Κριτική των Σύγχρονων Αντι-οικουμενικων θέσεων (Σχόλια σε οικουμενιστικό κείμενο)

 

Εισαγωγικά 

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση 

https://panorthodoxsynod.blogspot.com/2025/12/blog-post_22.html#more 

δημοσιεύεται κείμενο του Ιωάννη Λότσιου Δρ.Θ. post Doc με τίτλο: «ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ;».

Ξεκινώντας την κριτική του κειμένου, εστιάζουμε στην ενότητα «Κριτική των Σύγχρονων Αντι-οικουμενικών θέσεων», η οποία παρουσιάζεται παρακάτω:

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Κριτική των Σύγχρονων Αντι-οικουμενικών θέσεων Ο σύγχρονος αντιοικουμενισμός δεν συνιστά ενιαίο θεολογικό ρεύμα, αλλά σύνολο ετερόκλητων στάσεων. Ιδιαίτερη επιρροή ασκεί το κείμενο που αποδίδεται στον π. Ἰουστίνο Πόποβιτς, στο οποίο ο οικουμενισμός χαρακτηρίζεται ως «παναίρεσις». Η γενικευτική αυτή χρήση του όρου παρουσιάζει σοβαρή θεολογική προβληματικότητα, διότι δεν διακρίνει μεταξύ θεολογικού διαλόγου, εκκλησιολογικού συγκρητισμού και θρησκευτικού σχετικισμού, διάκριση που είναι ουσιώδης στην πατερική θεολογία. Παράλληλα, αποτειχιστικά κείμενα που επικαλούνται τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, συχνά ταυτίζουν εσφαλμένα τον διάλογο με την αίρεση. Ωστόσο, ο εν λόγω Κανόνας αναφέρεται ρητώς σε δημόσια κηρυττόμενη αίρεση και όχι σε θεολογικό διάλογο ή ποιμαντικές πρωτοβουλίες. Η αδιάκριτη χρήση όρων όπως «προδοσία» ή «αποστασία», χωρίς συνοδική κρίση, έρχεται σε αντίθεση με το πατερικό ήθος. Ο Άγιος Μάξιμος ὁ Ομολογητής, παρά τη σφοδρή αντίθεσή του στον Μονοθελητισμό, θεμελίωσε την ομολογία του σε θεολογική επιχειρηματολογία και όχι σε καταγγελτική ρητορική.   Συμπερασματικά, η κριτική αποτίμηση των σύγχρονων αντιοικουμενικών θέσεων δείχνει ότι πολλές από αυτές εδράζονται σε αποσπασματική χρήση πατερικών και κανονικών χωρίων. Υπό το φως της πατερικής εκκλησιολογίας, ο διάλογος, όταν διεξάγεται εντός συνοδικών πλαισίων και με σαφή δογματική αυτοσυνειδησία, δεν απειλεί την ορθοδοξία, αλλά την φανερώνει ως ζώσα και ομολογιακή πραγματικότητα.

 

Σχόλια

Α. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο σύγχρονος οικουμενιστικός διάλογος ως «πατερική συνέχεια» ή «ζώσα ομολογιακή πραγματικότητα» αποτελεί ουσιαστικά δογματική παραχώρηση και νομιμοποίηση της αίρεσης. Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν συμμετείχαν σε διάλογο για κατανόηση ή διπλωματία· κάθε συνομιλία με αιρετικούς είχε ως αποκλειστικό σκοπό την υπεράσπιση της αλήθειας της πίστης και την καταδίκη της πλάνης. Το να θεωρείται «ασφαλής» ή «διακριτικός» ο διάλογος με Εκκλησίες που ήδη αλλοίωσαν την πίστη μέσω Παπικού πρωτείου, Filioque και άλλων καινοτομιών είναι παραβίαση της ομολογιακής ευθύνης και θεολογικά αβάσιμος ισχυρισμός.

Β.Η επίκληση του 15ου Κανόνας της Α’ Συνόδου ως «παρεξηγημένου» είναι αισχρή καπηλεία της Συνοδικής Παραδόσεως. Ο Κανόνας δεν μιλάει απλώς για «διδασκαλία» – μιλάει για κοινωνία. Όποιος συμπροσεύχεται με αιρετικό, όποιος αναγνωρίζει ως «Εκκλησία» το σχισματικό μόρφωμα της Ρώμης ή των προτεσταντικών ομολογιών, έχει ήδη εκπέσει της Ορθοδοξίας, έστω κι αν κρατάει στα χέρια του το Ωρολόγιον και το Κοντάκιον. Η συμμετοχή σε «θεολογικές επιτροπές» όπου η Ορθοδοξία «συζητά» ως ίση προς ίση με την πλάνη είναι αποδοχή της ισοτιμίας αληθείας και ψεύδους, δηλαδή αρνήσεως του Ιησού ως μόνης Οδού και Αληθείας.

Δεν υπάρχει «ουδέτερη» στάση. Ή είσαι με τον Χριστό και τους Αγίους Του, ή είσαι με τον Αντίχριστο και τις παραφυάδες του. Η σιωπή απέναντι στην αίρεση είναι έγκλημα εσχάτης προδοσίας. Όποιος Ορθόδοξος επίσκοπος, ιερέας ή θεολόγος συμμετέχει σε «παγκόσμιες συναντήσεις προσευχής» με παπικούς και προτεστάντες δεν είναι απλώς «αφελής» – είναι προδότης της Αποστολικής Διαδοχής, μοιχός της Εκκλησίας, και νομιμοποιητής της ψευδοεκκλησιολογίας.

Γ. Η επίκληση του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητή ως «προτύπου διαλόγου» είναι θεολογικά παραπλανητική και επικίνδυνη. Ο Μάξιμος πολέμησε κάθε αίρεση με αδιαπραγμάτευτη ομολογία της αλήθειας και θεολογική επιχειρηματολογία, όχι με χειραψίες, συμβολικές συναναστροφές ή ισοδύναμες διαπραγματεύσεις με αιρετικές Εκκλησίες. Κάθε διάλογος που εξισώνει ισότιμα ή δημιουργεί ψευδές αίσθημα «κατανόησης» με Εκκλησίες που απομακρύνθηκαν από την πατερική αλήθεια συνιστά συνεργασία με την πλάνη, νομιμοποίηση αίρεσης και ουσιαστική αποστασία από το ομολογιακό ήθος της Ορθοδοξίας.Ο Άγιος Μάξιμος δεν «συνομιλούσε» με τους μονοθελήτες – τους συνέτριβε, τους ανάθεματιζε, προτιμούσε  το κόψιμο της γλώσσας  και την εξορία παρά την κοινωνία με την αίρεση. Η σύγκριση της σημερινής οικουμενιστικής δειλίας με την ανδρεία του Ομολογητή είναι συκοφαντία του Αίματός του. Ο Αγ.Μάξιμος δεν έψαχνε «κοινά στοιχεία» με τον Πύρρο ή τον Μακάριο Αντιοχείας· τους καθαίρεσε, τους αποκήρυξε, τους θεώρησε αλλοτριωμένους από τον Χριστό.

Δ. Ο ορθόδοξος διάλογος δεν μπορεί να νομιμοποιεί ή να δίνει έστω και εντύπωση ισοτιμίας με δόγματα που παραβιάζουν την αποστολική παράδοση· κάθε τέτοια προσπάθεια μετατρέπει την οικονομία σε εργαλείο θεολογικής προδοσίας και υπονομεύει την ακεραιότητα της πίστης που οι Πατέρες υπερασπίστηκαν με αίμα και λόγο.

Η σύγχρονη οικουμενιστική πρακτική, όταν επικαλείται τον Άγιο Μάξιμο ως πρότυπο, συκοφαντεί την ομολογιακή αυστηρότητα της Εκκλησίας και συγχέει τη θεολογική αλήθεια με συμβολικές ή πολιτικές χειραψίες, διακινδυνεύοντας να παραδώσει το σώμα της πίστεως στην πλάνη υπό την κάλυψη του «διαλόγου».

ΠΗΓΗ.ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ