Μαρκον τον Εφεσου παρρησιαζω σημερον.

«Μάρκον εκείνον λέγω τον οποίον η Ανατολή ανέτειλε, αλλ’ η Δύσις έφριξε.
Μάρκον εκείνον το καύχημα της Ασίας και μάστιγα της Ευρώπης.
Μάρκον εκείνον τον φωστήρα της Ανατολικής Εκκλησίας και κεραυνόν της Δυτικής αγερωχίας.
Μάρκον εκείνον το στόμα των θεολόγων, τη δόξαν των Ορθοδόξων, τον υπερθαύμαστον αθλητήν, τον μόνον αήττητον και αδαμάντινον άνθρωπον.
Μάρκον εκείνον λέγω, τον μέγαν άγιον και θεοφόρον και αλάνθαστον διδάσκαλον της μαχομένης Ορθοδοξίας μας.
Μάρκον εκείνον λέγω, το θαύμα των αιώνων.
Τούτον λέγω, σήμερον παρρησιάζω εγώ». (Άγιος Αθανάσιος Πάριος)

Δεν θα εύρισκα καλύτερη προλογική εξύμνηση του Μονογίγαντα αγίου επισκόπου της Εφέσου, από αυτήν του παραστατικοτάτου αγίου Αθανασίου του Παρίου.

Πιστεύω και το καταγράφω, ότι ο άγιος Μάρκος είναι υπεροχότερος ακόμη και από τον Μέγαν Αθανάσιον. Μάλλον είμαι βέβαιος ότι ο μέγας εκείνος της Οικουμένης φωστήρ όχι μόνον δεν θα οργισθεί με αυτή μας την αξιολόγηση, αλλά θα χαρεί. Ο Μέγας Αθανάσιος ονομάσθηκε υπέρμαχος της Ορθοδόξου Πίστεως και πρόμαχος της Εκκλησίας, άτλας πραγματικός.

Όμως πολύ περισσότερο είναι δίκαιο να διαφημίζεται ο θείος Μάρκος, αφού τόσο αγωνίσθηκε για την Αλήθεια.
Εις εκείνην την αγίαν Πρώτην Σύνοδον το όλον πλήθος των αγίων ήσαν όχι μόνον Ορθόδοξοι, αλλά και αγιώτατοι και θαυματουργοί. Και οι αιρετικοί ήσαν παντάπασιν ολίγοι, ή δέκα ή και ολίγον τι περισσότεροι.

Εις την μιαράν αυτήν σύνοδον της Φερράρας-Φλωρεντίας, το πλείστον μέρος ήσαν κακόφρονες, πονηροί, σατανικοί και ολίγοι μέχρι κάποια στιγμή ήσαν Ορθόδοξοι, αλλά τελικά “πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν”, υπεχώρησαν και απεδέχθησαν τις αιρέσεις των Λατίνων και υπέγραψαν τον κατάπτυστον Όρον.

Ώστε εκεί όπου ο Μέγας Αθανάσιος υπερασπίζεται την ευσέβειαν μαζί με όλους, ο Μάρκος ηγωνίζετο μόνος και μόνος προς πάντας επολεμούσε.
Δεν είναι το ίδιο οι πολλοί να σηκώνουν ένα βάρος και το ίδιο να το σηκώσει ένας και μόνος.
Υπερασπίζετο της πατρώας πίστεως ως γίγας και ως τιτάνας.

Τρεις πατριάρχαι, ιερομόναχον όντα τον ιερόν Μάρκον, τον επέλεξαν και τον διώρισαν ως αντιπρόσωπον και τοποτηρητήν τους εις την σύνοδον της Φερράρας: ο Αλεξανδρείας, ο Ιεροσολύμων και ο Αντιοχείας.
Τόσον ονομαστός ήτο και κατά την αρετήν και κατά την σοφίαν ο θείος Μάρκος.

Εν ολίγοις μόνον θα περιγράψω την απερίγραπτον κατάστασιν, όταν επέστρεψεν η αποστολή εις την Κωνσταντινούπολιν.
Οι αξιοθρήνητοι Βυζαντινοί υπεχώρησαν εις όλας τας παπικάς απαιτήσεις.
Εδέχθησαν μίαν ψευδήν και επιπόλαιον και προδοτικήν ένωσιν, αφού υπέγραψαν τον ενωτικόν όρον, ο οποίος προκάλεσε σύγχυσιν και ανακάτεμα και αθλιότητα εις το ολιγάνθρωπον και πνέον τα λοίσθια Βυζάντιον.

Σχίσμα μέγα και χάσμα μέγα έγινε μεταξύ του ορθοδόξου λαού και των λατινισάντων “Ορθοδόξων”.
Οι αρχιερείς τους αρχιερείς απέφευγον, οι ιερείς τους ιερείς, οι μοναχοί τους μοναχούς και όλοι όλους, με άκρον μίσος, ως μιάσματα και βδελύγματα τους απεστρέφοντο.

Όμως ούτε όλα όσα συνέβησαν εκεί μέσα στο ιερό παλάτι του πάπα στη Φερράρα θα μπορούσαμε να καταγράψουμε και να εμφανίσουμε για τους ζηλόφθονας Λατίνους και για τους λατινόφρονας σημερινούς οικουμενιστάς «ορθοδόξους».
Δεν θα κάνουμε όλες τις αποκαλύψεις από εκείνο το καϊαφικό συνέδριο. Γράφηκαν αναλυτικά από άλλους που ασχολήθηκαν με τον μονομάχον μας.

Η κατάστασις μέσα στην παπική αυλή της Φερράρας-Φλωρεντίας, όπου συνεκλήθη η σύνοδος για την ένωση, είναι απελπιστικά απερίγραπτη.
Αξίζει να δούμε εν ολίγοις, οι ραδιούργοι παπικοί πόσους εκβιασμούς εχρησιμοποίησαν και διέπραξαν απέναντι σε ολόκληρη την αυτοκρατορική αποστολή του Βυζαντίου, που μετέβη στη Φερράρα της Ιταλίας για να συμφωνήσουν για την ένωση.

Γράφει αναλυτικά ο φιλάγιος Αθανάσιος ο Πάριος για τα παθήματα της βυζαντινής αποστολής που υπέστη από τους δόλιους Λατίνους, μέχρι και αυτήν την στέρηση του επιουσίου άρτου:

«Έλειπετο και πάλιν το σιτηρέσιον και τετράμηνος καιρός επέρασεν, όπου πολλάκις και πολλάκις, μετά θερμών δεήσεων, χειρότερα από τους ζητιάνους το εζητούσαν και ουδέ καν αποκρίσεως δεν τους ηξίωναν. Μόλις δε ποτέ, αφού είδαν ότι κινδυνεύουσι και προς θάνατον από την πείναν, εσυγκατένευσαν και τους έδωκαν μόνον διά δύο μήνας.

Εις εκείνην την διανομήν, ο του πάπα καμεράριος, Χριστόφορος τ’ όνομα, δίδων τα φλωρία, “ας δοθή”, είπε με πολλήν του πόνον, “ας δοθή και τούτο το ψυχικόν του πάπα, ωσάν και να ερρίπτετο εις την θάλασσαν”.

Και τούτο ειπών, επρόσταξε να μη δοθή μηδέν τω Εφέσου, ως εσθίοντι, λέγει, κατά τον Ιούδαν, τον άρτον του πάπα και εναντιουμένω και εχθραινομένω αυτώ.
“Σαούλαν δε μάλλον (ήτοι σχοινί διά κρεμάσμα)” είπε, πως πρέπει να του δοθή.

Ούτως εληρήθη κατά του δικαίου ο φαύλος εκείνος».

Με κρεμάλα και με αγχόνην τον εφοβέρισαν οι φονικοί παπολάτρεις τον θείον Μάρκον, και αυτό και μόνον τον συναρίθμησε με τους αγίους ομολογητάς και μάρτυρας.

Και όχι μόνον τα παραπάνω υπέστησαν οι πρόγονοί μας οι Βυζαντινοί, αλλά επιπλέον ηναγκάζοντο οι δυστυχείς, άλλοι να πωλούν, αν είχαν τι αξιόλογον, άλλοι να βάνωσιν ενέχυρον τα αρχιερατικά των και αυτά τα ίδια των φορέματα, διά να κάμουν μερικά έξοδα να ζήσουν και να μην αποθάνουν από τον λιμόν.

«Αφήνω να λέγω τας χαμαικοιτίας των περισσοτέρων, όπου δεν είχαν ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα διά να αναπαυθούν μικρόν, καν τον καιρόν των παγετών. Και όχι δέκα ημέρας ή τρεις εβδομάδας ή εξάμηνον το πολύ, αλλά σχεδόν χρόνους τρεις επάσχον οι ταλαίπωροι τας πολλάς ταύτας και μακράς κακοπαθείας αθεραπευτα εκεινα κακα».

Φοβερή και απερίγραπτη ήτο η κατάστασις εις όλην την τριετήν περίοδον των συζητήσεων. Ασύλληπτες αι ταλαιπωρίαι της αποστολής από τους αισχροβίους και μικροψύχους Λατίνους. Τους οδηγούσαν ακόμη και εις την πείναν και εις τον λιμόν.

Πολλοί από τους Βυζαντινούς εσηκώθησαν και έφυγαν, παρά την απαγόρευσιν του αυτοκράτορος, όστις φοβηθείς μήπως φύγουν και άλλοι, από τα πενήντα όλα και όλα μέλη της συνόδου, απεφάσισε εν συμφωνία με τον πάπα να μεταφερθή η σύνοδος εις την Φλωρεντίαν.

Αυταί εξ υπαρχής της συνόδου ήσαν αι διαθέσεις των μοχθηρών Λατίνων, των λοιδόρων των αγίων, των εχθρών της αληθείας και των σκευών του σατανά.

Μάρτυς αξιόπιστος της υπεροψίας και οιήσεως των κακοφρόνων Λατίνων είναι και ο μέγας της Οικουμένης διδάσκαλος, ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος, λέγων ότι ούτε γνωρίζουν την αλήθεια ούτε να την μάθουν καταδέχονται.

Πέραν όλων των ανωτέρω παθημάτων των Βυζαντινών, εφρίττον ιδιαιτέρως με τον ακούραστον και γενναιότατον αγωνιστήν, επίσκοπον Εφέσου Μάρκον.
Μίσος αθεράπευτον τους διεκράτει εναντίον του, που όλο και ηύξανε.

Δεν άντεχαν αυτόν μόνον να φαίνεται αγωνιζόμενος, αυτόν μόνον να αποκρίνεται, αυτόν ελέγχοντα τα σοφίσματα και τας παρεξηγήσεις, και αυτόν μόνον να φαίνεται στόμα των θεολόγων και υπέρμαχος της πατροπαραδότου πίστεως.

Μάρκος Εφέσου εστάθη βεβαιοτάτως πραγματικός και αληθινός άτλας, διότι αυτός μόνος εβάσταξε επάνω του όλον το σύστημα της παπικής Εκκλησίας, επειδή οι άλλοι σχεδόν πάντες εξέκλιναν και ηχρειώθησαν.

Όπως προείπαμε, άλλοι από φθόνον, άλλοι από φόβον, άλλοι από κολακείας και ματαίας υποσχέσεις και οι περισσότεροι από την ανάγκην της μακράς ταλαιπωρίας και του λιμού και της πείνας.

Πόσην τέρψιν, πόσην χαράν και ευφροσύνην δεν προξενεί, όταν από το ένα μέρος βλέπει τις τόσες κακές θηριώδεις υπάρξεις, με όλην την ορμήν και την θηριωδίαν των, να αντιβαίνουν εις τον αγωνιστήν της αληθείας, και από το άλλο μέρος αυτόν μόνον, μόνος προς τόσους, να αντιπαλεύει και να υπερισχύει.

Όμως οι σατανολάτρες Λατίνοι δεν εστάθησαν εκεί, αλλά διέπραξαν και άλλες πράξεις φονικές και εξοντωτικές εναντίον του μονομάχου αγίου.

Αποκαλύπτει λοιπόν ο φιλάγιος Αθανάσιος ο Πάριος εις το βιβλίον του «Ο Αντίπαπας», έκδοσις 1981, Ορθόδοξος Κυψέλη, σελίς 385:

Καθώς γράφει ο Γεώργιος Κορέσσιος, ο σοφώτατος, εν τω καλουμένω αυτού εγχειριδίω κατά του Φλωρεντιανού συλλόγου, κεφ. ιε΄, ουδέ στίγματα μαρτυρικά εμπράκτως δεν του έλειψαν. Λέγει γαρ ούτω:

«Κατά τον Μεθώνης, ετύπησαν σφοδρώς τον Εφέσου οι απηνείς εκείνοι, όπως υπογράψει, ως φαίνεται εν τοις τύποις μετά τον Φλωρεντιανόν σύλλογον. Ιδού λοιπόν όπου και πρακτικώς κεκόσμηται και με τα μαρτυρικά στίγματα. Ετύπησαν, λέγει, τον Εφέσου. Και όχι ετύπησαν απλώς και ως έτυχεν, ολίγον τι και ελαφρώς, αλλά σφοδρώς, δηλαδή με πολύ δαρμόν και με θυμόν και αγριότητα μεγάλην.

Όθεν και απηνείς τους ονομάζει, ήγουν απάνθρωπους και σκληρούς. Ως εκ τούτου, ο τον πολύ δαρμόν υπομείνας γενναίως, διά να μη αθετήσει το πατρώον δόγμα, ήτο έτοιμος αναμφιβόλως να υπομείνη ωσαύτως και άλλο τι περισσότερον, έως και αυτόν τον ίδιον θάνατον».

Καταφεύγομεν εις τον Ιωσήφ Μεθώνης, εις την Πατρολογίαν του Migne, τόμ. 159, σελ. 1068, όπου ο Ουνίτης Μεθώνης Ιωσήφ αποκαλύπτει ότι ο φρα Ιωάννης εθεολόγησε και φωνή μεγάλη εβόησεν:

«Αγάγετε τον Εφέσσου ώδε, βούλομαι γαρ ανατρέψαι τα αυτώ ειρημένα».

Οι απεσταλμένοι, ζητούντες σε, εύρον σε μαινομένον και βοώντα φωνάς ασήμους. Και καλούντων σε συνελθείν τη συνόδω, συ αντεφής:

«Ου δύναμαι ελθείν. Τη γαρ νυκτί ταύτη ελθόντες οι καρδινάλιοι απεστέγασαν τον όροφον του οικήματός μου και μετά ράβδων πυρίνων έδειραν μου τας σάρκας. Απέκτεινάν με οι καρδινάλιοι και νυν καλούσι με συνελθείν μετ’ αυτών; Ου δύναμαι. Ουχ οράτε και υμείς τας πληγάς;»

Και έδεικνυεν τας σάρκας αυτού, λέγων:

«Βλέπετε πώς είμαι όλως μεμελανωμένος και ραβδισμών ένεκεν».

Εκείνοι δε, εννοήσαντες την ασθένειαν, απήλθον, δηλούντες τη ιερά συνόδω ότι ου δύναται συνελθείν, ασθενεί γαρ.

Οι αθεώτατοι και θηριώδεις Λατίνοι έφθασαν μέχρι αυτού του σημείου, διά να μεταστρέψουν την γνώμην του γενναιοτάτου μονογίγαντος, αλλά δεν τα κατώρθωσαν.

Εντυπωσιάσθην πραγματικώς, όταν αυτήν την σπουδαιοτάτην πληροφορίαν του φιλαγίου Αθανασίου του Παρίου και την παραπομπήν εις τον Ιωσήφ Μεθώνης, όπου περιγράφονται αι πρωτοφανείς κακουργηματικαί πράξεις των καρδιναλίων εναντίον του, που ανέγνωσα.

Είναι ο μόνος που εφανέρωσε αυτήν την φοβεράν αλήθειαν διά τον μονογίγαντα άγιον, την οποίαν μέχρι σήμερον ουδείς είπε ή έγραψε.

Τόσοι και τόσοι συνέταξαν την βιογραφίαν του αξιοθαυμάστου Μάρκου, αλλά και μελέτας ειδικευμένας, και όμως τούτο το γεγονός παρέμεινε αποσιωπημένον.

Απορώ με όλους εκείνους που ασχολήθηκαν με τον ηρωικόν και υπερθαύμαστον επίσκοπον Εφέσου, πώς και δεν είδαν αυτήν την λεπτομέρειαν μέσα εις την εξαιρετικήν βιογραφίαν του αγίου, γραμμένην από τον άγιον Αθανάσιον τον Πάριον, η οποία θέλγει και καταπλήσσει κυριολεκτικώς τον αναγνώστην.

Πράγματι έγραψαν διάφοροι για τον γενναίο και ακάματο άγιο, όπως ο καταπληκτικός και αμίμητος Αθανάσιος ο Πάριος, ο θρυλικός αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Μπιλάλης στα μνημειώδη έργα του «Ορθοδοξία και Παπισμός» (δίτομο) και «Η αίρεσις του Φιλιόκβε», ο σπουδαίος θεολόγος Νικόλαος Βασιλειαδής, ο μητροπολίτης Γορτύνης και Μεγαλοπόλεως Θεόφιλος, ο πατήρ Αναστάσιος Γκοτσοπούλος, ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κωστόπουλος, ο Σέρβος μητροπολίτης Ειρηναίος Μπούλοβιτς, ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κεφαλλόπουλος, ο οικουμενιστής καθηγητής Γρηγόριος Λαρεντζάκης, ίσως και άλλοι πολλοί.

Συνετάχθησαν επίσης μελέτες από τον π. Θεόδωρο Ζήση, την Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, διπλωματική εργασία της Κατσουλάρη Παναγιώτας κ.ά.

Ασχολήθηκε προσφάτως εκτενέστατα με τα απομνημονεύματα του Σιλβέστρου Συρόπουλου και με τον άγιό μας ο καθηγητής πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, μάλιστα σε δεκατρείς ωριαίες τηλεοπτικές εκπομπές, και αυτήν την σπουδαιοτάτην πληροφορίαν την απεσιώπησε.

Είναι όντως απορίας άξιον: προς τι; Δεν την εγνώριζε, αφού πουθενά δεν ανεφέρθη; Είναι δυνατόν να ασχολήθηκε με τους υπερθαύμαστους αγώνες του αγίου Μάρκου μέσα εις την σφηκοφωλιά του πάπα, όπως τους κατέγραψε ο Σιλβέστρος Συρόπουλος, και να του διέφυγε αυτή η ασύλληπτη πληροφορία;

Όλοι όσοι ασχολήθηκαν με την βιογραφίαν του αγίου παπομάστιγος Μάρκου του Ευγενικού ουδέν ανέφεραν περί της πρωτοφανούς, βαρβάρου και αχαρακτήριστης αυτής πράξεως των καρδιναλίων του αθεωτάτου λατινισμού.

Προς τι άραγε; Το αποδίδουμε εις ανθρωπίνην αβλεψίαν, χωρίς να σκεφθούμε με κακόν λογισμόν κάτι άλλο διαφορετικόν.

Εμείς το θεωρήσαμεν απαραίτητον, διά πρώτην φοράν, να δημοσιευθούν αυτές οι κακουργηματικές πράξεις των Λατίνων κατά του γενναιοτάτου πατρός και διδασκάλου, διά να θαυμάσουμε και να καμαρώσουμε την εμφάνισίν του εις την εποχήν εκείνην, όταν κινδύνευε η Πόλις από την πολιορκίαν των Τούρκων, αλλά κυρίως κινδύνευε και  η Ορθόδοξος Πίστις μας απο τον Επαρατον Παπισμον.

Η Ορθόδοξος Πίστις, ο πολυτιμότατος θησαυρός που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός, κινδύνευε επικινδυνα από τον θεοκαταρατον και βορβορώδη αιρετικόν Λατινισμόν.  

Γι΄αυτό ακριβώς και οι προγονοί μας προτίμησαν την σκλαβιά στους Τούρκους παρά την υποταγή στους Λατίνους.