Μας λύπεις, Μητροπολίτη Πάφου Τυχικέ, πατέρα μας»
Η φωνή ενός λαού που πενθεί, ελπίζει και ζητά δικαιοσύνη.
Υπάρχει ένας πόνος που δεν φωνάζει.
Δεν σπάει σε συνθήματα, δεν μετατρέπεται σε κραυγές οργής.
Είναι ο πόνος της σιωπηλής απώλειας, όταν κάτι ιερό απομακρύνεται βίαια από τη ζωή σου χωρίς να σου εξηγηθεί το γιατί.
Αυτός είναι ο πόνος σήμερα στην Πάφο.
Δεν χάσαμε απλώς έναν Μητροπολίτη.
Χάσαμε έναν πατέρα.
Και κανείς δεν ρώτησε τα παιδιά.
…………………………………….
«Με τον Τυχικό η Μητρόπολη ανέπνευσε»
«Με τον Τυχικό η Μητρόπολη Πάφου ανέπνευσε. Για πρώτη φορά νιώσαμε ότι η Εκκλησία δεν είναι μακριά, αλλά δίπλα μας», λέει πιστός με σπασμένη φωνή.
Η πνευματική ζωή δεν μετριέται με στατιστικά. Μετριέται με το αν οι άνθρωποι θέλουν να πάνε στην Εκκλησία, αν νιώθουν ότι τους περιμένει κάποιος.
«Η Μητρόπολη πήγε πνευματικά πολύ ψηλά. Υπήρχε ζωή. Υπήρχε συνέχεια. Υπήρχε ελπίδα».
…………………………………….
«Μας λείπουν οι ομιλίες – μας λείπει ο λόγος που μας σήκωνε»
«Μας λείπουν οι ομιλίες του Τυχικού. Αλλά μας λείπουν και τόσοι άλλοι καταξιωμένοι ομιλητές που έρχονταν. Κάθε λόγος ήταν τροφή. Τώρα νιώθουμε πνευματικά νηστικοί».
Δεν ήταν λόγος επιβολής. Ήταν λόγος παρηγοριάς και ευθύνης.
…………………………………….
«Μας λείπουν οι λειτουργίες, ακόμη και στο πιο μικρό ξωκκλήσι»
«Μας λείπουν οι λειτουργίες. Ακόμη και στο τελευταίο ξωκκλήσι. Εκεί που δεν πήγαινε κανείς, πήγαινε εκείνος».
Ο Τυχικός δεν ξεχώριζε τόπους και ανθρώπους.
Για εκείνον κάθε ψυχή είχε την ίδια αξία.
……………………………………………..
«Ξεκινήσαμε πράγματα που μας άλλαξαν τη ζωή – και όλα κόπηκαν»
«Ξεκίνησα αγιογραφία. Για πρώτη φορά στη ζωή μου. Έμεινα στη μέση. Όλα σταμάτησαν απότομα».
«Άρχισα βυζαντινή μουσική. Προχωρούσαμε. Τώρα έκλεισε. Σαν να μην έπρεπε να μάθουμε».
«Μας μάθαινε να κάνουμε προσφορά. Να ζούμε εκκλησιαστικά. Τώρα τίποτα».
Δεν κόπηκαν μόνο δραστηριότητες.
Κόπηκαν ρίζες που μόλις άρχισαν να πιάνουν.
………………………………….
«Ήταν κοντά μας – εκεί που δεν πήγαινε κανείς»
«Ήταν στα σχολεία. Στα νηπιαγωγεία, στα δημοτικά, στα γυμνάσια, στα λύκεια. Στον στρατό. Στα γηροκομεία».
«Τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, ήταν χαρούμενα. Έβλεπαν έναν επίσκοπο και δεν φοβούνταν. Αυτό δεν ξεχνιέται».
Είδαμε ποιμένα. Όχι εικόνα ποιμένα.
…………………………………………
«Μας τον πήραν – και δεν μας εξήγησαν»
Και ξαφνικά, όλα κόπηκαν.
«Μας τον πήραν με διαδικασίες που δεν τις καταλάβαμε. Δεν μας έπεισαν. Μας πλήγωσαν».
Πολλοί στον λαό νιώθουν ότι οι κατηγορίες που ακούστηκαν:
«ήταν ψέματα, ανυπόστατες, και έπεσαν στο κενό».
Και τότε γεννιέται το ερώτημα που καίει:
Αν όλα κατέρρευσαν, γιατί συνεχίζεται η τιμωρία;
……………………………………………..
«Γιατί δεν τον αφήνουν να επιστρέψει;»
Αυτό είναι σήμερα το κοινό αίτημα:
«Θέλουμε μόνο ένα πράγμα. Να επιστρέψει ο Τυχικός στην Πάφο».
Δεν ζητούμε άλλον.
Δεν επιθυμούμε αντικατάσταση.
Δεν αναζητούμε νέες ισορροπίες.
«Θέλουμε τον πατέρα μας πίσω».
Κλήρος και λαός το λένε χαμηλόφωνα, αλλά ενωμένοι.
……………………………………..
«Γιατί συνεχίζεται αυτή η αδικία;»
«Αν δεν υπάρχει τίποτα εναντίον του, γιατί συνεχίζεται αυτό; Γιατί δεν του επιτρέπουν ούτε να έρθει;»
Η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι:
«Τιμωρείται χωρίς λόγο. Και αυτό πονά περισσότερο από οτιδήποτε».
…………………………………….
Επίλογος – Μια προσευχή, όχι μια σύγκρουση
Μητροπολίτη Πάφου Τυχικέ, πατέρα μας,
Δεν γράφουμε αυτά τα λόγια για να διχάσουμε.
Τα γράφουμε γιατί μας λείπεις.
Γιατί γευτήκαμε Εκκλησία ζωντανή.
Και τώρα γευόμαστε σιωπή.
Η επιθυμία μας είναι μία:
να επιστρέψεις στην Πάφο.
Και μέχρι να συμβεί αυτό,
η μνήμη σου, το έργο σου και η αγάπη που άφησες
θα παραμένουν ζωντανά
στις καρδιές μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου