ΕΛΛΑΣ- ΕΛΛΑΣ, ΜΕΡΙΜΝΑΣ ΚΑΙ ΤΥΡΒΑΖΗ ΠΕΡΙ ΠΟΛΛΑ .ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ ΔΕ ΕΣΤΙ ΟΥΤΙΔΑΝΟΙ ! (=ΑΝΑΞΙΟΙ)

 

(Μας παρουσίασαν ως παράδεισο την Ε.Ο.Κ., αλλά µας οδηγούν σταθερά στο δρόµο προς την “κόλαση”)

Θα αναφερθώ σε µερικές προκλήσεις του τελευταίου καιρού που µε προβληµάτισαν και µε αγανάκτησαν. Το ερέθισµα που µε διήγειρε και µε αναστάτωσε, προήλθε από όλο αυτό το κόλπο που µεταχειρίζονται οι εκάστοτε κυβερνώντες µέσω και των µηχανισµών τεχνητών δηµοσιοποιήσεων.

Κανένας από τους επικαθήµενους στους θρόνους της κοσµικής εξουσίας, κανένας από τους υποσχόµενους σηµαιοφόρους των πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών, κανένας από τους τελάληδες των προεκλογικών υποσχέσεων, δεν µπόρεσε ή δε θέλησε να σταµατήσει αυτό το εκπτωτικό και σαρωτικό φαινόµενο της Οικονοµίας.

Ουρανοµήκεις φωνές ως αντιπολίτευση, ως κυβέρνηση τα ξεχνούν και άλλα ψηφίζουν. Ακούω, ολούθε, κραυγές και εκρήξεις οργής για τη λοιµική νόσο της ζούλας σε µερικούς κοµµατισµούς των κοινοτικών επιδοτήσεων. Ακούω, ωστόσο – παράλληλα τα εκατοµµύρια που ταχυδροµούνται προς την Ουκρανία. Τις διθυραµβικές οικονοµικές παροχές προς τους λαθροµετανάστες. Το εκρηκτικό φαινόµενο µε τις Ανεξάρτητες αρχές, οι πιο πολλές δεν έχουν λόγο ύπαρξης και πολλών άλλων ακόµα και έτσι φθάσαµε σ΄αυτά τα τραγικά αποτελέσµατα.

Η Ελλάδα µε την πτώση της δικτατορίας και την “αποκατάσταση της Δηµοκρατίας” (24 Ιουνίου 1974), είχε µια κραταιά οικονοµία, µε δηµόσιο χρέος, σχεδόν ανύπαρκτο, µε πολύ ισχυρό νόµισµα (το ένα γερµανικό µάρκο αντιστοιχούσε 7,40 δρχ. και το 2001 πριν µπούµε στην ΟΝΕ, έφθασε 174,22 δρχ.), µηδενική ανεργία, ένα πολύ καλό βιοτικό επίπεδο των πολιτών, µια ακµάζουσα βιοµηχανία και βιοτεχνία και έναν αγροτικό τοµέα παραγωγικότατο.

Άξαφνα ήρθαν τα πάνω κάτω, η κατάσταση άλλαξε τόσο ραγδαία που δεν µπορεί ανθρώπινος νους να το φανταστεί.

Αυτά που συνέβησαν στην Ελλάδα τα τελευταία πενήντα χρόνια, θα πρέπει, µελλοντικά, να διδάσκονται στις σχολές Πολιτικών και Οικονοµικών Επιστηµών ως παράδειγµα αποτροπής. Δηλαδή µε πόση δυσκολία στήνεται µια οικονοµία, πόσο εύκολα καταστρέφεται και πως υποβαθµίζεται η ποιότητα ζωής ενός λαού.

Γι’ αυτό θα θυµίσω πράγµατα και γεγονότα που οι παλαιοί τα ξέχασαν ή δε θέλουν να τα θυµούνται για δικούς τους λόγους και οι νέοι που δεν τα έζησαν, πρέπει να τα µάθουν, ώστε να µην τα επαναλάβουν και εµείς να τα φέρουµε στην Επικαιρότητα, ώστε να µην ξεχαστούν και ας πονάνε.

ΠΩΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΗΚΕ Η ΕΛΛΑΔΑ

Οι Αµερικανοί, όταν µας βοήθησαν µε το σχέδιο Μάρσαλ (1947), δεν περίµεναν ότι η Ελλάδα θα δηµιουργούσε βαριά βιοµηχανία. Έπεσαν έξω, διότι «το επιχειρηµατικό δαιµόνιο του Έλληνα (είχε δηλώσει ο Γκαστόν Τορν, πρώτος πρόεδρος της Κοµισιόν) δηµιουργεί πλούτο, θέσεις εργασίας και ενισχύει το κράτος».

Γεγονός πάντως είναι ότι η µεταπολεµική εποχή στην Ελλάδα σηµαδεύτηκε από την ανάπτυξη της εγχώριας βιοµηχανίας. Αυτό οφείλονταν α) στην ιδιωτική πρωτοβουλία, β) σε συγκεκριµένες ευνοϊκές πολιτικές, όπως το καθεστώς δασµοπροστασίας που αποθάρρυνε τις εισαγωγές και ευνόησε την εγχώρια παραγωγή και γ) στο νόµο 2687/53 και 4171/61 που θέσπιζε «το αφορολόγητο των κερδών της βιοµηχανίας», όταν τα κέρδη θα επενδύονταν σε βιοµηχανική δραστηριότητα ή σε άλλες παραγωγικές επενδύσεις.

Συγκεκριµένα µέχρι το 1974 είχαµε ανάπτυξη: στη Βιοµηχανία 11,4%, στη Μεταποίηση 12,4%, σε Δηµόσιες Επενδύσεις 10%, και Ιδιωτικές 10,2%. Οι δε Εξαγωγές είχαν χτυπήσει κορυφή, έφθασαν τα 339,7%, το δε Νόµισµα – η δραχµή – από τη 10^η θέση που κατείχε παγκοσµίως σε αγοραστική δύναµη, κατέκτησε την 1^η θέση. Και για πρώτη φορά στην ιστορία το 1973 έγινε υπερτίµηση κατά 10%.

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει µε την είσοδό µας στην Ενωµένη Ευρώπη ή Ε.Ο.Κ.

Ο Κων/νος Καραµανλής µετά την υπογραφή της Συνθήκης Σύνδεσης Ελλάδας µε την ΕΟΚ (20/5/1979) είχε πει στον τότε Πρόεδρο του Συνδέσµου Ελληνικών Βιοµηχανιών κ. Λεων. Κανελλόπουλο της τσιµεντοβιοµηχανίας ΤΙΤΑΝ: «… υπέγραψα τη συµφωνία µε την ΕΟΚ… Σας έριξα εσάς τους βιοµηχάνους στη θάλασσα. Τώρα µάθετε να κολυµπάτε».

Η ελληνική βιοµηχανία σιώπησε, αλλά συνέχισε το δηµιουργικό της έργο. Η απάντηση δόθηκε την 1^η Δεκεµβρίου 1979 στη διηµερίδα «Συνάντηση των Αθηνών» από τον Πρόεδρο του ΣΕΒ Δηµ. Μαρινόπουλο στον Καραµανλή – εκπροσωπούµενου από τον Υπουργό Συντονισµού-Προγραµµατισµού Παν. Παπαληγούρα –: «Λοιπόν, κολυµπούµε και πιστεύω πως θα τα καταφέρουµε να βγούµε στη στεριά της Ευρώπης».

Είναι αλήθεια ότι οι βιοµήχανοι πίστευαν ότι µπορούσαν να τα βγάλουν πέρα µόνοι τους, διότι η βιοµηχανία που ήταν ο µεγαλύτερος εργοδότης της Ελλάδας, έφθασε να απασχολεί την περίοδο 1955-1974 πάνω από 1.000.000 εργαζόµενους και µε τη βιοτεχνία ξεπερνούσαν το 1.700.000, την ώρα που το δηµόσιο απασχολούσε 250-300.000. Οι όροι όµως αντιστράφηκαν και έφθασαν το 2010 στο Δηµόσιο, µαζί µε τις ΔΕΚΟ, να απασχολούνται πάνω από 1.250.000 έναντι 300.000 εργαζόµενους στην βιοµηχανία και βιοτεχνία συνολικά.

Η αρχή της αποβιοµηχάνισης άρχισε µετά τη µεταπολίτευση.

Η επικράτηση της σοσιαλοµανίας του Καραµανλή (1975-1980) που δεν ήθελε να θεωρηθεί ότι ήταν ένας συνεχιστής της πολιτικής της χούντας.

Το πρώτο ξεκίνηµα ήταν µε την αγορά της “ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ” από τον Ωνάση που πλήρωσε το ελληνικό κράτος 68 εκατ. Δολάρια τον Αύγουστο του 1976, ενώ τη ζητούσαν δύο όµιλοι και µαζί και ο Ανδρεάδης, να την αγοράσουν µε περισσότερα χρήµατα. Αποτέλεσµα µετά από 30 χρόνια η “Ολυµπιακή” να φαλιρίσει και όλοι οι Έλληνες να πληρώσουµε ζηµία κοντά στα 3 δις ευρώ.

Η δικτατορία το 1974 παρέδωσε στον Καραµανλή ένα δηµόσιο χρέος 330 εκατ. (αυτό-εξόφλητο λόγω της µεγάλης βιοµηχανικής και αγροτικής ανάπτυξης), το οποίο µετά από επτά (7) χρόνια η κυβέρνηση Καραµανλή το έφτασε στα οκτώ (8) δις.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. και στη συνέχεια του ΠΑΣΟΚ χαϊδεύανε τα αυτιά των συνδικαλιστών και υπόσχονταν σταδιακή αλλαγή στα εργασιακά µε 35ωρο, 7ωρο, 5ήµερο πλήρους απασχόλησης, µε πλήρεις αποδοχές και πλήρη ασφάλιση, την ώρα που η Πορτογαλία και η Ισπανία επεδίωκαν το µεγάλο άλµα της ένταξης στην ΕΟΚ και τον εκβιοµηχανισµό των χωρών τους.

Άρχισε ο χορός των λουκέτων που τον άνοιξε η ΤΕΟΚΑΡ το 1980, σε µια περίοδο που η ΝΙΣΣΑΝ επιθυµούσε διακαώς τη βιοµηχανική παρουσία στην Ευρώπη µε αντάλλαγµα την εργατική ειρήνη. Το αποτέλεσµα ήταν ο ιαπωνικός όµιλος να µεταφερθεί στην Αγγλία στέλνοντας 420 οικογένειες της περιοχής του Βόλου στην ανεργία.

Η “αντιβιοµηχανική επανάσταση” ξεκίνησε µε την κατάργηση του Υπουργείου Βιοµηχανίας το 1976 που είχε ιδρυθεί µε το Ν. 1671/1951 – τι το ήθελαν, αφού είχαν προγραµµατίσει να κλείσουν τα εργοστάσια – έτσι στήνουν τη Γενική Γραµµατεία Βιοµηχανίας ως κλάδο του Υπουργείου Οικονοµικών και πάγωσε κάθε βιοµηχανική δραστηριότητα. Κυκλοφορούσε το εξής σλόγκαν εκείνη την εποχή: “Ο Καραµανλής έριξε λόγω Ε.Ο.Κ. τη βιοµηχανία στη θάλασσα και ο Παπανδρέου την έπνιξε”.

Με την κατάργηση σκάει η µεγάλη βόµβα στις 5 Δεκεµβρίου 1975 και εντολή Καραµανλή κρατικοποιούνταν 28 µεγάλα συγκροτήµατα του Στρατή Ανδρεάδη, από εργοστάσια λιπασµάτων, εταιρίες µεταφορών, πέντε τράπεζες, Ναυπηγεία, ηλεκτρικός σιδηρόδροµος κ.ά., που απασχολούσε πάνω από 40.000 εργαζόµενους και χώνουν στις επιχειρήσεις περί τους 10.000 πολιτικούς κλακαδόρους και το πιο χειρότερο, ότι ο Ανδρεάδης δικαιώθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και ο λαός τον πλήρωσε ένα “µικρό” ποσό των 7,5 δις. Ακολούθησαν τα ναυπηγεία Νιάρχου και συνέχισαν µε κάθε τρόπο πως θα ξεφορτωθούν καθετί που λέγονταν βιοµηχανία, ακόµα και τις Αµυντικές που ήταν για την άµυνα και ασφάλεια της χώρας.

Στις πρώτες 40 βιοµηχανίες που κρατικοποίησαν, διόρισαν αφεντικά 5.000 κρατικούς βιοµήχανους από τον κοµµατικό σωλήνα.

Όσοι µπόρεσαν να ξεφύγουν απ’ αυτή τη βαρβαρότητα, ήρθε το 1981 η Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ Ανδρ. Παπανδρέου και έσπρωξε την ταφόπλακα. “Πρέπει να ελέγξουµε τις παραγωγές – δήλωσε – ώστε να καθοδηγείται η ………. πρωτοβουλία ως προς τι θα παράγει και που θα το διαθέτει…”. Τι έκανε, για να τους αποτελειώσει; Πάγωσε τις τιµές των παραγόµενων προϊόντων µε αγορανοµική διάταξη, ώστε να µην επιτρέπει καµιά αναπροσαρµογή. Αύξησε το ηµεροµίσθιο των εργαζοµένων κατά 50%, µείωσε το χρόνο εργασίας στις 40 ώρες, και καθιέρωσε την αυτόµατη τιµαριθµική αύξηση αποδοχών (ΑΤΑ). Παραχώρησε ειδικά προνόµια στους συνδικαλιστές, δηλαδή να πληρώνονται από την επιχείρηση, χωρίς να εργάζονται. Οι δανειοδοτήσεις έγιναν απαγορευτικές, διότι τα επιτόκια των τραπεζών ανέβηκαν στο 25%, το κόστος παραγωγής ανέβηκε ανησυχητικά. Οι εξαγωγικές επιχειρήσεις έτσι βρέθηκαν στον αέρα, διότι δεν µπορούσαν να εκτελέσουν τις παραγγελίες που είχαν συµφωνήσει, και άρχισαν δικαστικές διαµάχες µεταξύ παραγγελιοδόχου και παραγγελιοδότη για διαφυγόντα κέρδη, καθυστερήσεων ως και µη παραδόσεων, έτσι δηµιουργήθηκε µεγάλο τραύµα αξιοπιστίας στις εξαγωγές.

Οι εκπρόσωποι του επιχειρηµατικού κλάδου προσπάθησαν να έρθουν σε κάποια επαφή µε την κυβέρνηση, για να συζητήσουν για την καταστροφική πολιτική που ακολουθεί η κυβερνητική πολιτική για τη βιοµηχανία – βιοτεχνία, τούτο στάθηκε αδύνατο.

Παρακολουθήστε τον επικήδειο απολογισµό: Οι εξαγωγές µέχρι τέλους του 1973 ήταν στα 339,7%, στο τέλος του 1981 κατέβηκαν στο 168,9% και το 1989 έφθασαν… 25,6%. Έτσι δηµιουργήθηκε µια στρατιά “προβληµατικών” επιχειρήσεων. Από την πίεση αυτή η κυβέρνηση και για να περιµαζέψει τα διασκορπισµένα λείψανα, έστησε τον “Οργανισµό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων” (ΟΑΕ) και από τις 40 που υπήρχαν τώρα, έφθασαν στις 152 και για να τις “εξυγιάνουν”, τις γέµισαν από διορισµένους, καλοπληρωµένους, “κρατικούς βιοµηχάνους”, που αντί “εκσυγχρονισµό” και “εξυγίανση” των επιχειρήσεων, λεηλάτησαν πάνω από 3 τρις δρχ. χρήµατα του φορολογούµενου έλληνα και µετά τη µεγάλη “ληστεία”, έβαλαν πλώρη, να εξαφανίσουν τα πειστήρια της λεηλασίας βάζοντας λουκέτα µε κηδειόχαρτα.

         Σαν να µην έφθαναν όλα τα παραπάνω διόρισαν χιλιάδες άσχετους και άχρηστους ως επιτελικά στελέχη στις “κρατικοποιηµένες βιοµηχανίες” µε πολύ παχυλούς µισθούς, οι οποίες από επικερδείςς και βιώσιµες επιχειρήσεις έγιναν προβληµατικές, τους δε χιλιάδες εργαζόµενους από πτωχευµένες (οι ίδιοι τις κατάντησαν) επιχειρήσεις τους απορρόφησαν σε δηµόσιες υπηρεσίες χωρίς κανένα προσόν Έτσι φθάσαµε από 300.000 Δηµοσίους υπαλλήλους, να ξεπεράσουµε το 1.000.000, η χώρα δε σταµάτησε να παράγει και τους µισθοδοτούσε µε δανεικά. Ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα µε το Νόµο 84/84 και 2965 που απαγόρευε να δηµιουργηθούν νέες βιοµηχανίες ή να εκσυγχρονίσουν τις παλαιές και έδωσαν κίνητρα µάλιστα, για να αποµακρύνουν τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις ή να τις µεταφέρουν στο εξωτερικό, όπως και το έκαναν αρκετοί που µεγαλούργησαν  και µεγαλουργούν σε διάφορες χώρες.

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο Θεός, φαίνεται, αγάπησε και ευλόγησε µε τα δύο χέρια αυτόν τον ευλογηµένο τόπο που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ, µας έδωσε τα πάντα, δηλαδή ό,τι έχουν όλες οι χώρες του πλανήτη και επί πλέον, σπάνιες οµορφιές, την παραδεισένια φύση µε χάρες ανεπανάληπτες και τις σπάνιες κλιµατολογικές συνθήκες, ώστε να ζούµε ευχάριστα και να µπορούµε να παράγουµε µεγάλες ποικιλίες προϊόντα στον πρωτογενή τοµέα εξαιρετικής ποιότητας λόγω του εύκαρπου µεσογειακού κλίµατος.

Πριν 50 χρόνια περίπου οι ασχολούµενοι µε τον πρωτογενή τοµέα αντιπροσώπευαν το 53% του πληθυσµού, το 1971 µειώθηκε στο 35%, το 2001 στο 17,2% και το 2011 κατέβηκε στο 12,4%. Η Ευρωπαϊκή πολιτική µε δόλωµα τις επιδοτήσεις κατέστρεψε την παραγωγή.

Α) Ένα µικρό παράδειγµα: Από το σιτάρι γίνεται το ψωµί που είναι το βασικό είδος διατροφής, το δε Ελληνικό Ινστιτούτο Σιτηρών το 1957 δηµιούργησε την ποικιλία Γ΄ 38290 που ένα µαλακό σιτάρι, µεγάλης παραγωγής και ανθεκτικότητας και φθάσαµε µέχρι το 1984 να έχουµε, όχι µόνον επάρκεια, αλλά και να κάνουµε και εξαγωγές σε χώρες των Βαλκανίων.

Η ραγδαία µείωση της καλλιέργειας του µαλακού σιταριού ξεκίνησε µετά το 1984 µε την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ε.Ε. µε δελεαστικά (ύπουλα) κίνητρα, όπως: α) κάνετε αγρανάπαυση, πάρτε επιδότηση, β) φυτεύστε δένδρα (ακακίες, λεύκες, καρυδιές…), πάρτε επιδότηση, γ) παράγετε σκληρό σιτάρι, πάρτε επιδότηση κ.ά.        

 

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΜΑ!!!

Πριν την οικονοµική κρίση (µνηµόνια) είχαµε έλλειµµα πάνω από 1.200.000 τόνους σιτάρι και αυτό καλύφθηκε µε εισαγωγές από Ρωσία, Ουκρανία, Γαλλία…και αµφιβόλου ποιότητας.

 Την περίοδο 2010-18, εγκατέλειψαν τη χώρα 796.191 άνθρωποι και έγιναν µετανάστες, γι’ αυτό έπεσε η ανεργία, για το οποίο καυχιέται η κυβέρνηση και µειώθηκαν και οι εισαγωγές σιταριού, δηλαδή το 2023 να έχουµε µόνο 893.000 τόνους. Επί πλέον θα πρέπει να  ανησυχούµε, διότι στη διατροφή µας έχουν εισχωρήσει αµφίβολα προϊόντα, στα οποία έχουν ανιχνευτεί ίχνος ραδιενέργειας και φυτοφάρµακα απαγορευµένα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Β) Άλλο µικρό παράδειγµα: Πριν µπούµε στην ΕΟΚ, η Ελλάδα είχε φθάσει να έχει αυτάρκεια σε όλη τη ζωική παραγωγή, σ’ αυτό βοήθησαν τα δάνεια µε τα πολύ χαµηλά επιτόκια που χορήγησε η δικτατορία.  Έτσι δηµιουργήθηκαν µεγάλες τροφικές µονάδες. Ώστε στο χοιρινό να έχουµε επάρκεια 84%, στο πτηνοτροφικό 100%, στο αιγοπρόβειο στο 94% και στο βόειο στο 66%.

Με την είσοδό µας στην Ευρωπαϊκή Ένωση άλλαξαν τα πάντα, µε τις ποσοστώσεις στα προϊόντα, µε τις επιδοτήσεις για αλλαγές ράτσας στα βοοειδή και στα αιγοπρόβατα, από ελεύθερης βοσκής, έγιναν σταβλισµένα µέσα σε κλουβιά, έγιναν πολυδάπανα, µε τις ζωοτροφές πιστοποιηµένες από πολυεθνικές εταιρείες αλλιώς ούτε γάλα και ούτε κρέας πουλάς! Με αντιβιοτικά και ειδικές τροφές για γρήγορη ανάπτυξη και για το σφαγείο. Το κόστος έγινε δυσβάστακτο για τους επαγγελµατίες κτηνοτρόφους. Έτσι ανάγκασε ένα ποσοστό 64% να εγκαταλείψουν το επάγγελµα.

Η αντιστροφή  ήρθε γρήγορα και απότοµα µε τεράστια ελλείµµατα, από το χοιρινό, ενώ καταναλώνουµε 290.000 τόνους κρέας, παράγουµε µόνο 110.000 τόνους, ποσοστό 38%. Στο βόειο καταναλώνουµε 158.000 τόνους και παράγουµε µόλις 20 τόνους, ποσοστό 13%. Στα πτηνοτροφικά έπεσε στο 74%.

Στο γάλα, ενώ ήµασταν αυτάρκεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή µας επέβαλε να µειώσουµε την παραγωγή στο 50%, ενώ χρειαζόµασταν 1.200.000 τόνους αγελαδινού γάλακτος για διατροφή και παραγωγή άλλων προϊόντων (τυρί, γιαούρτι, γλυκών κ.λ.π.). Το υπόλοιπο 50% µας υποχρέωσαν να το εισάγουµε από Γερµανία, Ολλανδία… συµπυκνωµένο ή σε παγοκολώνες. Το πρώτο χρόνο απαγόρευσης οι αγελαδοτρόφοι, γιατί δεν υπάκουσαν στις διαταγές τους, πλήρωσαν πρόστιµο 5 δις δρχ.

Γ) Τα οπωροκηπευτικά που παράγουµε καλύπτουν µόνο το 35%, τούτο οφείλεται στο ακριβό κόστος παραγωγής από φυτοφάρµακα, λιπάσµατα, ρεύµα, νερό, µεταφορικά και το 2021 η Ελλάδα έδωσε για εισαγωγή από Τουρκία, Αργεντινή, Αίγυπτο… 308.217.976 ευρώ.

Δ) Τα όσπρια που καταναλώνουµε ως Έλληνες το 75%, είναι εισαγόµενα από τον Καναδά, την Κίνα, την Τουρκία, την Ουκρανία… Εκεί έχουν φθηνό κόστος παραγωγής, γιατί τα φυτοφάρµακα που χρησιµοποιούν είναι πολύ φθηνά  και απαγορευµένα στην Ε.Ε., όπως το ίδιο και τα λιπάσµατα   κ.λ.π.

Μόνο η ζάχαρη που εισάγουµε το χρόνο, φθάνει τους 332.224 τόνους, ενώ πριν την ένταξή µας στην Ε.Ε. είχαµε όχι µόνο επάρκεια, αλλά καλύπταµε µε τεράστιες εξαγωγές όλα τα Βαλκάνια.

Η ελληνική αγροτιά κατάφερε εδώ και αιώνες να θρέψει τον ελληνικό πληθυσµό και µάλιστα σε αντίξοες συνθήκες. Η ένταξη στην τότε ΕΟΚ (Ιούνιος 1981) µε τα µεγάλα “επιτεύγµατα” συσσώρευσε τον πλούτο στα χέρια µερικών ολιγαρχών και κατέστρεψε την εθνική οικονοµία, υποβάθµισε το βιοτικό επίπεδο των εργαζοµένων και σύνθλιψε τη γεωργία, το ενεργοβόρο κύτταρο της οικονοµίας µε αποτέλεσµα από το 34% του πληθυσµού που ασχολούνταν µε την γεωργία, να κατέβει περίπου στο 10% και εφθασαν να απασχολούνται το έτος 2017 µόνο 528.000 άτοµα. Έτσι αφανίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες φτωχοµεσαία αγροτικά νοικοκυριά εγκαταλείποντας την κύρια αγροτική δραστηριότητα πάνω από 1,8 εκατ. Αγρότες.

Το Αγροτικό Εµπορικό ισοζύγιο το έτος 1980 ήταν πλεονασµατικό συν 6,8 δισ. δρχ. και το 2009 (πριν την κρίση – µνηµόνιο) έγινε ελλειµµατικό πλην 2,4 δισ. ευρώ. Το αγροτικό εισόδηµα είχε συµµετοχή στον πρωτογενή τοµέα του ΑΕΠ της χώρας, το 1973 στο 14,7%, το 1983 στο 17,5%, στο 2009 3,7% και το 2012 στο 2,8%!

Η αγροτική δραστηριότητα εγκαταλείφθηκε και οι αποµείναντες βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής. Όλες οι επιδοτήσεις, ενισχύσεις, “βοήθειες” που δόθηκαν στον αγροτικό κόσµο κατά τη δεκαετία του ’80, είχαν ως στόχο να χρυσώσουν το χάπι της Ε.Ε. και να παρουσιάσουν σαν παράδεισο την κόλαση. Αυτός ο “παράδεισος” στοίχισε στο ξεκλήρισµα του µισού αγροτικού πληθυσµού.

Συνοπτικά αναφέρουµε ότι το 1980 (µια χρονιά πριν την ένταξη στην ΕΟΚ) το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) της χώρας ήταν 5,08 δισ. ευρώ και το δηµόσιο χρέος στο 28,4%. Το 1990 το ΑΕΠ ανέβηκε στα 39,11 δισ. ευρώ και το δηµόσιο χρέος στα 79,6%. Το 2000 το ΑΕΠ έφθασε 136,28% και το δηµόσιο χρέος ξεπέρασε τα 103,4%. Το 2010 µε τη λεγόµενη “κρίση χρέους” το ΑΕΠ έφθασε τα 248,66 δισ. ευρώ ενώ το χρέος ακούµπησε το 120,1% και τέλος το 2020 ΑΕΠ έκανε το άλµα στα 341,086 δισ. ευρώ και δηµόσιο χρέος στο 206,3%.

Η εφηµερίδα “ΤΟ ΠΑΡΟΝ” σε άρθρο καταπέλτης για τους “Ουτιδανούς” κυβερνώντες έγραφε:

«Από τη µια, µας ληστεύουν µε τα άγρια µέτρα 1,8 δισ. ευρώ και, από την άλλη… δίνουµε 1,8 δισ. το χρόνο, για να εισάγουµε κρέας, φρούτα και λαχανικά Βρυξελλών…

» Θέλουµε ξύλο ή δε θέλουµε; Και πρώτα απ’ όλους εκείνοι που είχαν στα χέρια τους τα κλειδιά της χώρας µε τους τωρινούς να έχουν κι εκείνοι µερίδιο, αν και µικρότερο… που αντί για λαχανικά και άλλα αγροτικά προϊόντα τους παρότρυναν να φυτεύουν στα λιβάδια και στα χωράφια… φωτοβολταϊκά! Και οι υπουργοί Ανάπτυξης έστελναν στα καφενεία τους παραγωγούς.

Τους τότε µαθητευόµενους µάγους πληρώνει τώρα η χώρα» (“Παρόν”, 3/7/2016).

Με την απόφαση της κυβέρνησης να ψηφίσει τη συµφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Mercosur έρχεται το τέλος του πρωτογενούς τοµέα της Ελλάδος (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, µελισσοκοµία), αυτά που θα έρθουν – φωνάζουν οι ευρωπαϊκές οργανώσεις, θα είναι εφιαλτικά. Είναι “προδοσία της Ευρωπαϊκής γεωργίας”.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Γάλακτος European Milk Broad καταγγέλλει ότι η έγκριση της συµφωνίας είναι “Προδοσία της Γεωργίας της Ε.Ε.” και “µετωπική επίθεση” στον πρωτογενή τοµέα.

“Οι Ευρωπαίοι παραγωγοί καλούνται να ανταγωνιστούν προϊόντα που παράγονται µε απαγορευµένα φυτοφάρµακα – όπως – πάνω από 30 δραστικές ουσίες χρησιµοποιούνται στη ζαχαροκάλαµο στη Βραζιλία που είναι απαγορευµένα στην Ε.Ε. και άνω του 52% των φυτοφαρµάκων που επιτρέπονται στο καλαµπόκι στη Mercosur, δεν επιτρέπονται στην Ευρώπη”.

Επί πλέον οι χώρες της Mercosur καλλιεργούν και γενετικά τροποποιηµένα φυτά, µόνο δε η Αργεντινή και η Βραζιλία έχουν έκταση 900.000.000 στρέµµατα,  ήτοι 30 φορές η συνολική έκταση της Ελλάδας.

Η υπογραφή αυτής της συµφωνίας για την Ελλάδα θα είναι πλήρης καταστροφή, θα ισοπεδώσει τις τιµές των αγροτικών προϊόντων, θα εξοντώσει όλους τους κλάδους της ελληνικής πρωτογενούς παραγωγής, αλλά και την υγεία των πολιτών.

ΟΡΥΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ

Όταν η Ελλάδα το 1980 έγινε το 9^ο µέλος της “Ένωσης Οικονοµικών Κρατών” (ΕΟΚ) ο τότε πρόεδρός της Γκαστόν Τορν δήλωσε: “Η Ελλάδα µπαίνει στην ΕΟΚ µε τρία πλεονεκτήµατα. Την εµπορική ναυτιλία, τον ορυκτό της πλούτο και το επιχειρηµατικό δαιµόνιο των Ελλήνων”.

Δύο χρόνια ενωρίτερα που γίνονταν οι διαπραγµατεύσεις για την ένταξη, η εφηµερίδα FINANCIAL TIMES σε άρθρο έγραφε: «Όταν η Ελλάδα γίνει… µέλος της ΕΟΚ, ο εκτεταµένος πλούτος της θα εφοδιάζει την Κοινή Αγορά µε µεγάλη ποσότητα πρώτων υλών, που θα συµβάλουν στην εξασφάλιση ουσιαστικής αυτάρκειας της Κοινότητας ως προς τα πολλά προϊόντα» (Βιοµ. Επιθεώρηση 1978, σελ. 257).

Το 1981, ένα χρόνο µετά την υπογραφή ένταξης, 75 Γάλλοι δηµοσιογράφοι επισκέφθηκαν την Ελλάδα, για να γνωρίσουν “ιδίοις όµµασι”  τον Ορυκτό πλούτο της Ελλάδος, διότι µέχρι τότε µόνο τον άκουγαν. Τότε έγραφαν οι Γαλλικές εφηµερίδες: «Η Ελλάδα θα γίνει η µεταλλουργία της Ευρώπης…». Τι έγινε όµως; Και γιατί όλα αυτά ξεχάστηκαν;

Όλα αυτά δηµιουργούν προβληµατισµό, µια χώρα σαν την Ελλάδα µε τέτοιο και µοναδικό πλούτο στο υπέδαφός της: Ουράνιο, Όσµιο, Σµηκτίτες, Νικέλιο, Χαλκό, Αλουµίνιο, Βωξίτες, Μαγγάνιο, Χρωµίτες, Λιγνίτες, Κόκκινος Υδράργυρος, Μαγνήσιο, Χρυσό, Πετρέλαιο, Φυσικό Αέριο. Επτά ύλες χρήσιµες και στρατηγικής σηµασίας για την Ευρωπαϊκή Βιοµηχανία, τα: Αντιµόνιο (Sb), Πλατινοειδή µέταλλα (PGE), σπάνιες γαίες (REE), Γάλλιο (Ga), Γερµάνιο (Ge), Ίνδιο (In) και γραφίτης. Υπάρχουν σηµαντικές ποσότητες, για να καλύψουν για χρόνια όλες τις βιοµηχανίες.

Υπάρχουν τεράστιες ποσότητες από ορυκτά που χρησιµοποιούν στις βιοµηχανίες, υψηλής σηµασίας, τα: λευκόλιθος, χαλαζίας, ολιβίτης, περλίτης, λευκά ανθρακικά, ζεόλιθος, αζουρίτης, σµιθσονίτης, αραγωνίτης, χοντίτης, δολοµίτης και άλλα δέκα πέντε ακόµα.

Μ’ αυτόν τον ορυκτό πλούτο µπορούσαµε να κατασκευάσουµε τα πάντα, από αυτοκίνητα, πλοία, πυρηνικά εργοστάσια, αεροπλάνα, φάρµακα, πυρηνικά συστήµατα, κάθε είδους ηλεκτρικής συσκευής (ψυγεία, κουζίνες, τσιπ υπολογιστών…).

Για ποιο λόγο η Ελλάδα µε όλον αυτόν τον πλούτο, µοναδικό στην Ευρώπη και όχι µόνο, να µην έχει αναπτύξει ανάλογες βιοµηχανίες;

Τι συνέβη άξαφνα µεγάλες και υγιείς επιχειρήσεις και εργοστάσια που δούλευαν “ρολόι” µέχρι το 1975 µε τεράστιες εξαγωγές και δισεκατοµµύρια έσοδα στο κράτος και χιλιάδες θέσεις εργασίας στο λαό, άρχισαν το ένα µετά το άλλο να κλείνουν και να γίνονται κουφάρια, κατοικίες κοράκων και νυχτερίδων;

Πώς γίνεται η Ελλάδα, η µοναδική χώρα στην Ευρώπη µε “βαρέα” µέταλλα, σιδηροχρώµιο, νικέλιο, και να µην παράγει ούτε ένα γραµµάριο ανοξείδωτο χάλυβα, ούτε ακόµα και ξυραφάκια;               

Ο πρώην υπουργός Ευριπίδης Στυλιανίδης είχε πει και αυτός µεταξύ πολλών άλλων: «Ναι, έχουµε τεράστιο υπεδάφιο πλούτο, πώς ως τώρα δεν τον έχουµε εκµεταλλευτεί…;».

Ακόµα και στον ΟΗΕ υπάρχει έκθεση µε τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδος: « Η Ελλάδα είναι γεµάτη θησαυρούς ορυκτού πλούτου» και προχωρεί: « βάσει ερευνών και δοκιµαστικών εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος, η χώρα κάθεται επάνω σε εδάφη µε δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά, που χρησιµοποιούνται στην βαριά βιοµηχανία, την αεροναυτική κ.λ.π. τα οποία διαθέτει σε µεγάλες ποσότητες…» και συνεχίζει: «Αυτό σηµαίνει ότι θα µπορούσε η Ελλάδα να εξελιχθεί σε ένα νέο ‘’Ελντοράντο’’…». (εφ. ‘’ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ’’ Καβάλας)

Το πιο εξοργιστικό είναι πως τόλµησαν οι κυβερνώντες να βάλουν λουκέτα στις εθνικές αµυντικές βιοµηχανίες της χώρας, δεν τους έλεγχε η συνείδησή τους, γι’ αυτό που έκαναν;

ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ

Ο δηµοσιογράφος Αλ. Παπαχελάς έγραφε στην εφηµ. “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”.

«Τον δρόµο της παρακµής πήρε η κρατική αµυντική βιοµηχανία που µέχρι κάποια εποχή στεκόταν και µπορούσε να διεκδικήσει υπεργολαβίες µεγάλων εταιρειών. Εκεί έµπλεξαν συνδικαλιστές, κοµµατικοί αξιωµατούχοι, που διόριζε το πολιτικό σύστηµα, και η συνέχεια είναι γνωστή. Δεν φτιάχναµε τίποτα µόνοι µας και ό,τι προσπαθούσαµε να φτιάξουµε µας κόστιζε 3-4 φορές πιο ακριβά… Στην πράξη φαγώθηκαν σε «Καγιέν» και χλιδάτη ζωή για λίγους, καλά διασυνδεδεµένους, επιχειρηµατίες και τους προστάτες τους…» (“ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, 4/9/2013).

Για ιλαροτραγωδία έγραφε ο Στρατηγός ε.α. Κων. Φράγκος, και το πρόσφερε στους ευαίσθητους έλληνες ως “ορεκτικό”:

«Στις Ελληνικές Αµυντικές Βιοµηχανίες διορίζονταν ως Πρόεδρος και Διευθυντές Σύµβουλοι κάθε καρυδιάς καρύδια, π.χ. στην ΕΛΒΟ ένας εικαστικός, στην ΠΥΡΚΑΛ ένας τ. Πρόεδρος της Λαχαναγοράς, στην ΕΑΣ ένας οδοντίατρος, ένας συνδικαλιστής του ΟΤΕ και µετά ένας… φαρµακοποιός, στην Γενική Διεύθυνση Αµυντικής Βιοµηχανίας του ΥΠΕΘΑ ένας λέκτωρ του Συνταγµατικού Δικαίου, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Αµυντικών Ερευνών ένας οικοδόµος, Διοικητής της Γενικής Τράπεζας ένας λογιστής! Επί 10 χρόνια (1996-2006) οι καταχρεωµένες αµυντικές βιοµηχανίες παραδίδονται ως βορά, σε κοµµατικούς λεγεωνάριους. Τα χρέη του τα πληρώνει, φυσικά, ο ελληνικός λαός» (“ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”, 18/2/06).

Είναι δυνατόν, είναι δυνατόν! Να µένει κανείς ασυγκίνητος και να µην ξεσπάσει σε λυγµούς, όταν βλέπει τέτοιο ξεπεσµό, να “σπαταλούνται” χρήµατα σε αλλότριους σκοπούς και να κλείνουν τα µάτια στην «Εθνική Άµυνα και την ασφάλεια της χώρας;».

ΓΕΩΦΥΣΙΚΑ “ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ”

Όσον αφορά τις εξορύξεις και τις αξιοποιήσεις των υδρογονανθράκων συµβαίνει κάτι το παράξενο! Όταν ξεκινάει και κάτι πάει να γίνει, τότε ένα αόρατο χέρι παρεµβαίνει και τα πάντα σταµατούν.

Η ιστορία ξεκινάει από το 1939 από έναν οµογενή φιλόπατρη από τη Νέα Ορλεάνη της Αµερικής, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα για αυτό το σκοπό, όπως µας πληροφορεί η εφηµ. “Πατρίς” του Πύργου: «ανηγγέλθη ότι ο υιός του εν Νέα Ορλεάνη της Αµερικής µεγαλοεπιχειρηµατίας φιλοπάτριδος οµογενούς κ. Ουίλιαµ Χάζη, ιδιοκτήτου πετρελαιοπηγών, κατέρχεται εις την Ελλάδα επί κεφαλής µεγάλου συνεργείου εκ µηχανικών και άλλων ειδικών, προκειµένου να ενεργήσει γεωτρήσεις εις τα ερευνηθέντα εδάφη εν τη περιφερεία του Πύργου» (“Πατρίς”, 15 Μαρτ. 1939).

Το 1952 το κράτος ίδρυσε το “Ινστιτούτο Γεωλογίας και Ερευνών Υπεδάφους (Υ.Π.Ε.Υ.) έχων ως σύµβουλο το Γαλλικό Ινστιτούτο Πετρελαίων (I.F.F.). Τότε κατέφθασαν µεγάλες ξένες εταιρίες (BP, ESSO, CEYRON, MOBIL) και άρχισαν να πραγµατοποιούν έρευνες. Αφού έκαναν κάποιες… τις τάπωσαν και έφυγαν σε άλλες χώρες, σαν κάποιος να τους κυνηγούσε!”.

Αυτός που δε φοβήθηκε και προχώρησε, ήταν η δικτατορία που τόλµησε µονοµερώς µε το Ν.Δ. 142/05 και δηµοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 48, να κατοχυρώσει κυριαρχικά δικαιώµατα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, µε βάση το Διεθνές Δίκαιο της Σύµβασης της Γενεύης το 1956 και έτσι από τις 24/7/1967 έως το Νοέµβριο του 1973 είχε υπογράψει 19 Συµβάσεις για εξαντλητική εξερεύνηση υδρογονανθράκων σε όλη την Ελληνική Επικράτεια, ξηρά και θάλασσα.

Το 1973 στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου οι εταιρείες OCEANIC-COLORADO και AN-CAR OIL CO, και σε βάθος 2.200 µ. ανακάλυψαν την ύπαρξη φυσικού αερίου (10 εκατ. Κυβικά πόδια ηµερήσια) και κοίτασµα πετρελαίου, στο οποίο δόθηκε ονοµασία (ΚΑΒΑΛΑ Νο 1) και λίγο πιο πέρα η δεύτερη γεώτρηση (ΚΑΒΑΛΑ Νο 2) ανακαλύφθηκε σε βάθος 3.200 µέτρων, µεγάλης και καλής ποιότητας (29 A.P.I.) πετρέλαιο.

Ο Δικτάτορας Παπαδόπουλος δεν εκτίµησε, φαίνεται, σωστά την κατάσταση και προσπάθησε να υπερβεί τα εσκεµµένα, αδιαφόρησε για συµφωνίες και δεσµεύσεις που είχαν υπογραφεί (νεκρές µεν) περί εξορύξεων από παλαιότερες κυβερνήσεις. Με τον πόλεµο του Ισραήλ ,την αποδέσµευση από το δολάριο…

Το αποτέλεσµα ήταν, στις 17 Νοεµβρίου αρχίζει το Πολυτεχνείο και η πτώση!

Επίσης τα χρόνια της δικτατορίας, ο επιχειρηµατίας Σωτ. Σοφιανόπουλος (ΧΡΩΠΕΙ) µε άδεια της κυβέρνησης έκανε µια γεώτρηση 120 µέτρων στο Κερί της Ζακύνθου και κατόρθωσε να βγάλει πετρέλαιο στα 18 µέτρα, περίπου τα 70 βαρέλια καθηµερινά καθαρό χωρίς υδρόθειο και µε βάση τη νάφθα και το πωλούσε µε κανονικό τιµολόγιο στη ΧΡΩΠΕΙ.

Αναλαµβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας ο Καραµανλής µετά την πτώση της Δικτατορίας πήγαν ένα πρωινό στο εργοτάξιο και τον συνέλαβαν ως παραβάτη του Νόµου για εξόρυξη αργού πετρελαίου.

Πάνω από 50 χρόνια όλες οι κυβερνήσεις κώφευαν  και κωφεύουν εγκληµατικά στις τόσες µελέτες από ειδικούς Γεωλόγους και Γεωλογικές Υπηρεσίες από Αµερική, Γαλλία, Γερµανία, Ρωσία και Έλληνες καθηγητές αναγνωρισµένοι διεθνώς.

Ο µακαριστός καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης και της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά κ. Αντ. Φώσκολος, στις αρχές Μαρτίου του 2017 σε συνέντευξη στους δηµοσιογράφους Ιωάν. Παπαζήση και Βίκυ Πυρτίνη έκανε φοβερές αποκαλύψεις και πως πολλοί “εξαφανίστηκαν” από το προσκήνιο, γιατί µιλούσαν για τα κοιτάσµατα και εξορύξεις πετρελαίου, φυσικού αερίου.  Αναφέρουµε κάποια µικρά αποσπάσµατα που ελέχθηκαν:

«… Ο Ελληνικός λαός -είπε- πληρώνει την αποδεδειγµένη εσκεµµένη µη αξιοποίηση των υδρογονανθράκων µας…». «… Η Κέρκυρα (Block 1) Βόρεια και Δυτικά είναι γεµάτη πετρέλαιο… Στο Ιόνιο στο Block 2… Αυτό το κοίτασµα είναι γνωστό εδώ και 20 χρόνια αλλά δεν το εκµεταλλευτήκαµε ενώ έχει και φυσικό αέριο. Εάν το αξιοποιούσαµε τότε… δεν υπήρχε λόγος να µπει το ρωσικό φυσικό αέριο στην Ελλάδα, διότι αυτό καλύπτει τις ανάγκες µας για τα επόµενα σαράντα χρόνια…». Και συνεχίζει: «Ο Πεπονής (υπουργός ΠΑΣΟΚ) όταν είπε “όχι” στο ρωσικό αέριο εξαφανίστηκε από την πολιτική… Ο υπουργός Γεώργ. Σαλαγκούδης (υπουργός Ν.Δ.) από την Β΄ Θεσ/νίκης είπε ότι ξεκινάµε να κάνουµε έρευνες υδρογονανθράκων και την άλλη µέρα εξαφανίστηκε από την πολιτική… (Σηµ. εφηµερ.). Πριν από αυτούς, στις 6 Απριλίου 1987 ο Ιωάν. Κουτσογιάννης µίλησε για πετρέλαιο στο Αίγιο και παύτηκε από υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ και εξαφανίστηκε πολιτικά.

Ο Υφυπουργός Ενέργειας Ιωάν. Μανιάτης δήλωσε το 2010 ότι, µέχρι το 2014 θα έχουµε το πρώτο ελληνικό πετρέλαιο. Έχουµε 2017 και πετρέλαιο δεν έχουµε. Ο ίδιος δε εξαφανίστηκε. Υπάρχουν και άλλες πολλές περιπτώσεις…

Τα κοιτάσµατα της Καβάλας ήταν µες στο πρόγραµµα Σηµίτη να τα κλείσουµε. Είναι έξι κοιτάσµατα, στα οποία έγινε γεώτρηση και βρήκαµε πετρέλαιο, αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε να σταµατήσουµε τις γεωτρήσεις, γιατί δε θέλουµε να έχουµε προβλήµατα µε την Τουρκία.

Κάνουµε πολιτικές βλακείες… Το Γερµανικό Οµοσπονδιακό Ινστιτούτο Γεωεπιστηµών και φυσικών Πόρων, εµφανίζει τη χώρα µας τέταρτη παγκοσµίως σε αποθέµατα φυσικού αερίου µε 20.000 δισεκατοµµύρια κυβικά µέτρα… Κατά την δική µου εκτίµηση είναι γύρω στα 8.000. Δεν είναι λίγα. Αν τα εκµεταλλευτούµε αυτά θα έχουµε 800.000 θέσεις εργασίας. Πάει η ανεργία, αλλά σταµατάει και η µίζα. Άρα δεν τους νοιάζει αν πεθάνει ο ελληνικός λαός, φθάνει να παίρνουµε την µίζα από το Ρωσικό πετρέλαιο… Είναι να µην φρίττει κανείς απ’ αυτά που ακούµε;

Η γερµανική Τράπεζα Deutsche Bank, σε έκθεση που δηµοσιεύθηκε στις 18/12/2012, αναφέρει: «τα αποθέµατα φυσικού αερίου, που ανακαλύφθηκαν στο πεδίο Levantine… νότια της Κρήτης, αξίζουν 600 δισ. δολάρια…».

Στη νότια υποθαλάσσια περιοχή Μεγίστης (Καστελόριζο) το “Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών” (ΕΛΚΕΘΕ) εντόπισε κοίτασµα υδρίτη (παγωµένο συµπυκνωµένο µεθάνιο) που θα αποτελέσει το ενεργειακό καύσιµο του µέλλοντος (Ανακοίνωση Τεχν. Επιµ. Ελλάδος – Τ.Ε.Ε. στις 31/10/2011). Υπολογίζεται ότι µόνο ο υδρίτης στο µόνο σ’ αυτό το κοίτασµα που το οικόπεδο έχει ονοµαστεί “Αναξίµανδρος” είναι 0,25 km³, οπότε µπορεί (κατά τις εκτιµήσεις τους) να δώσει 41 δισ. m³ µεθάνιο και σε µια έκταση 60.000 km² που περικλείεται από στερεό αέριο (υδρίτες) και µας δίνει το απίστευτο µέγεθος των 30 τρισ. m³ η δε αξία του φθάνει στα 3,15 τρισ. δολάρια ή 2,52 τρισ. ευρώ (Ανακοίνωση τύπου “Νοιάζοµαι”, 2/8/2012).

Ο Γκεόργκι Μουρατόφ (Αντιπρόεδρος του Κρατικού Οργανισµού Διεθνούς Συνεργασίας του Υπ. Εξωτ. της Ρωσικής Οµοσπονδίας) δήλωσε: «Η Ελλάδα έχει τόσο πετρέλαιο, όσο και ο κόλπος του Μεξικού. Έχουµε εδώ και χρόνια στα χέρια µας, φωτογραφίες από δορυφόρο που το αποδεικνύουν…» (περιοδικό CRASH, τεύχος 15, Ιούλιος 2012).

Αυτά είναι ένα µικρό µέρος του πλούτου που µας έδωσε απλόχερα ο Θεός.

Αυτά µε διήγειραν, µε προβληµάτισαν, µε αγανάκτησαν, µε αναστάτωσαν και έγραψα ό,τι έγραψα. Και ρωτάω τώρα εσένα αναγνώστα:

Τι λέτε, είναι οι κυβερνώντες “ΟΥΤΙΔΑΝΟΙ!”;

Εφ. Αγώνας