται πλησιέστερη στον Θεό, η κατώτερη, πού βρίσκεται πλησίον των ανθρώπων, και η μεσαία τάξη πού δέχεται τις ελλάμψεις από την υψηλότερη, κάνει λόγο για την κάθαρση, τον φωτισμό και την τελείωση των αγγέλων, που έχει σχέση με την χωρητικότερη έλλαμψη.
Έτσι, υπάρχει εξέλιξη στην θεοπτία και στις αγγελικές τάξεις, κατά τα διάφορα τάγματα τους. Η πρώτη τάξη «καθαίρεται και φωτίζεται και τελεσιουργείται πάσης μεν υφέσεως αμιγής, πρώτου δε φωτός πλήρης και πρωτοδότου γνώσεως και επιστήμης μέτοχος αποτελουμένη», «της προτελείου τελεσιουργίας αναλόγως αύτη πληρουμένη». Και οι άγγελοι καθαρίζονται από την άγνοια με την γνώση των τελειοτέρων μυήσεων, πού δίνονται κατά τάξη. Η τελειότερη μύηση προσφέρει περισσότερη γνώση, και αυτή η γνώση λέγεται κάθαρση από την προηγούμενη άγνοια. Το ίδιο γίνεται και με τις άλλες τάξεις των αγγέλων («Γρηγόριος Παλαμάς», τόμος 3ος, σελ. 274 κ.έ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Φιλοκαλία των Νηπτικών και ασκητικών).
Πρέπει να προστεθεί, ότι ο μέλλοντας αιώνας, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, λέγεται άληκτος, δηλαδή δεν τελειώνει ποτέ, όχι μόνον από την άποψη του χρόνου, αλλά και από την άποψη της προσθήκης των χαρισμάτων. Αναφερόμενος ο άγιος Γρηγόριος στην μεγάλη αξία της Παναγίας, αφού δι' αυτής επεδήμησε στον κόσμο ο Χριστός, υπογραμμίζει και την άξια της Θεοτόκου κατά τον μέλλοντα αιώνα. Γιατί, κάθε πρόοδος στην φωτοφάνεια και στην αποκάλυψη των μυστηρίων και στην προσθήκη των χαρισμάτων, θα είναι Αχώρητη χωρίς την Θεοτόκο: «Εις τον εξής άληκτον αιώνα πάσα φωτοφανείας θείας πρόοδος και πάσα μυστηρίων θείων αποκάλυψις και πάσα πνευματικών ιδέα χαρισμάτων άπασιν αχώρητος χωρίς αυτής» ((Γρηγορίου Παλαμά έργα. 10 ΕΠΕ, σελ. 460)
Επομένως, είναι απόσταγμα της πατερικής σοφίας, ότι στην μέλλουσα ζωή για τους δικαίους δεν θα υπάρχει στασιμότητα, αλλά διαρκής εξέλιξη, και αυτό θα γίνεται επ' άπειρον, αφού θα αυξάνεται ο πόθος του ανθρώπου από την μεγαλυτέρα γνώση του Θεού, και αφού δεν μπορεί να παύση να είναι κτιστός και να γίνει κατά φύσιν άκτιστος. Μπορεί να βιώσει το κατά Χάριν άκτιστο, όχι όμως το κατά φύσιν, πού ανήκει αποκλειστικά στο Θεό, πού είναι αυτοϋπαρξη και αυτοζωή.
Φυσικά, αυτό θα συμβεί γι' αυτούς οι οποίοι πριν πεθάνουν είχαν εισέλθει στο στάδιο της καθάρσεως και της μετανοίας. Αν, δηλαδή, ο άνθρωπος μετανόησε, εξομολογήθηκε, αλλά δεν πρόφθασε να θεραπευθεί, να φωτισθεί ο νους του, αυτός, με την Χάρη του Θεού θα αυξάνεται στην θεία γνώση. Δεν το εννοούμε αυτό μέσα στα πλαίσια της λατινικής θεολογίας, συμφωνά με την οποία όταν ο άνθρωπος μετανοήσει, αλλά δεν προφθάσει να κάνει τον κανόνα του, θα πέρασει μέσα από το λεγόμενο καθαρτήριο πυρ. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν κάνουμε λόγο για ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης, αλλά για είσοδο στο στάδιο της καθάρσεως και μετανοίας, έστω και αν δεν έχει τελειώσει η θεραπεία. Σ' αυτές τις περιπτώσεις η θεία Χάρη θα βοηθήσει στην θεραπεία και μετά θάνατο, με την άποψη ότι οι μετανοήσαντες θα γίνουν χωρητικότεροι με την θεια Χάρη στην έλλαμψη και την μέθεξη της δόξης του Θεού.
Αντίθετα, για όσους δεν μετανόησαν ούτε έδειξαν έμπρακτα την μετάνοια τους δεν θα υπάρχει εξέλιξη στο αγαθό και την αρετή. Δεν έχουν εντοπιστεί χωρία Πατέρων, πού δείχνουν ότι οι αμετανόητοι θα κινούνται προς βίωση μεγαλύτερης κακίας. Ξέρουμε, βέβαια, ότι όπως στον Παράδεισο, ανάλογα με την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, θα υπάρχουν διαβαθμίσεις, το ίδιο θα γίνεται και στην Κόλαση.
Ο Χριστός, αναφερόμενος στην πόλη εκείνη που θα εκδιώξει τους Αποστόλους, λέγει: «αμήν λέγω υμίν ανεκτότερον έσται γη Σοδόμων και Γομόρρας εν ημέρα κρίσεως ή τη πόλει εκείνη» (Ματθ. 10. 15). Η λέξη ανεκτότερο δείχνει, ότι θα υπάρχουν διαβαθμίσεις και στην Κόλαση.
Σαν συμπέρασμα πρέπει να πούμε, ότι υπάρχει αιώνια ζωή, πού βιώνεται ή ως αιώνιος Παράδεισος, ή ως αιώνια Κόλαση. Αυτό το αιώνιο πρέπει να μας προβληματίσει. Τα μεταμορφωμένα σώματα όλων των ανθρώπων θα ζουν την αιώνια ζωή. Όλων τα σώματα θα αναστηθούν, και των αμαρτωλών και των δικαίων. Η ανάσταση των σωμάτων είναι ένα δώρο, πού δόθηκε σε όλους τους ανθρώπους με την ανάσταση του Χριστού. Μόνον πού οι δίκαιοι θα βιώσουν περισσότερο την ανάληψη, αφού θα αρπαγούν εν νεφέλαις «εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα» (Θεσ. Α΄ 4. 17). Με τη Δευτέρα έλευση του Χριστού θα γίνει και η ανακαίνιση της κτίσης από την φθορά. Η δε μέθεξη της Δόξας του Θεού για τους δικαίους θα είναι αυξανόμενη και διαρκής. Δεν θα υπάρχει στάσιμη κατάσταση, αλλά αεικίνητη στάση και στάσιμη κίνηση.
Ο άνθρωπος πρέπει να βλέπει την φθαρτότητα και την προσωρινότητα της ζωής αυτής και να αποβλέπει στην αιωνιότητα. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ερμηνεύοντας τα αγιογραφικά χωρία «παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου» (Κορ. Α΄ 7. 31) και «ο καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν εστί» (Κορ. Α΄ 7. 29), λέγει: «Βραχύς ο βίος, εγγύς ο θάνατος, φθαρτός ο κόσμος ούτος, ο αεί μένων έτερος». Η καταφρόνηση του παρόντος κόσμου, η ετοιμασία για τον μέλλοντα κόσμο, η ζωή σύμφωνα με την πολιτεία του μέλλοντος αιώνος, όσο είναι δυνατόν, και η αποφυγή των βλαβερών του παρόντος κόσμου «παραπέμπει ημάς προς εκείνον εν ασφαλεία» (Γρηγορίου Παλαμά έργα, 9 ΕΠΕ, σελ. 568)
Η σκέψη μας πρέπει να είναι στραμμένη στην αιώνια ζωή, γιατί «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3. 20). Οι επίγειοι άνθρωποι μπορεί να κυβερνώνται από καπιταλιστικά, σοσιαλιστικά ή μαρξιστικά συστήματα, αλλά των Χριστιανών το πολίτευμα είναι ουράνιο. Σκοπός του ανθρώπου είναι η έφεση της αιωνίου ζωής και η μέθεξη της Βασιλείας του Θεού της οποίας «ουκ έσται τέλος» (Σύμβολο της Πίστης). Ούτε θα υπάρχει τέλος της τελειώσεως, αλλά η τελειότητα θα είναι ατέλεστη.
Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου
Για την αντιγραφή
Αιρετικός