(Μια
-συνοπτική- βαθιά έρευνα)
Άγνωστες πτυχές, γεγονότα, χρονολογίες, ονόµατα.
«Δώστε µου τον έλεγχο του νοµίσµατος
µιας χώρας και δεν µε νοιάζει ποιος κάνει
τους νόµους της»
(Μayer Amshell Rothschild)
‘’ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΑ ΤΑ ΧΡΕΗ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ’’
Με αυτές τις λέξεις άρχισε
πριν 174 χρόνια, να γράφει τη µελέτη του δηµοσίου χρέους της Ελλάδος ο Γάλλος
Casimir
Leconte και 57 χρόνια αργότερα ο καθηγητής της Δηµόσιας οικονοµίας στο
Πανεπιστήµιο Αθηνών Ανδρέας Ανδρεάδης σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1904
µε τον ίδιο τίτλο.
Από τότε πέρασαν εκατόν
εβδοµήκοντα τέσσερα (174) χρόνια, χωρίς ν’ αλλάξει τίποτα, παραµένοντας «µαύρη
κι άραχνη η ιστορία των εθνικών µας δανείων».
- Πληρώσαµε δάνεια,
τα οποία δε λάβαµε ποτέ.
- Πληρώσαµε µέχρι και
200 φορές πάνω την αξία τους.
- Πληρώσαµε δάνεια
για πράγµατα που χύσαµε το αίµα µας, για να τα αποκτήσουµε!
- Πληρώσαµε
αποζηµιώσεις στους Οθωµανούς που µας είχαν σκλαβωµένους τέσσερις αιώνες.
- Πληρώσαµε πεντέµισυ
(5.410) χιλιάδες για το βαυαρογερµανικό στρατό – καµαρίζα του Όθωνα
– που εξαιτίας τους έµειναν νηστικοί, άνεργοι και απελπισµένοι οι Έλληνες που
πολέµησαν στο Εικοσιένα.
- Πληρώσαµε, πληρώσαµε,
πληρώσαµε…
Ο ελληνικός λαός πλήρωσε
πολλά, χωρίς την παραµικρή διαµαρτυρία, εργαζόµενος άοκνα και αγόγγυστα, από
την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Απ’ αυτό επωφελήθηκαν οι “φίλοι µας”
Φραγκολεβαντίνοι αιµοσταγείς, κλέφτες, Τραπεζίτες, τοκογλύφοι, µεγάλοι
οµολογιούχοι και µία αδίστακτη οικονοµική πολιτική ελίτ.
Αν σκεφθούµε ότι από το 1991
έως το 2014 η “Ψωροκώσταινα” (Ελλάδα) πλήρωσε 785,50 δις ευρώ σε τοκοχρεολύσια,
υπολογίστε τι πληρώσαµε στα 200 χρόνια!
Οι Ευρωπαίοι “σωτήρες
µας” µας παρουσιάζουν ότι είµαστε απείθαρχος και ατίθασος λαός, τεµπέληδες,
µπαταξήδες και δεν πληρώνουµε τις υποχρεώσεις µας. Είµαστε καλοπερασάκηδες και
µας αξίζουν οι άσεµνες χειρονοµίες που χρησιµοποιούσαν τα διάφορα “Focus” (αγάλµατα
των προγόνων), για να µας προσβάλουν.
Η κακοδαιµονία αυτής της χώρας ξεκινάει από
το 1824 µε το πρώτο ληστρικό δάνειο, το λεγόµενο «δάνειο της
ανεξαρτησίας», και συνδέονταν στενά µε την αδίστακτη τοκογλυφική
εκµετάλλευση του τόπου, από το ξένο χρηµατιστηριακό κεφάλαιο, εκµετάλλευση, η
οποία, παρά τις διαφορετικές µορφές, συνεχίζεται αµείωτη µέχρι σήµερα και έχει
τραγικά επιδεινωθεί µε τη σηµερινή βαθύτατη κρίση που βιώνουµε.
Στις παρακάτω αναλύσεις θα
διαβάσετε απίστευτα οικονοµικά στοιχεία που θα σας βοηθήσουν, να βγάλετε
συµπεράσµατα. Γιατί τα “πειθήνια όργανα” των διεθνών τοκογλύφων, όπως το
“Focus”, η ”Bild” κ.α.
δεν έχουν σταµατήσει ούτε λεπτό να συκοφαντούν την Ελλάδα!
Εάν βγάλουµε τις
ηµεροµηνίες, θα νοµίζει κανείς ότι όλα αυτά αναφέρονται στην κατοπινή εποχή.
Το δάνειο που µας έδωσαν
οι “φίλοι” µας, ποτέ δεν έφθασε στην Ελλάδα. Ο Μπεντζαµέν Κωστάν είπε
από το βήµα της Βουλής: «… Αντί να στέλνουµε τα ποσά στην Ελλάδα, θα ήταν
απλούστερο να τα στέλναµε κατ’ ευθείαν στο Μόναχο, για να µην κάνουν το µεγάλο
γύρο από το Παρίσι στην Ελλάδα κι από την Ελλάδα στη Βαυαρία… ».
Για τις εξοπλιστικές
παραγγελίες άχρηστου πολεµικού υλικού που αποφάσισαν χουβαρδάδικα, να µας
δώσουν οι … σωτήρες µας, είπε ο Σπυροµήλιος υπουργός των Στρατιωτικών στη
Γερουσία (3/3/1860): «Μας πάσαραν όλη τη σκαρταδούρα που είχαν… Τα
πολεµοφόδια και αι αποσκευαί – είπε – συνέκειντο εξ όσων αχρήστων
πραγµάτων περιείχον αι αποθήκαι και τα οπλοστάσια του Μονάχου…».
Καράβια επίσης που
πληρώθηκαν σε Αγγλία και Αµερική, άλλα δεν παρελήφθησαν και άλλα µπατάρησαν
καθ’ οδόν.
Δηµεύτηκε η δηµόσια
περιουσία και τα κρατικά έσοδα ως εγγύηση των δανείων.
Οι τρεις µεγάλες Δυνάµεις (Αγγλία,
Ρωσία, Γαλλία) – η Τρόικα της εποχής – που µας… αγαπούσαν,
εγγυήθηκαν, ώστε να πάρουµε δάνειο από τον τοκογλυφικό οίκο Ρότσιλντ,
αλλ’ αυτό κατακρατήθηκε από τη δανειοδότρια τράπεζα στο εξωτερικό και ένα
υπόλοιπο σπαταλήθηκε από το βασιλιά Όθωνα για έξοδα του … βαυαρικού στρατού (πάλι
οι Γερµανοί στη µέση).
Όλες αυτές οι κλεψιές,
απατεωνιές και ληστρικές µεθοδεύσεις, µε τις οποίες έµπλεξε η Ελλάδα από την
πρώτη ηµέρα της απελευθέρωσής της, µέχρι σήµερα σε κάνουν να τρελαίνεσαι.
ΔΑΝΕΙΑ
Τα δύο πρώτα δάνεια
έγιναν στην Αγγλία. Το πρώτο το 1824 (3 Φεβρουαρίου) ποσού
800.000 λιρών υποθηκεύοντας όλα τα εθνικά κτήµατα και τα δηµόσια έσοδα. Απ’
αυτό µας δόθηκε το 59% του ποσού, διότι αφαιρέθηκαν τοκοχρεολύσια δύο
ετών, µεσιτεία, έξοδα σύµβασης και προµήθεια (µίζες). Μετά απ’ όλα αυτά
στην Ελλάδα έφθασαν 348.000 λίρες.
Το δεύτερο έγινε
ένα χρόνο αργότερα και ανέλαβε, να µας “εξυπηρετήσει” ο τραπεζιτικός
οίκος αδελφών Ρικάρδο, µε ονοµαστικό κεφάλαιο 2.000.000 λιρών.
Επιβαρύνθηκε µε περισσότερο τόκο, αφού µας δόθηκε το 55% (1.100.000 λίρες)
δεδοµένου ότι παρακρατήθηκαν 284.000 λίρες για προκαταβολή τόκων δύο
ετών, χρεολύσια, προµήθεια και άλλες δαπάνες. Απ’ τα εναποµείναντα διατέθηκαν
212.000 για αναχρηµατοδότηση του
πρώτου δανείου και για την αγορά όπλων από τη Γερµανία (77.000 λίρες).
Όπως έγραφαν οι Τάιµς µας «πάσαραν στην Ελλάδα όλη την σκαρταδούρα… Τα
κανόνια ήταν τόσο προχειροκατασκευασµένα που µε την πρώτη βολή έσπαζαν οι
κυλιβάντες» (Τάιµ του
Λονδίνου). Δόθηκαν επίσης 160.000
λίρες για παραγγελία 6 ατµοκίνητων πλοίων, – από τα οποία µόνο τα
3 έφθασαν στην Ελλάδα –, 155.000 λίρες για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών σε
ναυπηγεία της Νέας Υόρκης και µόνο µία ήρθε στην Ελλάδα. Και τελικά έφθασαν στη
χώρα µόνο 232.558 λίρες. Το 1854 χρωστούσαµε στους Εγγλέζους
κεφαλαιούχους πάνω από… οκτώ εκατ.
λίρες!
Όλα αυτά µας θυµίζουν τα συµβαίνοντα τα
τελευταία σαράντα χρόνια µε κείνα τα υποβρύχια που γέρνουν, ελικόπτερα που
παραλάβαµε τα µισά κι αυτά παροπλισµένα και πολλά άχρηστα όπλα που αγοράστηκαν γεµίζοντας τις αποθήκες…. κ.α.;
Αναλαµβάνοντας ο
Καποδίστριας Κυβερνήτης (Ιανουάριος
1828) τα δηµόσιο ταµείο ήταν
άδειο. Τα δύο ληστρικά «δάνεια της ανεξαρτησίας» που πήρε η χώρα µας µε
υποθήκη τα “εθνικά κτήµατα”… είχαν κάνει φτερά. Για την οικοδόµηση όµως
του Κράτους, την κάλυψη των άµεσων υποχρεώσεων και για την εκκίνηση του
µηχανισµού της οικονοµίας χρειάζονταν χρήµατα ,γι’ αυτό στην Δ΄ Εθνική
Συνέλευση του Άργους 11/7 – 6/8/1829 ζήτησε να εγκρίνει η Σύναξη
τη λήψη δανείου.
Τις 27 Σεπτεµβρίου 1831
ο Καποδίστριας δολοφονείται, χωρίς να προλάβει να εξασφαλίσει κάποια συµφωνία
για το δάνειο.
Οι τρεις “σωτήριες”
Μεγάλες Δυνάµεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) – η ΤΡΟΪΚΑ της εποχής
εκείνης –, που µας φόρτωσαν, χωρίς να µας ρωτήσουν, ένα άµυαλο παιδαρέλι (17
χρόνων) για Βασιλέα της χώρας µας, ανέλαβαν τη διαπραγµάτευση µε τους Ρότσιλντ
πάµπλουτους τραπεζίτες του Παρισιού για την έκδοση ενός δανείου 60.000.000
φράγκων µε την εγγύησή τους (25 – 7/5/1832).
Τα παρατιθέµενα στοιχεία
που όντως σκανδαλίζουν, αποκαλύπτουν το … «γνήσιο» ενδιαφέρον των «φίλων»
και «σωτήρων» µας, οι οποίοι δε διστάζουν, κάνοντας απρεπείς κινήσεις,
να µας δείχνουν το … δάχτυλό τους.
Ας δούµε πώς µας βούλιαξαν
οικονοµικά και δεν µπορέσαµε από τότε να ανασάνουµε.
Το φραγκοδάνειο των 60
εκατ. ισοδυναµούσε µε 63.924.559 δραχµές, εκείνο τον καιρό. Το
αγόρασαν οι Ρότσιλντ στο 94%, πήρανε και 2% µεσιτεία και µαζί µε “άλλα
τινά ωφελήµατα” βούτηξαν 6.986.013 δραχµές.
Αφαιρώντας απ’ αυτές τόκους και χρεολύσια που πληρώσαµε έως τις 31
Δεκεµβρίου 1843 (33.080.795 + 6.986.013) κράτησαν συνολικά 40.066.808
δρχ.
Να που “σπαταλήσαµε” τα υπόλοιπα
α) Στην Τουρκία για αποζηµίωση, γιατί τους διώξαµε! – Ἐτσι τα
κανόνισαν οι τρεις µεγάλες Δυνάµεις “ΤΡΟΪΚΑ”, δίχως να µας ρωτήσουν:
12.531.174 δρχ.
β) Για πληρωµή παλαιών χρεών 2.238.559 δρχ.
γ) Για έξοδα της αντιβασιλείας (µισθοί, οδοιπορικά, έπιπλα): 1.397.654 δρχ. Σύνολον 16.167.387 δρχ.
Άµα αφαιρέσουµε αυτά τα
ποσά απ’ όσα πήραµε, θα βρούµε πως όλα κι όλα µας µείνανε 7.690.360 δρχ.
Πάλι καλά, ίσως πείτε. Μη βιάζεστε. Κρατάτε τώρα την ανάσα σας, να δούµε τι µας
στοίχησε ο βαυαρικός στρατός που µας τον έστειλε η Γερµανία µαζί µε το βασιλικό
“δώρο”, τον Όθωνα.
Ο βαυαρικός στρατός µας
κόστισε:
α) Για οπλισµό, συντήρηση, µισθούς και έξοδα: 2.746.067 δρχ.
β) Για ετήσια συντήρησή του στην Ελλάδα 1.784.283 δρχ.
γ) Για έξοδα µεταφοράς στην επιστροφή; 217.700 δρχ.
Σύνολον 4.748.050 δρχ.
Από τα επίσηµα στοιχεία του
Strong, φαίνεται ότι ήρθαν
στην Ελλάδα, σαν «εθελοντές» 5.410 στρατιώτες και αξιωµατικοί. Οι
3.345 ήταν Βαυαροί, οι 1.440 από διάφορα γερµανικά κρατίδια, και οι
υπόλοιποι διάφορα µαζέµατα. Στοίχισαν όλοι αυτοί, από το 1832 έως το 1835,
στο Ελληνικό Κράτος – κατά τον Υπουργό Στρατιωτικών Σµάλτς – 20.087.978 δρχ.
Κάνοντας έναν υπολογισµό,
βρίσκουµε ότι αυτό το δάνειο που µας έδωσαν, για να µας βοηθήσουν, όχι µόνο δεν
έφτασε, να πληρώσουµε όλα τα παραπάνω, αλλά ξοδέψαµε και 17.145.664 δρχ. απ’ αυτά που
πλήρωνε ο φορολογούµενος πάµφτωχος Έλληνας.
Ο κ. Κρέµος έγραφε: «Οι
πλείστοι εκ των πτωχών, πλούσιοι εγένοντο… το πάγαιναν γαϊτάνι οι βαυαρέζοι…
τρώγανε, πίνανε και πληρώναµε εµείς οι φτωχοί, µα χουβαρντάδες».
Ο Α. Χαλκιόπουλος από τότε
φώναζε και δεν τον άκουγε κανείς: «Οι Βαυαροί πρώτοι, µας έδωκαν το
παράδειγµα της καταχρήσεως, του σφετερισµού και της σπατάλης των δηµοσίων.
Η χρήσις του δανείου
των 60 εκατοµµυρίων ήτο ζωηρά εικών, εις τα όµµατα των
Ελλήνων, σπατάλης ανηκόστου. Βαυαροί διαχειριζόµενοι δηµόσια χρήµατα
έκλεπταν και δια να µη καταδιωχθώσιν, εξεδιώκοντο κρυφά εις την αλλοδαπήν. Είς
εξ αυτών ήτο και ο Βαυαρός δικαστής Στρατοµάιερ, όστις
µεταφερθείς υπό συνοδείαν Βαυαρών εις Ναύπλιον και εκεί επιβιβασθείς εις πλοίον
ξένης δυνάµεως, ανεχώρησε δια την Τεργέστην, όπως αποφύγη η Βασιλεία την
εντροπήν της, επί κλοπή καταδίκης δικαστού Βαυαρού». (Δεν
ξέρω. Μήπως µας θυµίζει λίγο Χριστοφοράκο;…).
Και το τραγικό της
υπόθεσης είναι ότι, ενώ το 1843, µε τη λήξη του δανείου, είχαµε
προπληρώσει – µας τα κράτησαν – ως τότε για τόκους και χρεολύσια 33.080.795
δρχ., χρωστούσαµε επί πλέον στις τρεις µεγάλες Δυνάµεις 66.842.126 και
46 λεπτά για την ακρίβεια. Ω
Ελλάς, το µεγαλείο σου…
Οι “Φίλοι - Προστάτες”
µας, ώρισαν µια επιτροπή ελέγχου της οικονοµίας (µήπως µας θυµίζει εποχή
Τρόικας;) επιβάλλοντας συγχρόνως τη χρησιµοποίηση όλων των εθνικών πόρων
για την αποπληρωµή των δανείων.
Τελικά η καθαρή εισροή, από
τα δάνεια, για την Ελλάδα ήταν µόλις 14,20%. Στο τέλος του 1859 η Ελλάδα
χρωστούσε υπερτριπλάσια των όσων λογιστικά είχε επωφεληθεί από τα δάνεια.
Ερχόµαστε στην Τρικουπική
περίοδο, όπου ένας έµπιστος των ανακτόρων κυριαρχούσε στο Ελληνικό Δηµόσιο.
Ήταν ο Α. Συγγρός, ο άνθρωπος που µε δανειακή πρόσοδο εκτελούσε πολλά
δηµόσια έργα (Ισθµός Κορίνθου, σιδηρόδροµος Λαυρίου, Θεσσαλίας κλπ.).
Ήταν ο υπερεργολάβος µε ό,τι αυτό σηµαίνει (µήπως κάτι ως το σήµερα µας πάει στο µυαλό µας;).
Το δηµόσιο χρέος διογκώθηκε
από τα έξι (6) ληστρικά δάνεια του Τρικούπη. Έτσι, µέχρι το 1897, ο συνολικός
δανεισµός µας έφθασε στα 770 εκ. γαλλικά φράγκα, από τα οποία “στο
χέρι πήραµε” 389 εκ. γαλλικά φράγκα, δηλαδή µόλις το 50,50%,
ακολουθώντας τη συνηθισµένη τακτική: υπογράφουµε στους τοκογλύφους “γραµµάτια”
παίρνοντας τελικά, µόλις, τα µισά, ενώ,
όπως είναι φυσικό, τοκοχρεολύσια… τρέχαν!
Έτσι το 1898 η
Ελλάδα υποχρεώνεται από το Διεθνή Οικονοµικό Έλεγχο σε νέο δανεισµό 150 εκ.
φ. (κάτι σαν τα 110 δις που
πήρε ο Γεώρ. Παπανδρέου) απ’
τον οποίο το 62% καταβλήθηκε ως… αποζηµίωση στην Οθ. Αυτοκρατορία (Τουρκία)
κυρίως για την παραχώρηση της Θεσσαλίας αλλά και για πολεµική αποζηµίωση µετά τη στρατιωτική πανωλεθρία µας το
1897. Το 15% χρησιµοποιήθηκε για κάλυψη των ελλειµµάτων, το 20%
στο κυµαινόµενο χρέος και το 3% στα έξοδα έκδοσης.
Τον επόµενο αιώνα (1900-1932)
παρά τις επιτυχίες της εξωτερικής πολιτικής, ο µεν ιδιωτικός τοµέας
αναπτύσσεται, ο δε κρατικός υποχωρεί, γι’ αυτό συνεχίστηκε ο εξωτερικός
δανεισµός, αυξάνοντας το δηµόσιο χρέος και τούτο, διότι η Ελλάδα αντιµετώπισε
το Μακεδονικό ζήτηµα και από το
1912 το Βαλκανικό.
Την περίοδο αυτή συνάφτηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια (1910 – 76 εκ. φράγκα / και 1914 – 335 εκ. φράγκα.) συνολικού ύψους 521 εκ. φράγκα. Τα χρήµατα χρησιµοποιήθηκαν στην εξυπηρέτηση των προηγούµενων δανείων (από τότε, ήταν αυτό της µόδας, οι πληρωµές των παλαιών να εξοφλούνται µε νέο δάνειο).
Η
ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Από το τέλος του 1914
η Ελλάδα βρίσκεται µπροστά στη δίνη του Α΄ Παγκοσµίου Πολέµου και µε διχασµό,
στη συνέχεια τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922 µε τον ξεριζωµό του
Ελληνισµού περί του 1,5 εκατοµµύριο πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην
ελληνική επικράτεια, αλλάζοντας δραστικά τη δηµογραφική και κοινωνική δοµή της
χώρας. Το πολεµικό κόστος ήταν δυσβάστακτο, οδηγώντας στην εξάντληση τα δηµόσια
οικονοµικά. Αναγκάζοντας την Ελλάδα να δανειστεί α) το 1915 από
τη Γερµανία µυστικά ακόµα και από τη Βουλή η κυβέρνηση Συνασπισµού του Στ.
Σκουλούδη δύο ισόποσα δάνεια των 40 εκατ. µάρκων, χωρίς να έχουν
εγγραφεί πουθενά, λες και πρόκειται για κάποια δανεικά από τον µπακάλη της
γειτονιάς!
Η υπόθεση αυτή έφθασε το 1918
στο ανώτατο ειδικό δικαστήριο, ο πρωθυπουργός Στ. Σκουλούδης ισχυρίστηκε ότι τα
κράτησε τα δάνεια µυστικά, να µην εκληφθεί ως Γερµανόφιλος! Τούτο ήταν κάτι το
πρωτοφανές και πρωτάκουστο, β) το 1918 από την Τριανδρία (Γαλλία,
Αγγλία και Αµερική) 850 εκατ. Δραχµές, γ) το 1922 είχαµε ένα
“αναγκαστικό δάνειο” µε µια πρωτοφανή κίνηση: Ο υπουργός Οικονοµικών Πέτρος
Πρωτοπαπαδάκης έκοψε το χαρτονόµισµα στη Μέση, το αριστερό τµήµα του
κάθε νοµίσµατος παρέµεινε στην κυκλοφορία ως το 50% της αξίας του,
το δε δεξιό κοµµάτι το αντάλλαξε µε οµολογίες 20ετούς κρατικού δανείου, έτσι
άντλησε άµεσα 1,5 δισεκατοµµύρια δραχµές.
ΕΝΑ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
Τούτο είναι το πιο
επαίσχυντο δάνειο στην Ελληνική ιστορία. Αυτό συνήφθη το 1914 µε το
τέλος των Βαλκανικών πολέµων και είναι αισχρό όχι ως προς µέγεθός του, αλλά ως
προς τον επαίσχυντο λόγο που το έλαβε! Την προσοχή σας τι έγινε!
Ο Ελληνικός Στρατός πριν ένα
χρόνο (1913) έδωσε σκληρές µάχες µε µεγάλες θυσίες και απώλειες, για να
καταλάβει τη σιδηροδροµική γραµµή Θεσσαλονίκης-Κωνσταντινούπολης που ήταν
ζωτικής στρατιωτικής σηµασίας για τον απελευθερωτικό αγώνα. Οι “Σύµµαχοι”
µας όµως – που µάλλον αιφνιδιάστηκαν – είχαν άλλα σχέδια για µας, χωρίς
εµάς. Ξαφνικά οι Γάλλοι αποφάσισαν ότι…; Η σιδηροδροµική γραµµή ανήκει σ’
αυτούς, στα πλαίσια της “συµµαχικής µοιρασιάς” και δεν τους
ενδιέφερε αν ήταν σε ελληνικό έδαφος, ούτε ότι την καταλάβαµε χύνοντας εκατόµβη
αίµατος. Απαίτησαν να την αγοράσουµε! Και επειδή λεφτά δεν είχαµε, µας
έκαναν τη χάρη να µας δανείσουν από
ένα Καναδικό (δηλαδή Γαλλικό) οίκο, 8.000.000 δολάρια, για να
αγοράσουµε τη γραµµή µας!!!
Μετά τη Μικρασιατική
καταστροφή ο Ιωάν. Μεταξάς, ως αναπληρωτής Αρχηγός του Επιτελείου Στρατού, είχε
αντίθετη άποψη για την επιχείρηση Μικράς Ασίας και παραιτήθηκε, η Χώρα βρέθηκε
σε σύγχυση και αµηχανία. Από το 1924 έως το 1928, είχαµε 12 κυβερνήσεις,
δηλαδή κάθε τέσσερις µήνες και νέα κυβέρνηση.
Το 1928 επιστρέφει
ο Ελ. Βενιζέλος, απ΄ όπου ήταν αυτοεξόριστος και κερδίζει τις εκλογές και
συντρίβει την αντιπολίτευση, από τις 250 έδρες ο Βενιζέλος κέρδισε
223.
Βρέθηκε όµως σε τεράστιο όγκο προβληµάτων, µε το
µεγαλύτερο το προσφυγικό και η φορολογία, η οποία είχε αυξηθεί σε σχέση µε την
προπολεµική περίοδο κατά 37 φορές! Είχαν συνοµολογηθεί από το 1924 έως το 1931
εννέα εξωτερικά δάνεια, τα οποία προέρχονταν βασικά από την Αγγλία κατά 48%,
µεγάλο µέρος από την Αµερική το 31% και τα υπόλοιπα από Γαλλία,
Βέλγιο, Σουηδία, Ιταλία κ.ά.
Την περίοδο αυτή (1924-1932)
η Ελλάδα δανείσθηκε από το εξωτερικό 2,2 δις. χρ. φράγκα Το οξύµωρο ήταν ότι µέχρι το 1932 είχαµε
αποσβέσει 2,38 δισ., δηλαδή 183 περισσότερα από όσα είχαµε
δανεισθεί και οφείλαµε ακόµα 2 δισ. χρ. φράγκα. Η τοκογλυφία στο
αποκορύφωµά της.
Ο Βενιζέλος έβλεπε την
οικονοµική κατάρρευση και από τις αρχές του 1932 ξεκίνησε περιοδείες στη
Ρώµη, Παρίσι και Λονδίνο ζητώντας οικονοµική στήριξη (δάνεια),
όλοι όµως του αρνήθηκαν. Η τελευταία ελπίδα ήταν η συνεδρίαση στη Γενεύη “Κοινωνία
των Εθνών”, όπου παρέστη ο Βενιζέλος και ζήτησε µια πενταετή
καθυστέρηση πληρωµών και ένα διεθνές δάνειο 50 εκ. δολαρίων και
του τα αρνήθηκαν.
Την 21η
Μαΐου 1932 η χώρα κηρύχτηκε σε πτώχευση η Τετάρτη (4η) µετά την
απελευθέρωση. Την ηµέρα της πτώχευσης το Δηµόσιο χρέος ανέρχονταν στα 2.868,1
εκατ. χρυσά φράγκα! Το τραπεζικό σύστηµα καταποντίστηκε και µέχρι τέλος του
έτους έκλειναν σωρηδόν οι Τράπεζες.
Στις εκλογές που έγιναν το
Μάρτιο 1933 η κυβέρνηση Βενιζέλου ηττήθηκε “κατά κράτος”
και ανέλαβε τηµ κυβέρνηση ο Παναγής Τσαλδάρης (10/3/1933-10/10/1935). Γίνεται το πραξικόπηµα Γ. Κονδύλη (10/10/1935-30/10/1935)
και έχουµε διορισµό από το Βασιλέα Γεώργιο την κυβέρνηση του Κων/νου
Δεµερτζή, ο οποίος στις εκλογές που ακολούθησαν τον Ιανουάριο του 1936, τις
κέρδισε. Στάθηκε άτυχος, διότι στις 13 Απριλίου πέθανε από ανακοπή
καρδιάς. Την κυβέρνηση την ανέλαβε ο
αντιπρόεδρος Ι. Μεταξάς, ο οποίος µετά από τέσσερες µήνες και µε τη βασιλική συγκατάθεση επέβαλε την 4η
Αυγούστου του 1936 δικτατορικό καθεστώς.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Εφ. Αγώνας
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου