ΘΕΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΦΘΑΣΑΜΕ... Η ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΕΙΤΑΙ "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ...ΔΑΙΜΟΝΩΝ"....

 ΚΕΙΜΕΝΟ 

Από: Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων 11ου Δημοτικού

Θέμα: Ιωνιώτικο Καρναβάλι – Κυριακή 15-2-2026

Αγαπητοί γονείς και κηδεμόνες,

Κατόπιν πρόσκλησης της Δημοτικής Αρχής του Δήμου Ν. Ιωνίας, θα θέλαμε ως Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του 11ου Δημοτικού Σχολείου να συμμετάσχουμε σ’ αυτή την όμορφη γιορτή των Αποκριών για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και να δώσουμε και τον δικό μας παλμό στην εκδήλωση με τα παιδιά και τους γονείς του σχολείου μας!

Συνημμένα θα δείτε λεπτομέρειες σχετικά με τη δήλωση συμμετοχής η οποία θα μοιραστεί στα παιδιά την επόμενη εβδομάδα σε έντυπη μορφή επίσης.

Το θέμα επιλέχτηκε με γνώμονα το χιούμορ, την «τρελή» καθημερινότητα των γονέων με τα μικρά «διαβολάκια» με τα αγγελικά πρόσωπα που έχουμε στα σπίτια μας και επειδή δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου και των πόρων, προκειμένου να κατασκευαστούν πιο ιδιαίτερες στολές. Καθώς όμως το κυριότερο είναι η χαρά της συμμετοχής και το κέφι, θα επιθυμούσαμε να έχουμε μια ισχυρή παρουσία με τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων γονέων και … «δαίμονων»…

Ευχαριστούμε

ΣΧΟΛΙΑ

Η πρακτική που περιγράφεται —η ενεργός εμπλοκή δημοτικού σχολείου σε αποκριάτικη εκδήλωση με θεματολογία μεταμφιέσεων και ρητές ή έμμεσες αναφορές σε «διαβολάκια» και «δαίμονες»— μπορεί, με βάση την Ορθόδοξη Παράδοση, να χαρακτηριστεί απαράδεκτη παιδαγωγικά και πνευματικά. Η Εκκλησία αντιλαμβάνεται το σχολείο  ως χώρο διαπαιδαγώγησης προσώπων και όχι απλής ψυχαγωγίας. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι κατηγορηματικός:
«Μη παιδαγωγεῖτε τὰ τέκνα εἰς τὸ θέατρον, ἵνα μὴ μάθωσιν ἃ μισεῖ ὁ Θεός».
Όταν ένα σχολείο υιοθετεί πρακτικές που εξοικειώνουν τα παιδιά με εικόνες σύγχυσης, γελοιοποίησης και δαιμονικής ορολογίας —έστω και “αστεϊστικά”— παραβιάζει την παιδαγωγική του αποστολή και εισάγει σύγχυση μεταξύ καλού και κακού.

Ο τίτλος «Σύλλογος Γονέων και Δαιμόνων» δεν συνιστά χιούμορ ούτε ακίνδυνη σάτιρα. Αποτελεί λεξιλογική και πνευματική εκτροπή, ενδεικτική μιας εποχής που δεν παίζει πλέον με τα όρια, αλλά με την κατάργησή τους. Ο όρος «γονέας» εμπεριέχει ευθύνη, πρόσωπο, θυσία και παιδαγωγική αποστολή· όταν όμως συνδυάζεται με τον όρο «δαίμονες», δεν παράγεται αυτοσαρκασμός, αλλά βεβήλωση του νοήματος. Στην Ορθόδοξη θεολογία ο δαίμονας δεν είναι μεταφορά, σύμβολο ή αστεϊσμός, αλλά υπαρκτή πνευματική πραγματικότητα, ταυτισμένη με την άρνηση του Θεού και την καταστροφή του ανθρώπου. Η χρήση του όρου ως στοιχείου διασκέδασης δεν τον αποδυναμώνει, αλλά τον εξοικειώνει· δεν τον γελοιοποιεί, αλλά τον καθιστά ακίνδυνο στη συνείδηση. Και όταν το κακό παύει να τρομάζει, παύει και να πολεμιέται.

Ο συγκεκριμένος τίτλος  φανερώνει μόνιμη νοοτροπία αντιστροφής. Ο γονέας, αντί να στέκεται φορέας μέτρου, διάκρισης και ευθύνης, αυτογελοιοποιείται μέσω όρων που ακυρώνουν τον ίδιο του τον ρόλο. Αυτό δεν αποτελεί τόλμη ούτε ελευθερία· είναι παραίτηση από τη διάκριση και απώλεια του μέτρου. 

Η Αγία Γραφή δεν αφήνει περιθώρια για «αθώες» αναγνώσεις του κακού:
«Ὁ διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. 5,8).
Οι δαίμονες δεν είναι εργαλεία χιούμορ ούτε παιδαγωγικά μέσα. Η εξοικείωση των παιδιών με τέτοιους όρους απονευρώνει την πνευματική εγρήγορση και αλλοιώνει τη χριστιανική συνείδηση.

Επιπλέον, η έμφαση στη μάσκα και στη γελοιοποίηση του προσώπου αντιστρατεύεται τον πυρήνα της ορθόδοξης ανθρωπολογίας. Το ανθρώπινο πρόσωπο είναι εικόνα Θεού και καλείται σε αλήθεια, όχι σε απόκρυψη. Όπως τονίζει ο Χρυσόστομος:
«Οὐδὲν οὕτως ἀτιμάζει τὸν ἄνθρωπον ὡς τὸ γελοιοποιεῖν ἑαυτόν».
Η μάσκα δεν παιδαγωγεί· αποπροσανατολίζει.

Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το γεγονός ότι τέτοιες εκδηλώσεις τοποθετούνται χρονικά πριν την είσοδο στο Τριώδιο, περίοδο κατά την οποία η Εκκλησία καλεί σε προετοιμασία μετανοίας. Ο άγιος Ιωάννης ελέγχει αυστηρά αυτή τη νοοτροπία:
«Ὅταν ἔδει δακρύων καὶ μετανοίας, γέλωτας καὶ μέθας εἰσήγαγες».
Το σχολείο, ως θεσμός αγωγής, δεν δικαιούται να λειτουργεί αντίστροφα από το πνεύμα της Εκκλησίας και της υπεύθυνης παιδαγωγικής.

Συνεπώς, δεν πρόκειται για «μια εκδήλωση» ή «μια αθώα γιορτή», αλλά για σοβαρό παιδαγωγικό και πνευματικό ολίσθημα. Η Εκκλησία δεν καλεί σε οργή ή στείρα καταγγελία, αλλά σε διάκριση, ευθύνη και νηφάλια στάση. Οι γονείς έχουν όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και καθήκον:να θέτουν όρια,να ζητούν σεβασμό στις συνειδήσεις,

να  στα παιδιά τους τη διαφορά ανάμεσα στον πρόσκαιρο γέλωτα και την αληθινή χαρά.

Η αληθινή παιδεία δεν γελοιοποιεί το κακό ούτε το μεταμφιέζει. Καλλιεργεί την αλήθεια, τη διάκριση και τη χαρά εν Χριστῷ.
«Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ρωμ. 12,21).

ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ως ποιμένας με βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχής, αντιμετωπίζει με μεγάλη σοβαρότητα φαινόμενα που αντιστοιχούν άμεσα στα σημερινά καρναβάλια, τις μεταμφιέσεις, τις μασκαράτες και τις κοσμικές πανηγύρεις. Αν και ο όρος «καρναβάλι» δεν υπήρχε στην εποχή του, ο Άγιος μιλά ξεκάθαρα για παρόμοιες πρακτικές της εποχής του (ειδωλολατρικές εορτές, θεατρικά δρώμενα, πομπές, μεταμφιέσεις), τις οποίες κρίνει ως πνευματικά επικίνδυνες.

Ο Χρυσόστομος διαχωρίζει με σαφήνεια τη χαρά που πηγάζει από τον Θεό από τη χαρά που βασίζεται στον θόρυβο, στη μέθη, στη γελοιοποίηση και στην απώλεια της νήψεως. Σε ομιλία του τονίζει με αυστηρότητα:
«Τί λέγεις; Ἑορτή καὶ γέλως καὶ χοροί; Ταῦτα ἑορτήν ὀνομάζεις; Οὐχ ἑορτή, ἀλλὰ διαβολικὴ πανήγυρις».
Με τα λόγια αυτά ο Άγιος δεν απορρίπτει τη χαρά καθεαυτή, αλλά καταδικάζει τη χαρά που απομακρύνει τον άνθρωπο από τη μνήμη του Θεού και τον παραδίδει στα πάθη.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει ο Άγιος στο θέμα της μάσκας και της αλλοίωσης του προσώπου. Για την Εκκλησία, το ανθρώπινο πρόσωπο είναι ιερό, διότι φέρει την εικόνα του Θεού. Η μάσκα, ως σύμβολο απόκρυψης και παραμόρφωσης, δεν είναι ουδέτερη πράξη. Όπως λέγει:
«Οὐδὲν οὕτως ἀτιμάζει τὸν ἄνθρωπον ὡς τὸ γελοιοποιεῖν ἑαυτόν».
Η γελοιοποίηση δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο, αλλά τον υποβιβάζει, τον αποξενώνει από την αλήθεια του και τον συνηθίζει στην απώλεια της πνευματικής του ταυτότητας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι επίσης κατηγορηματικός όταν οι κοσμικές αυτές διασκεδάσεις προηγούνται περιόδων νηστείας και μετανοίας. Αντί η ψυχή να προετοιμάζεται για το Τριώδιο και τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, παρασύρεται σε μέθη και επιπολαιότητα. Γι’ αυτό ελέγχει λέγοντας:
«Ὅταν ἔδει δακρύων καὶ μετανοίας, γέλωτας καὶ μέθας εἰσήγαγες».
Η Εκκλησία καλεί σε εσωτερική εγρήγορση, όχι σε πνευματικό αποσυντονισμό.

Ιδιαίτερα αυστηρός είναι ο λόγος του Αγίου όταν αναφέρεται στα παιδιά. Τονίζει την ευθύνη των γονέων να μη συνηθίζουν τα παιδιά σε θεάματα και εορτές που διαφθείρουν την καρδιά και τη διάκριση:
«Μη παιδαγωγεῖτε τὰ τέκνα εἰς τὸ θέατρον, ἵνα μὴ μάθωσιν ἃ μισεῖ ὁ Θεός».
Για τον Αγ.Ι.Χρυσόστομο, η παιδαγωγία δεν είναι ουδέτερη· ό,τι βλέπει και ζει το παιδί χαράσσεται βαθιά μέσα του.

Συνοψίζοντας, η διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου είναι σαφής: τα φαινόμενα που σήμερα ονομάζονται «καρναβάλια» δεν αποτελούν απλή ή αθώα διασκέδαση για τον χριστιανό. Δεν προετοιμάζουν την ψυχή για μετάνοια, δεν καλλιεργούν τη νήψη και δεν οδηγούν στη χαρά του Χριστού, αλλά σε μια πρόσκαιρη ευθυμία που αφήνει πνευματικό κενό. Ο ίδιος το συνοψίζει με τη γνωστή του φράση:
«Οὐχ ἵνα γελῶμεν, ἀλλ’ ἵνα σωθῶμεν ἐγεννήθημεν».

Η Εκκλησία, μέσα από τη φωνή του Αγίου, δεν καλεί σε φανατισμό ή περιφρόνηση των ανθρώπων, αλλά σε διάκριση, ταπείνωση και πνευματική εγρήγορση. Η αληθινή χαρά δεν έχει μάσκες· πηγάζει από τη μετάνοια, την αλήθεια και την κοινωνία με τον Χριστό.